Vernieuwend

Regelmatig lees ik recenties waarin wordt gesuggereerd dat de besproken muziek of artiest niet vernieuwend zou zijn en daarom niet de moeite waard. "Het klinkt wel aardig, maar echt vernieuwend vind ik het niet" schrijft men dan. Ik las dat onder meer over de door mij als uitstekend beoordeelde cd "Wicked Way" van Waylon, op dit moment de weekfavoriet van Mooimuziek.

Ik weet dat er ernstiger zaken zijn om over te vallen, maar daar zijn weer andere blogs en sites voor. En ja, over smaak valt niet te twisten (hoewel soms..), maar het criterium 'vernieuwend' is toch echt niet steekhoudend in de beoordeling van de kwaliteit van een artiest of zijn muziek.

vlnr: Michael Jackson (1958 - 2009), Johann Sebastian Bach (1685 - 1750), Jimi Hendrix (1942 - 1970), Ludwig von Beethoven (1770 - 1827)

De Beatles, daar zijn we het over eens, die waren vernieuwend. En ook diegenen die niet van de Beatles houden, vreemd genoeg zijn die er, zullen toegeven dat de heren bepaald geen oude paden hebben platgetreden. Dat geldt voor de Beatles net zo als voor voor Antonio Vivaldi, David Bowie, Johann Sebastian Bach, de Beach Boys, Ludwig von Beethoven, Michael Jackson, Wolfgang Amadeus Mozart, Jimi Hendrix: allemaal zeer vernieuwende 'artiesten' in hun tijd.

Echter, een artiest niet vernieuwend vinden en daarom terzijde leggen, dat voelt toch een beetje als niet meer eten omdat je het allemaal al eens geproefd hebt of niet meer naar kunst kijken, omdat je het al kent. Je gooit meteen veel van wat het leven aangenaam maakt aan de kant.
En wat dan te vinden van al die artiesten die wél vernieuwend waren? Die moet je dan dus wel allemaal goed vinden. Michael Jackson? Mag je niets meer over zeggen, want die is vernieuwend. Bach? Luistert iedereen naar, want hij was vernieuwend. Hendrix? Vindt iedereen fantastisch, want wat was die toch vernieuwend.

vlnr: David Bowie (1947), Antonio Vivaldi (1678 - 1741), The Beatles (1960 - 1970), Wolfgang Amadeus Mozart (1756 - 1791)

Nee, het criterium 'vernieuwend' zegt helemaal niets over kwaliteit. Is Katie Melua vernieuwend? Nee, niet bepaald, en ik vind haar niet om aan te horen. Is Philip Glass vernieuwend? Jazeker, maar geef mijn portie maar aan Fikkie. Is Waylon vernieuwend? Nee, dat zou ik een boude uitspraak vinden. Maar goed vind ik 'm wel!

Lees verder/Read more »

Abbey Road, The End

"Abbey Road" van The Beatles, uit 1969

Indachtig mijn eigen advies eens iets te draaien dat al een tijdje stof staat te vangen in je platenkast, zette ik vanmorgen "Abbey Road" op van The Beatles. Waarom draai ik dat toch niet vaker? Want tjongetjonge, het blijft toch verschrikkelijk knap, dat laatste album van de vier Liverpudlians. Luister alleen maar eens naar "The End".
Ringo Starr wordt vaak neergezet als de minste van de vier en wellicht klopt dat in compositorisch opzicht wel, maar hij was toch echt de juiste drummer op de juiste plaats. In "The End" geeft hij een uiterst simpele, maar evenzo briljante drumsolo weg. En McCartney, Harrison en Lennon spelen om beurten een gitaarsolo, die tegenwoordig op een Franz Ferdinand CD niet zou misstaan, abrupt beëindigd door een staccato piano en, daarna, de zo herkenbare stem van McCartney ("and in the end, the love you take / is equal to the love you make"). Pure schoonheid.

Ach, wat waren die jongens toch onvoorstelbaar goed! En ik ben zeker niet tegen de Rolling Stones (die ook vele fantastische nummers geschreven hebben), maar ja, hier kan toch gewoon niemand tegen op, de Beatles op hun best!

Voor wie denkt dat muziek van The Beatles oude meuk is, luister nou eens naar "Abbey Road", zet een koptelefoon op je kop, luister dan om te beginnen eens naar de nummers "I Want You (She's So Heavy)", "She Came In Through The Bathroom Window" en "The End". En draai daarna natuurlijk het hele album van voor naar achter.
Compositorisch vind ik dit album sterker dan het zo beroemde "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band" en ze waren in 1969 natuurlijk dan ook al weer een stukje verder in hun ontwikkeling.

credits
Engineers: Geoff Emerick, Phil McDonald, Alan Parsons
Gitaar: Harrison, Lennon, McCartney
Zang: Harrison, Lennon, McCartney, Starr
Drums: Ringo Starr
Producer: George Martin
Basgitaar: Paul McCartney
Piano: Paul McCartney
Keyboards (orgel): Billy Preston
Moog Synthesizer: Mike Vickers

Opgenomen in februari tot en met augustus 1969 en uitgebracht op 26 september 1969 (dit jaar 40 jaar geleden!).
Het album "Let It Be" werd weliswaar later uitgebracht, maar was eerder opgenomen, namelijk in januari 1969.

Lees verder/Read more »

The man who made the Beatles

Op een avond in het begin van de vorige eeuw speelde Les Paul als jonge jongen op een lokale barbecue. Na het optreden liet een van de bezoekers een briefje voor hem achter: "Hey Red, your guitar isn't loud enough". Dat was het begin van de gitaar die popmuziek mogelijk maakte. Hij vroeg ooit aan Paul McCartney "Ben ik van invloed geweest op de Beatles?" McCartney's antwoord luidde: "Jij hebt de Beatles tot de Beatles gemaakt. Zonder jou hadden ze niet bestaan."

Les Paul's carrière begon als 13-jarige gitarist in een rondreizende cowboy band, nadat hij onder de indruk was geraakt van hun gitaarspel. In de jaren 30 begon hij te experimenteren met gitaar versterking. In 1942 bouwde hij wat waarschijnlijk de allereerste solid-bodysolid-body: De body is massief of uit twee gelamineerde delen opgebouwd en klankkastresonantie is totaal afwezig. Van rondzingen (feedback) heeft de solid-body minder last zodat ze beter geschikt is voor hoge geluidsniveaus. Deze gitaar levert meer sustain en hoge tonen.
bron: Wikipedia elektrische gitaar was. Het zou de loop van de populaire muziek veranderen.

Les Paul in de Iridium jazz club vlak bij Times Square. Jaar: 2003

Paul trad totaan zijn dood in 2009 op in de Iridium Jazz Club, een kleine club in Manhattan, New York. In die club werd hij in 2008 geïnterviewd door een journalist van de New York Times. Paul: "Ik vind het heerlijk om in een kleine tent te spelen waar niemand kritisch is en waar we gewoon lekker lol hebben"

Les Paul overleed op 13 augustus 2009 op 94-jarige leeftijd.

Info:

• Video interview: Les Paul over zijn leven in de muziek
• Web: New York Times news blog: 'Les Paul, in His Own Words'
• Video: Klik hier voor nog meer interviews met Les Paul op Youtube

Lees verder/Read more »

Eiland toptien

Een van die muzikanten die het muziekheldendom is overstegen is Bob Marley. Net als Chuck Berry, Elvis Presley en John Lennon is Bob Marley een muzieklegende geworden, voor sommigen zelfs nog meer dan dat. Voor Will Smith in zijn 2007 film 'I am Legend' is Marley de belichaming van hoop op leven en zijn enige link met de normale maatschapij die ooit was. Terecht merkt hij ergens in de film op dat iedereen Bob Marley's muziek zou moeten kennen... Zo niet, "Ga direct naar de gevangenis. Ga niet langs "Start". U ontvangt geen ƒ 200".
Voor Will Smith staat zijn muziekverzameling voor de spreekwoordelijke 10 CD's die je uitkiest als je naar een onbewoond eiland zou worden verbannen of die je meeneemt op je iPod als je op vakantie gaat.

Of je nu ver weg gaat, met vliegtuig, trein of auto reist of een camping in eigen land opzoekt, een van de essentiële zaken om mee te nemen is natuurlijk een mp3-speler met voldoende geheugenruimte. Een verblijf op plekken als vliegvelden, busstations, treinen, tenten, hotelkamers of onbewoonde eilanden kan er een stuk door worden veraangenaamd.

Een probleem (ok: een luxe-probleem) is te beslissen welke muziek er moet worden meegenomen. Worden het 'de Essentials'? Houden we rekening met meeluisteraars, doen we modern én klassiek, nemen we hele albums mee of slechts bepaalde nummers, kopiëren we John Lennon, maar geen John Fogerty, wél Bob Marley, maar geen Bob Dylan?

Een album ligt altijd klaar (het debuutalbum van Lisa dal Bello), maar dan blijven er wel nog zat andere mogelijkheden over. Mijn keus zou dan zijn:

• Lisa dal Bello - Lisa dal Bello
• Middle Man - Boz Scaggs
• Single - Bill Champlin
• Boston - Boston
• Sergeant Pepper's - The Beatles
• Ziggy Stardust - David Bowie
• Blue Obsession - Michael McDonald
• Belle - Al Green
• Songs in the Key of Life - Stevie Wonder
• Night at the Opera - Queen

Gelukkig heeft een beetje iPod al gauw 30 Gig aan schijfruimte aan boord (de nieuwste generatie zelfs het dubbele), en da's ruim genoeg voor zo'n 6000 tot 7000 nummers van goede tot redelijke kwaliteit. Dit stelt een beetje muziekliefhebber weliswaar nog steeds voor lastige keuzes, maar over het algemeen zou het vaststellen van een selectie geen problemen moeten opleveren. De inhoud van mijn iPod zou, naast de 10 al genoemde albums, ondermeer bestaan uit:

• Road Island - Ambrosia
• The White Album - The Beatles
• Déja Vu - Crosby Stills Nash & Young
• Nightwatch - Kenny Loggins
• I Robot - Alan Parsons
• Shpritz - Herman Brood
• Sticky Fingers - The Rolling Stones
• Born to Run - Bruce Springsteen
• Tusk - Fleedwood Mac
• The Kick Inside - Kate Bush
• Led Zeppelin IV - Led Zeppelin
• Kind of Blue - Miles Davis
• Breakfast in America - Supertramp
• Remote Control - The Tubes
• Joe's Garage (I, II & III) - Frank Zappa
• Hotel California - The Eagles
• An Autobiography - Johny 'Cougar' Mellencamp
• Harvest - Neil Young
• Desire - Bob Dylan
• Chicago Transit Authority - Chicago
• The Album - Abba
• What's wrong with this picture - Andrew Gold
• Infinity - Journey
• Legend - Bob Marley & The Wailers
• Flesh + Blood - Roxy Music
• Abraxas - Santana
• Diamond Girl - Seals & Crofts
• Every Picture tells a story - Rod Stewart
• Monterey International Pop Festival - The Mamas & The Papas
• Tourist - St. Germain
• Dark Side of the Moon - Pink Floyd
• Midnight Love - Marvin Gaye
• Toto - Toto
  
• Darkness on the Edge of Town - Bruce Springsteen
  

Het zijn allemaal kandidaten. En dan heb ik het nog niet over Bach, Verdi, Mozart, Mahler, Boccerini, Beethoven, Vivaldi, Edwards... dit zijn geen eenvoudige keuzes; dit zijn zelfs emotionele keuzes! Grijsgedraaid zijn ze onderhand, bijna alle bovengenoemde albums. Van de meeste kan ik de lyrics aardig meezingen, de gitaarpartijen redelijk meespelen op mijn luchtgitaar en zelfs de drumsolo's feilloos mee luchtdrummen.

Lekker als dat is, wellicht is het een aardiger voor de eiland notering een lijstje samen te stellen met wat onbekendere albums en artiesten. Op die manier kun je nog een en ander ontdekken.

Daarom wordt mijn eiland top*tien uiteindelijk:

1. Lisa dal Bello - Lisa dal Bello
   
2. Bandit - Bandit
   
3. Outlaws - The Outlaws
   
4. Hold On - Trapeze
   
5. All Out - Grin-
   
6. Dixie Rock - Wet Willie
   
7. Crackin' - Crackin'
   
8. Lauren Wood - Lauren Wood
   
9. Love & Respect - Marla Glen
   
10. Watchin' TV - Barefoot Jerry
    
11. The Eyes of an Only Child - Tom Jans
    
12. Universal Love - MFSB
    
13. Prone to Lean - Donnie Fritts
    

Gelukkig mag ik valsspelen; het is mijn blog...

Lees verder/Read more »

Burt Bacharach op North Sea Jazz 2009

Duffy, Herbie Hancock & Lang Lang, B.B. King, James Taylor, Jamie Cullum, John Scofield, het Anthony Braxton Diamond Curtain Wall Trio en McCoy Tyner feat. Bill Frisell behoren tot de acts die zijn aangetrokken voor het North Sea Jazz festival 2009.
En vandaag werd bekend dat ook Burt Bacharach zal optreden tijdens de 34ste editie van het festival.

Het mag gerust wereldnieuws genoemd worden dat de nestor van de easy listening een concert geeft op een van de grootste muziek evenementen ter wereld. Het zal bovendien zijn eerste concert in Nederland zijn.

Burt Bacharach tijdens een BBC concert in 2008

Bacharach zal er geen zweethanden of zenuwtrekjes meer van krijgen. In zijn lange carrière trad hij op met grootheden als The Carpenters, Marlène Dietrich, Barbra Streisand, Dusty Springfield, Cilla Black, Elvis Costello en Rufus Wainwright.
Zijn muziek werd verder vertolkt door onder meer The Beatles (het nummer "Baby It's You" werd opgenomen op 11 feb. 1963 voor het album "Please Please Me". Naderhand verscheen het nog op het album "Introducing... The Beatles"), Aretha Franklin, Isaac Hayes ("Walk On By" op het album "Hot Buttered Soul") en Trijntje Oosterhuis.

Bacharach wordt dit jaar 81.

info:
Website van North Sea Jazz
Burt Bacharach online
zie ook "Burt Bacharach in Nicaragua"

Lees verder/Read more »

Chantal Kreviazuk

Canada heeft geen grote naam op het gebied van muziek. Ik vind dat echter absoluut niet terecht: zo hoort de Canadese Lisa dal Bello al vanaf het eind van de jaren 1970 tot Mijn Muziekhelden, over Barney Bentall schreef ik al eerder in het artikel 'De Canadese countryrock van Barney Bentall' en natuurlijk zorgde Diana Sno ervoor dat ik uitgebreid geschreven heb over de Canadese brekebeen-met-ooglapje Marc Hamilton.

Chantal Kreviazuk is geboren in Winnipeg, de hoofdstad van de provincie Manitoba in Canada. Ze is singer-songwriter en klassiek geschoold pianiste. Ze is bekend geworden met een aantal covers, waaronder 'Jet Plane', het prachtige nummer van John Denver. De cover 'Jet Plane' kreeg een onbeduidend plaatsje op de soundtrack van 'Armageddon', een film waarin Bruce Willis de wereld redt van de ondergang door een asteroïde-inslag. Voor de soundtrack van Dawson's Creek nam ze in 1999 een cover op van 'Feels Like Home' van Randy Newman (beluister de cover van 'Feels Like Home' op Spotify). En ze heeft het zelfs aangedurfd om 'In My Life' van de Beatles te coveren (als 'theme song' van de NBC serie 'Providence' - niet een van mijn favoriete Beatles covers, zo die al bestaan).

Chantal Kreviazuk met 'Before You' van haar album 'Colour Moving and Still' uit 1999

Haar debuutalbum 'Under These Rocks and Stones' werd uitgebracht in juni 1997. Haar tweede album is 'Colour Moving and Still' uit 1999. Dat album leverde haar in 2000 twee Juno Awards op, een voor 'Best Female Artist' en een voor 'Best Pop/Adult Album'. In 2003 bracht ze 'What If It All Means Something' uit. 'Ghost Stories' stamt uit 2006.
Daarna bracht ze nog twee albums uit. Noch 'Plain Jane' uit 2009, noch 'In This Life' uit 2011 zijn echter beschikbaar in Nederland (noch op Youtube, noch via Spotify).

Kreviazuk heeft een mooie, heldere stem. Naast de genoemde covers speelt en zingt zedan ook gelukkig haar eigen nummers, die ze onder meer samen schrijft met haar man Raine Maida (lead zanger van de Canadese band 'Our Lady Peace'). Daarnaast schrijft ze ook nummers voor andere artiesten, waaronder Avril Lavigne.

Soms heeft haar muziek een wat te hoog Alanis Morissette gehalte. Haar stem is op haar best in de eenvoudige en rustige nummers, zonder al te veel instrumenteel geweld. Ik heb het gevoel dat ze in haar debuutalbum eigenlijk op haar best was. Maar wellicht ken ik haar muziek daar nog niet genoeg voor.

Op Youtube heeft ze een eigen kanaal, waar je een goede indruk krijgt van haar kunnen.
Check it out: www.youtube.com/user/chantalkreviazukvevo.

Lees verder/Read more »

Power-pop nuggets

Wat hebben The Beatles, The Kinks, The Who en Badfinger gemeen met The Plimsouls, Phil Seymour, David Werner en Tom Petty? Antwoord: allen vallen ze binnen het genre van de 'power-pop'.

Wikipedia definieert power-pop als een populair muziek genre dat zijn inspiratie haalt uit de Britse en Amerikaanse pop en rock muziek van de jaren zestig. Het onderscheidt zich door het gebruik van sterke melodieën, 'economische' arrangementen, melodieuze samenzang, prominente gitaar riffs en een vlotte, krachtige beat.

De term 'power-pop' is pas ontstaan in de loop van de jaren tachtig, toen bands als Cheap Trick en the Plimsouls furore maakten met een aantal vlotte hits, waarna ze al weer vlug uit de hitparades verdwenen om nog lang goed geld te verdienen in het club circuit. De traditie van de power-pop heeft de jaren negentig overleefd met onder meer The Romantics en Matthew Sweet. Ook de middelbare heren van Cheap Trick worden nog regelmatig op het podium gespot om te zingen dat ze willen dat je ze wilt!

vanaf links bovenaan met de klok mee: "Clap Clap Clap" van Ambershades uit 2004, "David Werner" van David Werner uit 1983, "Orbit" van Thundermug uit 1973 en "McGear" van Mike McCartney uit 1974

De eenvoud van power-pop is dermate overtuigend en verleidelijk, dat het sub-genre op dit moment zelfs floreert, zij het name in Noord-Amerika. Een van de hedendaagse bands die de power-pop traditie hoog houdt is Bunson, uit San Francisco. Je moet beslist eens luisteren naar hun single "Easy On Me", die de klanken van The Beatles en de Beachboys op zeer overtuigende wijze nieuw leven inblaast. Dit is een officiële aanrader! Throwback Suburbia is nog zo'n jonge power-pop band met een zeer overtuigende sound en combinatie van simpele teksten, lekkere gitaartjes, vlotte ritmes en goed in het gehoor liggende samenzang. Ook de Amphibians hebben een typisch power-pop geluid en doen in de verte zelfs denken aan Cheap Trick. Luister als je toch eenmaal bezig bent zeker naar Astro Junkie, die alle regels van de power-pop in ere houden en daar hun eigen geluid aan toevoegen. Tenslotte ben ik erg gecharmeerd van Kenny Quest uit Canada. Go check it out!
De site GarageBand.com is een erg leuke site om kennis te maken met de moderne power-pop 'scene'. Je kunt er zelfs, geheel en al legaal, mp3's downloaden.

Er zijn zeer veel bronnen te vinden over power-pop. De leukste bronnen zijn die waar we ook wat aan over houden: niet sites waar we slechts leuke artikelen over allerlei vooral obscure power-pop artiesten en albums kunnen lezen, maar sites waar we al die muziek ook gewoon kunnen downloaden. En die sites zijn er! Zorg echter dat je genoeg bandbreedte hebt, goed bent uitgeslapen en wellicht zelfs vrijgezel bent, want als je eenmaal begint ...

Bij dezen een aantal tips. Zet om te beginnen de volgende sites/blogs in je bookmarks en zoek van daaruit verder:

• power pop criminals
• Planet power-pop
• Late For The Sky
• Robots For Ronnie
• Absolute power-pop

Vandaag ben ik me te buiten gegaan aan:
Loveless, "Gift To The World" (leuk)
Thundermug, "Orbit" (warm aanbevolen!)
Ambershade, "Clap Clap Clap" (aardig)
Mike McCartney, "McGear" (broer en met medewerking van Paul, dus uitstekend)
David Werner, "David Werner" (heerlijke glam-rock met het fantastische hit nummer "Melanie Cries" en veel ander lekkers).

Begin niet meteen als een gek alles te downloaden wat je ziet, maar maak weloverwogen keuzes. Voor je het weet staat je schijf vol met dingen die je wel aardig vindt, maar waar je door de bytes de lol niet meer van hoort. Zorg dat je een programma hebt waarmee je een muziek database kan aanleggen, liefst een dat dat semi-automatisch kan. Een echte aanrader op dat vlak is het programma gmusicbrowser (klik hier voor de site). Het programma werkt momenteel weliswaar alleen nog onder Linux, maar zal binnenkort ook voor Windows verkrijgbaar zijn. Bovendien is het open source en dus gratis!
Vooralsnog zweren veel mensen natuurlijk bij iTunes (onontbeerlijk als je een iPhone of iPod bezit) of bij Microsoft's eigen Mediaplayer, al kunnen die beide niet goed met grote verzamelingen overweg. Het programma foobar2000 (klik hier) schijnt dat wel te kunnen en wordt door velen de hemel in geprezen. Bovendien is ook dat gratis.

Nu ik toch bezig ben met tips: voor de niet-ingewijden ligt er een schat aan muzikale 'goodies' te wachten in de vele nieuwsservers die internet rijk is. Ga naar binsearch.info, zoek de gewenste artiest/album en vink aan wat je wilt oogsten. Maak er een .nzb bestand van (goed kijken op binsearch.info, niet meteen vragen!) en download een en ander met een goed nieuwsgroep-download-programma (voor Linux is dat pan, voor Windows adepten is Agent een goede kandidaat).

Belangrijk: downloaden doe je alleen als het legaal is of als het gaat om albums die nergens meer commercieel te krijgen zijn. Mooimuziek zet op generlei wijze aan tot illegaal downloaden en wijst alle verantwoordelijkheid daarvoor dan ook resoluut op voorhand af. Dat dat duidelijk is!

Dat gezegd hebbende: gaat heen en vermenigvuldigt uw muziek...

Info:

• Web: Lees hier alles over NZB bestanden
• Web: Goede startpagina voor alles NZB
• Ontdek nieuwe power-pop muziek op GarageBand.com

Lees verder/Read more »

Popmuziek is schatplichtig aan zeventiende eeuwse doedelzakspeler

Een oer-Hollands Sinterklaas wijsje wordt gezongen door de Beatles, meege-'jamd' in de intro van de enige single van de band Soul Excitement, wint een Grammy Award in de outro van een Blood Sweat & Tears hit en wordt pure Rock'n'Roll in een uitvoering van Billy Frazier.
Hoe Hollands is dat Sinterklaas wijsje eigenlijk? En wat heeft een dakloze doedelzakspeler uit Wenen daar mee te maken?

Nieuwe vinyl single van "Stay Together" door "Soul Excitement" op het re-issue label Kay-Dee. Op de B-kant "Smile"

Een tijdje geleden stuitte ik op het nummer "Stay Together" van de Amerikaanse band "Soul Excitement". Het nummer was het allereerste dat geschreven werd door bandleider Clay Drayton. Het werd uitgebracht in 1969.
Het nummer is een produkt van zijn tijd. Drayton's muzikale inspiratie was "Sing a Simple Song" van "Sly & The Family Stone". Tot mijn stomme verbazing hoorde ik in de eerste paar maten het "oer-Hollandse" Sinterklaas wijsje "Daar wordt aan de deur geklopt (/ hard geklopt, zacht geklopt. / Daar wordt aan de deur geklopt, / wie zou dat zijn?)".

Bij nader onderzoek blijkt het populaire deuntje meerdere popmusici geïnspireerd te hebben. Paul McCartney zingt op dezelfde wijs "Balls to Mr. Banglestein, / Banglestein , Banglestein. / Balls to Mr. Banglestein, / dirty old man", zoals te horen is op de 'Get Back-sessions' uit 1969. Billy Frazier laat in 1962 "Did you ever see a lassie?" swingen op een Rock'n'Roll ritme. En bovendien wint het nummer "Spinning Wheel" van Blood Sweat & Tears de Grammy voor 'Best Instrumental Arrangement' in 1970; in de outro van het nummer is het Sinterklaasliedje weer te horen op de klanken van een fluit.

Of horen we een doedelzak?

Wenen, 1679

Oorlogen, pestepidemieën en een grondig verpeste economie teisterden Wenen. In 1610 probeerde Bohemen de stad te veroveren en in 1645 probeerde Zweden het ook nog eens.

Wenen beschikte echter over goed versterkte en goed onderhouden vestingwerken. Daardoor weerstond het deze aanvallen, al was de prijs economisch gezien hoog.
Maar tegen één aanval was geen verdedigingsmuur of uitkijkpost opgewassen. In 1679 was het de pest die de stad overviel. Door de pest verloor ruim eenderde van de bevolking van Wenen het leven.

De pestbacterie die de ziekte veroorzaakt verspreidde zich via de beet van vlooien op de zwarte rat. In die tijd wist men dat echter nog niet. Wie nu door deze mooie stad loopt kan zich niet voorstellen dat ruim 300 jaar geleden de lijken in stapels langs de kanten van de straten lagen. Met een soort van hooikarren haalden speciaal aangestelde lijkenruimers de lijken 's nachts op.

"Hier sang sein Lied zum 1. Mal", Der liebe Augustin

In die gruwelijke omstandigheden probeerde Marx Augustin een boterham te verdienen. Augustin was zowel doedelzakspeler, straatzanger als sneldichter. Maar het geld dat hij overdag op straat verdiende gaf hij grotendeels 's avonds in de kroeg al weer uit aan wijn.
Augustin zou erg geliefd zijn geweest. Met zijn grappige liedjes en deuntjes vrolijkte hij de mensen op. En dat konden ze in die sombere tijden goed gebruiken. Augustin stond daarom in de volksmond bekend als "lieber Augustin". Dit betekent zoveel als "beste Augustin" of "goede Augustin".

Marx staat op uit de dood

Volgens de overlevering had Marx op een avond flink teveel gedronken. Onderweg naar zijn slaapplaats voor die nacht viel hij daardoor stomdronken in slaap in een greppel langs de weg.
Zo werd hij gevonden door de lijkenruimers. Door zijn diepe roes hielden die hem voor een van de vele slachtoffers van de Zwarte Dood. En in die waan gooiden zij zijn bewegingloze lichaam op de kar boven op de stapel al opgehaalde lijken. Later die nacht reden ze de kar buiten de stadspoorten om hun lugubere lading te dumpen in een massagraf.

Net op tijd ontwaakte Marx uit zijn roes. Hij joeg de omstanders de stuipen op het lijf toen hij plotsklaps opstond en nog wat onvast de benen nam, als uit de dood herrezen. Daarmee was het gerucht geboren dat wijn niet alleen een geneeskrachtige, maar zelfs een preventieve werking had tegen de pest.

De werkelijke reden dat Augustin deze ontmoeting met de Zwarte Dood overleefde is een geheel andere. De vlooien die de pestbacterie bij zich droegen hadden zich namelijk al lang vol gezogen met het bloed van hun slachtoffers. In de lijkkar zal daarom niet één hongerige - en dus gevaarlijke - vlo meer gezeten hebben.

Doedelzakspeler wordt succesvol componist

Zijn populariteit werd door dit voorval nog groter. Als sneldichter had Marx al vlot zijn ervaringen op rijm gezet. Daarna schreef hij er ook eigenhandig nog muziek voor. Het tempo dat hij gebruikte was een een driekwartsmaat. Tegenwoordig herkennen wij dat als een wals. Het liedje "O du lieber Augustin" wordt door velen gezien als de opmaat voor de Weense wals, al worden hier op internet stevige discussies over uitgevochten. (opm.: de eerste echte Weense wals verscheen pas in 1786 (volgens sommige bronnen 1776) in de opera "Una Cosa Rara", geschreven door de Spanjaard Vicente Martín y Soler, die trouwens samen met Mozart en Salieri de positie van hofcomponist bekleedde in Wenen)

Bladmuziek voor "O du lieber Augustin", bron:kitchenmusician.net

Je kunt het meezingen op de wijs van "Daar wordt aan de deur geklopt":

O du lieber Augustin, Augustin, Augustin,
O du lieber Augustin, alles ist hin.

Geld ist weg, Mensch ist weg,
Alles hin, Augustin.
O du lieber Augustin,
Alles ist hin.

Rock ist weg, Stock ist weg,
Augustin liegt im Dreck,
O du lieber Augustin,
Alles ist hin.

Und selbst das reiche Wien,
Hin ist's wie Augustin;
Weint mit mir im gleichen Sinn,
Alles ist hin!

Jeder Tag war ein Fest,
Und was jetzt? Pest, die Pest!
Nur ein groß' Leichenfest,
Das ist der Rest.

Augustin, Augustin,
Leg' nur ins Grab dich hin!
O du lieber Augustin,
Alles ist hin!

Zie ingeb.org voor de gehele tekst

Het deuntje werd al snel populair. Zo populair zelfs, dat het gerust tot de zeventiende eeuwse popmuziek gerekend mag worden. En volgens de overleveringen heeft Marx Augustin dan ook goed kunnen leven van het verhaal over zijn 'opstanding' en van het liedje 'O du lieber Augustin'.

Van Weense wals naar wereldhit

Marx' 'popliedje' bleek een blijvertje. Een kleine negentig jaar na zijn dood werd het liedje gebruikt in het ballet "La Dansomanie", geschreven door Gardel, dat in 1793 in Parijs werd geproduceerd.

In 1812 was het vanuit het moderne en toonaangevende Parijs overgewaaid naar de ballrooms in Engeland waar de Britse adel zich vermaakte. De choreografie die Gardel schreef op basis van het deuntje van Marx Augustin werd in Engeland in eerder instantie weggehoond. Maar nadat keizer Alexander in 1816 aan de dans had deelgenomen in de Almack werd het alsnog in korte tijd populair. De Almack was dé danszaal van die tijd (zie de blog Nineteen Teen voor een artikel over Almack, "Heaven, Regency Style").

Van wereldhit naar kinderhit

De melodie van het originele Weense popliedje van Marx is nog steeds de basis voor populaire variaties, met name in de Angelsaksische wereld. Zo is het onder meer 'vertaald' in een populair Engels kinderliedje. De tekst is gewijzigd, maar de muziek is zo goed als onveranderd, zoals te horen en te zien is op Youtube:

"Did You Ever See a Lassie" door de Australische kinder muziekgroep "The Wiggles", zie ook Wikipedia en de website van The Wiggles

Did you ever see a lassie, a lassie, a lassie? Did you ever see a lassie go this way and that? Go this way and that way, go this way and that way. Did you ever see a lassie go this way and that?

In de loop der tijd heeft de melodie de fantasie geraakt van velen. Er bestaan de merkwaardigste variaties op de tekst, alle gezongen op hetzelfde wijsje:

• "Did you Ever See a Lassie" (Schotland),
  
• "The More We Get Together / Together, together / Oh, the more we get together / The happier we'll be." (US),
  
• "I'm a Little Dutch Girl" (waar 'Dutch' vermoedelijk is afgeleid van 'Deutsch' en dus niets met Nederland te maken heeft),
  
• "Can't put you muck in our dustbin / our dustbin, our dustbin" (UK, ca. 1950),
  
• "See the little angels / Ascend up, ascend up / See the little angels / Ascend up on high",
  
• "Love to be in Copenhagen",
  
• "Have you ever seen a horse fly",
  
• "Daar wordt aan de deur geklopt" (NL, ca 1906),
  
• "Balls to Mr. Banglestein / Banglestein, Banglestein / Balls to Mr. Banglestein / dirty old man" (Beatles, "Get Back Session", jan. 1969 - Paul zingt "Balls To Mr Banglestein, etc"); zie hier voor de volledige tekst van dit 'gebed',
  
• "'t Peerd van Ome Loeks is dood / Loeks is dood, Loeks is dood / 't Peerd van Ome Loeks is dood, helemaal dood / Gister'n nog kern gezond / sloeg met zien steert in 't rond / 't Peerd van Ome Loeks is dood, hartstikke dood" (Groningen NL, Damrakkertjes, jaren '80).

Cornelia (1848-1945), Clara (1867-1948) en Johanna Veth (1852-1932), portret door hun broer Jan Veth, 1884, Rijksmuseum Amsterdam

Ook de Duitse componist A.H. Wenck (ca. 1750 - ca. 1814) ontkwam niet aan deze fascinatie. Wenck publiceerde verschillende variaties op "O du lieber Augustin" in de tijd dat hij in Amsterdam woonde en werkte. En ook hij schreef weer nieuwe teksten en nieuwe arrangementen gebaseerd op het oude zeventiende eeuwse Duitstalige volksliedje. Hoewel ik er geen bewijs voor gevonden heb, is het zeer waarschijnlijk dat zijn publicaties later onder ogen kwamen van de Groningse zanglerares Johanna Francina Veth (1852 - 1932). De melodie die zij zo leerde kennen werd in 1907 de basis voor haar Sinterklaaslied "Daar wordt aan de deur geklopt". Waar Marx Augustin uiteindelijk aan overleed laat de geschiedschrijving niet weten, slechts dat het in oktober 1705 was. In 1685 had hij nog de Turkse invasie van Wenen meegemaakt. Hij ligt begraven op de Nikolai begraafplaats in Wenen. Nooit heeft hij kunnen bedenken dat vorsten zouden dansen op het simpele volksliedje dat hij schreef. Maar dat zijn popliedje ook nog in de huidige popliedjes gebruikt wordt had hem ongetijfeld deugd gedaan. "Lieber Augustin" mag dan het enige nummer zijn dat we aan Marx Augustin kunnen toeschrijven, maar daarmee heeft deze tijdgenoot van J.S. Bach en Henry Purcell dan toch een stevige voetafdruk achtergelaten in de muziekgeschiedenis.

Terug in de eenentwintigste eeuw

Clay Drayton en zijn vrouw Tami in 2008

Ik begon met "Soul Excitement", die het originele deuntje van Marx Augustin in 1969 gebruikten in de introductiematen van hun funknummer "Stay Together". Over die obscure eerste maten vertelt bandleider Clay Drayton in een exclusief interview aan Mooimuziek: "I wrote it from an American children's song 'The more we get together, the happier we'll be'"
Op Spotify kun je het nummer ook beluisteren: Drayton zou daarna nauw samengewerken met onder meer de Jackson 5, Dee Dee Warwick en Diana Ross. Het interview met Clay Drayton wordt binnenkort gepubliceerd op Mooimuziek.

Marx Augustin: historie of legende...

Standbeeld van Marx Augustin in het zevende arrondissement van Wenen, Neubau

In Duitsland en in Oostenrijk is het volksverhaal van Marx Augustin bij iedereen bekend. Het liedje heeft er de status van officieus volkslied. En in Wenen is voor Augustin zelfs een standbeeld opgericht. Maar waarschijnlijk heeft dit meer te maken met zijn rol in de legende van 'Lieber Augustin', dan met de historische persoon Marx Augustin. De toeristische industrie spint immers goed garen bij het verhaal van de doedelzakspeler die uit de dood verrees. Ondanks de vele verhalen en aanwijzingen is het historisch gezien niet te bewijzen dat Marx Augustin ook daadwerkelijk aan de basis gestaan heeft van "O du lieber Augustin". Sterker nog: men weet zelfs niet zeker of hij werkelijk heeft bestaan.
Info: Wikipedia artikel over Oh, du lieber Augustin (en) Wikipedia artikel over de Zwarte Dood House of Mirth Op juno records is de nieuw uitgebrachte single van Soul Excitement te bestellen Lange discussie over de tekst van "Ach, du lieber Augustin" op Mudcat.org Het HEMONY Ensemble heeft een 2CD uitgebracht onder de titel "Daar wordt aan de deur geklopt" Informatie over de familie Veth Volksmusik und Volkslied in Wien, geschreven door Gertraud Schaller-Pressler, ISBN 382588659X 9783825886592, uit. Wien Münster Lit

Lees verder/Read more »

Muziek in Beeld: muziekprogramma's op televisie

An Evening with... Jools, Spectacle: Elvis Costello with..., 2 Meter Sessies, VPRO's Vrije Geluiden en NPS Podium. Het is zomaar een greep uit de tv programma's die ons overladen met muziek.
Wat deze programma's echter anders maakt dan Toppop ('Yeah!'), Vrienden van Amstel, MTV (doen die überhaupt nog muziek?) en TMF is dat ze artiesten nu eens niet presenteren als dansende en rijmzingende kunstenmakers voor MTV- en TMF-jeugd, voorgekookt, voorgekauwd en voorverpakt. Nee, deze programma's presenteren de artiesten als mensen van vlees en bloed, die de kans krijgen zelf te vertellen over hun muziek, hun muzikale invloeden en hun muzikale vrienden.

Spectacle: Elvis Costello with...

"Spectacle: Elvis Costello with..." begon in 2008 en wordt geproduceerd door Elvis Costello en Elton John, die trouwens ook de eerste gast was.

"Spectacle: Elvis Costello with..." is zo'n programma. Het is te zien op het onvolprezen digitale themakanaal "Het Gesprek". Maar wie kent het? Ik kan alleen maar zeggen: als je van muziek houdt, kijk hier dan naar!
Het is jammer dat Het Gesprek bij veel mensen geassocieerd wordt met saai lullen over saaie onderwerpen. Niets staat verder van de waarheid.

Afgelopen weken werden we getrakteerd op de herhaling (een zacht 'hoera!' voor herhalingen) van een gesprek van Elvis Costello met Sir Elton John. Wat de show zo geweldig maakt, zijn de inkijkjes die Sir Elton ons geeft in zijn muzikale puberteit.

Hij illustreert dat veelvuldig met geraffineerde loopjes op de piano en korte knappe imitaties van artiesten als Ray Charles en Billy Stewart. Hij haalt herinneringen op: aan de tijd dat hij Martha Reeves en haar Vandellas van het vliegtuig ophaalde en zag hoe zij zelf hun hotel moesten betalen, aan de keer dat hij in complete euphorie zijn moeder belde om haar te vertellen dat Frank Sinatra tijdens een van zijn Las Vegas-shows het nummer "Sorry Seems To Be The Hardest Word" gezongen had, aan de dag dat hij met een toen al heel fragiele Ray Charles had gejamd. Het plezier straalt daarbij van zijn gezicht!

Het is dit soort ontboezemingen dat de show waardevol maakt en het is tevens waarin Elvis Costello zich een meester toont. Zo weet hij zelfs Elton John, die toch al honderden keren is geïnterviewd, nog aardige uitspraken te ontfutselen: over de kwaliteit van LP hoezen, over de tempowisselingen in de muziek van Laura Nyro, over de naamsverandering van Reginald Kenneth Dwight in Elton John.

In het eerste seizoen ontving Costello onder meer: Bill Clinton, Lou Reed, Tony Bennett, Smokey Robinson, Diana Krall, Herbie Hancock en John Mellencamp. In het tweede seizoen sprak hij met Bruce Springsteen, Ray LaMontagne, Lyle Lovett, Bono en The Edge (U2), om er een paar te noemen. Het is echt de moeite waard; kijken dus!

Live from Abbey Road

"Live from Abbey Road", onder meer met Paul Simon

Ook te zien op Het Gesprek is het programma "Live from Abbey Road". Op de site van Het Gesprek staan de inhoud en opzet van het programma uitstekend uitgelegd: "Per aflevering maken drie topacts hun opwachting in de beroemde Londense Beatles-studio. Deelnemende artiesten zijn onder anderen Paul Simon, Red Hot Chili Peppers, Massive Attack, Diana Ross, Norah Jones, The Who en Wynton Marsalis. Zij krijgen een dag de tijd om - zonder presentator en publiek - ieder drie nummers live ten gehore te brengen. De uitzending wordt gelardeerd met exclusief materiaal uit het omvangrijke Abbey Road archief. De serie geeft een uniek inzicht in het creatieve proces van het maken van muziek in een inspirerende omgeving." (bron: Het Gesprek)

2 Meter Sessies

Jan Douwe Kroeske is gelukkig ook van de partij. "Voor Het Gesprek presenteert hij 2 Meter Sessies In Gesprek, waarin muzikale gasten samen met hem hun favoriete optredens uit het 2 Meter Sessies-archief bekijken." staat op de site te lezen.
Ook dit programma is al vaak geprezen en ik hoop dat Jan Douwe het nog heel lang volhoudt.

De Artiestenfoyer

In het programma "De Artiestenfoyer" "ontvangt Frenk van der Linden grote namen uit de klassieke muziekwereld. Tijdens een intiem gesprek probeert Frenk te begrijpen wat muziek voor zijn gast betekent." En ja, het begint wat eentonig te worden: ook dit programma kun je bekijken op Het Gesprek.

Vrije Geluiden

Goed, genoeg reclame gemaakt voor Het Gesprek. Gelukkig heeft ook de VPRO het behoud en de verspreiding van ons cultuurgoed hoog in het vaandel staan: zondagochtend kan iedereen kijken en luisteren naar VPRO's "Vrije Geluiden". Zo zag ik onder meer VoiceMail ('a capella never dies'), Rudolf Koelman & Antoine Oomen met het prachtige werk "Cantabile Opus 17" van Niccolo Paganini en het Jazz Orchestra of the Concertgebouw. De interviews zijn leuk en muzikanten blijven gelukkig mensen die graag over hun passie verhalen!

Later... with Jools Holland

En ja, wie kent "Later... with Jools Holland" niet? Verplichte kost voor elke muziekliefhebber! Het is onvoorstelbaar hoe deze man het elke keer weer voor elkaar krijgt zoveel grootheden tegelijkertijd in zijn studio bij elkaar te krijgen. In de laatste uitzending die in Nederland te zien was (seizoen 9) stonden naast elkaar op het podium:

• Alice in Chains
• Joss Stone met het nummer "Parallel Lines"
• Black Joe Lewis & the Honey Bears
• Steve Martin & The Steep Canyon Rangers met "Jubilation Day" (een verrassend optreden met Steve Martin op de banjo)
• Delphic
• Martha Wainwright met "l'Accordéoniste", een nummer van haar prachtige nieuwe cd "Sans Fusils, Ni Souliers, Á Paris" (Jools omschreef haar optreden als "complete abandon")
• Rickie Lee Jones met het mooie nummer "The Moon is Made of Gold" (geschreven door haar vader Richard); ook mevrouw Jones is oud geworden, maar haar stem klinkt nog even jong als anders

Interview en optreden van Steve Martin and the Steep Canyon Rangers met "Jubilation Day""

Momenteel houdt Jools een winterstop; zo'n serie duurt altijd te kort. Over twee maanden, in april 2010, kunnen we weer genieten van een nieuwe serie "Later... with Jools Holland" Enfin, gelukkig is er ook altijd nog Top Gear.

Top 2000 A GoGo

Deze mag in het rijtje niet ontbreken. "Top 2000 Á GoGo" (uitgezonden door de NPS) wordt dan weliswaar slechts een paar dagen per jaar uitgezonden (afgelopen jaar was dat van vrijdag 26 tot en met woensdag 31 december), maar is wat mij betreft toch een van de hoogtepunten, al is het alleen maar om de prachtige verhalen van Leo Blokhuis. Hij weet niet alleen veel, maar kan ook prachtig over zijn onderwerpen vertellen, weet verrassende verbanden te leggen en blijft daarbij enthousiast als een kind in een snoepjeswinkel

NPS Podium

Tot slot NPS Podium. Dit programma wordt elke zondag utigezonden op Nederland 2 om 1 uur in de middag en herhaald op de daaropvolgende maandagavond om kwart voor elf. Het wordt gepresenteerd door Diewertje Blok, wat natuurlijk een van de charmes van het programma is. Het toont reportages, interviews en optredens van componisten, dirigenten en uitvoerenden uit de (klassieke) muziekwereld en de wereld van de dans.

Uit NPS Podium: De beroemde violiste Sarah Chang speelt samen met het Radio Filharmonisch Orkest onder leiding van Jaap van Zweden het Vioolconcert van Jean Sibelius. Een concert in de serie Zaterdagmatinee vanuit het Amsterdamse Concertgebouw (16 april 2006)."

Acht mooie muziekprogramma's op televisie... En nu nooit meer klagen dat er niet genoeg aandacht wordt besteed aan serieuze muziek. Uit met Twitter en aan met die tv: genieten zul je!

Info:

• De website van "Spectacle: Elvis Costello with ...", waar je delen van shows kunt terugzien,
  
• Op de site van Het Gesprek kun je je abonneren op alerts per e-mail om op de hoogte gehouden te worden van nieuws over "Live from Abbey Road",
  
• De pagina van 2 Meter Sessies op de site van Het Gesprek,
  
• De pagina van De Artiestenfoyer op de site van Het Gesprek,
  
• Website van VPRO's "Vrije Geluiden",
  
• "Later... with Jools Holland" op de website van de BBC,
  
• Een mooi overzicht van de "Top 2000 A GoGo" van 2009 op de radio2 site,
  
• De website van NPS Podium.
  

Lees verder/Read more »

Summertime

Woensdagavond kwam ik laat terug uit Alkmaar, waar mijn werkgever zetelt. Daar had ik ondermeer een presentatie gegeven over de laatste opdracht die ik had vervuld en 's avonds hadden we met negen collega's in een restaurantje nog zitten eten en napraten met de Taptoe in het kader van 'Alkmaars Ontzet' op de achtergrond. De sfeer was gezellig en ondanks mijn initiële tegenzin in de reis van Rotterdam naar Alkmaar en terug, had ik het uitstekend naar m'n zin gehad.

Onderweg naar huis had ik zitten meeblèren op de muzikale successen van 1966 (mp3) ("I'm a boy" van The Who, "I'll Be There" van de Four Tops, "Nobody loves you when you're down and out" van de Spencer Davis Group met een 18-jarige Steve Winwood op piano en vocals, "Sunshine" van Donovan, "Eleanor Rigby" van The Beatles), opgediend door Stefan Stassen in KRO's 'Theater van het Sentiment'.

Tegen elf uur was ik bijna thuis toen uit de boxen een fan-tas-ti-sche cover schalde van 'Summertime'. Jazeker, de 'Summertime' van George Gershwin uit de musical 'Porgy and Bess'. De 'Summertime' van Sarah Vaughan. De 'Summertime' van Ella Fitzgerald en Louis Armstrong. En de 'Summertime' ook van Miles Davis op z'n trompet. Maar verder moest iedereen er met z'n tengels en z'n stem van af blijven, want iedere andere cover kon het alleen maar verpesten...

En toen was daar Billy Stewart. En jonge jonge jonge, wat knalt deze cover! Hij is gewaagd (met een ander ritme), hij is sensueel (en niet romantisch), hij is zelfs grappig (ja, probeer hier maar eens *niet* bij te grinniken). Je moet 'm dus echt gaan horen!

Billy Stewart, aka 'Fat Man'

Billy Stewart werd geboren op 24 maart 1937. Deze getalenteerde soul zanger tekende een contract bij Chess, voordat hij ondermeer in de band speelde van Bo Diddley (1956). In december 1964, nam hij zijn grote hit "I Do Love You" op, waarmee hij maar liefst 21 weken lang in de R&B en Pop hitlijsten stond. Zijn volgende hit heette "Sitting In The Park". Door zijn grote succes kwam Billy niet meer toe aan studiowerk, want "optredens betalen meer rekeningen dan het opnemen van platen", zoals hij zei.

Op 6 oktober 1965 nam Stewart het nummer "Summertime" op. Als tiener had hij dit nummer als eens ten gehore gebracht op een talentenconcours. Op de opnamen speelden ondermeer Pete Cosey (gitaar), Louis Satterfield (electrische bas), Sonny Thompson (piano) en Maurice White (drums). White zou later in de jaren zeventig grote successen vieren met zijn band Earth, Wind & Fire. Het nummer bereikte de zevende plaats op de R&B hitlijsten.
Op deze cover is goed te horen dat Billy Stewart verzot was op Calypso muziek. De Latin invloeden maken "Summertime" zowaar dansbaar!

Op 17 januari 1970 raakte de auto waarin Billy Stewart en drie bandleden van de weg en belandde in een rivier. Stewart en de anderen kwamen om bij dit ongeluk.
Billy Stewart werd slechts 33 jaar oud.

De "Summertime" versie van Billy Stewart

Lees verder/Read more »

Bo Diddley was the man, 30 dec. 1928 - 2 jun. 2008

Hij heeft mensen beïnvloed als Tom Petty, Ron Wood, Buddy Guy en Eric Clapton. Muzikaal stond hij op eenzame hoogten en kon hij zijn gelijken slechts erkennen in mannen als Link Wray, Chuck Berry, Little Richard, Fats Domino, Screamin' Jay Hawkins, Johny 'Guitar' Watson, Larry Williams of Johnny Otis. Met zijn opvallende vierkante gitaar, zijn typische ritme - bom ba-ba bom bom, bom bom - en zijn James Brown-achtige danspasjes vormde hij een live-act die zijn gelijke niet kende.

Bo Diddley in concert

Tegen de tijd dat de Beatles en de Stones de hitparades bestegen was zijn tijd in de opnamestudios al zo goed als voorbij. Zijn invloed reikt echter door tot vandaag en ook na vandaag zal hij nog vele muzikanten beïnvloeden.

In 1955 verscheen zijn eerste single: "Bo Diddley" met op de B-kant "I'm a man". Vandaag is hij op 79-jarige leeftijd overleden aan een hartstilstand.

De wereld heeft een markant showman verloren!

Lees verder/Read more »

Review: Bill Champlin, "No Place Left To Fall" - WOW! - English version

This is the English translation of a Dutch review on the album "No Place Left to Fall" by Bill Champlin:

Expectations are always high set for a new Bill Champlin album, even more so if the album is his first in 13 years. "No Place Left to Fall" was released on September 24, 2008. In my preview I described the album with the old Borg statement: 'Resistance is futile'. Some 6 months after I ordered the album, I have finally gotten around to listening to it. And on further consideration I still stand by that conclusion.

No 'Place Left to Fall', Year: 2008

"No Place Left To Fall" is a cd with a soul crunching Al Green-like organ sound, full of westcoast-to-the-second-degree: sexy, rocking, jazzy and soulful. It gives quite a thrill to put on an album by a veteran and to have the very first sounds confirm that he hasn't lost his touch.

William Bradford Champlin: this guy obviously doesn't have to prove anything to anyone anymore. Whenever he releases an album, he does so because he enjoys doing so. And boy, has he ever enjoyed himself on "No Place Left To Fall"! His appetite for music is so contagious, it's sheer impossible to sit still and listen to it.

Bill Champlin during an interview in Paris. Date: July 29, 2009

The album cover shows an older guy (sorry Bill!). This is a bit of a shock, since I've known him as a young musicion on albums like "Runaway" (1971) and "Single" (1978). I guess it makes me realize I must have aged quite a bit as well. But make no mistake: in the meantime Champlin has had an awesome career, spanning more than forty years (yep, that's four-zero).

"No Place Left To Fall" comes in two versions; I bought the 'deluxe' version that includes a dvd. The dvd offers a great insight in the musical development that Champlin went through.
What's more, it is great to see the maestro at work. It is a pity that westcoast musicians like Champlin, Michael McDonald, Kenny Loggins, Jay Graydon, Robbie Dupree, Bill LaBounty, Bobby Kimball are rarely ever to be seen on the European main land. And that's why such a deluxe version with dvd is almost a must-have for the true fan; it is the second best thing to a live performance that you'll ever get, in Europe at least.

The Sons of Champlin

It's great to see and hear him talk about his early musical influences like Lou Rawls ("This guy was like my teacher"), The Beatles and Bob Dylan, about his career (the first band he ever played in was a school band called Opposite Six: "we backed up The Righteous Brothers while we were in high school") and to hear him talk about his new album ("Man, I realize how fortunate I am to be able to do this."). Of course, he pays attention to the Sons of Champlin as well. And he introduces the one and only son of Champlin, his son Will.

However, it is, of course, all about the music. And boy, is this great music!

Soulful organs that make you grimace in extacy, soul touching guitar solos, grinding rockmusic you have to move your body to and fantastic vocal harmonies with some of the best voices in westcoast music. All that, and more, can be found on Bill Champlin's new album. If you are into rock and westcoast, this cd simply must be part of your collection. I had to order it separately, here in the Netherlands, since the deluxe version was not readily available here and it was sold out at Amazon at the time. I finally got a Japanese import version, which I am happy to say had a booklet in English, including credits, lyrics and liner notes.

The songs

Most of the songs were written by Bill Champlin himself. Songwriting credits also go to Jay Graydon (who at the time was also working on the first album for his new project JaR, called 'Scene 29'), Bill's son Will, his wife Tamara, Michael Caruso and Bruce Gaitsch.

The opening song is "Total Control". It's his calling card. Listen, be overwhelmed and let it warm you up. But be warned: it does take total control of your senses!
"Tugging on your Sleeve" (#2) also makes it impossible to sit still. People keep looking at me with a mildly annoyed expression when I listen to this song on my iPod on the train: I just cannot keep sitting still!
"The Truth" (#3) has this great drive; it really is a strong and powerful song, which is completely fitting in the tradition of Champlin's earlier work. Great guitar solo!
The title song "No Place Left To Fall" is one of the calmer songs on the album. It makes a great contrast with 'The Truth'. Also, the beautiful vocal arrangements make it one of the album's highlights.
From the very first piano chord on "Looking for you" (#6) has a distinct gospel-like quality. This is confirmed by the organ and the soulful choir. If the word 'you' in "I keep looking for you" were written with a capital Y, it would have been real gospel: pure blue-eyed westcoast gospel! I love this song!
"Never Been Afraid" (#7) was written by Bill Champlin himself and it displays his incredible craftmanship. It could just as well have been a Chicago song. This is the purest form of westcoast music possible with a fine solo performance by Steve Lukather (he still rocks!). And if you listen carefully, whom do you hear...? You guessed it: it's Chicago's former lead singer Peter Cetera. Great song as well!
"Never Let Go" (#11) is heavily jazz influenced. It starts off with a lovely 'voice-jam'. You can hear the influences of Supertramp and Chicago. It must be soooo fulfilling to have a great voice and to use it to have such a 'voice-jam' with friends and colleagues. Can't get enough if this.
The funkiest song, without a doubt, is "Stone Cold Hollywood". It has a grinding rythm, some fantastic horns, great organ sound and wonderful guitar riffs. Need I say more?
The last song "All Along" also is a typical Chicago song ("... you'll recognize the sound ..."). It ends in a true wall of sound, with a great climax. This is one of the most appropriate last songs on any album I've ever heard.

When you fell you fell completely
to the bottom of your soul
when I went along I was hangin' on
and hopin'it didn't show

For the times you were beside me
I was barely there for you
I believed the lies I told myself
and rarely heard the truth

First two verses of "Lookin' for You"

Click here for the album's complete track listing  

Complete track listing of "No Place Left To Fall":

1. Total Control *
   
2. Tuggin' on Your Sleeve
3. The Truth *
4. No Place Left to Fall
5. Lover Like That
6. Lookin' for You *
7. Never Been Afraid *
8. Angelina (or 'Angelina Happen', both titles are used in the booklet)
9. Look Away
10. I Want You to Stay
11. Never Let Go
12. Stone Cold Hollywood *
13. All Along

* Mooimuziek's favorites

Album info:

• Artist: Bill Champlin
• Title: No Place Left to Fall
• Producers: Mark Reddinger & Bill Champlin
• Release date: September 24, 2008
• Label: Victor Entertainment
• Issue: Japanese (import)
• Contents: CD+DVD
• Barcode: 4 988002 555253

The musicians

• Bill Champlin: lead vocals on all songs and background vocals on almost all of them; he also plays the Hammond organ, piano and acoustic as well as electric guitars,
• Steve Lukather: guitars (solo)
• Keith Howland: guitars (solo) - and yes, it's the same Keith Howland as in Chicago's lead guitarist
• Bruce Gaitsch: guitars (acoustic and electric) - worked with Boston, Chicago, Philip Bailey
• George Hawkins, jr.: bass - worked with Doobie Brothers, Jim Messina, Kenny Loggins
• Billy Ward: drums & percussion
• Mark Eddinger: Wurlitzer, synth. strings, co-producer
• Tamara Champlin, Will Champlin, Peter Cetera, Michael English: background vocals

Conclusion

I have read quite a few reviews on this album that say it is not an innovative album. Honestly, I couldn't care less. I love any album that makes me forget everyday life for a moment everytime I listen to it. And "No Place Left to Fall" does just that! Music is about music: enjoy it, feel it in your bones, in your heart and in your soul. "No Place Left to Fall" does that too and very well indeed!

In short: "No Place Left to Fall" is an album Bill Champlin can be genuinely proud of. Actually, everyone that worked on the album can be really proud of it. No, it might not be innovative, but it is a logical next step in Champlin's impressive career. The jazz, blues and r&b influences make an excellent mix with the all-present westcoast sound.

Champlin has been called a musician's musician on many occasions. This album proves he has really earned this 'title'. Any lover of great music cannot leave this album untouched!

Info:

• Web: Bill Champlin's Official Website
• Audio interview: Interview by InsideMusicast with Bill Champlin on his new album
• Video interview: Champlin talks extensively about his new solo album "No Place Left To Fall", about JaR's (Jay Graydon and Randy Goodrum) and Steve Lukather's new album and about many other colleagues. This interview was recorded in Paris in July of 2009 - part 1 (5:05 min.), part 2 (6:15 min.), part 3 (5:22 min.), part 4 (5:01 min.), part 5 (3:18 min.)

Lees verder/Read more »

Overleden in 2008

• Jeff Healey, March 25, 1966 – March 2, 2008. Canadese jazz and blues-rock gitarist en zanger. Vooral bekend om zijn unieke speelstijl. Werkte samen met ondermeer Stevie Ray Vaughan, Buddy Guy, BB King, ZZ Top, Steve Lukather en Eric Clapton.
  
• Eartha Kitt, January 17, 1927 – December 25, 2008. Eigenzinnige Amerikaanse actrice en zangeres met bijzondere en opvallende stem.
  
• Odetta Holmes, December 31, 1930 – December 2, 2008. Ook bekend als "The Voice of the Civil Rights Movement". Gitariste en zangeres van Amerikaanse folk muziek, blues, jazz, en spirituals. Beïnvloedde ondermeer Bob Dylan, Joan Baez en Janis Joplin.
  
• Miriam Makeba, 4 maart 1932 - 10 november 2008. Ook bekend als "Mama Afrika". Vlak na het zingen van haar grote hit "Pata Pata" tijdens een concert ter onderseuning van Italiaans schrijver Roberto Saviano in zijn strijd tegen de Camorra kreeg Miriam Makeba een hartaanval, aan de gevolgen waarvan ze later overleed.
  
• Maharishi Mahesh Yogi, 12 januari 1917 – 5 februari 2008. Gaf spirituele inspiratie aan ondermeer The Beatles en The Beachboys.
  
• Dee Dee Warwick, 25 september 1945 – 18 oktober 2008. Zus van Dionne Warwick. Werkte ondermeer samen met Aretha Franklin, Nina Simone en Wilson Pickett. Hits: "She Didn't Know (She Kept On Talking)" en "Cold Night in Georgia".
  
• Freddie Cavalli / Freddie van Kampen, 23 september 1955 - 18 januari 2008. Bassist. Bandlid van Herman Brood & His Wild Romance. Werkte ondermeer samen met The Meteors, Vitesse en Jan Akkerman.
  
• Buddy Miles / George Allen Miles Jr., 5 september 1947 - 26 februari 2008. Was bandlid van Electric Flag en Band Of Gypsys. Werkte ondermeer samen met Jimi Hendrix, The Bebops, Stevie Wonder, Muddy Waters, Barry White, The Delfonics, The Ink Spots, Wilson Pickett, David Bowie, Ruby & The Romantics, George Clinton, Carlos Santana en Bootsy Collins.
  
• Norman Whitfield, 12 mei 1940 - 16 sep. 2008. Motown producer en tekstschrijver.
  
• Rick Wright, 28 jul. 1943 - 15 sep. 2008. Toetsenist en een van de oprichters van Pink Floyd.
  
• Leroi Moore, 7 sep. 1961 - 19 aug. 2008. Saxofonist in de Dave Mathews Band.
  
• Jerry Wexler, 10 jan. 1917 - 15 aug. 2008. 'Rythm and Blues' pionier.
  
• Isaac Hayes, 20 aug. 1942 - 10 aug. 2008. Soul pionier, zanger en persoonlijkheid. Verpersoonlijking van 'Shaft'.
  
• Bobby Durham, 3 feb. 1937 - 6 jul. 2008. Jazz drummer. Speelde ondermeer met Frank Sinatra, James Brown, Ray Charles, Marvin Gaye, Ella Fitzgerald, Oscar Peterson, Count Basie big band, Duke Ellington Orchestra, The Drifters, The Supremes, Oscar Peterson en Dizzy Gillespie.
  
• Bo Diddley, 30 dec. 1928 - 2 jun. 2008. The man, ook bekend als "The Originator" vanwege zijn sleutelrol in de overgang van blues muziek naar rock'n'roll. Beïnvloedde ondermeer Buddy Holly, Jimi Hendrix en Eric Clapton.

meer info: The Dead Rock Stars Club

Lees verder/Read more »

Review: Bill Champlin, "No Place Left To Fall" - WOW!

An English translation of this article was published as well

'Wat van ver komt is lekker', gaat het gezegde. En dat geldt ook voor muziek waar je lang op hebt moeten wachten. Dat is voor ons Europeanen zeker het geval met "No Place Left To Fall", het nieuwe album van Bill Champlin en zijn eerste solo album in 13 jaar, dat werd uitgebracht in september 2008. In mijn 'vooraankondiging' schreef ik al "Resistance is futile". Ruim 6 maanden nadat ik het album besteld had heb ik het nu eindelijk met aandacht in zijn geheel kunnen beluisteren. En ook bij nadere beschouwing blijft die eerdere constatering overeind.

"No Place Left to Fall", Jaar: 2008

"No Place Left To Fall" is een cd met zinderende Al Green-orgeltjes, vol westcoast tot de tweede macht: sexy, rockend, jazzy en soulvol. Wat is het toch heerlijk om zo nu een dan een cd van een oudgediende in huis te halen en met de allereerste klanken bevestigd te krijgen dat hij het niet verleerd is.

William Bradford Champlin: bewijzen hoeft deze man natuurlijk niets meer. Als hij een cd uitbrengt, is dat omdat hij er zin in heeft. En wat heeft hij er op "No Place Left To Fall" weer zin in! De zin spettert van elk nummer af. Je kunt er niet stil bij blijven zitten.

Bill Champlin tijdens een interview in Parijs. Datum: 29 juli 2009

De hoes laat een wat oudere man zien. Dat is wel even schrikken, want ik ken hem nog als jonge muzikant van albums als "Runaway" (1971) en "Single" (1978). Maar vergis je niet: in de tussentijd heeft Champlin wel een ontzagwekkende carrière van ruim 40 jaar (jawel, veer-tig!) achter de rug.

Van "No Place Left To Fall" heb ik de luxe versie in huis gehaald, wat in dit geval betekent dat er een DVD bij wordt geleverd. Op die DVD krijg je een uitstekend inzicht in de muzikale ontwikkeling van Champlin.
Bovendien is het leuk om de meester aan het werk te zien. Het is al zo jammer dat westcoast muzikanten als Champlin, Michael McDonald, Kenny Loggins, Jay Graydon, Robbie Dupree, Bill LaBounty, Bobby Kimball zo weinig naar Europa komen. Daarom is zo'n luxe versie met DVD bijna wel een 'must' voor de ware liefhebber; het is de 'second best thing' na een live optreden en voor Youtube om de man te zien spelen.

The Sons of Champlin

Leuk is ook te horen hoe hij praat over zijn invloeden zoals Lou Rawls ("This guy was like my teacher"), The Beatles en Bob Dylan, over zijn carrière (de eerste band waarin hij speelde was een schoolband met de naam Opposite Six: "we backed up The Righteous Brothers while we were in high school") en over zijn nieuwe album ("Man, I realize how fortunate I am to be able to do this."). Natuurlijk wordt er aandacht besteed aan de Sons of Champlin. Bovendien wordt de enige echte son of Champlin, zijn zoon Will, voorgesteld.

Maar waar het uiteindelijk natuurlijk allemaal om draait is de muziek. En jongejongejonge, wat is dat een likkebaardend lekkerlessend kloekklinkend frisdrinkend stemmensmerend razendflitsend snelvibrerend koel koel koel sissende muziek!

'Grimassende gezichten'-orgeltjes, gitaarsolo's die je ziel raken, stampende rockmuziek waar je onmogelijk bij stil kunt blijven zitten en fantastische samenzang met een aantal van de beste stemmen uit de westcoast music. Dat allemaal zit in het nieuwe album van Bill Champlin. Als je iets hebt met rock en westcoast, dan mag deze cd niet ontbreken in je collectie. Ik heb hem overigens apart moeten bestellen, omdat de CD+DVD versie op dat moment bij bol.com niet leverbaar was en bij amazon.com uitverkocht. Mijn exemplaar is een Japanse import-versie, die gelukkig wel is voorzien van een compleet Engelstalig boekje met credits, lyrics en liner notes.

De nummers

Het merendeel van de nummers is geschreven door Bill Champlin zelf. Hij werd daarbij ondermeer terzijde gestaan door Jay Graydon (die op dat moment ook aan het werk was voor het eerste album van zijn nieuwe project JaR, "Scene 29"), zijn zoon Will, zijn vrouw Tamara, Michael Caruso en Bruce Gaitsch.

Het openingsnummer is "Total Control". Hiermee geeft Champlin meteen zijn visite kaartje af. Luister en laat je overdonderen en meeslepen.
Ik merk dat ik het telkens weer onmogelijk vind stil te blijven zitten bij "The Truth" (#3). Het nummer heeft een enorme drive, het is een sterk en krachtig nummer, geheel in de traditie van Champlin's eerdere werk.
Het volgende nummer is het titelnummer. "No Place Left To Fall" is een van de rustigere nummers op het album. Het staat in mooi contrast met "The Truth". Het valt niet alleen op door die rust, maar ook door de prachtige vocale arrangementen.
"Looking for you" (#6) is vanaf de eerste klanken een gospel-achtig nummer. Het orgeltje en het soulvolle koortje bevestigen dat. Als het woord 'you' in "I keep looking for you" met een hoofdletter geschreven was, dan was het onvervalste gospel geweest, blue-eyed westcoast gospel!
"Never Been Afraid" (#7) is geschreven door Champlin zelf en het is echt vakwerk! Het had overigens zo op een Chicago album kunnen staan. Dit is westcoast van het zuiverste water met een prachtige solo door Steve Lukather. En wie horen we daar in het achtergrondkoortje? Jazeker, Peter Cetera! Prachtig nummer! Ik denk dat het mijn favoriet is op dit album.
Het nummer "Never Let Go" (#11) is een nummer met veel jazz-invloeden. Het begint met een heerlijke jazzy 'stem-jam'. Je hoort er de invloeden in van Supertramp en Chicago. Wat moet het heerlijk zijn een goede zangstem te hebben en zo'n 'stem-feestje' te kunnen houden met vrienden en gelijkgestemden.
Het meest funky nummer is ongetwijfeld "Stone Cold Hollywood". Het heeft een geweldig drijvend ritme en heerlijke funky gitaarrifjes. Need I say more?
Ook de afsluiter "All Along", een typisch Chicago-nummer ("... you'll recognize the sound ..."), is een nummer dat staat als een huis met vier onvervalste klankmuren.

Klik hier voor de complete tracklist van "No Place Left To Fall"   

De complete tracklist van "No Place Left To Fall":

1. Total Control *
   
2. Tuggin' on Your Sleeve
3. The Truth *
4. No Place Left to Fall
5. Lover Like That
6. Lookin' for You *
7. Never Been Afraid *
8. Angelina (of 'Angelina Happen', beide titels worden gebruikt in het boekje)
9. Look Away
10. I Want You to Stay
11. Never Let Go
12. Stone Cold Hollywood *
13. All Along

* Mooimuziek's favorieten

Album info:

• Artiest: Bill Champlin
• Titel: No Place Left to Fall
• Producers: Mark Reddinger & Bill Champlin
• Release datum: 24 september 2008
• Label: Victor Entertainment
• Persing: Japans (import)
• Inhoud: CD+DVD
• Barcode: 4 988002 555253

De muzikanten

• Bill Champlin: zingt op bijna alle nummers zelf niet alleen de lead vocals, maar ook de background vocals; daarnaast speelt hij Hammond orgel, piano en akoestische en elektrische gitaar,
• Steve Lukather: gitaar (solo)
• Keith Howland: gitaar (solo)
• Bruce Gaitsch: gitaar (akoestisch en elektrisch)
• George Hawkins, jr.: bas
• Billy Ward: drums & percussion
• Mark Eddinger: Wurlitzer, synth. strings
• Tamara Champlin, Will Champlin, Peter Cetera, Michael English: background vocals

Conclusie

Ook over dit album hebben verschillende recensenten gezegd dat het zo weinig venieuwend is. Mijn antwoord op dergelijke kritiek heb ik al gegeven in het artikel "Vernieuwend": muziek draait om muziek, geniet er van en laat het tot je doordringen, 'vernieuwend' en 'mooi' zijn geen synoniemen.

Samenvattend: "No Place Left to Fall" is een album waar Champlin trots op mag zijn. Sterker nog: elke artiest die er aan meewerkte mag er trots op zijn. Nee, vernieuwend is het niet, maar het is wel een logische ontwikkeling in de toch al indrukwekkende carrière van Bill Champlin. De jazzy, bluesy en r&b invloeden laten zich uitstekend mengen met de alom aanwezige westcoast.
Champlin wordt wel eens de musician's musician genoemd; op dit album bewijst hij die titel met trots te kunnen dragen. Liefhebbers mogen dit album niet laten liggen!

Info:

• Web: Bill Champlin's Officiële Website
• Audio interview: Interview van InsideMusicast met Bill Champlin over zijn nieuwe album
• Video interview: Champlin praat uitgebreid over zijn eigen album "No Place Left To Fall", over het nieuwe album van JaR (Jay Graydon en Randy Goodrum) en dat van Steve Lukather en over veel andere collega's. Dit interview is opgenomen in juli 2009 in Parijs - deel 1 (5:05 min.), deel 2 (6:15 min.), deel 3 (5:22 min.), deel 4 (5:01 min.), deel 5 (3:18 min.)

Lees verder/Read more »

Jeff Buckley is herrezen en hij heet Antony and the Johnsons

Antony and the Johnsons tijdens een optreden met Charles Atlas. Foto: Richard Termine

Vervreemdende en verstilde muziek, waarbij ik in gedachten word verplaatst naar een bergtop in Schotland, uitkijkend over de mistige bergtoppen in de verte. Teruglopend naar mijn kleine cottage aan de ruige kust zie ik in de mistflarden in de verte de gestalte van een rijzige, eenzame figuur in lange donkere gewaden, die zingt met een betoverende stem, begeleid door het geluid van piano, viool, harp, fluit en een enkele harmonica.

De stem van Antony (volledige naam: Antony Hegarty) deed mij meteen denken aan Jeff Buckley. Sterker nog, als je niet beter weet zou je denken dat Buckley is herrezen uit de dood. Ik vind het prachtig, al zullen er velen zijn die het niet kunnen aanhoren, afgeschrikt door de bijna plakkerige melancholie en niet alledaagse orkestratie. Verder dan de stem en het ietwat melancholieke dat ook op Buckley's albums is te horen gaat de vergelijking trouwens niet.

En ik geef toe dat ik er niet te lang naar moet luisteren. Voor de nodig energie zet ik daarna toch even de Beatles op of Snow Patrol of The Fray. Maar intussen blijft het betoverende en wonderschone muziek.

"Listening to Antony's voice is like hearing Elvis for the first time: two words and he has broken your heart… when he sings it is the most exquisite thing that you will hear in your life"

– Laurie Anderson

Op de website van Secretly Canadian wordt de muziek van Antony and the Johnsons de brug genoemd tussen 'avant-classical music' en de blues. Ik denk dat je het ook onder soul zou kunnen categoriseren. Niet dat het klassieke soul is of neo-soul, verre van dat, maar de man zingt wel vanuit zijn ziel, en met een melancholie die verder alleen maar te horen is in de Blues muziek uit het diepe zuiden van de Verenigde Staten.
Misschien zou je zelfs een nieuw genre kunnen introduceren, gebaseerd op zijn uiterlijk, optredens, muziek en geluid en het 'goth-blues' kunnen noemen of 'gothic soul' of... but I digress...

Met het vorige, tweede, album "I Am A Bird Now" vergaarde Antony and the Johnsons al enige bekendheid in het Verenigd Koninkrijk, waar ze de "UK's Mercury Prize" 2005 wonnen.

"The Crying Light" van Antony and the Johnsons, uit 2009

Drie dagen geleden, op 20 januari, kwam het album "The Crying Light" uit. Mijn favoriete nummers zijn "Kiss My Name" en "Daylight and the Sun". "Kiss My Name" is iets meer up-tempo dan de rest van het album, de drumpartij is meer prominent aanwezig en er komt een prachtige viool lijn in voor. "Daylight and the Sun" is bijna een moderne opera met de stem van Jeff Buckley.

Over dit nieuwe album is op de website van Secretly Canadian het volgende te lezen: "Here, Antony shifts the thematic focus and explores his relationship with the elemental and natural world, and the intimacy of the Johnsons' sound is enveloped by subtle symphonic arrangements."

Antony leende zijn stem aan het album "Raven" van Lou Reed uit 2002. Ook tourde hij met Reed in 2003 voor de integrale live opvoering van "Berlin". Op Reed's live album "Animal Serenade" staat Antony's versie van het nummer "Candy Says" dat hij opvoerde tijdens deze concertreeks.
Daarnaast heeft hij onder andere opgetreden in Carnegie Hall in New York en in het Sydney Opera House.

info:
De website van Antony and the Johnsons
Ook Antony and the Johnsons hebben een space op MySpace

Lees verder/Read more »