Onvervalste oude witte mannen blues van Renegade Creation

Renegade Creation is de nieuwe band van Michael Landau en de naam van het nieuwe en eerste album van de groep. De rock- en blueshelden laten op dit album horen waar ze goed in zijn: lekkere blues, ruige gitaren, uitstekende composities en goede stemmen. Niets nieuws onder de zon dus. Maar - WOW! - wat een lekkere plaat!

De hoes van "Renegade Creation", jaar: 2010

Michael Landau (zang, gitaar), Robben Ford (zang, gitaar), Jimmy Haslip (basgitaar) en Gary Novak (drums, basgitaar) hebben het allemaal al gedaan en meegemaakt: dure shows, mooie albums, succes, samenwerken met beroemdheden... bewijzen hoeven ze dus niets meer. Dat betekent echter niet dat ze een tamme plaat hebben afgeleverd. Nee, ambitieus is hij wellicht niet, maar hij zit vol met hoogstandjes, vette gitaarrifs en gewoon goede muziek. "Renegade Creation" was duidelijk geen 'moetje'!


Voor degenen die de afgelopen decennia in winterslaap hebben doorgebracht: Michael Landau (1958) is een sessie muzikant die onder meer samenspeelde met Seal, Dionne Warwick, James Taylor, America, Richard Marx, Fee Waybill, David Foster, Miles Davis, George Duke, Michael Jackson, Pink Floyd, Chicago, Tom Scott, Waddy Wachtel, Barbra Streisand, Quincy Jones, Michael Mcdonald, Steve Lukather, enfin... de lijst met beroemdheden is te lang om op te noemen.

Robben Ford (1951) mag met recht nu al legendarisch genoemd worden. Deze gitaargod heeft zijn roots liggen in de Jazz en speelde onder meer voor en samen met Jimmy Witherspoon, Gregg Allman, L.A. Express (met Tom Scott), George Harrison, Miles Davis, Elvin Bishop en Joni Mitchell.

Basgitarist Jimmy Haslip (1951) leerde Robben Ford kennen in de groep Yellowjackets, die door Ford in 1977 werd opgericht (en weer verlaten werd in 1983). Haslip speelde samen met onder meer Luis Conte, Bo Didley, Booker T. Jones, Betty Wright, Paulinho Da Costa, Rita Coolidge, Vonda Shepard, Bill Champlin, Randy Brecker, Charlie Watts, Rickie Lee Jones, Dusty Springfield, Toots Thielemans, Michael McDonald, El Debarge, Gino Vannelli, Vince Mendoza, Russell Ferrante, en Justo Almario. Ook deze lijst met beroemdheden is te lang om op te noemen.

Gary Novak (1965) is de jongste en wellicht ook de onbekendste van het stel. Dat dit onterecht is toont de video hieronder. Novak is een drummer van wereldklasse en speelde al voor en samen met onder andere de Chick Corea Elektric Band, Allan Holdsworth, Lee Ritenour, George Benson, Michael McDonald, Anita Baker, David Sanborn, Ozzy Osbourne, Chaka Khan en Vinnie Colaiuta.

voor de echte smulpaap: Gary Novak geeft een fenomenale drumsolo van ruim vier minuten tijdens een optreden met Chick Corea in Polen...

Alle vier hebben ze naast hun studio- en sessiewerk ook nog de nodige solo albums uitgebracht.

In de Amerikaanse Billboard Charts kwam "Renegade Creation" binnen op nummer 6. Voor een dergelijke plaat is dat een binnenkomer van jewelste. In Nederland is de plaat nog niet echt opgevallen, maar met "Goud - 25 jaar Gerard Joling" op de tweede plaats van de Album top 100 en "Leef je droom" van Frans Duijts op de achtste krijgt het Nederlandse publiek dan ook de artiesten die het verdient.

"Renegade Creation" is een plaat voor de liefhebber. Bij mij zit hij al 2 dagen in de cd-speler en de kans dat hij daar binnenkort uitkomt, lijkt op dit moment vrij klein. Waar sommige nummers op "Renegade Creation" vette Blues zijn (The Darkness - met 'vet' in de betekenis van dik, stroperig, zwaar), zijn andere meer Rock nummers met zware Blues invloeden (God and Rock 'n Roll) en neigt een enkel nummer zelfs naar Hard Rock (Renegade Destruction). Al met al is "Renegade Creation" een klassieke Blues Rock plaat geworden die iedere artiest de kans geeft te schijnen.

Een optreden van deze groep op het aankomende North Sea Jazz festival zou niet misstaan! Jammer, jammer, jammer...

Info:

• Webstek: Geheel vernieuwde website van Michael Landau; let op: er begint meteen muziek te spelen (maar wel lekkere muziek)!,
  
• Webstek: Drummer's World, over Gary Novak,
  
• Webstek: Jimmy Haslip op allmusic.com (Haslip heeft een eigen website, maar die is sinds 2008 niet meer bijgewerkt, zo lijkt het),
  
• Webstek: Biografie van Jimmy Haslip op de site van de Yellowjackets,
  
• Webstek: Eigen website van Robben Ford,
  
• Webstek: biografie van Robben Ford op allmusic.com

Lees verder/Read more »

Why can't I play guitar like that

Een van de beroemdste en zeker muzikaalste intro tracks van een tv serie is Larry Carlton's Theme from Hill Street Blues. Ik kwam daar pas na jaren achter toen in de re run eindelijk de gehele tune bij de aftiteling werd gespeeld en er zich een wonderschone gitaarsolo bleek schuil te houden in het staartje van het themanummer. Larry Carlton is een jazz gitarist die eigenlijk in eerste instantie bekendheid kreeg als sessie muzikant voor o.a. Steely Dan en Joni Mitchell. Toen ik dankzij mijn broer ergens in de jaren tachtig de eerste LP van Lisa Dal Bello kado kreeg kwam ik bij de liner notes weer zijn naam tegen, naast die van andere sessiemuzikanten die op de weergaloze plaat nog aan het begin van hun carrière stonden en later naam maakten als solo muzikant (Michael McDonald) of met hun band (Toto).

Om die reden staat de plaat van Dal Bello voor mij ergens in het episch centrum van mijn muzikale ontwikkeling en volg ik de carrières van die onderhand oude muzikanten nog steeds op een afstand.
Larry Carlton wordt gezien als Jazz gitarist, maar is voor mij toch vooral een man van het mooie geluid en frazering in met name bluesy jazznummers. Voor mij dus niet zo'n Jazz vernieuwer als John Scofield maar wel een ongelooflijk goede jazz-blues gitarist. Geen wonder dan ook dat ik onlangs deze live-opname van hem vond waarin hij samen met gitaargod Robben Ford soleert.
Carlton heeft ook met Steve Lukather van Toto opgetreden, weer zo'n samenwerking waar je je pas jaren later van realiseert dat je die dus ook live had moeten zien. Hier zijn ze samen te horen met het fraaie 'Room 335'.

Ik meen in het akkoordenschema de hit 'Peg' van Steely Dan te horen. Toeval of creatief jatwerk? Hij was in ieder geval niet de gitarist van de solo, zoals blijkt uit de korte docu 'The Making of Peg' waarin ook Michael McDonald weer mag figureren.
Dat 'Room 335' klinkt zo ontspannen en gemakkelijk dat je denkt dat je het zo naspeelt. Ik weet het; arrogantie. Het lukt nog niet met een bezemsteel voor de spiegel, maar toch, met wat meer tijd, toewijding, aandacht... heel veel meer tijd... en toewijding.... zou het stukje solo lukken?
De eerste paar maten dan.
Forget it!
Maar mocht je het willen leren: meester Carlton geeft online gratis les.

Lees verder/Read more »

JaR, where Steely Dan is never far away

Klik hier voor de Nederlandstalige recensie van "Scene 29"  

JaR, in de voetsporen van Steely Dan

Voordat ik met deze recensie begon heb ik een van de ongeschreven wetten van recensenten gebroken. Ik heb andere recensies van het album gelezen, voordat ik nog één maat van datzelfde album gehoord had. Wat me daarbij opviel was dat al die artikelen de nieuwe cd "Scene 29" van JaR vergelijken met de muziek en het specifieke geluid van Steely Dan.

Toen de cd vorige week eindelijk op de deurmat viel was ik dan ook bang dat ik niet een nieuw album van een nieuwe band zou horen, maar een nieuw album van een oude band. En feitelijk klopt dit ook, als je weet wat Jay Graydon en Randy Goodrum beide allemaal al gedaan hebben

Zonder overdrijving kan gesteld worden dat Jay Graydon een van de grondleggers is van de 'Westcoast Music', samen met mensen als David Foster (de producent), Bill Champlin, de mannen van Toto en anderen. Hij heeft samengewerkt met artiesten en bands als The Jackson Five, Cheap Trick, Christopher Cross, Ray Charles, Cher, Joe Cocker, Marvin Gaye, Hall & Oates, Art Garfunkel, Manhattan Transfer en Dionne Warwick.
De naam van Randy Goodrum is wellicht iets minder bekend. Maar hij is de man die (mede-)verantwoordelijk is voor hits als "You Needed Me" (Anne Murray), "I'll Be Over You" (Toto), "20-20" (George Benson) en "If She Would Have Been Faithful" (Chicago). Zijn nummers zijn onder meer opgenomen door artiesten als Gladys Knight, Christopher Cross, Ray Charles, Chakka Kahn, Mark Knopfler, Michael McDonald, Rita Coolidge, Al Jarreau, Natalie Cole, The Commodores, Dusty Springfield, Michael Bolton, David Pack, Agnetha Faltskog (Abba), The Jefferson Starship en Isaac Hayes.

Dus achteraf gezien had ik me geen zorgen hoeven maken. En inderdaad, dit album klinkt dan ook in het geheel niet als een album van een oude band. Dat wil niet zeggen dat de composities, het gebruik van 'bass lines', het geluid van de toetsenborden en de samenzang niet aan het geluid van Steely Dan doen denken. Sterker nog, daar doet het bij elk nummer aan denken. Maar toch klinkt het niet als een 'remake' van oud Steely Dan materiaal. JaR is duidelijk een klasse apart.

Net zoals de muziek van Steely Dan, heeft ook de muziek van JaR duidelijke jazz invloeden, hetgeen je hoort aan de complexe akkoorden en de jazzy bas. Maar tegelijk is de muziek funky en vol soul. Het nummer "Esquire" is hiervan een uitstekend voorbeeld. "Make Somebody" begint met een ontzettend funky synthesizer, maar ontwikkelt zich in een jazz-rock nummer met een fantastische gitaar solo. "Your Heartbreak" laat die zo typische wat intellectuele 'Steely Dan'-achtige songteksten horen.
Hieronder een 'the making of' van dit nummer:
ZIE DE ENGELSTALIGE TEKST HIERONDER voor de video

Graydon bewijst zich ook op dit album de meester gitarist die we kennen. Zijn solos staan met alle zes de snaren stevig in de traditie van de Powerpop. Ze zijn origineel, ingenieus en een feestje voor je oren. Wat kan die kerel spelen! Het orgeltje kreunt en schreeuwt zonder dat het overigens weer teveel 'soul' heeft voor dit soort muziek. Het straalt van alle nummers af dat Graydon en Goodrum veel lol hebben gehad terwijl ze aan dit album werkten.

De productie is heel zuiver met een geluid dat zich alleen laat omschrijven als 'vers' en 'puur'. In die grote kwaliteit verraden zich het vakmanschap en - als ik zo vrij mag zijn - de leeftijd, of beter wellicht, de muzikale volwassenheid van beide producers.

Uiteindelijk maakte het album net zoveel indruk op me als Donald Fagen's "The Nightfly" in 1982. En zoals we weten vormt Fagen samen met Walter Becker de kern van Steely Dan. En klonk "The Nightfly" nou zo vreselijk anders dan het beste werk van Steely Dan? Nou, nee, niet echt. Maar het is wel een van de beste albums van die tijd. Daarom is het wellicht ook beter om "Scene 29" te vergelijken met "The Nightfly", dan met het werk van Steely Dan.

"You guys have taken the torch from Steely Dan and have run miles and miles ahead"
- Steve Lukather

Ik denk dat "Scene 29" zich in dezelfde klasse bevindt. Het wordt denk ik geen bijzonder populair album. Maar je kunt er maar beter voor zorgen dat het in je platenkast staat, als je als muziekliefhebber nog serieus genomen wilt worden!

Is het album je geld waard? O jawel, dat is het zeker. Het mag dan geen innovatief album zijn en het zal ook wel niet in de poplijsten terecht komen. Maar als je graag luistert naar geweldige popmuziek, naar fantastisch gitaarspel, naar muziek die duidelijk met plezier gemaakt is en naar een album dat fantastisch is geproduceerd en samengesteld, koop dan nu meteen "Scene 29" van JaR!

Info:

• Web: JaR's home on the web
  
• Web: Officiële homepage van Jay Graydon
  
• Web: Officiële homepage van Randy Goodrum
  
• Audio Luister naar een interview (en) met Jay Graydon op Inside MusiCast

'Scene 29' by JaR. Release: 2008
JaR are: Jay Graydon and Randy Goodrum

Actually, before I started writing this review, I did the unthinkable. I crossed a line that serious reviewers all over the world know is sacred. I read some reviews of the album I was going to review before listening to even one note on the album. And what stuck to my mind most is that all of them compared JaR's new album "Scene 29" to the sound of Steely Dan.

So, when I finally found the album on my door mat last week I feared I would not discover a new album by a new band, but rather a new album by an old band. Knowing where both Jay Graydon and Randy Goodrum come from, for they are JaR's band members, one might reason that this is factually correct.

It is no exaggeration to state that Jay Graydon is one of the founders of 'Westcoast Music', together with the likes of producer David Foster, Bill Champlin, the guys from Toto and others. On Jay's list of merits are artists and bands such as The Jackson Five, Cheap Trick, Christopher Cross, Ray Charles, Cher, Joe Cocker, Marvin Gaye, Hall & Oates, Art Garfunkel, Manhattan Transfer and Dionne Warwick.
Randy Goodrum's name may be a bit less known. But he's the guy responsible for (co-)writing hits like "You Needed Me" (Anne Murray), "I'll Be Over You" (Toto), "20-20" (George Benson) and "If She Would Have Been Faithful" (Chicago). His songs have been recorded by such artists as Gladys Knight, Christopher Cross, Ray Charles, Chakka Kahn, Mark Knopfler, Michael McDonald, Rita Coolidge, Al Jarreau, Natalie Cole, The Commodores, Dusty Springfield, Michael Bolton, David Pack, Agnetha Faltskog (Abba), The Jefferson Starship and Isaac Hayes, to name just a few.

So, in hindsight I need not have worried. And indeed, this new album does not at all sound like the album created by an old band. Sure, their compositions, their use of bass lines, the sound of their keyboards and their 'close harmony'-type singing, even some of their lyrics, all have 'Steely Dan' written all over them. In big bold capitals in fact. But that does not make it a remake of their work. In fact, JaR is in a league of their own.

Similar to Steely Dan, the music of JaR is very jazz-influenced, as is witnessed by its complex chord structures, and its jazzy bass lines. But at times it also is funky and soulful. The song "Esquire" is a great example of this. The song "Make Somebody" starts off with a very funky synthesizer, evolving into a jazz-rock song with a steamy guitar solo. "Your Heartbreak" features those intelligent 'Steely Dan-type' lyrics and organ-sound that many reviewers talk about.
Below is a video of 'the making of' of this song:

The making of "Your Heartbreak", a song from the album "Scene 29", by JaR. Release: 2008

Graydon proves to be the master guitarist that people know him to be. His guitar solos have their roots deeply embedded in the best of Powerpop traditions. They are witty, original and ingenious and a party for your ears. This guy can play! The organ can puff and screach without becoming too soulful for this type of music. It is obvious that Graydon and Goodrum have thouroughly enjoyed making this album.

The album's production is pristine with a sound that is 'fresh' and 'pure'. It is this quality that betrays the craftsmanship and - dare I say it - age or rather musical maturity of both producers.

In the end, the album stuck with me like Donald Fagen's "The Nightfly" did in 1982. And as we all know, Fagen is one of Steely Dan's core members, together with Walter Becker. Did "The Nightfly" actually sound completely different from Steely Dan's best work? No, not really, but it did stick out as one of the era's best music albums. And maybe that is why it is better to compare "Scene 29" with "The Nightfly", rather than any of Steely Dan's original work.

"You guys have taken the torch from Steely Dan and have run miles and miles ahead"
- Steve Lukather

I think that "Scene 29" is in the same league there somewhere. It may not become a wildly popular album, but you'd better make sure it's in your collection, if you are to be considered a serious music lover!

So, in the end, is the album your money's worth? Yes, it most definitely is. It may not be innovative and it may not get into the pop charts. But, if you are interested in some great pop tunes, in some real fine guitar playing, in listening to music that its creators obviously have had fun creating and in hearing a fantastically produced and engineered album, then get off your chair and buy "Scene 29" by JaR right now!

Info:

• Web: JaR's home on the web
  
• Web: Official homepage for Jay Graydon
  
• Web: Official homepage for Randy Goodrum
  
• Audio: Listen to an interview with Jay Graydon on Inside MusiCast
  
• Web: Read this review in Dutch at Ciao Shopping

Lees verder/Read more »

mooie liedjes

Christy Moore (Ierse singer-songwriter, mm) once said songs are floating in the air all the time, melodies, phrases. You’ve got to pluck them out of the air, otherwise they’ll drift by and Paul Simon or some other bastard will get ‘em." - Shane Macgowan (1992)

"Keith Richards zei ooit dat mooie liedjes in de lucht hangen. Je moet ze alleen op het goede moment plukken. Hij heeft gelijk. Liedjes wachten en zweven boven ons." - miRco (op http://www.mircomooieliedjes.nl/)

Through Here Quite Often - Crosby & Nash
She - Charles Aznavour
Ruthless Queen - Kayak
Miss Sun - Toto
Conviction Of The Heart - Kenny Loggins
Overload - Lauren Wood
She's Out Of My Life - Michael Jackson

Through Here Quite Often Artiest/Band: Crosby & Nash | Muziek: Dean Parks | Tekst: David Crosby | Album: Crosby & Nash | Jaar: 2004 Graham Nash: "[Dit is] een ongelooflijk hartverscheurend mooi nummer, over wat David opviel in een koffiehuis, waar hij een serveerster zag die onvoorstelbaar aardig was voor mensen op een heel eenvoudige manier - hoe ze iemand een vork aangaf, en hem niet op tafel smeet. Kleine momenten van vriendelijkheid - David zag het en schreef de woorden op." bron: Mix Online

She Artiest/Band: Charles Aznavour | Muziek: Charles Aznavour | Tekst: Herbert Kretzmer | Album: She (themanummer van "Seven Faces Of Woman", serie van zeven toneelstukken over de verschillende aspecten van de moderne vrouw op zeven verschillende leeftijden) | Jaar: 1974 (Aznavour), 1999 (Costello) De begintoon heeft hij goed; toch ben ik telkens teleurgesteld wanneer ik de stem van Elvis Costello herken in de 'Notting Hill' versie van 'She'. Zeker: hij doet het mooi, dat moet ik toegeven. Maar niemand kan 'She' beter zingen dan de man die de franse Frank Sinatra wordt genoemd. Aznavour zingt alleen al die eerste langgerekte 'She' met zoveel passie en liefde - en zo verschrikkelijk mooi - dat doet Costello hem niet na. Zie ook FreakyTrigger, voor een discussie (Engels) over Aznavour's 'She'

Ruthless Queen Artiest/Band: Kayak | Muziek: Ton Scherpenzeel | Tekst: Irene Linders | Album: Phantom of the Night | Jaar: 1978 Edward Reekers was al lange tijd een grote fan van Kayak. In 1978 kwam zijn droom uit en werd hij lead zanger van de groep, nadat Max Werner, tot dat moment de zanger, de drums overnam van Charles Schouten (die overstapte naar Kaz Lux). Het eerste nummer dat de groep in deze bezetting opnam werd meteen hun grootste hit: Ruthless Queen. Zie ook de officiële pop-video van 'Ruthless Queen'

Miss Sun Artiest/Band: Toto | Muziek/Tekst: David Paich | Album: Toto XX | Jaar: 1991 Toto nam midden jaren 70 al het nummer 'Miss Sun' op voor een demotape. Lisa dal Bello, destijds de vriendin van Toto's drummer Jeff Porcaro, zong daarop de tweede stem. Uiteindelijk werd het nummer niet uitgebracht. In diezelfde tijd luisterde Dal Bello veel naar het album 'Silk Degrees' van Boz Scaggs, dat geproduceerd was door David Paich. Toen Boz Scaggs in 1980 uiteindelijk 'Miss Sun' uitbracht op het compilatie album 'Hits!' zong zij ook daarop de tweede stem. Toto bracht hun originele versie pas uit in 1998 op het album 'Toto XX'. bron: stevelukather.net

Conviction Of The Heart Artiest/Band: Kenny Loggins | Muziek/Tekst: Mark Isham, Kenny Loggins, Guy Thomas | Album: Leap of Faith | Jaar: 1991 Dit album staat vol met pareltjes die grotendeels onderbelicht zijn gebleven (onbegrijpelijk genoeg krijgt het van 'allmusic' een beoordeling van slechts 2 sterren). "Conviction Of The Heart" is zo'n pareltje. Loggins schreef het nummer ter ere van "Earth Day" 1990. Dergelijke dagen zijn dan wel typisch Amerikaans, het nummer zelf echter heeft een spiritualiteit die het werelds maakt. Op het schitterende live album "Outside: From The Redwoods" van 2 jaar later staat een prachtige versie van dit nummer (en van vele andere zoals onder meer "Celebrate Me Home" en "This Is It").

Overload Artiest/Band: Lauren Wood | Muziek/Tekst: Lauren Wood | Album: Lauren Wood | Jaar: 1979 Als je voor je eerste album de namen van Michael McDonald, Bill Champlin, Jay Graydon, Bobby Kimball, Jeffrey Porcaro, David Hungate en Steve Lukather mag noteren, dan kan er met je carrière verder toch niets misgaan. Toch hebben we na haar titelloze debuut album uit 1979 internationaal verder niets meer gehoord van Lauren Wood. En dat is jammer, want ze heeft een mooie, loepzuivere, wat omfloerste stem. In het nummer "Overload" komt die stem uitstekend tot uiting. Op haar website (laurenwood.com) kun je zien dat Lauren na haar debuut beslist niet heeft stilgezeten.

She's Out Of My Life Artiest/Band: Michael Jackson | Muziek/Tekst: Michael Jackson | Album: Off The Wall | Jaar: 1979 De snik aan het einde weet bij mij elke keer nog een zenuw te raken. Kippevel in het kwadraat, zo verschrikkelijk mooi! Hier moet je niet over praten, dit moet je voelen. Ik vond deze prachtige opname van She's Out Of My Life: recht door het hart en ongelooflijk goed geproduceerd!

Lees verder/Read more »

Jamendo

Stan-X

Wie Jamendo nog niet kent en het leuk vindt om zo nu en dan nieuwe artiesten te ontdekken moet die site zeker bezoeken. Gewoonlijk promoot ik hier geen websites, maar Jamendo is een ontzettend leuke site om een avondje op door te brengen. Je vindt er muziek die je legaal mag downloaden of beluisteren in allerlei stijlen en uit alle windhoeken.
De stijlen variëren van blues, jazz, disco, reggae, poprock, punkrock en gothic tot rap, hiphop, house, electronic, ambient, techno en trance. Artiesten zijn afkomstig van Polen tot Canada en van Argentinië tot België.

Alle muziek op Jamendo valt onder de Creative Commons licentie, net zoals de teksten op deze blog. Iedereen die zich aan deze licentie wil confirmeren mag zijn muziek op Jamendo zetten. Hierdoor kom je veel zeer gemotiveerde muzikanten tegen. Soms is dat tegen beter weten in, of zelfs zonder een grijntje zelfkritiek. Soms vraag je je af waarom ze nog geen contract hebben bij een groot bekend platenlabel.
Het viel me overigens op dat Franse artiesten en bands zeer goed vertegenwoordigd zijn, maar dat ook Zuid-Amerikaanse bands en Poolse bands de site gevonden blijken te hebben. Nederlandse bands heb ik nog maar sporadisch gevonden en tot nutoe nog niet een die naar mijn smaak de moeite waard is. Maar ik word graag van het tegendeel overtuigd!

Tegelijk doet je dat overigens beseffen hoe verschrikkelijk moeilijk het dus is om originele muziek te schrijven. Denk aan Michael Jackson, Prince, Stevie Wonder, Michael McDonald, Ambrosia, The Beatles, The Rolling Stones, Madonna, enfin, noem ze maar op... Vooral na een bezoek aan Jamendo kun je alleen nog maar meer respect hebben voor deze artiesten en voor de doorzetters die na jaren alsnog weten door te breken.

Ik zal vanaf nu met enige regelmaat een artiest belichten van de Jamendo site. Vandaag is dat Stan-X met de gelijknamige CD. De stijl wordt door hen zelf omschreven als Jazz Funk Fusion. Kijk op deze link op Jamendo om het album te beluisteren. Het is zeer de moeite waard. Misschien niet vernieuwend, maar wel erg lekker. Koptelefoon op en genieten van een paar uitstekend musicerende Fransozen.

Lees verder/Read more »

Review: Bill Champlin, "No Place Left To Fall" - WOW!

An English translation of this article was published as well

'Wat van ver komt is lekker', gaat het gezegde. En dat geldt ook voor muziek waar je lang op hebt moeten wachten. Dat is voor ons Europeanen zeker het geval met "No Place Left To Fall", het nieuwe album van Bill Champlin en zijn eerste solo album in 13 jaar, dat werd uitgebracht in september 2008. In mijn 'vooraankondiging' schreef ik al "Resistance is futile". Ruim 6 maanden nadat ik het album besteld had heb ik het nu eindelijk met aandacht in zijn geheel kunnen beluisteren. En ook bij nadere beschouwing blijft die eerdere constatering overeind.

"No Place Left to Fall", Jaar: 2008

"No Place Left To Fall" is een cd met zinderende Al Green-orgeltjes, vol westcoast tot de tweede macht: sexy, rockend, jazzy en soulvol. Wat is het toch heerlijk om zo nu een dan een cd van een oudgediende in huis te halen en met de allereerste klanken bevestigd te krijgen dat hij het niet verleerd is.

William Bradford Champlin: bewijzen hoeft deze man natuurlijk niets meer. Als hij een cd uitbrengt, is dat omdat hij er zin in heeft. En wat heeft hij er op "No Place Left To Fall" weer zin in! De zin spettert van elk nummer af. Je kunt er niet stil bij blijven zitten.

Bill Champlin tijdens een interview in Parijs. Datum: 29 juli 2009

De hoes laat een wat oudere man zien. Dat is wel even schrikken, want ik ken hem nog als jonge muzikant van albums als "Runaway" (1971) en "Single" (1978). Maar vergis je niet: in de tussentijd heeft Champlin wel een ontzagwekkende carrière van ruim 40 jaar (jawel, veer-tig!) achter de rug.

Van "No Place Left To Fall" heb ik de luxe versie in huis gehaald, wat in dit geval betekent dat er een DVD bij wordt geleverd. Op die DVD krijg je een uitstekend inzicht in de muzikale ontwikkeling van Champlin.
Bovendien is het leuk om de meester aan het werk te zien. Het is al zo jammer dat westcoast muzikanten als Champlin, Michael McDonald, Kenny Loggins, Jay Graydon, Robbie Dupree, Bill LaBounty, Bobby Kimball zo weinig naar Europa komen. Daarom is zo'n luxe versie met DVD bijna wel een 'must' voor de ware liefhebber; het is de 'second best thing' na een live optreden en voor Youtube om de man te zien spelen.

The Sons of Champlin

Leuk is ook te horen hoe hij praat over zijn invloeden zoals Lou Rawls ("This guy was like my teacher"), The Beatles en Bob Dylan, over zijn carrière (de eerste band waarin hij speelde was een schoolband met de naam Opposite Six: "we backed up The Righteous Brothers while we were in high school") en over zijn nieuwe album ("Man, I realize how fortunate I am to be able to do this."). Natuurlijk wordt er aandacht besteed aan de Sons of Champlin. Bovendien wordt de enige echte son of Champlin, zijn zoon Will, voorgesteld.

Maar waar het uiteindelijk natuurlijk allemaal om draait is de muziek. En jongejongejonge, wat is dat een likkebaardend lekkerlessend kloekklinkend frisdrinkend stemmensmerend razendflitsend snelvibrerend koel koel koel sissende muziek!

'Grimassende gezichten'-orgeltjes, gitaarsolo's die je ziel raken, stampende rockmuziek waar je onmogelijk bij stil kunt blijven zitten en fantastische samenzang met een aantal van de beste stemmen uit de westcoast music. Dat allemaal zit in het nieuwe album van Bill Champlin. Als je iets hebt met rock en westcoast, dan mag deze cd niet ontbreken in je collectie. Ik heb hem overigens apart moeten bestellen, omdat de CD+DVD versie op dat moment bij bol.com niet leverbaar was en bij amazon.com uitverkocht. Mijn exemplaar is een Japanse import-versie, die gelukkig wel is voorzien van een compleet Engelstalig boekje met credits, lyrics en liner notes.

De nummers

Het merendeel van de nummers is geschreven door Bill Champlin zelf. Hij werd daarbij ondermeer terzijde gestaan door Jay Graydon (die op dat moment ook aan het werk was voor het eerste album van zijn nieuwe project JaR, "Scene 29"), zijn zoon Will, zijn vrouw Tamara, Michael Caruso en Bruce Gaitsch.

Het openingsnummer is "Total Control". Hiermee geeft Champlin meteen zijn visite kaartje af. Luister en laat je overdonderen en meeslepen.
Ik merk dat ik het telkens weer onmogelijk vind stil te blijven zitten bij "The Truth" (#3). Het nummer heeft een enorme drive, het is een sterk en krachtig nummer, geheel in de traditie van Champlin's eerdere werk.
Het volgende nummer is het titelnummer. "No Place Left To Fall" is een van de rustigere nummers op het album. Het staat in mooi contrast met "The Truth". Het valt niet alleen op door die rust, maar ook door de prachtige vocale arrangementen.
"Looking for you" (#6) is vanaf de eerste klanken een gospel-achtig nummer. Het orgeltje en het soulvolle koortje bevestigen dat. Als het woord 'you' in "I keep looking for you" met een hoofdletter geschreven was, dan was het onvervalste gospel geweest, blue-eyed westcoast gospel!
"Never Been Afraid" (#7) is geschreven door Champlin zelf en het is echt vakwerk! Het had overigens zo op een Chicago album kunnen staan. Dit is westcoast van het zuiverste water met een prachtige solo door Steve Lukather. En wie horen we daar in het achtergrondkoortje? Jazeker, Peter Cetera! Prachtig nummer! Ik denk dat het mijn favoriet is op dit album.
Het nummer "Never Let Go" (#11) is een nummer met veel jazz-invloeden. Het begint met een heerlijke jazzy 'stem-jam'. Je hoort er de invloeden in van Supertramp en Chicago. Wat moet het heerlijk zijn een goede zangstem te hebben en zo'n 'stem-feestje' te kunnen houden met vrienden en gelijkgestemden.
Het meest funky nummer is ongetwijfeld "Stone Cold Hollywood". Het heeft een geweldig drijvend ritme en heerlijke funky gitaarrifjes. Need I say more?
Ook de afsluiter "All Along", een typisch Chicago-nummer ("... you'll recognize the sound ..."), is een nummer dat staat als een huis met vier onvervalste klankmuren.

Klik hier voor de complete tracklist van "No Place Left To Fall"   

De complete tracklist van "No Place Left To Fall":

1. Total Control *
   
2. Tuggin' on Your Sleeve
3. The Truth *
4. No Place Left to Fall
5. Lover Like That
6. Lookin' for You *
7. Never Been Afraid *
8. Angelina (of 'Angelina Happen', beide titels worden gebruikt in het boekje)
9. Look Away
10. I Want You to Stay
11. Never Let Go
12. Stone Cold Hollywood *
13. All Along

* Mooimuziek's favorieten

Album info:

• Artiest: Bill Champlin
• Titel: No Place Left to Fall
• Producers: Mark Reddinger & Bill Champlin
• Release datum: 24 september 2008
• Label: Victor Entertainment
• Persing: Japans (import)
• Inhoud: CD+DVD
• Barcode: 4 988002 555253

De muzikanten

• Bill Champlin: zingt op bijna alle nummers zelf niet alleen de lead vocals, maar ook de background vocals; daarnaast speelt hij Hammond orgel, piano en akoestische en elektrische gitaar,
• Steve Lukather: gitaar (solo)
• Keith Howland: gitaar (solo)
• Bruce Gaitsch: gitaar (akoestisch en elektrisch)
• George Hawkins, jr.: bas
• Billy Ward: drums & percussion
• Mark Eddinger: Wurlitzer, synth. strings
• Tamara Champlin, Will Champlin, Peter Cetera, Michael English: background vocals

Conclusie

Ook over dit album hebben verschillende recensenten gezegd dat het zo weinig venieuwend is. Mijn antwoord op dergelijke kritiek heb ik al gegeven in het artikel "Vernieuwend": muziek draait om muziek, geniet er van en laat het tot je doordringen, 'vernieuwend' en 'mooi' zijn geen synoniemen.

Samenvattend: "No Place Left to Fall" is een album waar Champlin trots op mag zijn. Sterker nog: elke artiest die er aan meewerkte mag er trots op zijn. Nee, vernieuwend is het niet, maar het is wel een logische ontwikkeling in de toch al indrukwekkende carrière van Bill Champlin. De jazzy, bluesy en r&b invloeden laten zich uitstekend mengen met de alom aanwezige westcoast.
Champlin wordt wel eens de musician's musician genoemd; op dit album bewijst hij die titel met trots te kunnen dragen. Liefhebbers mogen dit album niet laten liggen!

Info:

• Web: Bill Champlin's Officiële Website
• Audio interview: Interview van InsideMusicast met Bill Champlin over zijn nieuwe album
• Video interview: Champlin praat uitgebreid over zijn eigen album "No Place Left To Fall", over het nieuwe album van JaR (Jay Graydon en Randy Goodrum) en dat van Steve Lukather en over veel andere collega's. Dit interview is opgenomen in juli 2009 in Parijs - deel 1 (5:05 min.), deel 2 (6:15 min.), deel 3 (5:22 min.), deel 4 (5:01 min.), deel 5 (3:18 min.)

Lees verder/Read more »

Review: Bill Champlin, "No Place Left To Fall" - WOW! - English version

This is the English translation of a Dutch review on the album "No Place Left to Fall" by Bill Champlin:

Expectations are always high set for a new Bill Champlin album, even more so if the album is his first in 13 years. "No Place Left to Fall" was released on September 24, 2008. In my preview I described the album with the old Borg statement: 'Resistance is futile'. Some 6 months after I ordered the album, I have finally gotten around to listening to it. And on further consideration I still stand by that conclusion.

No 'Place Left to Fall', Year: 2008

"No Place Left To Fall" is a cd with a soul crunching Al Green-like organ sound, full of westcoast-to-the-second-degree: sexy, rocking, jazzy and soulful. It gives quite a thrill to put on an album by a veteran and to have the very first sounds confirm that he hasn't lost his touch.

William Bradford Champlin: this guy obviously doesn't have to prove anything to anyone anymore. Whenever he releases an album, he does so because he enjoys doing so. And boy, has he ever enjoyed himself on "No Place Left To Fall"! His appetite for music is so contagious, it's sheer impossible to sit still and listen to it.

Bill Champlin during an interview in Paris. Date: July 29, 2009

The album cover shows an older guy (sorry Bill!). This is a bit of a shock, since I've known him as a young musicion on albums like "Runaway" (1971) and "Single" (1978). I guess it makes me realize I must have aged quite a bit as well. But make no mistake: in the meantime Champlin has had an awesome career, spanning more than forty years (yep, that's four-zero).

"No Place Left To Fall" comes in two versions; I bought the 'deluxe' version that includes a dvd. The dvd offers a great insight in the musical development that Champlin went through.
What's more, it is great to see the maestro at work. It is a pity that westcoast musicians like Champlin, Michael McDonald, Kenny Loggins, Jay Graydon, Robbie Dupree, Bill LaBounty, Bobby Kimball are rarely ever to be seen on the European main land. And that's why such a deluxe version with dvd is almost a must-have for the true fan; it is the second best thing to a live performance that you'll ever get, in Europe at least.

The Sons of Champlin

It's great to see and hear him talk about his early musical influences like Lou Rawls ("This guy was like my teacher"), The Beatles and Bob Dylan, about his career (the first band he ever played in was a school band called Opposite Six: "we backed up The Righteous Brothers while we were in high school") and to hear him talk about his new album ("Man, I realize how fortunate I am to be able to do this."). Of course, he pays attention to the Sons of Champlin as well. And he introduces the one and only son of Champlin, his son Will.

However, it is, of course, all about the music. And boy, is this great music!

Soulful organs that make you grimace in extacy, soul touching guitar solos, grinding rockmusic you have to move your body to and fantastic vocal harmonies with some of the best voices in westcoast music. All that, and more, can be found on Bill Champlin's new album. If you are into rock and westcoast, this cd simply must be part of your collection. I had to order it separately, here in the Netherlands, since the deluxe version was not readily available here and it was sold out at Amazon at the time. I finally got a Japanese import version, which I am happy to say had a booklet in English, including credits, lyrics and liner notes.

The songs

Most of the songs were written by Bill Champlin himself. Songwriting credits also go to Jay Graydon (who at the time was also working on the first album for his new project JaR, called 'Scene 29'), Bill's son Will, his wife Tamara, Michael Caruso and Bruce Gaitsch.

The opening song is "Total Control". It's his calling card. Listen, be overwhelmed and let it warm you up. But be warned: it does take total control of your senses!
"Tugging on your Sleeve" (#2) also makes it impossible to sit still. People keep looking at me with a mildly annoyed expression when I listen to this song on my iPod on the train: I just cannot keep sitting still!
"The Truth" (#3) has this great drive; it really is a strong and powerful song, which is completely fitting in the tradition of Champlin's earlier work. Great guitar solo!
The title song "No Place Left To Fall" is one of the calmer songs on the album. It makes a great contrast with 'The Truth'. Also, the beautiful vocal arrangements make it one of the album's highlights.
From the very first piano chord on "Looking for you" (#6) has a distinct gospel-like quality. This is confirmed by the organ and the soulful choir. If the word 'you' in "I keep looking for you" were written with a capital Y, it would have been real gospel: pure blue-eyed westcoast gospel! I love this song!
"Never Been Afraid" (#7) was written by Bill Champlin himself and it displays his incredible craftmanship. It could just as well have been a Chicago song. This is the purest form of westcoast music possible with a fine solo performance by Steve Lukather (he still rocks!). And if you listen carefully, whom do you hear...? You guessed it: it's Chicago's former lead singer Peter Cetera. Great song as well!
"Never Let Go" (#11) is heavily jazz influenced. It starts off with a lovely 'voice-jam'. You can hear the influences of Supertramp and Chicago. It must be soooo fulfilling to have a great voice and to use it to have such a 'voice-jam' with friends and colleagues. Can't get enough if this.
The funkiest song, without a doubt, is "Stone Cold Hollywood". It has a grinding rythm, some fantastic horns, great organ sound and wonderful guitar riffs. Need I say more?
The last song "All Along" also is a typical Chicago song ("... you'll recognize the sound ..."). It ends in a true wall of sound, with a great climax. This is one of the most appropriate last songs on any album I've ever heard.

When you fell you fell completely
to the bottom of your soul
when I went along I was hangin' on
and hopin'it didn't show

For the times you were beside me
I was barely there for you
I believed the lies I told myself
and rarely heard the truth

First two verses of "Lookin' for You"

Click here for the album's complete track listing  

Complete track listing of "No Place Left To Fall":

1. Total Control *
   
2. Tuggin' on Your Sleeve
3. The Truth *
4. No Place Left to Fall
5. Lover Like That
6. Lookin' for You *
7. Never Been Afraid *
8. Angelina (or 'Angelina Happen', both titles are used in the booklet)
9. Look Away
10. I Want You to Stay
11. Never Let Go
12. Stone Cold Hollywood *
13. All Along

* Mooimuziek's favorites

Album info:

• Artist: Bill Champlin
• Title: No Place Left to Fall
• Producers: Mark Reddinger & Bill Champlin
• Release date: September 24, 2008
• Label: Victor Entertainment
• Issue: Japanese (import)
• Contents: CD+DVD
• Barcode: 4 988002 555253

The musicians

• Bill Champlin: lead vocals on all songs and background vocals on almost all of them; he also plays the Hammond organ, piano and acoustic as well as electric guitars,
• Steve Lukather: guitars (solo)
• Keith Howland: guitars (solo) - and yes, it's the same Keith Howland as in Chicago's lead guitarist
• Bruce Gaitsch: guitars (acoustic and electric) - worked with Boston, Chicago, Philip Bailey
• George Hawkins, jr.: bass - worked with Doobie Brothers, Jim Messina, Kenny Loggins
• Billy Ward: drums & percussion
• Mark Eddinger: Wurlitzer, synth. strings, co-producer
• Tamara Champlin, Will Champlin, Peter Cetera, Michael English: background vocals

Conclusion

I have read quite a few reviews on this album that say it is not an innovative album. Honestly, I couldn't care less. I love any album that makes me forget everyday life for a moment everytime I listen to it. And "No Place Left to Fall" does just that! Music is about music: enjoy it, feel it in your bones, in your heart and in your soul. "No Place Left to Fall" does that too and very well indeed!

In short: "No Place Left to Fall" is an album Bill Champlin can be genuinely proud of. Actually, everyone that worked on the album can be really proud of it. No, it might not be innovative, but it is a logical next step in Champlin's impressive career. The jazz, blues and r&b influences make an excellent mix with the all-present westcoast sound.

Champlin has been called a musician's musician on many occasions. This album proves he has really earned this 'title'. Any lover of great music cannot leave this album untouched!

Info:

• Web: Bill Champlin's Official Website
• Audio interview: Interview by InsideMusicast with Bill Champlin on his new album
• Video interview: Champlin talks extensively about his new solo album "No Place Left To Fall", about JaR's (Jay Graydon and Randy Goodrum) and Steve Lukather's new album and about many other colleagues. This interview was recorded in Paris in July of 2009 - part 1 (5:05 min.), part 2 (6:15 min.), part 3 (5:22 min.), part 4 (5:01 min.), part 5 (3:18 min.)

Lees verder/Read more »

De traagheid van een duiker

Hoes van "Arc of a Diver" van Steve Winwood, uit 1981

Van verschillende kanten hoor ik dat Mooimuziek traag is met laden. Een van de oorzaken daarvan is de grootte van de plaatjes op de pagina's. Ik ben bezig om dat te verhelpen en binnenkort zou de site een stukje vlotter moeten zijn. Nog even geduld alsjeblieft.

Ik neem je vandaag mee terug naar 1981. Ik was 20 en was bepaald niet zo music-savvy als ik nu ben. Het was de tijd waarin ik muzikaal werd opgevoed door een goede vriend van me. Hij was het die me de liefde doorgaf voor Lisa dal Bello, die me wees op de muzikanten die later in Toto speelden, die mijn oren opende voor Rock en Americana. Op zijn kamer hoorde ik voor het eerst Boz Scaggs, The Tubes, Warren Zevon, Johnny Cougar, The Babys, Crackin', Les Dudek, Hall & Oates, Michael McDonald, Don Henley, Bruce Springsteen, Steve Winwood... Je begrijpt, het waren mooie tijden met bijna elke week een nieuwe muzikale ontdekking. En ik dronk het op als ware het de zoetste nectar op deze aarde.

In dat jaar kwam de plaat "Arc Of A Diver" uit van Steve Winwood. Het zal in een weekeinde geweest zijn, ergens rond kwart over vijf dat Steven de LP opzette. Ik vond het meteen prachtig, dit album waarop meester keyboard speler Winwood voor het eerst alle instrumenten zelf speelt. Hoogtepunt is nog altijd het nummer "While You See a Chance". Zo begon ook de kennismaking met het album.

In die tijd woonde ik nog bij m'n ouders. Die dag had ik met ze afgesproken zes uur 's avonds thuis te zijn voor het eten. Maar ja, wonderlijke nieuwe muziek, pilsje erbij, goeie vriend... Op het moment dat ik door had dat ik er vandoor moest begon net het een na laatste nummer, "Night Train". 'Ach, nog twee nummers...', dacht ik, niet wetende dat die laatste twee nummers samen bijna een kwartier duren. "Night Train" is een briljant nummer, met het tempo van een voortrazende locomotief, dat bijna 8 minuten duurt. Aan het einde daarvan zat ik al op hete kolen. Toen begon "Dust". Ik heb niet goed naar de tekst geluisterd, die eerste keer. Had ik dat wel gedaan, dan had ik gehoord dat het ging over tijd.

Time they call the universal healer but you're back every three days
Settling all around me
A feather duster's no substitute for the real thing
And the dust you left behind is settling still

Uit "Dust" van Steve Winwood

Gewoonlijk deed ik ongeveer twintig minuten over de afstand van Steven's ouderlijk huis naar het mijne. Die avond is het me gelukt in tien.
Dat is onderhand bijna dertig jaar geleden. Gelukkig heb ik ook dat album nog altijd. En gelukkig is en blijft het een uitstekend album. Ik ga er zo nog eens naar luisteren. Op m'n gemak.

Lees verder/Read more »

Vittorio Grigólo, een stem uit de hemel

De laatste vijf jaar is het genre 'popera', waarmee een crossover genre van klassiek en pop wordt bedoeld, sterk in opkomst.

Het album "In the Hands of Love" van Vittorio Grigólo, uit 2006

Het genre wordt vertegenwoordigd door groepen en artiesten als Andrea Bocelli, Il Divo, Josh Groban, Rhydian Roberts (de Britse X Factor 2007 finalist uit Wales) en Vittorio Grigólo (klemtoon op de tweede lettergreep), om er maar een paar te noemen. Die laatste bracht in maart 2006 zijn debuut CD "In the Hands of Love" uit. Ik had nog nooit van hem gehoord tot mijn vriendin afgelopen weekeinde in een van Rotterdam's grote CD/Hi-Fi/Computer/Witgoed zaken haar ogen liet vallen op de hoes van deze CD die een knappe 29-jarige jongeman laat zien, geheel in de hoes-stijl die de popera artiesten zo kenmerkt: (portret)foto van de artiest, in sobere kleurstelling, in dit geval veel grijstinten, keurig in pak.

Het verhaal gaat dat Grigólo op de leeftijd van vier jaar al aria's zong (al klinkt dit meer als het overdrijven van een liefhebbende moeder). Feit is wel dat hij op zijn negende in het kinderkoor zong van de beroemde Sixtijnse Kapel in Rome en een paar jaar later - in 1990 - samen met Pavarotti optrad in Puccini's opera Tosca in het 'Teatro dell' Opera' in Rome. Door het enthousiasme van de meester over Grigólo's stem werd hij door de schrijvende pers in zijn land al gauw 'Il Pavarottino' genoemd, oftewel de kleine Pavarotti. Daarna zong hij op uitnodiging van theaterdirecteur Riccardo Muti - als jongste tenor ooit - in het beroemde 'Teatro alla Scala' in Milaan, in Beethoven's Fantasia in C mineur en daaropvolgend tijdens het inauguratieconcert ter ere van Verdi's honderdste geboortedag.

Hij heeft door dit alles een groot zelfvertrouwen opgebouwd en met dit zelfvertrouwen weet hij musical-, pop- en operastijlen te vertolken en aaneen te smeden tot een als geheel wat bombastisch aandoende popera stijl, die door sommigen dan ook wat laatdunkend 'easy-listening' wordt genoemd.

Grigólo's stem lijkt in de hemel gemaakt en doet in niets onder voor die van zijn eerder genoemde vakbroeders. Hij weet volkomen te overtuigen. En tóch voel ik bij hem niet de passie en emotie die ik wel vind en hoor bij contemporaine zangers als Bocelli, Michael McDonald, Boz Scaggs of Eli 'Paperboy' Reed. Begrijp me niet verkeerd: het is heerlijk om naar te luisteren en zijn stem is werkelijk prachtig. Maar ik heb een beetje het gevoel te luisteren naar iemand die weet dat hij een geweldige stem heeft en die er zodanig mee pronkt dat de aandacht wat teveel naar mijn zin wordt gericht op de techniek, en wat minder op de muzikale emotie.

Wat opera betreft kan hij niet veel meer leren. Kijk maar op de Youtube link hieronder. Ik hoop dat goede begeleiding er voor kan zorgen dat deze zeer getalenteerde zanger uiteindelijk ook in het popera genre de emotie in zijn stem weet te leggen die van een fantastische zanger uiteindelijk een uitzonderlijke zanger kan maken.

Al met al dus zeker een aanrader, dit album van een zanger met een hemelse stem.

info:
Grigólo's homepage
Wikipedia
Een klein interview met Grigólo in de Australische online krant "The Australian"
Beluister en bekijk Grigólo op Youtube

Lees verder/Read more »

Boz Scaggs sings Kurt Weil

De nieuwe Jazz CD "Speak Low" van Boz Scaggs wordt vanaf 30 september verkocht als LP en is vanaf 28 oktober beschikbaar als CD.

Eens in de zoveel tijd moet je artiestensites en fansites afstruinen om bij te blijven. Deze keer heeft dit een mooi nieuwtje opgeleverd: aan het eind van deze maand komt er een nieuw album van Boz Scaggs uit met de titel "Speak Low". We mogen constateren dat zijn laatste album "But Beautiful" hem goed bevallen is, want het nieuwe album zal weer alleen covers van jazz nummers bevatten.

Het nieuwe album wordt vanaf 30 september verkocht als LP en is vanaf 28 oktober beschikbaar als CD. Op die laatste datum begint ook de herfst tournee "Speak Low". Tot nutoe is daarin alleen voorzien in optredens in Amerika, maar ik hoop met grote hopen dat hij ook Europa aan zal doen, want zijn laatste optreden in de Amsterdamse Melkweg in 2001 smaakte absoluut naar meer.

Ik vind het altijd heel spannend als artiesten van dit kaliber zich op oude nummers storten. Denk ondermeer aan Michael McDonald die dit jaar het album "Soul Speak" uitbracht, nadat hij eerder al twee CD's vol zong met covers van oude Motown nummers met die prachtige stem van 'm.
Natuurlijk kan het ook vreselijk misgaan met covers, zoals broerlief al eens schreef. Maar als het album "But Beautiful" een richtlijn is mogen we gevoeglijk aannemen dat het nieuwe album van Scaggs weer vele mooie momenten zal opleveren.

Op het nieuwe album interpreteert Boz ondermeer nummers van Duke Ellington, Buddy Woodrow Johnson en Kurt Weil (met tekst van Ogden Nash in het titelnummer "Speak Low").

Op de uitstekende fansite beautifulboz.com staat een tracklisting van het nieuwe album. Ook is het eerste nummer 'Invitation' er te beluisteren.

Lees verder/Read more »

Eiland toptien

Een van die muzikanten die het muziekheldendom is overstegen is Bob Marley. Net als Chuck Berry, Elvis Presley en John Lennon is Bob Marley een muzieklegende geworden, voor sommigen zelfs nog meer dan dat. Voor Will Smith in zijn 2007 film 'I am Legend' is Marley de belichaming van hoop op leven en zijn enige link met de normale maatschapij die ooit was. Terecht merkt hij ergens in de film op dat iedereen Bob Marley's muziek zou moeten kennen... Zo niet, "Ga direct naar de gevangenis. Ga niet langs "Start". U ontvangt geen ƒ 200".
Voor Will Smith staat zijn muziekverzameling voor de spreekwoordelijke 10 CD's die je uitkiest als je naar een onbewoond eiland zou worden verbannen of die je meeneemt op je iPod als je op vakantie gaat.

Of je nu ver weg gaat, met vliegtuig, trein of auto reist of een camping in eigen land opzoekt, een van de essentiële zaken om mee te nemen is natuurlijk een mp3-speler met voldoende geheugenruimte. Een verblijf op plekken als vliegvelden, busstations, treinen, tenten, hotelkamers of onbewoonde eilanden kan er een stuk door worden veraangenaamd.

Een probleem (ok: een luxe-probleem) is te beslissen welke muziek er moet worden meegenomen. Worden het 'de Essentials'? Houden we rekening met meeluisteraars, doen we modern én klassiek, nemen we hele albums mee of slechts bepaalde nummers, kopiëren we John Lennon, maar geen John Fogerty, wél Bob Marley, maar geen Bob Dylan?

Een album ligt altijd klaar (het debuutalbum van Lisa dal Bello), maar dan blijven er wel nog zat andere mogelijkheden over. Mijn keus zou dan zijn:

• Lisa dal Bello - Lisa dal Bello
• Middle Man - Boz Scaggs
• Single - Bill Champlin
• Boston - Boston
• Sergeant Pepper's - The Beatles
• Ziggy Stardust - David Bowie
• Blue Obsession - Michael McDonald
• Belle - Al Green
• Songs in the Key of Life - Stevie Wonder
• Night at the Opera - Queen

Gelukkig heeft een beetje iPod al gauw 30 Gig aan schijfruimte aan boord (de nieuwste generatie zelfs het dubbele), en da's ruim genoeg voor zo'n 6000 tot 7000 nummers van goede tot redelijke kwaliteit. Dit stelt een beetje muziekliefhebber weliswaar nog steeds voor lastige keuzes, maar over het algemeen zou het vaststellen van een selectie geen problemen moeten opleveren. De inhoud van mijn iPod zou, naast de 10 al genoemde albums, ondermeer bestaan uit:

• Road Island - Ambrosia
• The White Album - The Beatles
• Déja Vu - Crosby Stills Nash & Young
• Nightwatch - Kenny Loggins
• I Robot - Alan Parsons
• Shpritz - Herman Brood
• Sticky Fingers - The Rolling Stones
• Born to Run - Bruce Springsteen
• Tusk - Fleedwood Mac
• The Kick Inside - Kate Bush
• Led Zeppelin IV - Led Zeppelin
• Kind of Blue - Miles Davis
• Breakfast in America - Supertramp
• Remote Control - The Tubes
• Joe's Garage (I, II & III) - Frank Zappa
• Hotel California - The Eagles
• An Autobiography - Johny 'Cougar' Mellencamp
• Harvest - Neil Young
• Desire - Bob Dylan
• Chicago Transit Authority - Chicago
• The Album - Abba
• What's wrong with this picture - Andrew Gold
• Infinity - Journey
• Legend - Bob Marley & The Wailers
• Flesh + Blood - Roxy Music
• Abraxas - Santana
• Diamond Girl - Seals & Crofts
• Every Picture tells a story - Rod Stewart
• Monterey International Pop Festival - The Mamas & The Papas
• Tourist - St. Germain
• Dark Side of the Moon - Pink Floyd
• Midnight Love - Marvin Gaye
• Toto - Toto
  
• Darkness on the Edge of Town - Bruce Springsteen
  

Het zijn allemaal kandidaten. En dan heb ik het nog niet over Bach, Verdi, Mozart, Mahler, Boccerini, Beethoven, Vivaldi, Edwards... dit zijn geen eenvoudige keuzes; dit zijn zelfs emotionele keuzes! Grijsgedraaid zijn ze onderhand, bijna alle bovengenoemde albums. Van de meeste kan ik de lyrics aardig meezingen, de gitaarpartijen redelijk meespelen op mijn luchtgitaar en zelfs de drumsolo's feilloos mee luchtdrummen.

Lekker als dat is, wellicht is het een aardiger voor de eiland notering een lijstje samen te stellen met wat onbekendere albums en artiesten. Op die manier kun je nog een en ander ontdekken.

Daarom wordt mijn eiland top*tien uiteindelijk:

1. Lisa dal Bello - Lisa dal Bello
   
2. Bandit - Bandit
   
3. Outlaws - The Outlaws
   
4. Hold On - Trapeze
   
5. All Out - Grin-
   
6. Dixie Rock - Wet Willie
   
7. Crackin' - Crackin'
   
8. Lauren Wood - Lauren Wood
   
9. Love & Respect - Marla Glen
   
10. Watchin' TV - Barefoot Jerry
    
11. The Eyes of an Only Child - Tom Jans
    
12. Universal Love - MFSB
    
13. Prone to Lean - Donnie Fritts
    

Gelukkig mag ik valsspelen; het is mijn blog...

Lees verder/Read more »

Lekkere orgeltjes

Lekkere orgeltjes kennen we sinds het ontstaan van de gospelmuziek. Aretha Franklin, Whitney Houston, Al Green, Anita Baker, allemaal hebben ze geweldige gospelsongs gezongen met heerlijk sexy orgeltjes. Denk echter niet dat het gebruik van sexy orgeltjes voorbehouden is aan zwarte gospelmuziek, of zelfs maar aan gospelmuziek per se.

Ik noem vijf nummers, in willekeurige volgorde, waarin een lekker orgeltje de hoofdrol opeist:

• Kenny Loggins - If You Believe (Leap of Faith, 1991)
• Michael McDonald - For Once In My Life (Soul Speak, 2008)
• Steve Winwood - Why Can't We Live Together (About Time, 2003)
• Les Dudek - Cruisin' Groove (Les Dudek, 1976)

Het vijfde nummer bevat het allerlekkerste orgeltje aller tijden: Boz Scaggs - Runnin' Blue (Greatest Hits Live, 2004). Bovendien hoor je een gevaarlijk lekkere sax, bijzonder lekkere piano en een intimiderend lekkere trompet.

Kippenvelmuziek!!

Lees verder/Read more »

Nog kaarten voor Ray LaMontagne in Tivoli en Melkweg

Ray LaMontagne live in Tivoli en de Melkweg

Ray LaMontagne was fabrieksarbeider toen hij op een dag in 2004 om 4 uur 's ochtends wakker werd van het wonderschone 'Treetop Flyer' op zijn wekkerradio. In plaats van zich klaar voor werk te maken zoals elke ochtend bleef hij in vervoering liggen en realiseerde zich op dat moment dat hij niets liever zou doen dan zo, net als Stephen Stills, muziek maken.
Hij begon liedjes te schrijven en regelde optredens in lokale bars en uitgaansgelegenheden. Op voorspraak van o.a. Michael McDonald en met steun van een zakenman die zijn talent meteen herkenden bracht Ray zijn eerste CD, Trouble, in 2004 uit.

Zijn eerste concert in Nederland, op 26 april 2005 in de Melkweg, Amsterdam, was wonderschoon. Een verlegen Lamontagne vulde de zaal met zijn prachtige stem, en gaf als bijna enige reactie op het gejuich van het enthousiaste publiek 'Oh, you're such a nice audience, I want to put you in a little box and take you home with me'.

Nu, twee cd's later, doet Lamontagne weer Nederland aan om zijn laatste CD, "Gossip In The Grain", te promoten.
En alhoewel ik die laatste CD vond tegenvallen ten opzichte van de eerste twee staat het werk van de singer-songwriter muzikaal nog steeds op grote hoogte.
Donderdag is hij te beluisteren in Tivoli en een dag later weer in de Melkweg.

Beide concerten zijn officieel uitverkocht maar via Marktplaats zijn nog wel kaarten te verkrijgen.

Lees verder/Read more »

Mijn Muziekhelden

Als blokfluiter, gitarist, pianist, organist en trommelaar ben ik helaas schromelijk mislukt. Na mijn laatste verhuizing heb ik dan nog wel het oefen drumstel weer uit de mottenballen gehaald, mét een doos goede voornemens; maar een muziekheld zal ik nooit worden.

Nu hoeft dat ook niet, want muziekhelden zijn er in overvloed.
Neem Lisa dal Bello. Haar eerste, titelloze, LP hoorde ik voor het eerst in 1978 bij een vriend thuis, nadat zijn oudere broer die had meegenomen uit Amerika. Dal Bello had het album het jaar daarvoor - op haar achttiende - geschreven, deels samen met de later beroemd geworden producent David Foster (van ondermeer Celine Dion, Chicago, Whitney Houston, Paul McCartney), die ook dít album produceerde. Vol emotie, passie, funk, spunk, rock, soul en sensualiteit deden de songs van deze Canadese mijn muzikale wereld op zijn grondvesten schudden. En ook na dertig jaar staan ze nog als een huis! Gepassioneerd waren ook de producer, de muzikanten en de zangeres zelf. Haar stem, die dezelfde kracht en expressie heeft als die van Tina Turner en zo warm en elastisch is als die van Oleta Adams, raakt me nog altijd. De muzikale vrijage tussen Lisa dal Bello en David Foster redde mijn muzieksmaak, zo tegen het einde van mijn puberteit, uit de klauwen van de wansmaak. Luister alleen maar eens naar het nummer ‘Stand in your way’; stem, gitaar, drums, ritme, bas, percussie, orgel, alles komt er in samen. Kijk hier voor meer informatie over dit album.

Bij toeval - en onder het slaken van een vreugdeskreet - vond ik de LP rond 1980 terug bij ‘Concerto’ aan de Utrechtsestraat in Amsterdam. Lisa dal Bello werd toegevoegd aan mijn muziekverzameling in het goede gezelschap van ondermeer Kenny Loggins, Boz Scaggs en Bill Champlin, die alle drie trouwens op verschillende momenten in hun carrière albums hebben laten produceren door David Foster.

Natuurlijk is er voor de ware muziekliefhebber niets mooier dan zijn muziekhelden te bekijken en te luisteren naar wat ze het beste doen. In 1984 lukte mij dat met Lisa dal Bello. Helaas zong ze niets van dat prachtige eerste album uit ‘77. Wel kwam haar album Whomanfoursays ruim aan bod. Compleet andere muziek, heel veel synthesizers, maar wat een stem ook toen nog steeds!

Terugkijkend was het eerste album van Lisa dal Bello in feite ook een van de eerste albums van wat later bekend is geworden als Toto (van mega hits ‘Africa’ en ‘Rosanna’), toentertijd nog onbekende studio muzikanten. Naast Toto, opgericht in 1978, zijn vooral Kenny Loggins en Boz Scaggs ook in Europa wat bekender geworden. Loggins heeft met Loggins & Messina en later met Michael McDonald (nog zo’n muziekheld!) grote successen beleefd. Boz Scaggs heeft grote internationale hits gehad met onder andere ‘Lido Shuffle’ en ‘We're All Alone’. De begeleidingsband op zijn tournees ter promotie van de albums ‘Silk Degrees’ (1976) en ‘Middle Man’ (1980) bestond voor het grootste deel uit de mannen van Toto. Sterker nog: Boz Scaggs heeft ooit één nummer opgenomen met miss Dal Bello, om het kringetje rond te maken. Dat nummer heet ‘Miss Sun’ en is een onbekend zinderend juweeltje uit de muziekhistorie; het werd geschreven door David Paich, de toetsenist van Toto…
Ook tijdens het live optreden dat ik in 2001 in de Melkweg zag van een grijzende Scaggs bleef dit nummer volledig overeind, inclusief een heerlijk orgeltje! Hij heeft trouwens iets met Missen: het nummer ‘Miss Riddle’, van zijn CD ‘Dig’ uit 2001, is door hem zelf geschreven. Ook dit nummer is zo’n prachtig muzikaal juweeltje, ditmaal met mooi ingetogen altsaxofoon in plaats van zinderend orgeltje.

Overigens, het summum van lekkere orgeltjes is natuurlijk te horen bij mensen als Al Green, Steve Winwood, Billy Preston, Stevie Wonder, Lenny Kravitz, Pointer Sisters, Gladys Knight & The Pips. Maar ook Boz Scaggs hoort thuis in dit rijtje, en nog wel met een eervolle vermelding ook; luister naar ‘Runnin’ Blue’ op de laatste live CD (ook uitgebracht op DVD) en probeer maar eens stil te blijven zitten bij dát orgeltje… onmogelijk! Door muziek kun je werkelijk huilen en lachen tegelijkertijd.
En tjongejonge, wat een muzikanten!

Lees verder/Read more »

Putumayo presenteert grote schoonheid uit India

De nieuwe cd "India" van Putumayo

Het is knap hoe het Putumayo steeds weer lukt om interessante cd's uit te geven. Met muziek uit India begeven ze zich natuurlijk enigszins op glad ijs. De muzieksoort is zo volkomen anders dan de 'traditioneel' Westerse muziek, dat het beluisteren ervan een onbevooroordeelde geest vereist. Het feit dat de tekst niet te verstaan is en de instrumenten ons grotendeels vreemd zijn maakt dit voor velen niet makkelijk.

Bovendien blijkt Indiase muziek ook te lijden te hebben van vooroordelen. Ook ik, daar kom ik eerlijk voor uit, liet de cd met gemengde gevoelens mijn cd-speler inglijden.
Het eerste nummer op de cd maakt echter meteen duidelijk dat de duivelskunstenaars van Putumayo uitstekend geslaagd zijn in hun opzet hun liefde voor muziek te delen met de rest van de wereld. Ik werd meteen verrast door Bombay Jayashri, waarvan ik door de tekst in het boekje verwacht had dat zij een typisch klassiek Indiaas nummer zou laten horen. Haar muziek weet echter instant de juiste toon aan te slaan en grijpt meteen je aandacht.
In dit nummer gebruikt Jayashri de veena, een uit hout gesneden luit met zeven snaren en twee kalebassen die dienen als resonantiekamer. Het geluid van de veena in combinatie met het ritme zorgt voor een sfeer die niet zou misstaan op de betere lounge-cd.

Het tweede nummer begint met een zeer Westers aandoende piano. De stem van zangeres Swati Natekar past daar wonderschoon bij. Het mooie is dat ik wilde opschrijven dat ik in gedachten een droomlandschap voorbij zag trekken. En wanneer ik de hoes bekijk lees ik dat het nummer "Khwaab" heet: "Droom". Zo zie je maar: muziek is een universele taal.

Ook het derde nummer heeft duidelijk Westerse invloeden. Niet gek ook, als je leest dat de artiest, Sanjay Divecha, ondermeer heeft opgetreden met Carlos Santana en Michael McDonald. In het boekje staat een stuk van de tekst afgedrukt: "She speaks to me / Teases / Then hugs and languorouslylanguorously: smachtend sighs / All this / With her eyes".
Ja, ik krijg daar kippenvel van. Een prachtig nummer bovendien!

Bij het vierde nummer denk je even dat een groep Westerse middeleeuwse muzikanten in de studio heeft plaatsgenomen. Wat blijkt, Uma Mohan is geschoold in de klassieke CarnaticCarnatic: klassieke muziek uit het zuiden van India, met een nadruk op vokale melodieën muziek traditie, waarmee ze de Indiase spiritualiteit verkent. Haar ode aan de Hindu god Shiva, "Shiva Panchakshara Stotram/Shiva Shadakshara Stotram", toont het spirituele aspect van Indiase muziek dat Westerse musici al inspireert sinds de Beatles in de jaren zestig vol overtuiging de transcendente meditatie omarmden.
Dit nummer is een pareltje temidden van een album vol edelstenen.

Allah Rakkhha Rahman lukt het om een Indiase sfeer neer te zetten met het nummer "Tere Bina" dat wat mij betreft deze zomer uit cabrio's en vanaf terrasjes Nederland in mag knallen. Het is dat ik het niet versta, maar ik zou het graag kunnen meezingen.

De accoustische gitaar en tablatabla: een set Indiase handdrums, waarvan één klein en de ander iets groter; ze worden gebruikt in klassieke, populaire en religieuze muziek in "Nagumomo" combineren prachtig met de stem van Susheela Raman. Raman is een klassiek geschoolde singer-songwriter die haar klassieke opvoeding regelmatig laat kruisbestuiven met muzikanten uit cultureel zo diverse landen als Kameroen, Roemenië en Griekenland. Het is goed te horen dat deze zangeres uit Londen ook de rock 'n' roll, blues en jazz een warm hart toedraagt.

Natuurlijk komt ook Bollywood aan bod. Actrice / danseres / zangeres Rajeshwari Sachdev is een Bollywood beroemdheid. Ze zingt een nummer uit de Bollywood film "The Perfect Husband". Deze film is een romantische komedie, die handelt over de rol van vrouwen in de traditionele Indiase maatschappij.
In het nummer "Maavan Te Tiyan" bezingt ze op een prachtige melodie met een indringende baslijn de vaak nog moeilijke situatie waarin moeders en dochters in India zich bevinden: "Father's house is like a bird's nest / One day the birds will fly out / The flight is going to be very far flung / We won't come back mother / Mother, why did you give birth to daughters?"
Dit is ook werkelijk een prachtig nummer.

Om de muziek en de teksten wat toegankelijker te maken is extra veel aandacht besteed aan het bijbehorende boekje. De begeleidende teksten voor alle tien nummers op dit album zijn afgedrukt in het Engels, Spaans en Frans. Er is een woordenlijst meegeleverd waarin een beschrijving gegeven wordt van de gebruikte instrumenten. En bovendien is achterin het boekje een recept afgedrukt van de Indiase top-kok Suvir Saran. Let op vetvlekken!
Tot slot wordt ook nog 1 procent van alle opbrengsten van de cd geschonken aan de 'India Foundation for the Arts'.

"Guaranteed to make you feel good!" is de slagzin van Putumayo. Met deze prachtig geproduceerde cd is dat beslist niets teveel gezegd!


Info:

• carnatic: klassieke muziek uit het zuiden van India, met een nadruk op vokale melodieën
  
• tabla: een set Indiase handdrums, waarvan één klein en de ander iets groter; ze worden gebruikt in klassieke, populaire en religieuze muziek
  
  
• De website van Putumayo
  
• Bestel de cd online bij Putumayo of bij bol.com
  
• Kijk eens op de website van top-kok Suvir Saran voor nog meer recepten om bij te watertanden of zelf uit te proberen
  
• Ga naar Beat of India voor meer informatie over Indiase muziek

Lees verder/Read more »