Waist Deep in the Big Muddy, deel 3 - Oorlogsfilms en muziek

Eerder verschenen:
Waist Deep in the Big Muddy, deel 1 - Oorlog en muziek
Waist Deep in the Big Muddy, deel 2 - Protest of song?

Dit is het laatste deel in de drie-delige serie 'Waist Deep in the Big Muddy' over oorlog en muziek in de laatste vijftig jaar.

Originele filmposter van 'Apocalypse Now', 1979

In veel van de beroemde films(**) die intussen gemaakt zijn over de Vietnamoorlog wordt muziek gebruikt van muzikanten die in die tijd leefden en hits produceerden. Zo worden nummers gebruikt van The Doors en van Janis Joplin. Maar ook nummers van de Rolling Stones worden veel gebruikt. "(I Can't Get No) Satisfaction" blert loeihard door de speakers wanneer de "swift boat" een donkere Mekong rivier op vaart in "Apocalypse Now" (regie Francis Ford Coppola). Acht jaar later gebruikte Stanley Kubrick het nummer "Paint it Black" van de Stones in "Full Metal Jacket".

Veel van deze muziek wordt dan ook met name door deze films - en door de vele documentaires die over Vietnam zijn gemaakt - geassocieerd met de Vietnamoorlog.

Originele filmposter van 'Lions for Lambs', 2007

Veel minder bekend is dat er ook commerciële speelfilms over Irak zijn gemaakt. Financieel gezien was niet één film een succes, laat staan dat er kaskrakers bij waren. Aan de grote namen ligt het niet. Meryl Streep, Tom Cruise, Reese Witherspoon en Peter Berg spelen in de film "Lions for Lambs" uit 2007, die geregisseerd werd door Robert Redford. De filmmuziek werd ondermeer geschreven door John Barry die met name bekend is geworden van zijn muziek voor de James Bond films.
Peter Berg (de acteur uit 'Lions for Lambs') regisseerde "The Kingdom" met onder andere Jamie Foxx en Jennifer Garner. De muziek voor deze film werd geschreven door Danny Elfman, die ook de muziek voor de films "Beetlejuice", "Batman", "Batman Returns", "Edward Scissorhands" en "Charlie & The Chocolate Factory" componeerde.
En Brian De Palma ten slotte regisseerde de mockumentary "Redacted" (een film geheel zonder muziek).
Alle drie de films gingen trouwens in 2007 in première.
Dat deze films geen commercieel succes werden betekent wellicht dat het publiek nog niet toe is aan films over Irak. Wellicht heeft ook hier de Amerikaanse censuur toch meer succes gehad dan we wensen te geloven.

De tijden zijn intussen ook wel veranderd. Nieuwe technologieën als internet, digitale camera's en opslagmedia met een grote capaciteit zorgen er voor dat soldaten zelf kunnen laten zien wat ze hebben meegemaakt. De Oliver Stone van deze tijd heet gewoon 'Private Henry' en effecten zijn geen effecten meer, maar levensecht. De oorlogsfilms van nu zijn de video's over wat soldaten hebben meegemaakt in Irak, door hen zelf ter plaatse gemonteerd en gepubliceerd.
Ze zijn met bosjes te vinden op Youtube. Sommige zijn enger dan de smerigste horrorfilms, anderen aandoenlijker dan de zoetsappigste drama's. Maar stuk voor stuk zijn ze aangrijpender dan "Apocalypse Now" en "The Deer Hunter" samen; een goede acteur kan de werkelijkheid benaderen, maar zelfs de beste regisseur kan de werkelijkheid niet bedenken!

(**) Beroemde films over de Vietnam oorlog:

• Michael Cimino, "The Deer Hunter", 1978
  
• Francis Ford Coppola, "Apocalypse Now", 1979
  
• Oliver Stone, "Platoon", 1986
  
• Stanley Kubrick, "Full Metal Jacket", 1987
  
• Barry Levinson, "Good Morning Vietnam", 1987
  
• Lionel Chetwynd, "Hanoi Hilton", 1987 (mede naar aanleiding van de ervaringen van presidentskandidaat (2008) John McCain als krijgsgevangene in Vietnam)
  
• Oliver Stone, "Born on The Fourth of July", 1989

Deze films zijn gemaakt *nadat* de Vietnam oorlog was afgelopen. Maar luisterden de troepen in Vietnam ook echt naar de muziek van Creedence Clearwater Revival, The Doors, The Rolling Stones, James Brown, Sonny & Cher, Eric Burdon & the Animals, Three Dog Night? Ja, dat deden ze zeker, net zoals soldaten tegenwoordig naar de radio luisteren of naar de muziek op hun iPods. Alleen hadden ze in die tijd geen mp3 spelers, maar tape-recorders en muziekcassettes. En natuurlijk hadden ze de beschikking over radio; denk aan Robin Williams als DJ voor het "US Armed Services Radio station" in de film "Good Morning Vietnam", die nummers de lokale ether inslingert als "Nowhere To Run" van The Vandellas (erg toepasselijk voor soldaten aan het front), "I Got You (I Feel Good)" van James Brown, "I Get Around" van de Beach Boys of "What A Wonderful World" van Louis Armstrong (in schril contrast met de gruwelijke werkelijkheid van de oorlog).

De enige film van betekenis over de oorlog in Korea is "M*A*S*H" van regisseur Robert Altman uit 1970. De muziek uit die film, het nummer "Suicide is Painless" (muziek: Johnny Mandel, tekst: Mike Altman, de zoon van) is daarna door velen gecovered.

Later deze maand volgt nog een artikel over muziek en popcultuur in Irak; waar luisteren de Westerse troepen naar anno 2008?

---

(*) Gebruikte info en literatuur:

1. Anti-War Art - 'Massacre in Haditha'
   16 oktober, 2007, The story behind the painting, door Tanya Tier
   
2. G.I.'s Tell of a U.S. Massacre in Korean War
   The New York Times, 6 september 1999, door Sang Hun Choe, Charles J. Hanley and Martha Mendoza, Associated Press
   
3. Anti-war tunes are getting a hearing
   USA Today, 29 juni 2006, door Edna Gundersen
   
4. FindArticles - Rock knocks Iraq
   USA TODAY, juni, 2006, door Edna Gundersen
   
5. About.com - Top 10 Classic Anti-War Protest Songs
   
6. Vietnam Era Anti War Music
   door J.W. Anderson, Vietnam veteraan
   
7. FindArticles - TAKING MUSIC TO THE TROOPS
   Gazette, The (Colorado Springs), Jan 14, 2008, by ANDREA BROWN
   
8. Wikipedia: Opposition to the Vietnam War
   
9. Antiwar.com
   
10. Ze willen het niet écht zien
    cinema.nl, Waarom Irak-films floppen in de Verenigde Staten, 3 april 2008, door Floortje Smit
    
11. Protest Music of the 60's

Lees verder/Read more »

De man die Eric Clapton leerde zingen

Misschien herken je het wel: je hebt al jaren een of meerdere albums in je platenkast staan die je niet draait omdat je hoofd er niet naar staat, het album in je herinnering niet zo goed is, je de artiest eigenlijk niet zo goed kent, verzin maar een reden.

'Delaney & Bonnie & Friends On Tour with Eric Clapton', uit 1970

Een jaar of zes, zeven geleden kocht ik het album "Delaney & Bonnie & Friends on Tour with Eric Clapton". Ik weet eigenlijk niet meer waarom ik het kocht. Het kan de op de hoes prijkende naam van Eric Clapton geweest zijn. Het kan de indrukwekkende lijst met muzikanten geweest zijn. Naast Delaney Bramlett (gitaar en zang) en zijn vrouw Bonnie (zang) zijn dat de al genoemde Clapton (lead gitaar), Dave Mason (gitaar - Traffic, Jimi Hendrix), Carl Radle (bass - Eric Clapton, Duane Allman), Jim Gordon (drums - Carpenters, Beach Boys, CSN&Y, co-auteur van Layla samen met Clapton), B. Whitlock (ooit begonnen met piano spelen in de beroemde Stax studios - George Harrison, Joe Cocker), Jim Price (trompet, trombone - Rolling Stones, Clapton), Bobby Keys (saxofoon - The Who, Rolling Stones), Tex Johnson (conga, bongo drums) en Rita Coolidge (zang). De productie was in handen van ondermeer Ahmet Ertegun (die in 1970 samen met Jerry Wexler Atlantic Records oprichtte). Radle, Gordon, Whitlock en Clapton vormden in 1970 de groep Derek and the Dominos.

Delaney Bramlett, foto: Robert Altman, met toestemming van/permission granted by Robert Altman. Bezoek de website op altmanphoto.com

Ook heb ik eigenlijk geen idee waarom ik dit album de afgelopen zes, zeven jaar niet gedraaid heb. Ik zag het wel staan, maar sloeg het toch telkens weer over.
Afgelopen week echter had ik eindelijk een aanleiding om het uit de kast te plukken en te draaien. Het was alleen jammer dat het een trieste aanleiding was: Delaney Bramlett overleed op 27 december 2008 op 69-jarige leeftijd aan de gevolgen van een galblaasoperatie.

Er valt op internet genoeg te vinden over de carrière van Delaney Bramlett. Zo valt op Wikipedia te lezen dat hij een Amerikaans songwriter, zanger en muziekproducer was. En op zijn eigen site kun je lezen dat hij met vele beroemde musici samen speelde. Hij heeft samengespeeld met of nummers geschreven of geproduceerd voor ondermeer John Lennon, Janis Joplin, Steve Cropper, Jimi Hendrix, Duane Allman, Joe Cocker, Etta James en Elvin Bishop. Daarnaast schijnt hij een bijzonder beminnelijk mens geweest te zijn.

Dat is echter niet waarin hij zich werkelijk onderscheidde van vele vakbroeders. Wat hem echt apart doet staan is het feit dat hij Eric Clapton heeft leren zingen. En dat claimde niet hij, maar dat beweert Clapton zelf.

Lees trouwens vooral zijn biografie op delaneybramlett.com: het is niet alleen leuk geschreven, maar leest ook als een Who is Who van de rock en blues.

Mijn advies: haal dat ene album dat je al jaren negeert nu uit je kast en leg het in je CD-speler of op je draaitafel. Geniet van je herontdekking!

Delaney & Bonnie met de toekomstige 'Derek and the Dominos' (Eric Clapton, Jim Gordon, Carl Radle, Bobby Whitlock) én George Harrison (met lange haren) live met de klassieker "Comin' Home"

In memoriam Delaney Bramlett, 1 jul. 1939 - 27 dec. 2008

info:

• Het Parool
  
• Wikipedia
  
• delaneybramlett.com
  
• bonniebramlett.com

Lees verder/Read more »

Waist Deep in the Big Muddy, deel 2 - Protest of song?

Eerder verschenen:
Waist Deep in the Big Muddy, deel 1 - Oorlog en muziek

Op de vraag of muziek dient voor vermaak, onderwijs of activisme antwoordde folkzanger Pete Seeger onlangs in een interview door Brian Braiker voor NEWSWEEK: "My father was a bureaucrat in the New Deal and he signed musicians to a development project. He said the important thing is not 'is it good music?' but, 'what is the music good for?'"

"Protest Songs For a Better World" is een verzamel CD met originele nummers met gemeenschappelijke thema's voor een Betere Wereld, uitgebracht in 2005

Gewoonlijk zal bij muziek het onderwerp van de tekst niet belangrijker zijn dan de muziek zelf. Op die manier verwordt muziek immers tot een vehikel voor teksten en opinies.
Maar bij protestsongs is dat natuurlijk precies de bedoeling. Ze zijn daarom ook precies dat: tekst op muziek, en niet muziek met tekst. In protestsongs zal de boodschap die de tekst overbrengt belangrijker zijn dan de emotie die de muziek teweegbrengt.

Maar uiteindelijk is muziek toch 'een aaneenschakeling van klanken met een bepaald ritme in een duidelijk hoorbare structuur'. De protestsong is daarin een genre, zoals soul, blues, jazz, hiphop en rock genres zijn. Daarmee is niet gezegd dat de twee niet samen kunnen: het genre van de protestsong heeft prachtige muziek opgeleverd. Denk alleen al aan het ontroerende "Where have all the flowers gone?" van Pete Seeger (zie Waist Deep in the Big Muddy, deel 1).

Originele hoes van 'Give Peace a Chance' van de Plastic Ono Band met John Lennon, 1971

Laat muziek vooral aansprekend zijn voor wat het is. Een goede tekst voegt veel toe aan goede muziek, maar kan in combinatie daarmee ook in al zijn eenvoud al een sterke boodschap leveren. John Lennon's "Give Peace a Chance" is daarvan wellicht een aansprekend voorbeeld; wie kent van "Give Peace a Chance" immers de gehele tekst? Als je de tekst naleest, blijkt deze zelfs simpel te zijn, bijna op het infantiele af. En toch is het een van de meest aansprekende protestsongs van de afgelopen eeuw. "All we are saaaaaying / is give peace a chance". Simpele tekst, sterke melodie! En de kracht zit 'm natuurlijk in de herhaling.

Het genre van de protestsong heeft zijn wortels in de folktraditie van muzikanten als Pete Seeger, Woodie Guthrie, Sis Cunningham, Leadbelly, Ives en Ed McCurdy en Bill Monroe en voert terug naar een eeuwenoude voornamelijk Anglo-Amerikaanse traditie van volksmuziek.
Daarmee heeft het genre van de protestsong een langere traditie dan menigeen denkt. In dit verband is het antwoord wel aardig dat Boudewijn de Groot gaf in een interview in 1965 op de vraag "Denk je dat de protestsong nog lang succes zal hebben?": "Nog hoogstens één seizoen, omdat het protest het onderwerp is van de tekst in tegenstelling tot bijv. de Beat, waaronder veel meer valt."

In een interview met Rolling Stone Magazine in 2004 zei Bruce Springsteen over zijn sociaal-politieke engagement: "I always felt that the musician's job, as I experienced it growing up, was to provide an alternative source of information, a spiritual and social rallying place, somewhere you went to have a communal experience".

Hoes van 'We Shall Overcome: The Seeger Sessions' van Bruce Springsteen, 2006

Daarmee geeft hij de sociale verantwoordelijkheid aan die muzikanten hebben. Springsteen's album "We Shall Overcome: The Seeger Sessions" uit 2006 (geïnspireerd door Pete Seeger, een Dual Disc met een CD-kant met 12 folk songs, en een DVD-kant met een film over de totstandkoming van de opnames, waarin je door Springsteen 30 minuten lang wordt meegesleept in zijn liefde voor muziek. Prachtig!) is tegelijk het bewijs dat muziek met een boodschap het gevoel voor en het plezier in die muziek niet uitsluit. Luister naar nummers als "We Shall Overcome", "Pay Me My Money Down" en "Mrs. McGrath".
Dat laatste nummer, "Mrs. McGrath" (correcte - Ierse - uitspraak: "McGraw") is een anti-oorlogssong waarvan de tekst voor het eerst gepubliceerd werd in Ierland in 1815. Het is oorspronkelijk een protest tegen de oorlog om het Iberisch Schiereiland, de zogenaamde "Peninsular War" (1808 - 1814), tussen het Franse leger (onder bevel van Napoleon) en het Engelse (onder bevel van Wellesley).

Wordt er nog wel geprotesteerd door muzikanten?

Het lijkt haast of muzikanten tegenwoordig minder geëngageerd zijn en minder protesteren tegen sociale en politieke wantoestanden dan in de jaren zestig en zeventig. Misschien ben ik niet meer zo betrokken bij nieuwe muziek als ik graag denk te zijn. Misschien ook komt het door de kracht van nummers als "War" van Edwin Star en "Give Peace a Chance" van John Lennon, die boven zichzelf uitgroeiden en metaforen werden voor protest tegen alle vormen van geweld overal ter wereld.

De feiten laten zien dat ook 'moderne generatie' muzikanten zich met protestsongs keren tegen de oorlog in Irak. Bekende artiesten die dat doen zijn System of a Down, Gorillaz, Nine Inch Nails, Kanye West, James Blunt, Dream Theater, Eminem, The Black Eyed Peas, James Blunt en Ben Harper.

Ook rapband "The Coup" sprak zich ondubbelzinnig uit tegen de oolog. Het debuut album van The Coup stamt uit 1993. En terwijl rappers als "Public Enemy" en "KRS-One" zich toen nog bedienden van de retoriek van de "black power" beweging, richtte "The Coup" zich op de politiek. Op hun eerste album wordt meteen duidelijk dat de groep zich meer verbonden voelt met sociaal-politieke problematiek. Rapper en producer Boots (artiestennaam van Raymond Riley) was al vroeg politiek actief. Daarbij heeft het thema van sociale verandering bij hem altijd aandacht gehad. Dit sociaal-politieke engagement heeft The Coup weerhouden van een grote doorbraak.

Hoes van 'Pick a Bigger Weapon' van The Coup, 2006

Op het album "Pick a Bigger Weapon" uit 2006 staat het nummer "Head (Of State)". Het is een aanklacht tegen de oorlog in Irak (de zogenaamde eerste Perzische Golfoorlog van 1980 tot 1988) en tegen Bush. In "Head (Of State)" worden Bush senior en junior samen met de CIA ervan beschuldigd te hebben samengezworen met Hussein om vanwege het belang in olie de oorlog tussen Irak en Iran te beginnen: "War ain't about one land against the next / It's po' people dyin' so the rich cash checks" (klik hier voor de complete tekst).

In het nummer "Wasted", te vinden op het titelloze album uit 2007 van emo/pop-punk band Cartel is de volgende tekst te vinden: "Manhattan, Twin Towers / Nuclear North Korea, bloodshed in Iraq / [...] screaming send the troops back / Turn the microphone up, you gotta hear the feedback / No gene war, too many wasted".

Hoes van 'Line in the Sand' van Lucy Kaplansky, 2004

In het nummer "Line in the Sand" van haar gelijknamige album uit 2004 zingt Lucy Kaplansky "Another bomb lights up the night of someone's vision of paradise / but it's just a wasted sacrifice that fuels the hate on the other side / all in the name of a Holy Land" en in "God Bless This Mess" (van het album "Detours") zingt Sheryl Crow "The president spoke words of comfort with tear drops in his eyes / Then he led us as a nation into a war based on lies".

Ook een aantal van de oudere muzikanten die in de jaren zestig en zeventig al vooraan stonden bij demonstraties tegen de Vietnam oorlog, spelen nu weer een actieve rol als kritikasters tegen de regering Bush en de oorlog in Irak. Denk hierbij aan David Crosby, Bob Dylan, Jackson Browne (in april 2009 te zien in de Heineken Music Hall) en Neil Young (die zich heeft ontpopt tot een van de felste Bush-tegenstanders, zeg maar gerust Bush-haters).

Maar ook Bruce Springsteen, John Mellencamp, The Pet Shop Boys en Barbra Streisand laten in hun muziek, in interviews en bij demonstraties heel duidelijk weten dat ze tegen de oorlog in Irak zijn.

Merle Haggard op de voorkant van Time Magazine, 1974

Opvallend is trouwens het standpunt van countryzanger Merle Haggard. Zowel de Rolling Stones als Bob Dylan hebben hem zo hoog zitten dat beide de zanger eerder dit jaar (2008) vroegen hun show te openen.
In de jaren zestig was de nu 68-jarige Haggard echter een fel tegenstander van de anti-Vietnam protesteerders, die hij onwetend en naïef noemde: "They didn't know anything more about the war in Vietnam than I did. [...] I felt I knew how those boys fighting in Vietnam felt.".

Zijn mening lijkt echter honderdtachtig graden gedraaid. Nu vindt hij namelijk dat Amerika zich uit Irak moet terugtrekken: het gaat slecht met de vrijheid en de positie van Amerika.

Yea, men in position but backing away
Freedom is stuck in reverse
Let's get out of Iraq and get back on the track
And let's rebuild America first.

— Merle Haggard in "Rebuild America First"

Zelfs de Rolling Stones, niet bepaald bekend vanwege hun duidelijke politieke standpunten of protestsongs, houden zich deze keer niet afzijdig. Op hun album "A Bigger Bang" uit 2005 staat het nummer "Sweet Neo Con", waarin ze ondermeer zingen: "It's liberty for all / Democracy's our style / Unless you are against us / Then it's prison without trial", als duidelijke aanklacht tegen de wijze waarop gevangenen in de Abu Graib gevangenis en op Guantanamo Bay behandeld worden.

Ook in de volgende nummers wordt een duidelijk standpunt ingenomen tegen de oorlog in Irak:

• "Where is the Love?" door The Black Eyed Peas
  
• "Everybody's Gone to War" door Nerina Pallot
  
• "The Diaries of Private Henry Hill" door Blow Up Hollywood (een band uit New York)
  
• "Bush War Blues" door Billy Bragg
  
• "Let's Impeach the President" door Neil Young (is overigens meer een anti-Bush, dan een anti-Irak song)
  
• "Christmas in Fallujah" door Billy Joel (sterke tekst!)

En ook nu gaan er weer artiesten naar het front om op te treden voor de troepen. Zo wordt voor de tweede keer de Bluzapalooza tour georganiseerd met optredens van Shemekia Copeland, Michael Burks, Deanna Bogart, Zac Harmon, Moreland & Arbuckle en Tony Braunagel.

Daarnaast zijn er natuurlijk ook muzikanten die nadrukkelijk de kant van de regering Bush kiezen en daarmee niet alleen achter de troepen, maar ook achter de politiek staan.
Zo steunt Charlie Daniels (onderhand ook al weer 70 jaar) de oorlog, als de 'good ol' country boy' die hij is. In 2007 trad hij met zijn Band op in Irak (album: "Live from Iraq", 2007).
Ook acts als Joe Lynn Turner (ex-zanger van Deep Purple) die in Irak optrad in 2008, Aaron Tippin (countryzanger, met name in Amerika bekend van nummers met titels als "You’ve Got to Stand for Something" en "Where the Stars and Stripes and the Eagles Fly") en Drowning Pool (metal band, bekend van ondermeer het nummer "This is for the Soldiers") traden op in Irak, niet alleen voor de troepen, maar ook nadrukkelijk vóór de oorlog.

Morgen: 'Waist Deep in the Big Muddy, deel 3 - Oorlogsfilms en muziek' ('Apocalypse Now' en de Rolling Stones)

---

(*) Gebruikte info en literatuur:

1. Anti-War Art - 'Massacre in Haditha'
   16 oktober, 2007, The story behind the painting, door Tanya Tier
   
2. G.I.'s Tell of a U.S. Massacre in Korean War
   The New York Times, 6 september 1999, door Sang Hun Choe, Charles J. Hanley and Martha Mendoza, Associated Press
   
3. Anti-war tunes are getting a hearing
   USA Today, 29 juni 2006, door Edna Gundersen
   
4. FindArticles - Rock knocks Iraq
   USA TODAY, juni, 2006, door Edna Gundersen
   
5. About.com - Top 10 Classic Anti-War Protest Songs
   
6. Vietnam Era Anti War Music
   door J.W. Anderson, Vietnam veteraan
   
7. FindArticles - TAKING MUSIC TO THE TROOPS
   Gazette, The (Colorado Springs), Jan 14, 2008, by ANDREA BROWN
   
8. Wikipedia: Opposition to the Vietnam War
   
9. Antiwar.com
   
10. Ze willen het niet écht zien
    cinema.nl, Waarom Irak-films floppen in de Verenigde Staten, 3 april 2008, door Floortje Smit
    
11. Protest Music of the 60's

Lees verder/Read more »

Kerstliedjes - Run-D.M.C., "Christmas in Hollis" (1987)

It was December 24th on Hollis Ave in the dark
When I seen a man chilling with his dog in the park
I approached very slowly with my heart full of fear
Looked at his dog, oh my God, an ill reindeer

In 1986 viel Run-D.M.C. eeuwige roem te beurt door hun samenwerking met Aerosmith in het heerlijke nummer "Walk This Way" van het album "Raising Hell". Tegelijk hielp het Aerosmith een breder publiek te bereiken, hetgeen ze tegen die tijd ook onderhand wel verdiend hadden. Niet veel mensen weten dat Aerosmith al werd gevormd in 1970, wat ze slechts 8 jaar jonger maakt dan de Rolling Stones.

Een jaar na hun wereldhit "Walk This Way" bracht Run-D.M.C. het album "A Very Special Christmas" uit, waarop ondermeer "Christmas in Hollis". Dit kerstnummer wordt vertolkt met veel gevoel voor humor. Sowieso vind ik de hiphop van Run-D.M.C. een van de meest toegankelijke, maar dat zegt waarschijnlijk meer over mij dan over hen. Het zal onderhand wel "old skool" zijn.

In de video wordt Kerst gevierd door Run, D.M.C., Jam Master J (Jay), D.M.C.'s moeder, de Kerstman (een zwarte, natuurlijk) en een gestoorde elf, en dat alles natuurlijk in Hollis, een buurt in het zuid-oosten van de wijk Queens in New York City.
Let op het rendier, euh, hond, euh nou, je ziet wel wat ik bedoel. En let vooral ook op de geweldige special effects wanneer de Kerstman op zijn slee door de lucht rijdt... Heerlijk als mensen zichzelf niet zo serieus nemen!

Rappers Run-D.M.C. met "Christmas in Hollis" uit 1987

Lees verder/Read more »

LP en CD: vredige coëxistentie of parasitaire relatie?

De LP en de CD: vredige coëxistentie of parasitaire relatie? Foto: ION Audio

Het concept van de CD wordt dit jaar dertig. Jawel, het concept; de CD zelf is namelijk pas in 1982 gelanceerd. Het concept van de CD, gepatenteerd door Philips, werd vanaf 1979 door Philips, in samenwerking met Sony, ontwikkeld tot het eindprodukt dat wij nu kennen. Sinds die tijd is ondertussen een hele generatie volwassen geworden met de schijfjes.

Drie jaar nadat Philips en Sony begonnen met de ontwikkeling werd uiteindelijk de eerste CD uitbracht. Dit was het album "The Visitors" van Abba, uitgebracht in 1981. In 1982 was het nog maar de vraag of het nieuwe medium een commercieel succes zou worden. Tegenwoordig is het niet meer weg te denken in allerlei vormen. Destijds zag men het voornamelijk als een vervanger van de muziekdrager die toen het meest populair was, de LP. Het doel dat Philips zich had gesteld met de ontwikkeling van de CD was om een kwalitatief betere geluidsdrager te maken was dan de LP of de cassettebandjes. Velen vonden dit op zijn minst ambitieus. Een digitale kopie met natuurlijk gegevensverlies kan, zo vond men, nu eenmaal niet op tegen een analoge een-op-een kopie.
Zelfs tegenwoordig worden daar nog felle discussies over gevoerd. Sommigen vinden dat het voordeel vooral voor klassieke muziek geldt. Anderen wijzen er op dat het menselijk oor niet in staat is geluid waar te nemen met een frequentie boven 40kHz. Daarom is het, zo redeneren zij, onmogelijk om het geluid van een CD te onderscheiden van dat van een LP.

Een van de meest genoemde argumenten ten voordele van de LP is echter de grootte van de hoes. En inderdaad, er is een hele generatie opgegroeid die niet weet hoe lekker het is om een grote LP hoes in handen te hebben. Op 30 bij 30 centimeter kun je nu eenmaal meer grafische en textuele informatie kwijt dan op de 12,1 vierkante centimeter van een CD boekje.
En dat is ook voor mij het grootste voordeel van een LP: zo'n hoes, waar je geen loep bij nodig hebt, die je kunt lezen zonder toegeknepen ogen. Een hoes ook waar ontwerpers nog wat mee kunnen uithalen. Geen van de CD hoezen haalt het bijvoorbeeld bij de openklappende hoes van "Brain Salad Surgery" van Emerson Lake & Palmer, of de hoes van "Sticky Fingers" van de Rolling Stones met de echte ritssluiting, of die van de vroege Yes albums met de zwevende buitenaardse werelden van Roger Dean of die van "Walls and Bridges" van John Lennon met de flappen waar je steeds een nieuwe hoes mee kunt samenstellen.
Tuurlijk, er zijn zeker prachtige CD ontwerpen te vinden. Kijk naar de collector's uitgaven van "Modern Times" van Bob Dylan, "Techarí" van Ojos de Brujo, "Pacific Ocean Blue" van Dennis Wilson of "Heavy Soul" van Paul Weller, om er een paar te noemen. Maar over het algemeen halen CD hoesontwerpen het niet bij de hoesontwerpen voor vinyl LP's.

Eerlijkheidshalve moet dan natuurlijk ook het grootste voordeel van de CD worden genoemd. En die heeft wat mij betreft niets met geluidskwaliteit te maken. Dat voordeel is veel praktischer: waar je vroeger een kamer nodig had voor een enigszins uitgebreide verzameling, kun je je collectie nu kwijt in een paar kasten, zonder je vriendin daar meteen bovenop te krijgen.

In extremo maakt de toenemende digitalisering zelfs die kasten overbodig. Maar zeg nu zelf: een harde schijf van een terrabyte vol mp3-tjes is toch lang niet zo cool als al die tastbare zilveren schijfjes in je kast?!

Trivia:

• De LP (Elpee, Long Player of langspeelplaat) werd in 1948 geïntroduceerd door CBS.
  
• LP's zijn tweezijdig en kunnen op elke kant 20 tot 30 minuten aan muziek bevatten.
  
• Standaard LP's hebben een diameter van 300 millimeter.
  
• Standaard CD's hebben een diameter van 120 millimeter.
  
• CD's kunnen exact 74 minuten aan audio bevatten. Naar verluidt was de vrouw van de directeur van Sony gek op de Negende symphonie van Beethoven in de uitvoering onder leiding van dirigent Wilhelm Furtwängler uit 1951. Deze duurt precies 74 minuten.De huidige standaard voor audio CD's is een duur van 80 minuten (gelijk aan 700MB).
  
• In het gaatje van een CD past exact een ouderwets dubbeltje. Het verhaal gaat dat de Philips ingenieurs zo de Nederlandse afkomst van het medium benadrukten. Veel waarschijnlijker is echter dat de diameter om meer praktische redenen is gekozen, zoals de gemiddelde vingerdikte.
  
• De eerste CD werd uitgebracht in 1982. Dit betrof het album "The Visitors" van Abba van een jaar daarvoor.
  
• Het eerste album dat gebruik maakte van de audiotechnisch superieure mogelijkheden van de CD was "Brothers In Arms" van Dire Straits uit 1985.
  
• Naar schatting zijn er wereldwijd onderhand zo'n kleine tweehonderdvijftig miljard cd's verkocht.
  
• Ondertussen bestaan er ook dubbelzijdige CD schijfjes, de zogenaamde 'dualdisc', met een CD aan één kant en een DVD aan de andere. Voorbeelden zijn "We Shall Overcome - The Seeger Sessions" van Bruce Springsteen en "About Time" van Steve Winwood.

Lees verder/Read more »

Eiland toptien

Een van die muzikanten die het muziekheldendom is overstegen is Bob Marley. Net als Chuck Berry, Elvis Presley en John Lennon is Bob Marley een muzieklegende geworden, voor sommigen zelfs nog meer dan dat. Voor Will Smith in zijn 2007 film 'I am Legend' is Marley de belichaming van hoop op leven en zijn enige link met de normale maatschapij die ooit was. Terecht merkt hij ergens in de film op dat iedereen Bob Marley's muziek zou moeten kennen... Zo niet, "Ga direct naar de gevangenis. Ga niet langs "Start". U ontvangt geen ƒ 200".
Voor Will Smith staat zijn muziekverzameling voor de spreekwoordelijke 10 CD's die je uitkiest als je naar een onbewoond eiland zou worden verbannen of die je meeneemt op je iPod als je op vakantie gaat.

Of je nu ver weg gaat, met vliegtuig, trein of auto reist of een camping in eigen land opzoekt, een van de essentiële zaken om mee te nemen is natuurlijk een mp3-speler met voldoende geheugenruimte. Een verblijf op plekken als vliegvelden, busstations, treinen, tenten, hotelkamers of onbewoonde eilanden kan er een stuk door worden veraangenaamd.

Een probleem (ok: een luxe-probleem) is te beslissen welke muziek er moet worden meegenomen. Worden het 'de Essentials'? Houden we rekening met meeluisteraars, doen we modern én klassiek, nemen we hele albums mee of slechts bepaalde nummers, kopiëren we John Lennon, maar geen John Fogerty, wél Bob Marley, maar geen Bob Dylan?

Een album ligt altijd klaar (het debuutalbum van Lisa dal Bello), maar dan blijven er wel nog zat andere mogelijkheden over. Mijn keus zou dan zijn:

• Lisa dal Bello - Lisa dal Bello
• Middle Man - Boz Scaggs
• Single - Bill Champlin
• Boston - Boston
• Sergeant Pepper's - The Beatles
• Ziggy Stardust - David Bowie
• Blue Obsession - Michael McDonald
• Belle - Al Green
• Songs in the Key of Life - Stevie Wonder
• Night at the Opera - Queen

Gelukkig heeft een beetje iPod al gauw 30 Gig aan schijfruimte aan boord (de nieuwste generatie zelfs het dubbele), en da's ruim genoeg voor zo'n 6000 tot 7000 nummers van goede tot redelijke kwaliteit. Dit stelt een beetje muziekliefhebber weliswaar nog steeds voor lastige keuzes, maar over het algemeen zou het vaststellen van een selectie geen problemen moeten opleveren. De inhoud van mijn iPod zou, naast de 10 al genoemde albums, ondermeer bestaan uit:

• Road Island - Ambrosia
• The White Album - The Beatles
• Déja Vu - Crosby Stills Nash & Young
• Nightwatch - Kenny Loggins
• I Robot - Alan Parsons
• Shpritz - Herman Brood
• Sticky Fingers - The Rolling Stones
• Born to Run - Bruce Springsteen
• Tusk - Fleedwood Mac
• The Kick Inside - Kate Bush
• Led Zeppelin IV - Led Zeppelin
• Kind of Blue - Miles Davis
• Breakfast in America - Supertramp
• Remote Control - The Tubes
• Joe's Garage (I, II & III) - Frank Zappa
• Hotel California - The Eagles
• An Autobiography - Johny 'Cougar' Mellencamp
• Harvest - Neil Young
• Desire - Bob Dylan
• Chicago Transit Authority - Chicago
• The Album - Abba
• What's wrong with this picture - Andrew Gold
• Infinity - Journey
• Legend - Bob Marley & The Wailers
• Flesh + Blood - Roxy Music
• Abraxas - Santana
• Diamond Girl - Seals & Crofts
• Every Picture tells a story - Rod Stewart
• Monterey International Pop Festival - The Mamas & The Papas
• Tourist - St. Germain
• Dark Side of the Moon - Pink Floyd
• Midnight Love - Marvin Gaye
• Toto - Toto
  
• Darkness on the Edge of Town - Bruce Springsteen
  

Het zijn allemaal kandidaten. En dan heb ik het nog niet over Bach, Verdi, Mozart, Mahler, Boccerini, Beethoven, Vivaldi, Edwards... dit zijn geen eenvoudige keuzes; dit zijn zelfs emotionele keuzes! Grijsgedraaid zijn ze onderhand, bijna alle bovengenoemde albums. Van de meeste kan ik de lyrics aardig meezingen, de gitaarpartijen redelijk meespelen op mijn luchtgitaar en zelfs de drumsolo's feilloos mee luchtdrummen.

Lekker als dat is, wellicht is het een aardiger voor de eiland notering een lijstje samen te stellen met wat onbekendere albums en artiesten. Op die manier kun je nog een en ander ontdekken.

Daarom wordt mijn eiland top*tien uiteindelijk:

1. Lisa dal Bello - Lisa dal Bello
   
2. Bandit - Bandit
   
3. Outlaws - The Outlaws
   
4. Hold On - Trapeze
   
5. All Out - Grin-
   
6. Dixie Rock - Wet Willie
   
7. Crackin' - Crackin'
   
8. Lauren Wood - Lauren Wood
   
9. Love & Respect - Marla Glen
   
10. Watchin' TV - Barefoot Jerry
    
11. The Eyes of an Only Child - Tom Jans
    
12. Universal Love - MFSB
    
13. Prone to Lean - Donnie Fritts
    

Gelukkig mag ik valsspelen; het is mijn blog...

Lees verder/Read more »

Abbey Road, The End

"Abbey Road" van The Beatles, uit 1969

Indachtig mijn eigen advies eens iets te draaien dat al een tijdje stof staat te vangen in je platenkast, zette ik vanmorgen "Abbey Road" op van The Beatles. Waarom draai ik dat toch niet vaker? Want tjongetjonge, het blijft toch verschrikkelijk knap, dat laatste album van de vier Liverpudlians. Luister alleen maar eens naar "The End".
Ringo Starr wordt vaak neergezet als de minste van de vier en wellicht klopt dat in compositorisch opzicht wel, maar hij was toch echt de juiste drummer op de juiste plaats. In "The End" geeft hij een uiterst simpele, maar evenzo briljante drumsolo weg. En McCartney, Harrison en Lennon spelen om beurten een gitaarsolo, die tegenwoordig op een Franz Ferdinand CD niet zou misstaan, abrupt beëindigd door een staccato piano en, daarna, de zo herkenbare stem van McCartney ("and in the end, the love you take / is equal to the love you make"). Pure schoonheid.

Ach, wat waren die jongens toch onvoorstelbaar goed! En ik ben zeker niet tegen de Rolling Stones (die ook vele fantastische nummers geschreven hebben), maar ja, hier kan toch gewoon niemand tegen op, de Beatles op hun best!

Voor wie denkt dat muziek van The Beatles oude meuk is, luister nou eens naar "Abbey Road", zet een koptelefoon op je kop, luister dan om te beginnen eens naar de nummers "I Want You (She's So Heavy)", "She Came In Through The Bathroom Window" en "The End". En draai daarna natuurlijk het hele album van voor naar achter.
Compositorisch vind ik dit album sterker dan het zo beroemde "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band" en ze waren in 1969 natuurlijk dan ook al weer een stukje verder in hun ontwikkeling.

credits
Engineers: Geoff Emerick, Phil McDonald, Alan Parsons
Gitaar: Harrison, Lennon, McCartney
Zang: Harrison, Lennon, McCartney, Starr
Drums: Ringo Starr
Producer: George Martin
Basgitaar: Paul McCartney
Piano: Paul McCartney
Keyboards (orgel): Billy Preston
Moog Synthesizer: Mike Vickers

Opgenomen in februari tot en met augustus 1969 en uitgebracht op 26 september 1969 (dit jaar 40 jaar geleden!).
Het album "Let It Be" werd weliswaar later uitgebracht, maar was eerder opgenomen, namelijk in januari 1969.

Lees verder/Read more »

Jamendo

Stan-X

Wie Jamendo nog niet kent en het leuk vindt om zo nu en dan nieuwe artiesten te ontdekken moet die site zeker bezoeken. Gewoonlijk promoot ik hier geen websites, maar Jamendo is een ontzettend leuke site om een avondje op door te brengen. Je vindt er muziek die je legaal mag downloaden of beluisteren in allerlei stijlen en uit alle windhoeken.
De stijlen variëren van blues, jazz, disco, reggae, poprock, punkrock en gothic tot rap, hiphop, house, electronic, ambient, techno en trance. Artiesten zijn afkomstig van Polen tot Canada en van Argentinië tot België.

Alle muziek op Jamendo valt onder de Creative Commons licentie, net zoals de teksten op deze blog. Iedereen die zich aan deze licentie wil confirmeren mag zijn muziek op Jamendo zetten. Hierdoor kom je veel zeer gemotiveerde muzikanten tegen. Soms is dat tegen beter weten in, of zelfs zonder een grijntje zelfkritiek. Soms vraag je je af waarom ze nog geen contract hebben bij een groot bekend platenlabel.
Het viel me overigens op dat Franse artiesten en bands zeer goed vertegenwoordigd zijn, maar dat ook Zuid-Amerikaanse bands en Poolse bands de site gevonden blijken te hebben. Nederlandse bands heb ik nog maar sporadisch gevonden en tot nutoe nog niet een die naar mijn smaak de moeite waard is. Maar ik word graag van het tegendeel overtuigd!

Tegelijk doet je dat overigens beseffen hoe verschrikkelijk moeilijk het dus is om originele muziek te schrijven. Denk aan Michael Jackson, Prince, Stevie Wonder, Michael McDonald, Ambrosia, The Beatles, The Rolling Stones, Madonna, enfin, noem ze maar op... Vooral na een bezoek aan Jamendo kun je alleen nog maar meer respect hebben voor deze artiesten en voor de doorzetters die na jaren alsnog weten door te breken.

Ik zal vanaf nu met enige regelmaat een artiest belichten van de Jamendo site. Vandaag is dat Stan-X met de gelijknamige CD. De stijl wordt door hen zelf omschreven als Jazz Funk Fusion. Kijk op deze link op Jamendo om het album te beluisteren. Het is zeer de moeite waard. Misschien niet vernieuwend, maar wel erg lekker. Koptelefoon op en genieten van een paar uitstekend musicerende Fransozen.

Lees verder/Read more »

De Italiaanse Schot Paolo Nutini

Gino Vanelli en Lisa dal Bello zijn Canadees, Marco Borsato is Nederlands, Madonna Ciccone is Amerikaans en Paolo Nutini is Schots. Die laatste is met z'n 21 jaar ook meteen de jongste van het stel illustere semi-Italianen. "Jenny Don't Be Hasty" van zijn debuutalbum "These Streets" uit 2006 was het eerste nummer dat ik hoorde van Nutini en ik durfde zweren dat het Keith Richards was: de gitaartjes, het arrangement, de stem zelfs. Want naast de buitengewoon volwassen aandoende arrangementen klinkt zijn stem opvallend doorleefd.

Paolo Nutini onstage met Mick Jagger

Op zijn zeventiende tekende hij al zijn eerste platencontract. In de tussentijd heeft hij al met artiesten opgetreden als Led Zeppelin (hij verzorgde het vooroptreden voor hun reünie tournee), Etta James, Petula Clark, Paul Weller en de Rolling Stones.

Op zijn website valt te lezen dat Nutini bezig is de laatste hand te leggen aan zijn tweede album, dat moet uitkomen in 2009. En dat terwijl zijn eerste album maar liefst vier hits opleverde - "Last Request", "Jenny Don't Be Hasty", "Rewind" en "New Shoes" - en in totaal twee miljoen keer over de toonbank ging. En daar mag je best trots zijn op je eenentwintigste!

En ja, dan kun je sommige van zijn teksten best nog wat onvolwassen noemen en heeft Paolo voor elk nummer de hulp gehad van minstens 1 co-auteur. Ondanks dat is het duidelijk dat deze jongen er wel gaat komen. Ik ben in ieder geval razend benieuwd naar wat er nog gaat komen!

Lees verder/Read more »

A Time Machine to The Sixties, built by Robert Altman

This year we celebrate the 40th anniversary of Woodstock (august 15, 16 and 17, 1969). This legendary musical festival at the crossroads of the sixties and seventies has been captured both in writing and in recording many many times. You could seriously fill quite a few bookshelves with books on the spectacle that was held on the threshold, or rather 'dawning' of the 'Age of AquariusAge of Aquarius: In popular culture the expression 'Age of Aquarius' usually refers to the heyday of the hippie and New Age movements of the 1960s and 1970s. It is seen by many as the harbinger of a changeover of values associated with the arrival of the Age of Aquarius. The 1967 musical Hair, with its opening song "Aquarius" and the line "This is the dawning of the age of Aquarius," brought the Aquarian Age concept to the attention of audiences worldwide.
Source: Wikipedia'.

Cover of "The Sixties" by Robert Altman

Robert Altman's "The Sixties" is a beautiful addition to any bookshelf in its own right. It captures the spirit of the era just like the 5th Dimension-song does. Anyone who has a link with these times, be it directly or indirectly, passed down by parentage or siblings, by their love of the era's music or even from a historic point of view, will be captivated by the strong imagery in this book.

All photos in the book are from between 1969 and 1974. So why is the book called "The Sixties", rather than "The Seventies"? Robert Altman offers the answer to that in the Author's Note: "For many of us 'The Sixties' isn't about the early 1960s of JFK, the British Invasion, go-go boots, or beach blanket romps. For me, 'The Sixties' is the time of Sgt. Pepper, Woodstock, the Summer of Love, be-insbe-in: The Human Be-In was a happening in San Francisco's Golden Gate Park, the afternoon and evening of January 14, 1967. It focused the key ideas of the 1960s counterculture: personal empowerment, cultural and political decentralization, communal living, ecological awareness, higher consciousness, and liberal political consciousness.
Source: Wikipedia, anti-war protests, and everything else in between, including AltamontAltamont: refers to the Altamont Free Concert in December 1969. During a performance by The Rolling Stones, several people were injured and another stabbed to death. Many people see this as the end of the Hippie era.)."
I could not have said it any better. It is indeed how most people remember The Sixties. The Sixties started in 1969. It's as simple as that!

"Age of Aquarius" from the movie 'Hair'. Year: 1979. The originating musical is from the year 1969.

The book offers some rare and beautiful photographs that capture the innocence and naiveté of the times, but also the promise of something better to come, the belief of a whole generation that better times were about to unfold. Tina Turner, Jane Fonda, Stephen Stills, Taj Mahal, Timothy LearyTimothy Francis Leary: October 22, 1920 – May 31, 1996. An American writer, psychologist, futurist, and advocate of psychedelic drug research.
Source: Wikipedia, Dennis Hopper, Janis Joplin, Chuck Berry, Grace Slick and many many others were all part of that generation. These and many more have found their way into this magical book. And so have group hugs, naked dancing, a hippie bus, anti-war demonstrations ("Fuck the War!") and a Black PantherBlack Panther Party: African-American organization established to promote Black Power and self-defense. Active in the United States from the mid-1960s into the 1970s, they were deeply involved in local comunities. The Party was an auxiliary of the greater movement. This so-called Black Power Movement was one of the most significant social, political and cultural movements in U.S. history. They were mostly noted for their provocative rhetoric and militant posture.
Source: Wikipedia rally.

Some names and faces may not be as well-known and familiar in other parts of the world and the book's point of view is distinctly American. That however does not make it any less enjoyable to audiences in other parts of the world.

The imagery in "The Sixties" is really strong and takes you right back. This book is a Time Machine, a happy Time Machine, built by a great engineer by the name of Robert Altman.

Info:

• ISBN-10 1595800247
  
• ISBN-13 9781595800244
  
• Amazon: The Sixties: Photographs by Robert Altman (Hardcover)
  
• Web: Homepage of Robert Altman
  
• Wikipedia: read more about Robert Altman

Lees verder/Read more »