Charles & Eddie, Duophonic

1992 Was het jaar van Charles & Eddie. Het duo was elkaar tegengekomen in de metro in New York: "Ran into C on the E train/ Had a brand new copy of Marvin Gaye's/ "Trouble Man" I couldn't/ help thinkin' coming home that day is it/ New York City or back to L.A.", schrijft Eddie in de tekst van het nummer N.Y.C.

"Duophonic" van Charles (l.) & Eddie(r.). Jaar: 1992

Charles Pettigrew en Eddie Chacon hebben beiden een muzikale achtergrond op het moment dat ze elkaar tegenkomen in die 'E train'. Charles had jazz zang gestudeerd aan het "Berklee College of Music" in Boston. Eddie kwam oorspronkelijk uit Oakland in Californië en had daar al in een plaatselijke soul band gezongen en naderhand in een aantal andere bands in Miami, Florida.

Er ontstaat een bepaalde chemie daar in die metrotrein onder die wereldstad en in 1992 brengt het duo zijn debuut-cd uit, "Duophonic". Er staan 13 nummers op en stuk voor stuk zijn het pareltjes. Wat opvalt is de enorme muzikaliteit van de twee. Die hoor je niet alleen duidelijk in de manier van zingen, maar ook in de nummers die ze voor het merendeel samen schreven. Allebei hebben ze een opvallende stem, opvallend hoog, maar ook opvallend lenig en bovendien opvallend complementerend. Daarnaast spat het plezier dat ze hebben in het samen maken van muziek van de plaat af.

In 1992 valt het album ook op doordat Charles & Eddie zich niet conformeren aan de muzikale tijdgeest van die jaren, waarin hip-hop de boventoon voert. In de plaats daarvan doet hun muziek sterk denken aan de (Northern) soul van de jaren zestig en zeventig, waarin artiesten als Marvin Gaye en Curtis Mayfield de hitlijsten aanvoerden.

"Trouble Man" van Marvin Gaye

"Duophonic" is een bijna vergeten pareltje. Natuurlijk, het hitnummer "Would I Lie to You?" hoor je nog wel eens op de radio langskomen en het staat elk jaar weer trouw in de obligate top-zoveel. Maar ook de rest van de nummers zijn het meer dan waard om te beluisteren. Ze klinken fris, alsof ze gisteren zijn opgenomen. Ze klinken vrolijk, zelfs met de maatschappij-kritiek die doorklinkt in enkele nummers (N.Y.C., Unconditional, Father to Son). Ze klinken jazzy, soulvol en funky. En bovendien is het simpelweg uitstekende muziek.

Charles & Eddie met het nummer "Shine" van het album "Duophonic". Jaar: 1992

Mijn favorieten van "Duophonic" zijn:

1. N.Y.C. (#2);
   
2. Unconditional (#6);
   
3. Love is a Beautiful Thing (#7);
   
4. Be a Little Easy on me (#10);
   
5. Shine (#13).

Gezamenlijk optreden kunnen ze helaas al een tijd niet meer: in 2001 overleed Charles Pettigrew op 37-jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker. Eddie was dermate aangedaan door de dood van zijn muzikale partner, dat hij enkele jaren nodig heeft gehad Charles' dood te verwerken. Tegenwoordig woont Eddie Chacon in Los Angeles, waar hij nog steeds actief is in de muziek. Samen met zijn vrouw Sissy Sainte-Marie vormt hij het electro-pop/glam-rock duo "The Polyamorous Affair". Helaas is de geest van Charles in deze muziek in geen Elysese velden of wegen meer te bekennen. Verras jezelf en zet "Duophonic" weer eens op; het album verdient het en bovendien word je er vrolijk van. Doen! Info:

• Web: Website van Eddie Chacon
  
• Web: Eddie's MySpace, waarop ook video's van Chalres & Eddie te vinden zijn
  
• Web: De pagina van "The Polyamorous Affair" op de website van het label Manimal Vinyl

Lees verder/Read more »

Marvin Gaye, "What's Going On / What's Happening Brother"

Marvin Gaye in 1972 tijdens het "Save The Children" concert met James Jamerson op bas.

Don't you know you've got to find a way to bring some loving here today.

De film "Save The Children" kwam uit in 1973. In de film zijn veel muzikale grootheden op te zien, zoals Sammy Davis Jr., Isaac Hayes, Curtis Mayfield, The Temptations (niet allemaal) en de Jackson 5.

Blijft zalig allemaal.

Twee keer dan maar:
http://www.youtube.com/watch?v=Y9KC7uhMY9s (het "Save The Children" concert) en
http://www.youtube.com/watch?v=d9KmXxAGklM (uitstekende cover van Paul Weller)

Met dank aan mijn brother, 'for being my brother'!
Meer info op marvingayepage.net

Lees verder/Read more »

Sex'n'Jazz met Gare du Nord is lekker

Sex'n'Jazz

Bij de naam 'Gare du Nord' zullen de meeste mensen denken aan het bekende treinstation in Parijs. Zelf heb ik na 36 jaar nog altijd de associatie met hotel 'Gare du Nord' in Rotterdam (vlakbij Station Noord, met de nadruk op de langgerekte 'a', want we komen uit Rotterdam!) waar ik met vader, moeder en broer een aantal weken heb doorgebracht na een buitenlands avontuur in Midden-Amerika. Tijdens dit verblijf hoorde ik op mijn pas aangeschafte transistor radiootje voor het eerst de muziek van Middle of the Road (Chirpy Chirpy Cheep Cheep), Gilbert O'Sullivan (Rhymed), George Harrison (My Sweet Lord), Rod McKuen (Soldiers who want to be heroes).

Anno 2008 doet een nieuw Gare du Nord mij wederom kennis maken met nieuwe muziek, en wel die op hun album 'Sex'n'Jazz'. Iedereen die Gare du Nord niet van naam kent heeft allicht eens de hit en voormalige paradeplaat 'Beautiful day' voorbij horen komen op de radio ("Mmm... let's get it on / Life is such a sexy song"). Het was een opvallende hit, want hoe vaak komt het nou voor dat de populaire radiostations een jazz nummer laten horen, zeg nou zelf? Hij was mij altijd al opgevallen (uitstekende sax en sexy orgeltje), maar pas vandaag kwam ik er toe de CD te kopen. En dat had ik eerder moeten doen.

"Gare du Nord is simply the best known unknown Dutch band"
Frank van Iersel - Bevrijdingsfestival, maart 2008

Zangeres Dorona Alberti heeft een lekkere stem, soepel, sexy en jazzy. Bovendien wordt zij bijgestaan door Marvin Gaye (gesampled van Sexual Healing, en goed gedaan ook!), Paul Carrack (o.a. Squeeze, Mike + the Mechanics, Roxy Music) en Erik Truffaz. De rest van de muzikanten zijn ook allemaal van uitzonderlijke klasse, om van Marvin en Miles maar te zwijgen.

Sfeer impressies:
Het nummer Somethin'in my Mouth heeft een spannende erotische lading: zowel de tekst ("i've got something in my mouth / that belongs to you"), de stem als het ritme doen verwoede pogingen de luisteraar te verleiden. En dat werkt!
Ride On laat het nog altijd herkenbare stemgeluid horen van Paul Carrack. Als meest 'poppy' nummer op de CD heeft het een zekere hitpotentie. Ik druk echter meestal op de [Next »] knop, omdat ik het een dissonant vind op dit verder typische jazz album.
Beautiful Day valt op door het Miles Davis-achtige trompetje, gespeeld door Jan van Duikeren. Een compliment is hier op z'n plaats!
Summer Breeze begint met een combinatie van Marvin Gaye samples (uit Sexual Healing), begeleid door de stem van Alberti. Goed gedaan. Het bewijst dat goed knip-en-plak werk net zo origineel kan zijn als het origineel zelf.
Het begin van Hot Glue roept de sfeer op van Riders on the Storm (The Doors) en naderhand van Paris Texas, met een orgeltje, sexy saxofoon stootjes en een slide guitar. Lekker hoor!

Lees verder/Read more »

Exclusive Interview with Clay Drayton of Soul Excitement

40 Years ago, the sixties were nearing their end. It later proved to be the end of an era that had produced great music and the first of what came to be known as 'pop' music. One of these popular genres - now defined as 'funk' - brought us the names of James Brown, The Meters, Sly & The Family Stone and many others.

Photo courtesy of Mr. Clay Drayton

The end of this era was the beginning of a new one. One in which black music became the true driving force. And like the sixties, the seventies brought a lot of new musical genres that conquered, and indeed ruled!, the world. These genres - like soul, disco and R&B - were predominantly 'black'. Their 'common denominator' was - still - funk with its roots in the previous decade. Funk became the calling card of illustrious bands and artists such as Parliament, Funkadelic, Mother's Finest, Bootsy's Rubber Band, Johny Guitar Watson, Cameo and The Bar-Kays.

Of course, these well-known acts were not the only ones that made great funk music. There may have been hundreds of other bands out there that rode the waves of the popular new music genre. Some were more succesful than others. And while some have not been able to escape from the abyss of time, others have survived - albeit just barely - and some of those were even re-released by such labels as Kay-Dee Records, Motown and Stax.

Soul Excitement

Label of the 45RPM re-release of 'Stay Together' by Soul Excitement

Those that were less succesful were not always less in terms of quality. Like today, back then there were many ways for new young bands to shine brightly one week and implode the next, like red dwarfs dying in the galaxy. One of these bright new bands was called Soul Excitement. Its front man was Clay Drayton. I stumbled upon the band's name one night reading about the song "Stay Together" that was re-released by Kay-Dee Records and ordered this 'new' 45RPM vinyl re-release single.

Hearing it for the first time I became instantly interested. My interest was triggered not because "Stay Together" still sounds hot, new and funky though, which it does!, but actually because of the 'wild' intro the song starts-off with. It has the rythm of a Viennese Waltz and sounds exactly like a traditional Dutch children's song, that is sung on December 5th, celebrating the birthday of Saint Nicolas, who is believed to be a great children's friend. This waltz was originally written by a a seventeenth century bagpipe player from plague-ridden Vienna; see the article "Popmuziek is schatplichtig aan zeventiende eeuwse doedelzakspeler" (DutchEnglish: Pop music pays tribute to seventeenth century bagpipe player).

My 'quest' into the origins of the intro to Soul Excitement's only single eventually brought me in touch with Clay Drayton. Clay was the singer, bass player and frontman of Soul Excitement. As it turns out, Clay is still working with music. He was friendly enough to answer a few questions for this article.

Clay is the main author of the song "Stay Together", on which he cooperated with the other band members A.C. Drummer Jr. (Guitar), Roland Washington (Saxophone), Paul Cutner (Drums) and Paul Settle (Trumpet).
About the 'wild' intro to the song Clay remembers it was inspired by Sly and the Family Stone's intro to "Sing a Simple Song". He was not aware of the origins of the intro on "Stay Together" as described in the above mentioned article. However, he says, "I wrote it from an American children's song 'The more we get together, the happier we'll be'".

The origins of a psychedelic funk band

Soul Excitement only existed for a short number of years. On how the band was formed, Clay remembers: "I met AC when we were in a band called Cecil Garrett and the FascinationsCecil Garrett and the Fascinations: Cecil Garrett and the Fascinations were part of the sixties' Pittsburg sound. "Bearcat" is one of their better known records., I wanted to start a band of my own and AC came with me. We found the other band members.
AC's mother knew a couple who wanted to start their own record label. They liked us and paid for studio time and record pressing on their label 'Pink Dolphin Records'. We played at night clubs every weekend for four years."

At the "Rare Funk and Soul Forum" Roland Washington, the band's saxophone player, also remembers the exciting times with Soul Excitement:
"Soul Excitement was a psychedelic funk band out of Newark, New Jersey. The band was originally formed by Clarence (Clay) Drayton, who was the leader and bass player, along with AC Drummer, guitarist, and Paul Cutner, drummer in the year 1968. During the summer of that year they took on a young tenor saxophone player, Roland Washington.
The band concentrated primarily on performing songs of the current popular artists of that time with a deep, funky, driving spin on such songs as Stevie Wonder's "I Was Made To Love Her", Parliament Funkadelic's "Good Old Funky Music" and "I Just Want to Testify", the Temptations' "Runaway Child". Their repertoire was an endless chain of funky songs. Clay on bass and Paul on drums would always put the band right in the pocket of the groove. AC Drummer would fill the rest with some of the funkiest guitar strokes accented by fuzz and wah-wah.

Dee Dee Warwick

The band enjoyed performing as regulars at such places as "The Cheetah" and "Trudy Heller's" in Manhattan. They were well loved wherever they performed. Soul Excitement also performed as backup band for Dee Dee Warwick and Linda Jones, two oustanding recording artists of that time. They performed on shows opposite the Delfonics, Unifics, Manhattans, Sam and Dave, Joe Tex and many other well known celebrities of that era.

Ellis Haizlip, host of the Channel 13 show 'Soul!, 13 Dec. 1972'

The band was later joined by Bernard "Captain Hook" Cutner as lead vocalist. His energy and dance moves created an atmosphere that totally captivated audiences. In the fall of 1968, the Soul Excitement appeared live, along with the "Grand Prix Machine" singing group, on Channel 13's "Soul", hosted by Ellis Haizlip. Haizlip later commented that until that time, no other performers had ever stirred the audience so much that they began dancing up and down the studio aisles.
After Captain Hook left the band, Tamy Smith joined as lead vocalist and eventually Paul Settle came aboard on trumpet. Tamy Smith and Clay Drayton are the voices heard singing the lead vocals on "Stay Together". Tamy is also the lead singer on "Smile".

The "Stay Together" and "Smile" 45RPM, unfortunately, was the only recording produced by Soul Excitement. The band dissolved sometime around January or February of 1970."

Soon after the recording of "Stay Together" and its B-side "Smile", AC Drummer and Clay Drayton began playing full-time for Dee Dee Warwick (sister of Dionne Warwick), which meant the end of the band and the end of Clay's brush with funk music.

Hollywood

However, it was just the beginning of an era that turned out to be even more exciting for Clay Drayton than Soul Excitement had already been.

Marvin Gaye

Clay Drayton remembers: "I was playing in Las Vegas with Dee Dee Warwick for six weeks and after three weeks we got a week off and went to Beverly Hills to see Dionne. When I set foot in Hollywood, I knew that I wanted to live there. As soon as the six weeks was over everyone else went back to New Jersey and I moved to Hollywood.
That very day I found an apartment on a side street off of Hollywood Boulevard. As I walked out of the door and started down the street a van drove up and the driver shouted "Clay!".
I looked and it was Mark Davis, the keyboard player we met one year prior at a gig in Chicago.
He asked "Are you living here now?" and I said "Yeah, I just got an apartment".
He asked again "Are you still writing songs?"
"Of course", I answered.
"Well I’m producing Marvin Gaye and Diana Ross, would you like to write for Motown?", he asked."

It's the stuff dreams are made of or, in the words of Clay Drayton, "It was a DIVINE appointment".

Jackson 5

Clay continues: "A short time after that I was on the writing staff at Motown Records, working with some of the best producers in the world. Hal DavisHal Davis: African American songwriter and record producer. One of the key figures in the latter part of The Jackson 5's Motown career. Co-writer and producer of the Jackson 5 hit "I'll Be There", among others would come into the room asking "Anyone got anything for my boys?" (i.e. The Jackson 5). I said "Yeah, I have a few songs", he listened and liked what I had."
As a bass player Mr. Drayton played on many of the Jacksons' sings: "Being a bass player, Joe JacksonJoe Jackson: father and manager of the Jackson 5 and family patriarch asked me to do some things with Jermaine. I also wrote and produced some things on Randy and Janet when they were young. Unfortunately," he says "these things were not released."

Mr. Drayton was also the arranger on "Love Hangover" for Diana Ross. He earned five gold records to his credits on albums from Diana Ross, The Jackson 5, High Inergy and Lenny Williams.

Motown time capsule featuring the song "Love Hangover" by Diana Ross, arranged by Clay Drayton. Year: 1976

20th Century Fox Music

After Motown, Clay Drayton signed with 20th Century Fox Music. He has been president of his own music publishing companies, ClayTam Publishing (with his wife Tami) and Troytiaco Publishing.

Clay is also a member of the Screen Actors GuildScreen Actors Guild (S.A.G.): American labor union representing over 120,000 film and television principal performers and background performers worldwide. According to SAG's Mission Statement, the Guild seeks to: negotiate and enforce collective bargaining agreements that establish equitable levels of compensation, benefits, and working conditions for its performers; collect compensation for exploitation of recorded performances by its members, and provide protection against unauthorized use of those performances; and preserve and expand work opportunities for its members. and has appeared in several commercials, movies and television shows. He has produced Opening Night Productions for several World Conferences, which includes special guests such as M.C. Hammer and Martha Reeves (of Martha and the Vandellas).

Phatfoot

Today, Clay Drayton has even ventured into inventing. Clay explains: "As a bass player, many drummers would ask me to stand in front of their bass drum to keep it from sliding. There was no device to stop the drums from sliding. Drummers used all kinds of crazy things to keep the drum in place. Basically drummers have resolved the problem to using heavy carpets or rugs. Then one night I saw this thing floating in a dream. I jumped out of bed and grabbed a piece of paper and started folding it like origami. And there it was."
Clay continues: "I called someone to create a prototype." After the product was fine-tuned and completed it was tried out by Kenny Elliott who at that time was the drummer for Lou Rawls. Clay: "Kenny loved it: "Man this is amazing!" One of the other drummers he had it tried by was Dean Castronovo of Journey. Dean was blown away."
Today, the Phatfoot Drum Harness is made of glass filled Nylon but only weighs less than 2 oz, making it lightweight and durable.

Roland Washington later performed with Larry Young Jr. (jazz organist) and Chris White (bassist). He founded the Bell Telefunk Company band, which after he departed later evolved into The Dazz Band. Roland Washington currently is a producer and co-host at KPOO FM 89.5.

Clay Drayton (right) and his wife Tami

A.C. Drummer Jr. has continued to play the guitar. He mainly plays jazz, soul-jazz and jazz-funk and has recorded with Willis Jackson, Lou Donaldson (Jazz Sax) and other artists. He currently lives in North Carolina with his family.
To this day Clay Drayton still plays the bass and can be heard on recordings and during concerts by Marilyn McCoo & Billy Davis, Jr. (ex-5th Dimension). Like Billy and Marilyn, Clay and Tami Drayton have lived the title of Soul Excitement's one and only recording and still Stay Together.


Thanks go to Clay Drayton and Roland Washington!

Info:

• Forum: The history of Soul Excitement by Roland Washington
  
• Web: Dr. Gayle Wald on Ellis Haizlip and Soul!
  
• Web: Producer Hal Davis on the making of Diana Ross' "Love Hangover"
  
• Web: Home of the Phatfoot Drum Harness
  
• Web: Clay and Tami Drayton teach marriage classes and counsel couples at 'Romance and Royalty'
  
• Web: Home of Marilyn McCoo & Billy Davis, Jr.

Lees verder/Read more »

Motown producer en tekstschrijver Norman Whitfield, 12 mei 1940 - 16 sep. 2008

10 juni 2004 - Norman Whitfield arriveert bij de 35ste jaarlijkse bijeenkomst van de "National Academy of Popular Music"
Foto: AP Photos/Louis Lanzano

Norman Whitfield was een van de grondleggers van het Motown geluid van de jaren zestig en zeventig, en daarmee niet weg te denken uit de geschiedenis van de moderne muziek.

In eerste instantie nam Motown baas Barry Gordy hem aan in de afdeling 'quality control', waar werd beslist of een nummer al of niet door het label zou worden uitgebracht. Al vlug echter werden zijn kwaliteiten opgemerkt en uiteindelijk kreeg hij zijn grote kans door de rol van Smokey Robinson over te namen als producent voor The Temptations.

Daarna volgde zijn succes vlug. Norman Whitfield was de tekstschrijver en producent van grote Motown hits als "He Was Really Sayin' Somethin'" (The Velvelettes), "I Heard It Through The Grapevine" (bekend geworden in de uitvoering van Marvin Gaye, maar oorspronkelijk geschreven voor Gladys Knight and the Pips), "Papa Was A Rolling Stone", "You're My Everything" (The Temptations), "War" (Edwin Starr), "That's The Way Love Is" (Marvin Gaye), "Car Wash", "Love Don't Live Here Anymore" (Rose Royce).

Cloud Nine van The Temptations, uit 1969

In de latere jaren zestig begon Whitfield als producent te experimenteren met ondermeer langer durende nummers, het vervormen van gitaargeluid (wah-wah gitaren) en het opnemen van drums op meerdere tracks. Het geluid dat dit opleverde werd 'Psychedelic Soul' genoemd (zoals alles wat in die jaren afwijkend was 'psychedelic' genoemd werd) en sloot goed aan bij de veranderende muziek aan het einde van de jaren zestig en het begin van de jaren zeventig.

Een voorbeeld van 'Psychedelic Soul' vind je op het album "Cloud Nine" van The Temptations uit 1969, waarin je de invloed van Sly & The Family Stone hoort op de productie door Whitfield. Met de gelijknamige hit single wint Motown (volgens de Grammy site in 1968) zijn eerste Grammy Award in de categorie "Best Rhythm & Blues Performance By A Duo Or Group, Vocal Or Instrumental".

The Undisputed Truth met het gelijknamige album, uit 1971

Later won Whitfield zelf nog twee Grammy Awards, een in 1973 voor "Papa Was a Rolling Stone" van The Temptations in de categorie "Best Rhythm & Blues Song" en een in 1976 voor de intrumentale versie van "Car Wash" van Rose Royce in de categorie "Album Of Best Original Score Written For A Motion Picture Or Television Special".

Met de band The Undisputed Truth experimenteerde Whitfield verder met dat nieuwe geluid dat varieerde van (psychedelic) soul in de vroege jaren zeventig tot disco en funk in de latere jaren zeventig.

Ma van Rare Earth, uit 1973

Voor Rare Earth, in 1969 als eerste blanke band gecontracteerd door Motown, schreef én produceerde Whitfield in 1973 het album "Ma", dat wordt beschouwd als het beste dat de band heeft uitgebracht.

Het is opvallend dat op de Motown website met geen woord geschreven wordt over de dood van Whitfield, die zo belangrijk was voor de ontwikkeling en het succes van het beroemde label. In de timeline vind ik na wat zoeken bij het jaar 1970 de tekst "Motown completes its most succesful year in terms of pop crossover. [...] On Billboard's year-end recaps, Motown vet Norman Whitfield is the top singles producer for the second year in a row."

Op 10 juni 2004 werd zijn naam bijgeschreven in de "Songwriters Hall of Fame" tijdens de 35ste jaarlijkse bijeenkomst van de "National Academy of Popular Music".

Norman Whitfield overleed aan de gevolgen van diabetes. Hij was 68 jaar.

Lees verder/Read more »

Marvin Gaye, 1939 - 1984

Marvin Gaye met een prachtige live uitvoering van "Let's Get It On" tijdens het Montreux Jazz Festival van 1980.

Hij had vandaag 70 jaar moeten worden, maar the legend lives on...

Lees verder/Read more »

JaR, where Steely Dan is never far away

Klik hier voor de Nederlandstalige recensie van "Scene 29"  

JaR, in de voetsporen van Steely Dan

Voordat ik met deze recensie begon heb ik een van de ongeschreven wetten van recensenten gebroken. Ik heb andere recensies van het album gelezen, voordat ik nog één maat van datzelfde album gehoord had. Wat me daarbij opviel was dat al die artikelen de nieuwe cd "Scene 29" van JaR vergelijken met de muziek en het specifieke geluid van Steely Dan.

Toen de cd vorige week eindelijk op de deurmat viel was ik dan ook bang dat ik niet een nieuw album van een nieuwe band zou horen, maar een nieuw album van een oude band. En feitelijk klopt dit ook, als je weet wat Jay Graydon en Randy Goodrum beide allemaal al gedaan hebben

Zonder overdrijving kan gesteld worden dat Jay Graydon een van de grondleggers is van de 'Westcoast Music', samen met mensen als David Foster (de producent), Bill Champlin, de mannen van Toto en anderen. Hij heeft samengewerkt met artiesten en bands als The Jackson Five, Cheap Trick, Christopher Cross, Ray Charles, Cher, Joe Cocker, Marvin Gaye, Hall & Oates, Art Garfunkel, Manhattan Transfer en Dionne Warwick.
De naam van Randy Goodrum is wellicht iets minder bekend. Maar hij is de man die (mede-)verantwoordelijk is voor hits als "You Needed Me" (Anne Murray), "I'll Be Over You" (Toto), "20-20" (George Benson) en "If She Would Have Been Faithful" (Chicago). Zijn nummers zijn onder meer opgenomen door artiesten als Gladys Knight, Christopher Cross, Ray Charles, Chakka Kahn, Mark Knopfler, Michael McDonald, Rita Coolidge, Al Jarreau, Natalie Cole, The Commodores, Dusty Springfield, Michael Bolton, David Pack, Agnetha Faltskog (Abba), The Jefferson Starship en Isaac Hayes.

Dus achteraf gezien had ik me geen zorgen hoeven maken. En inderdaad, dit album klinkt dan ook in het geheel niet als een album van een oude band. Dat wil niet zeggen dat de composities, het gebruik van 'bass lines', het geluid van de toetsenborden en de samenzang niet aan het geluid van Steely Dan doen denken. Sterker nog, daar doet het bij elk nummer aan denken. Maar toch klinkt het niet als een 'remake' van oud Steely Dan materiaal. JaR is duidelijk een klasse apart.

Net zoals de muziek van Steely Dan, heeft ook de muziek van JaR duidelijke jazz invloeden, hetgeen je hoort aan de complexe akkoorden en de jazzy bas. Maar tegelijk is de muziek funky en vol soul. Het nummer "Esquire" is hiervan een uitstekend voorbeeld. "Make Somebody" begint met een ontzettend funky synthesizer, maar ontwikkelt zich in een jazz-rock nummer met een fantastische gitaar solo. "Your Heartbreak" laat die zo typische wat intellectuele 'Steely Dan'-achtige songteksten horen.
Hieronder een 'the making of' van dit nummer:
ZIE DE ENGELSTALIGE TEKST HIERONDER voor de video

Graydon bewijst zich ook op dit album de meester gitarist die we kennen. Zijn solos staan met alle zes de snaren stevig in de traditie van de Powerpop. Ze zijn origineel, ingenieus en een feestje voor je oren. Wat kan die kerel spelen! Het orgeltje kreunt en schreeuwt zonder dat het overigens weer teveel 'soul' heeft voor dit soort muziek. Het straalt van alle nummers af dat Graydon en Goodrum veel lol hebben gehad terwijl ze aan dit album werkten.

De productie is heel zuiver met een geluid dat zich alleen laat omschrijven als 'vers' en 'puur'. In die grote kwaliteit verraden zich het vakmanschap en - als ik zo vrij mag zijn - de leeftijd, of beter wellicht, de muzikale volwassenheid van beide producers.

Uiteindelijk maakte het album net zoveel indruk op me als Donald Fagen's "The Nightfly" in 1982. En zoals we weten vormt Fagen samen met Walter Becker de kern van Steely Dan. En klonk "The Nightfly" nou zo vreselijk anders dan het beste werk van Steely Dan? Nou, nee, niet echt. Maar het is wel een van de beste albums van die tijd. Daarom is het wellicht ook beter om "Scene 29" te vergelijken met "The Nightfly", dan met het werk van Steely Dan.

"You guys have taken the torch from Steely Dan and have run miles and miles ahead"
- Steve Lukather

Ik denk dat "Scene 29" zich in dezelfde klasse bevindt. Het wordt denk ik geen bijzonder populair album. Maar je kunt er maar beter voor zorgen dat het in je platenkast staat, als je als muziekliefhebber nog serieus genomen wilt worden!

Is het album je geld waard? O jawel, dat is het zeker. Het mag dan geen innovatief album zijn en het zal ook wel niet in de poplijsten terecht komen. Maar als je graag luistert naar geweldige popmuziek, naar fantastisch gitaarspel, naar muziek die duidelijk met plezier gemaakt is en naar een album dat fantastisch is geproduceerd en samengesteld, koop dan nu meteen "Scene 29" van JaR!

Info:

• Web: JaR's home on the web
  
• Web: Officiële homepage van Jay Graydon
  
• Web: Officiële homepage van Randy Goodrum
  
• Audio Luister naar een interview (en) met Jay Graydon op Inside MusiCast

'Scene 29' by JaR. Release: 2008
JaR are: Jay Graydon and Randy Goodrum

Actually, before I started writing this review, I did the unthinkable. I crossed a line that serious reviewers all over the world know is sacred. I read some reviews of the album I was going to review before listening to even one note on the album. And what stuck to my mind most is that all of them compared JaR's new album "Scene 29" to the sound of Steely Dan.

So, when I finally found the album on my door mat last week I feared I would not discover a new album by a new band, but rather a new album by an old band. Knowing where both Jay Graydon and Randy Goodrum come from, for they are JaR's band members, one might reason that this is factually correct.

It is no exaggeration to state that Jay Graydon is one of the founders of 'Westcoast Music', together with the likes of producer David Foster, Bill Champlin, the guys from Toto and others. On Jay's list of merits are artists and bands such as The Jackson Five, Cheap Trick, Christopher Cross, Ray Charles, Cher, Joe Cocker, Marvin Gaye, Hall & Oates, Art Garfunkel, Manhattan Transfer and Dionne Warwick.
Randy Goodrum's name may be a bit less known. But he's the guy responsible for (co-)writing hits like "You Needed Me" (Anne Murray), "I'll Be Over You" (Toto), "20-20" (George Benson) and "If She Would Have Been Faithful" (Chicago). His songs have been recorded by such artists as Gladys Knight, Christopher Cross, Ray Charles, Chakka Kahn, Mark Knopfler, Michael McDonald, Rita Coolidge, Al Jarreau, Natalie Cole, The Commodores, Dusty Springfield, Michael Bolton, David Pack, Agnetha Faltskog (Abba), The Jefferson Starship and Isaac Hayes, to name just a few.

So, in hindsight I need not have worried. And indeed, this new album does not at all sound like the album created by an old band. Sure, their compositions, their use of bass lines, the sound of their keyboards and their 'close harmony'-type singing, even some of their lyrics, all have 'Steely Dan' written all over them. In big bold capitals in fact. But that does not make it a remake of their work. In fact, JaR is in a league of their own.

Similar to Steely Dan, the music of JaR is very jazz-influenced, as is witnessed by its complex chord structures, and its jazzy bass lines. But at times it also is funky and soulful. The song "Esquire" is a great example of this. The song "Make Somebody" starts off with a very funky synthesizer, evolving into a jazz-rock song with a steamy guitar solo. "Your Heartbreak" features those intelligent 'Steely Dan-type' lyrics and organ-sound that many reviewers talk about.
Below is a video of 'the making of' of this song:

The making of "Your Heartbreak", a song from the album "Scene 29", by JaR. Release: 2008

Graydon proves to be the master guitarist that people know him to be. His guitar solos have their roots deeply embedded in the best of Powerpop traditions. They are witty, original and ingenious and a party for your ears. This guy can play! The organ can puff and screach without becoming too soulful for this type of music. It is obvious that Graydon and Goodrum have thouroughly enjoyed making this album.

The album's production is pristine with a sound that is 'fresh' and 'pure'. It is this quality that betrays the craftsmanship and - dare I say it - age or rather musical maturity of both producers.

In the end, the album stuck with me like Donald Fagen's "The Nightfly" did in 1982. And as we all know, Fagen is one of Steely Dan's core members, together with Walter Becker. Did "The Nightfly" actually sound completely different from Steely Dan's best work? No, not really, but it did stick out as one of the era's best music albums. And maybe that is why it is better to compare "Scene 29" with "The Nightfly", rather than any of Steely Dan's original work.

"You guys have taken the torch from Steely Dan and have run miles and miles ahead"
- Steve Lukather

I think that "Scene 29" is in the same league there somewhere. It may not become a wildly popular album, but you'd better make sure it's in your collection, if you are to be considered a serious music lover!

So, in the end, is the album your money's worth? Yes, it most definitely is. It may not be innovative and it may not get into the pop charts. But, if you are interested in some great pop tunes, in some real fine guitar playing, in listening to music that its creators obviously have had fun creating and in hearing a fantastically produced and engineered album, then get off your chair and buy "Scene 29" by JaR right now!

Info:

• Web: JaR's home on the web
  
• Web: Official homepage for Jay Graydon
  
• Web: Official homepage for Randy Goodrum
  
• Audio: Listen to an interview with Jay Graydon on Inside MusiCast
  
• Web: Read this review in Dutch at Ciao Shopping

Lees verder/Read more »

David Bowie, Wild is the Wind

In 1976 bracht David Bowie een van de beste lp's uit zijn carrière uit. "Station to Station" was het negende album in een reeks die de richting van de popmuziek in de jaren zeventig voor een belangrijk deel bepaald heeft en waarvan de invloed ook in de hedendaagse pop nog voelbaar is. Bovendien staat op deze klassieker een van de mooiste covers uit de popgeschiedenis.

Station to Station, jaar: 1976

De drijvende gitaar van Carlos Alomar aan het begin van de titelsong zorgde voor een ware sensatie. Tijdens de Serious Moonlight Tour in 1983 beleefde ik in de Rotterdamse Kuip met eigen ogen en oren hoe Alomar als een ware magiër het geluid van een ouderwetse stoomlocomotief op vaart uit zijn gitaar toverde. Het hele stadion ging aan boord en werd door Bowie en de band meegenomen op reis door zijn gehele oeuvre.

"Station to Station" is een klasse apart en bevat, samen met "Low" wellicht het beste werk uit zijn carrière:

1. "Station to Station", "The return of the Thin White Duke / Throwing Darts / In lovers' eyes", tijdloos mooi,
   
2. Het prachtige haunting "Golden Years",
   
3. "Word On A Wing" met zijn typische desolate begin en einde,
   
4. "TVC15" dat begint als een bijna saloon-achtig dansnummer,
   
5. "Stay" met zijn opzwepend begin en een uitstekende gitaarsolo; wellicht is "Stay" niet een typisch Bowie-nummer, maar het is wel een rock-nummer bij uitstek... zo worden ze niet veel meer gemaakt!
   
6. En dan "Wild Is The Wind". De eerste keer dat ik het hoorde werd ik er meteen verliefd op. Om de een of andere reden vond ik dit wel een typisch Bowie-nummer. En laat uitgerekend dit nummer nu een cover zijn.

"Wild Is The Wind" is namelijk geschreven door Dimitri Tiomkin en Ned Washington, die het schreven voor Johny Mathis. Mathis nam het nummer op voor de film "Wild is the Wind" uit 1957. Echt bekend werd het in de uitvoering van Nina Simone.

De tekst is prachtig en poëtisch:

You touch me
I hear the sound of mandolins
You kiss me
With your kiss my life begins
You're spring to me
All things to me
Don't you know you're life itself

Lees het nog een keer. Luister daarna naar Johny Mathis, Nina Simone en David Bowie.

Deze video stamt uit 1981. Dat jaar werd een bewerkte versie uitgebracht door RCA ter promotie van het verzamelalbum ChangesTwoBowie. Regisseur was David Mallet, die de video opnam in grijstinten. Een prachtrig voorbeeld van less is more.

1976 Was sowieso een muzikaal top jaar. Bekijk de volgende indrukwekkende lijst eens, stuk voor stuk klassiekers en allemaal uit 1976:

• Boz Scaggs, Silk Degrees
  
• Boston, Boston ("More Than A Feeling")
  
• Queen, Day At The Races ("Tie Your Mother Down")
  
• Ambrosia, Somewhere I've Never Traveled
  
• Steve Miller Band, Fly Like an Eagle
  
• The Alan Parsons Project, Tales of Mystery and Imagination
  
• Eagles, Hotel California
  
• Ramones, Ramones
  
• Andrew Gold, What's Wrong With This Picture?
  
• Tom Jans, Dark Blonde
  
• Steely Dan, The Royal Scam
  
• Stevie Wonder, Songs In The Key Of Life
  
• Joe Cocker, Stingray
  
• Joni Mitchell, Hejira
  
• Marvin Gaye, I Want You
  
• Al Stewart, Year of the Cat
  
• Jeff Beck, Wired
  
• Chicago, X
  
• Les Dudek, Les Dudek (met Jeff Porcaro, David Paich, Tom Scott, Boz Scaggs, David Hungate, David Foster)
  
• Bob Dylan, Desire
  
• Abba, The Arrival
  
• Peter Frampton, Frampton Comes Alive
  
• Lou Reed, Coney Island Baby
  
• Blondie, Blondie

Lees verder/Read more »

Overleden in 2008

• Jeff Healey, March 25, 1966 – March 2, 2008. Canadese jazz and blues-rock gitarist en zanger. Vooral bekend om zijn unieke speelstijl. Werkte samen met ondermeer Stevie Ray Vaughan, Buddy Guy, BB King, ZZ Top, Steve Lukather en Eric Clapton.
  
• Eartha Kitt, January 17, 1927 – December 25, 2008. Eigenzinnige Amerikaanse actrice en zangeres met bijzondere en opvallende stem.
  
• Odetta Holmes, December 31, 1930 – December 2, 2008. Ook bekend als "The Voice of the Civil Rights Movement". Gitariste en zangeres van Amerikaanse folk muziek, blues, jazz, en spirituals. Beïnvloedde ondermeer Bob Dylan, Joan Baez en Janis Joplin.
  
• Miriam Makeba, 4 maart 1932 - 10 november 2008. Ook bekend als "Mama Afrika". Vlak na het zingen van haar grote hit "Pata Pata" tijdens een concert ter onderseuning van Italiaans schrijver Roberto Saviano in zijn strijd tegen de Camorra kreeg Miriam Makeba een hartaanval, aan de gevolgen waarvan ze later overleed.
  
• Maharishi Mahesh Yogi, 12 januari 1917 – 5 februari 2008. Gaf spirituele inspiratie aan ondermeer The Beatles en The Beachboys.
  
• Dee Dee Warwick, 25 september 1945 – 18 oktober 2008. Zus van Dionne Warwick. Werkte ondermeer samen met Aretha Franklin, Nina Simone en Wilson Pickett. Hits: "She Didn't Know (She Kept On Talking)" en "Cold Night in Georgia".
  
• Freddie Cavalli / Freddie van Kampen, 23 september 1955 - 18 januari 2008. Bassist. Bandlid van Herman Brood & His Wild Romance. Werkte ondermeer samen met The Meteors, Vitesse en Jan Akkerman.
  
• Buddy Miles / George Allen Miles Jr., 5 september 1947 - 26 februari 2008. Was bandlid van Electric Flag en Band Of Gypsys. Werkte ondermeer samen met Jimi Hendrix, The Bebops, Stevie Wonder, Muddy Waters, Barry White, The Delfonics, The Ink Spots, Wilson Pickett, David Bowie, Ruby & The Romantics, George Clinton, Carlos Santana en Bootsy Collins.
  
• Norman Whitfield, 12 mei 1940 - 16 sep. 2008. Motown producer en tekstschrijver.
  
• Rick Wright, 28 jul. 1943 - 15 sep. 2008. Toetsenist en een van de oprichters van Pink Floyd.
  
• Leroi Moore, 7 sep. 1961 - 19 aug. 2008. Saxofonist in de Dave Mathews Band.
  
• Jerry Wexler, 10 jan. 1917 - 15 aug. 2008. 'Rythm and Blues' pionier.
  
• Isaac Hayes, 20 aug. 1942 - 10 aug. 2008. Soul pionier, zanger en persoonlijkheid. Verpersoonlijking van 'Shaft'.
  
• Bobby Durham, 3 feb. 1937 - 6 jul. 2008. Jazz drummer. Speelde ondermeer met Frank Sinatra, James Brown, Ray Charles, Marvin Gaye, Ella Fitzgerald, Oscar Peterson, Count Basie big band, Duke Ellington Orchestra, The Drifters, The Supremes, Oscar Peterson en Dizzy Gillespie.
  
• Bo Diddley, 30 dec. 1928 - 2 jun. 2008. The man, ook bekend als "The Originator" vanwege zijn sleutelrol in de overgang van blues muziek naar rock'n'roll. Beïnvloedde ondermeer Buddy Holly, Jimi Hendrix en Eric Clapton.

meer info: The Dead Rock Stars Club

Lees verder/Read more »

Eiland toptien

Een van die muzikanten die het muziekheldendom is overstegen is Bob Marley. Net als Chuck Berry, Elvis Presley en John Lennon is Bob Marley een muzieklegende geworden, voor sommigen zelfs nog meer dan dat. Voor Will Smith in zijn 2007 film 'I am Legend' is Marley de belichaming van hoop op leven en zijn enige link met de normale maatschapij die ooit was. Terecht merkt hij ergens in de film op dat iedereen Bob Marley's muziek zou moeten kennen... Zo niet, "Ga direct naar de gevangenis. Ga niet langs "Start". U ontvangt geen ƒ 200".
Voor Will Smith staat zijn muziekverzameling voor de spreekwoordelijke 10 CD's die je uitkiest als je naar een onbewoond eiland zou worden verbannen of die je meeneemt op je iPod als je op vakantie gaat.

Of je nu ver weg gaat, met vliegtuig, trein of auto reist of een camping in eigen land opzoekt, een van de essentiële zaken om mee te nemen is natuurlijk een mp3-speler met voldoende geheugenruimte. Een verblijf op plekken als vliegvelden, busstations, treinen, tenten, hotelkamers of onbewoonde eilanden kan er een stuk door worden veraangenaamd.

Een probleem (ok: een luxe-probleem) is te beslissen welke muziek er moet worden meegenomen. Worden het 'de Essentials'? Houden we rekening met meeluisteraars, doen we modern én klassiek, nemen we hele albums mee of slechts bepaalde nummers, kopiëren we John Lennon, maar geen John Fogerty, wél Bob Marley, maar geen Bob Dylan?

Een album ligt altijd klaar (het debuutalbum van Lisa dal Bello), maar dan blijven er wel nog zat andere mogelijkheden over. Mijn keus zou dan zijn:

• Lisa dal Bello - Lisa dal Bello
• Middle Man - Boz Scaggs
• Single - Bill Champlin
• Boston - Boston
• Sergeant Pepper's - The Beatles
• Ziggy Stardust - David Bowie
• Blue Obsession - Michael McDonald
• Belle - Al Green
• Songs in the Key of Life - Stevie Wonder
• Night at the Opera - Queen

Gelukkig heeft een beetje iPod al gauw 30 Gig aan schijfruimte aan boord (de nieuwste generatie zelfs het dubbele), en da's ruim genoeg voor zo'n 6000 tot 7000 nummers van goede tot redelijke kwaliteit. Dit stelt een beetje muziekliefhebber weliswaar nog steeds voor lastige keuzes, maar over het algemeen zou het vaststellen van een selectie geen problemen moeten opleveren. De inhoud van mijn iPod zou, naast de 10 al genoemde albums, ondermeer bestaan uit:

• Road Island - Ambrosia
• The White Album - The Beatles
• Déja Vu - Crosby Stills Nash & Young
• Nightwatch - Kenny Loggins
• I Robot - Alan Parsons
• Shpritz - Herman Brood
• Sticky Fingers - The Rolling Stones
• Born to Run - Bruce Springsteen
• Tusk - Fleedwood Mac
• The Kick Inside - Kate Bush
• Led Zeppelin IV - Led Zeppelin
• Kind of Blue - Miles Davis
• Breakfast in America - Supertramp
• Remote Control - The Tubes
• Joe's Garage (I, II & III) - Frank Zappa
• Hotel California - The Eagles
• An Autobiography - Johny 'Cougar' Mellencamp
• Harvest - Neil Young
• Desire - Bob Dylan
• Chicago Transit Authority - Chicago
• The Album - Abba
• What's wrong with this picture - Andrew Gold
• Infinity - Journey
• Legend - Bob Marley & The Wailers
• Flesh + Blood - Roxy Music
• Abraxas - Santana
• Diamond Girl - Seals & Crofts
• Every Picture tells a story - Rod Stewart
• Monterey International Pop Festival - The Mamas & The Papas
• Tourist - St. Germain
• Dark Side of the Moon - Pink Floyd
• Midnight Love - Marvin Gaye
• Toto - Toto
  
• Darkness on the Edge of Town - Bruce Springsteen
  

Het zijn allemaal kandidaten. En dan heb ik het nog niet over Bach, Verdi, Mozart, Mahler, Boccerini, Beethoven, Vivaldi, Edwards... dit zijn geen eenvoudige keuzes; dit zijn zelfs emotionele keuzes! Grijsgedraaid zijn ze onderhand, bijna alle bovengenoemde albums. Van de meeste kan ik de lyrics aardig meezingen, de gitaarpartijen redelijk meespelen op mijn luchtgitaar en zelfs de drumsolo's feilloos mee luchtdrummen.

Lekker als dat is, wellicht is het een aardiger voor de eiland notering een lijstje samen te stellen met wat onbekendere albums en artiesten. Op die manier kun je nog een en ander ontdekken.

Daarom wordt mijn eiland top*tien uiteindelijk:

1. Lisa dal Bello - Lisa dal Bello
   
2. Bandit - Bandit
   
3. Outlaws - The Outlaws
   
4. Hold On - Trapeze
   
5. All Out - Grin-
   
6. Dixie Rock - Wet Willie
   
7. Crackin' - Crackin'
   
8. Lauren Wood - Lauren Wood
   
9. Love & Respect - Marla Glen
   
10. Watchin' TV - Barefoot Jerry
    
11. The Eyes of an Only Child - Tom Jans
    
12. Universal Love - MFSB
    
13. Prone to Lean - Donnie Fritts
    

Gelukkig mag ik valsspelen; het is mijn blog...

Lees verder/Read more »

Waist Deep in the Big Muddy, deel 1 - Oorlog en muziek

In de moderne geschiedenis is Amerika betrokken geweest in een aantal oorlogen. Vooral de actieve Amerikaanse betrokkenheid in drie oorlogen - de Koreaanse Oorlog (van 1950 tot 1953), de Vietnamoorlog (waarin Amerika betrokken was van 1957 tot 1975) en de oorlog in Irak (begonnen in 2001) - stuitte op veel tegenstand.

"Massacre en Coree" van Pablo Picasso, 1951

De felste kritiek was afkomstig van 'links-van-het-midden' politici en uit kringen van kunstenaars. In de jaren vijftig waren dat de popsterren van die tijd: geen muzikanten, maar schilders.

De spaanse schilder Pablo Picasso maakte het werk "Massacre en Coree" als protest tegen de slachtpartij door Amerikaanse soldaten op honderden Zuid-Koreaanse burgers in de begindagen van de Koreaanse Oorlog, in No-Gun-Ri, ruim 200 km ten zuidoosten van Seoel (*). Pas in 1999 - bijna vijftig jaar later dus! - werden details over deze massamoord gepubliceerd door journalisten van "Associated Press", die daarvoor een Pulitzer Prize ontvingen.
Eerder had Picasso al het wereldberoemde schilderij "Guernica" gemaakt als aanklacht op het bombardement van het historische centrum van de stad Guernica in Spaans Baskenland door de Duitse Luftwaffe (maar op verzoek van generaal Franco) in 1937.

Vanaf de tweede helft van de twintigste eeuw begint de muziekcultuur van de jeugd deel uit te maken van de algemeen heersende cultuur.
Rond die tijd ook sluiten popmuzikanten zich aan bij de rol die de beeldende kunst, naast de literatuur, tot dan toe altijd heeft vervuld met betrekking tot commentaar op sociale gebeurtenissen. Hiermee erkennen ze de maatschappelijke verantwoordelijkheid die ze hebben en hun invloed op de jeugd en de jongerencultuur.

Dat engagement werd ook vrijwel meteen merkbaar door de wijze waarop muzikanten van zich lieten horen in vele sociale en politieke ontwikkelingen. Het communisme, de Koude Oorlog, de grote veranderingen op sociaal-maatschappelijk gebied en de grote oorlogen uit de tweede helft van de twintigste eeuw leenden zich hier uitstekend voor.

1967 - In Amsterdam demonstreren duizenden mensen tegen de oorlog in Vietnam. Men loopt van de Ooster- dokkade naar de Dam. Initatiefnemer is Piet Nak, die ook de Februaristaking organiseerde. Naast Nak lopen professor J. Verkuyl en pater J. van Kilsdonk mee. Mensen dragen spandoeken met leuzen tegen de oorlog en de bombardementen.
bron: Omroep MAX

Aangezien de populaire muziekcultuur pas eind jaren veertig en begin jaren vijftig opkwam, was de Vietnamoorlog de eerste oorlog waartegen op grote schaal door muzikanten werd gedemonstreerd.
Na de eerste publieke demonstraties tegen de Vietnamoorlog, die plaatsvonden in augustus 1963 in New York en Philadelphia, was Boudewijn de Groot met zijn "Welterusten, Meneer de President" in 1966 een van de eerste protestzangers die duidelijk stelling nam tegen de oorlog.

Na die eerste demonstraties kwam er een hele stroom protestsongs met teksten die een duidelijk standpunt innamen tegen de Vietnamoorlog. Een aantal van de bekendere zijn:

• "Alice's Restaurant Massacree" door Arlo Guthrie, 1965
  
• "Welterusten, Meneer de President" door Boudewijn de Groot (prachtig venijnig nummer uit 1966 en nog zeer actueel bovendien)
  
• "The Unknown Soldier" door The Doors, 1968
  
• "Sky Pilot" door Eric Burdon and The Animals, 1968
  
• "To Susan on the West Coast Waiting" door Donovan, 1969
  
• "War!" door Edwin Starr, 1970
  
• "It Better End Soon" door Chicago, 1970
  
• "Bring the Boys Home" door Freda Payn, 1971
  
• "What's Going On" door Marvin Gaye, 1971
  
• "Oh! Camil (The Winter Soldier)" door Graham Nash, 1973

Een aantal artiesten ging zelfs naar Vietnam om op te treden voor de soldaten aan het front. De Supremes deden dat, maar ook bijvoorbeeld Bob Dylan, Connie Francis en James Brown.

Niet al deze muziek echter was *tegen* of zelfs maar *over* de oorlog. Ze ondersteunden de troepen wel, maar spraken zich niet allemaal ondubbelzinnig uit tegen de oorlog.
Edwin Starr deed dat wel heel duidelijk. Zijn protestsong "War!", geproduceerd door Motown hitmaker Norman Whitfield, was oorspronkelijk opgenomen door de Temptations. Het nummer werd echter te controversieel gevonden om als single te worden uitgebracht. Berry Gordy, hoofd en oprichter van Motown, was bang dat de grote schare fans zich door de tekst beledigd zou voelen. De schade die dat het label had kunnen kosten werd aanzienlijk geacht.

Het nummer werd uiteindelijk dus door Starr de hitlijsten ingezongen. Gordy's voorgevoel bleek onjuist. Sterker nog: het nummer won zelfs een Grammy Award voor "Best R&B Male Vocal". Maar ondanks dat had het met het bijna mantra-achtige reffrein ("War / What is it good for? Absolutely nothing! / Say it again?") weinig kans op een plaats op het podium voor de soldaten; de Amerikaanse censuur draaide, zoals ook tegenwoordig, op volle toeren.

We were -- waist deep in the Big Muddy / But the Big Fool said to push on.

— Pete Seeger, 1967

voor de gehele tekst, zie de Pete Seeger Appreciation Page, opgezet door Jim Capaldi

Pete Seeger, 1955

Intussen verloochende ook de folkmuziek zijn oorsprong in de sociaal-maatschappelijke kritiek niet; de folkzanger Pete Seeger (1919) had al geproteseerd tegen de Tweede Wereldoorlog. In de jaren vijftig raakte hij goed bevriend met folkzanger en protestzanger Woody Guthrie (1912 - 1967). Naderhand heeft hij de carrière van Bob Dylan op weg geholpen door hem een podium te geven voor zijn teksten in zijn tijdschrift 'Broadside', dat hij speciaal had opgericht om protestnummers te publiceren.

In 1961 schreef Seeger de eerste protestsong tegen de oorlog die commercieel succesvol werd, het prachtige "Where Have All the Flowers Gone?". Op Youtube is een wonderschone versie te horen van dit nummer met de breekbare stem van een oude Pete Seeger met zijn schoonzoon Tao Rodriquez. Doe een koptelefoon op en luister in stilte naar een nummer dat - helaas - nog steeds actueel is.

Morgen: 'Waist Deep in the Big Muddy, deel 2 - Protest of song?' ("[...] the important thing is not 'is it good music?' but, 'what is the music good for?")

---

(*) Gebruikte info en literatuur:

1. Anti-War Art - 'Massacre in Haditha'
   16 oktober, 2007, The story behind the painting, door Tanya Tier
   
2. G.I.'s Tell of a U.S. Massacre in Korean War
   The New York Times, 6 september 1999, door Sang Hun Choe, Charles J. Hanley and Martha Mendoza, Associated Press
   
3. Anti-war tunes are getting a hearing
   USA Today, 29 juni 2006, door Edna Gundersen
   
4. FindArticles - Rock knocks Iraq
   USA TODAY, juni, 2006, door Edna Gundersen
   
5. About.com - Top 10 Classic Anti-War Protest Songs
   
6. Vietnam Era Anti War Music
   door J.W. Anderson, Vietnam veteraan
   
7. FindArticles - TAKING MUSIC TO THE TROOPS
   Gazette, The (Colorado Springs), Jan 14, 2008, by ANDREA BROWN
   
8. Wikipedia: Opposition to the Vietnam War
   
9. Antiwar.com
   
10. Ze willen het niet écht zien
    cinema.nl, Waarom Irak-films floppen in de Verenigde Staten, 3 april 2008, door Floortje Smit
    
11. Protest Music of the 60's

Lees verder/Read more »

Jazz drummer Bobby Durham, 3 feb. 1937 - 6 jul. 2008

Foto: Davide Susa

bron: guardian.co.uk


Op 6 juli overleed jazz drummer Bobby Durham.

Durham speelde ondermeer met Frank Sinatra, James Brown, Ray Charles, Marvin Gaye, Ella Fitzgerald, Oscar Peterson, Count Basie big band, Duke Ellington Orchestra, The Drifters, The Supremes, Oscar Peterson en Dizzy Gillespie.

Zie http://www.allaboutjazz.com/bobbydurham voor een volledige biografie.
Zie ook: http://www.guardian.co.uk/music/2008/aug/09/jazz

Lees verder/Read more »

De wederopstanding van de soul, funk en blues

Muziek roept emotie op. En net als geuren doet muziek gebeurtenissen uit het verleden herleven. Een goedgekozen soundtrack, een concert, een bekend nummer bij een foto of een film-scène: het roept beelden en gevoelens op die sterker kunnen zijn dan de levendigste dromen.
Misschien is dit wel de verklaring voor de soul-revival van de laatste paar jaar, met de populariteit van Amy Winehouse als voorlopig hoogetpunt. Na jarenlange geseling door hersenloos en gevoelloos geboemboem overwinnen gevoel, emotie en kwaliteit met muziek die je voelt in je ziel, die vibreert in je lijf, die vloeit door je aderen.
De voorzet was in de jaren '90 al gegeven door artiesten als Erykah Badu, Lauryn Hill, Macy Gray en Angie Stone. Ook Daniel Lemma, Amy Winehouse, Nicole Willis and The Soul Investigators, John Legend en Joss Stone hebben zich gevoegd bij de nieuwe soul-sound die ook wel NU Soul wordt genoemd: heerlijk om te horen. Maar als zij lekker zijn, dan is de muziek van Sharon Jones pure sex. Al sluit het ene het andere niet uit... zoals Marvin Gaye ooit zei: "Music, not sex, got me aroused."
In het geval van Sharon Jones geldt dat zeker. Het Daptone label heeft zich nu al onsterfelijk gemaakt met deze artiest. Ze geeft de genoemde 'jonkies' het nakijken met haar krachtige stem. Ze voert je terug naar de zwarte soul en funk van de jaren '70. Het is onwaarschijnlijk hoe oorspronkelijk zij haar muziek zelfs decennia na de gloriedagen van deze muziekstromingen in de vorige eeuw ook nu nog doet klinken: brutaal, sexy, puur, rauw en gevoelig. En dat terwijl het hier toch echt gaat om recent geschreven songs! Het is genieten pur sang van deze dame, die trouwens afkomstig is uit dezelfde geboorteplaats als de Godfather of Soul, James Brown. Laat je overdonderen door haar krachtige stem die soms doet denken aan Aretha Franklin. Ik kan niet wachten op een concert van Sharon Jones & the Dap-Kings, maar vooralsnog treden ze alleen op in Australië, Nieuw-Zeeland en London. Je zult het daarom voorlopig met deze video moeten doen:

Lees verder/Read more »