Marco Borsato en de Muur der Vertroosting

In de 'Metro' van 4 februari stond een foto van Marco Borsato die samen met minister Koenders en War Child directeur Mark Vogt een reis door Colombia maakte voor zijn werk als ambassadeur voor de stichting 'War Child'.

Het conflict in Colombia (met name in het nieuws naar aanleiding van de rebellenorganisatie FARC) duurt nu al 45 jaar. "Door het [...] conflict raken kinderen en volwassenen in de greep van (het) extreme geweld. Kinderen worden mishandeld, maken mee hoe vrienden of familie worden vermoord, moeten vluchten, leven in extreme armoede en moeten als kind al werken. Op dit moment worden tenminste 7.000 tot 14.000 kindsoldaten ingezet in het gewapende conflict." (bron: warchild.com)

Marco Borsato ging (gisteren) met enkele kinderen op de foto tijdens zijn bezoek samen met minister Koenders van Ontwikkelingssamenwerking aan een project in Putumayo (berichtgeving Metro/ANP)

Opvallend was dat 'Metro' alleen die foto toonde, met een kort onderschrift. Verder werd in de krant met geen woord gerept over deze reis, de muur, de omstandigheden van het bezoek of zelfs maar verwezen naar het dagboek dat Mark Vogt bijhield.

In dat Dagboek Colombia vermeldde Vogt op dag twee van het bezoek (2 februari 2009) dat het gezelschap zich bevond in het departement Putumayo, in het zuidwesten van Colombia.
De foto in 'Metro', in iets kleiner formaat terug te vinden op de site van War Child, toonde Marco Borsato met een stel kinderen voor een muur ergens in dit departement. Op die muur stond de naam die hij gekregen had en daarmee diens doel: "El Mural Del Desahogo". Het Spaanse woord Desahogo heeft een aantal betekenissen. In dit verband zijn de meest voor de hand liggende betekenissen ontboezeming en troost of vertroosting. Kinderen gebruiken de muur klaarblijkelijk om te schrijven en te tekenen over wat ze hebben meegemaakt (zie de tekening van een machinegeweer), over hun wensen voor een betere toekomst ("Nosotros Los Combianos Queremos La Paz": "Wij Colombianen Willen Vrede") en over zaken waar men troost uit kan putten.

Het werk dat War Child doet is fantastisch en helaas nog steeds nodig. Marco Borsato doet veel goeds voor deze organisatie en doet dat bovendien op een manier die niet alleen sympatiek, maar ook erg betrokken overkomt.

"Latin Lounge" van Putumayo, uit 2005. Bevat onder meer het zeer sexy nummer "Siempre Me Queradá" van de zangeres Bebe

Mijn aandacht werd echter niet in eerste instantie getrokken door het onderwerp van de foto, maar door de naam Putumayo die in de kop werd genoemd. Een paar jaar geleden kwam ik op terugreis van Canada op het 'Montreal International Airport' een stand tegen met CD's van "Putumayo". Dit Putumayo is vernoemd naar de rivier de Putumayo die zijn oorsprong vindt in Colombia en langs de grens van Ecuador en Peru stroomt tot aan het Amazonegebied in Brazilië. De oprichter van Putumayo, Dan Storper, reisde door dit gebied en werd zo gegrepen door de schoonheid ervan dat hij besloot er zijn nieuwe handvaardigheidswinkel naar te noemen. Dat was in 1974. Putumayo is intussen uitgegroeid tot een onderneming met 21 kantoren in 15 landen, die CD's uitbrengt in meer dan 100 verschillende landen.
De Putumayo CD's bevatten allemaal muziek die vallen onder het label 'Wereld muziek'. Daaronder verstaan ze zelf "World, Jazz, Blues, Folk & Beyond". Op de site van Putumayo vind je aan de linker kant een knop waarmee je de Putumayo internet radio kunt aanzetten. Moet je beslist eens doen, want het gaat bijna zonder uitzondering om heerlijke onspannende muziek.

Putumayo ondersteunt een behoorlijk groot aantal goede doelen. War Child staat echter niet in de uitgebreide lijst. Het bezoek van de Nederlandse delegatie aan Putumayo lijkt mij een mooie gelegenheid dit recht te trekken.

info:
Warchild.com
Site van platenlabel Putumayo

Lees verder/Read more »

Het Harpengala 2009

Gisteravond vond het Buma Harpen Gala 2009 plaats. Tijdens dit gala zijn de winnaars van de Gouden Harpen en de Zilveren Harpen 2008 bekend gemaakt. Bovendien werd er naast de Buma Exportprijs een Speciale Export Prijs uitgereikt. Getuige de introductiefilmpjes wisten de winnaars het zelf al een tijdje. De show was er echter niet minder spontaan door.

Frits Spits was ook dit jaar de juryvoorzitter voor de Gouden Harp. De uitreiking van de Harpen en de Buma Exportprijs werd gepresenteerd door Yolanthe Cabau van Kasbergen. De enige valse noot werd verzorgd door Jan Smit

De Jury

De Buma Gouden en de Buma Zilveren Harpen zijn geen publieksprijzen. In plaats daarvan worden ze door een jury van deskundigen toegekend. Dat is precies waarom voor veel artiesten deze prijs zo belangrijk is.
De jury voor de Buma Gouden Harpen bestond dit jaar uit Frits Spits (voorzitter), Cor Bakker, Lisa Boray, Daniël Dekker, John Ewbank, Koen Poolman en Hijlco Span.
De jury voor de Buma Zilveren Harpen bestond uit Sieb Kroeske (voorzitter), Giel Beelen, Edwin Evers, Tjeerd Oosterhuis, Saul van Stapele, Simone de Waard en Nathalie van Veenendaal.

De Winnaars

Buma Gouden Harp
Jan Smit, uitgereikt door Marco Borsato
Gerard van Maasakkers, uitgereikt door Guus Meeuwis
Krezip, uitgereikt door Ilse DeLange
Within Temptation, uitgereikt door Jerney Kaagman

Buma Zilveren Harp
Room Eleven, uitgereikt door Youp van 't Hek
Ziggi, uitgereikt door Alain Clark
Typhoon, uitgereikt door Sticks (Opgezwolle)

Buma Export Prijs
André Rieu, uitgereikt door Ivo Niehe

Speciale Export Prijs
Giorgio Tuinfort, uitgereikt door Tony Berk

Feestje

Alle winnaars traden tevens op tijdens het gala. De enige uitzondering hierop was Within Temptation; zangeres Sharon lag met longontsteking in bed.
Jan Smit, winnaar van een Gouden Harp, had in het begin van zijn optreden even moeite zijn stem te vinden. Het zullen vast de zenuwen geweest zijn. Een oeuvreprijs winnen op je 23-ste is, zoals hij zelf even daarvoor al had aangegeven, nu eenmaal niet iets dat veel mensen overkomt.

De meeste indruk maakte op mij het optreden van Gerard van Maasakkers. Hij deed dat samen met Karel Kraaijhof. Van Maasakkers wordt binnenkort zestig, maar is iedereen met zijn persoonlijkheid, 'stage presence' en muzikaliteit makkelijk de baas. Guus Meeuwis noemde in zijn aankondiging onder meer het "plezier, talent en vasthoudendheid" van Van Maasakkers en daarmee sloeg hij de spijker op zijn kop.
De man komt niet alleen sympathiek over, maar ook als een rasmuzikant, met een bijzonder mooie stem. De muziek is eerlijk, spontaan en vrolijk. Prachtig optreden!

Vóór gisteravond had ik nog nooit gehoord van Giorgio Tuinfort. Tuinfort heeft onder meer Lange Frans & Baas B geproduceerd en samengewerkt met onder andere Akorn, Gwen Stefani en Lionel Ritchie. Hij verzorgde een optreden met Lange Frans & Baas B en speelde daarbij zelf fantastisch piano.

Een bijzondere vermelding van Mooimuziek krijgt het Metropole Orkest. Laten de aangekondigde bezuinigingen in de cultuursector alsjeblieft geen invloed hebben op dit fantastische orkest!

Info:

• Uitzending Gemist: Bekijk het Harpengala nogmaals op uitzendinggemist.nl
  
• Buma: Ga naar de Buma Cultuur site voor passages uit de verschillende juryrapporten
  
• Revu.nl: Nederlander schrijft muziek voor Michael Jackson

Lees verder/Read more »

De Italiaanse Schot Paolo Nutini

Gino Vanelli en Lisa dal Bello zijn Canadees, Marco Borsato is Nederlands, Madonna Ciccone is Amerikaans en Paolo Nutini is Schots. Die laatste is met z'n 21 jaar ook meteen de jongste van het stel illustere semi-Italianen. "Jenny Don't Be Hasty" van zijn debuutalbum "These Streets" uit 2006 was het eerste nummer dat ik hoorde van Nutini en ik durfde zweren dat het Keith Richards was: de gitaartjes, het arrangement, de stem zelfs. Want naast de buitengewoon volwassen aandoende arrangementen klinkt zijn stem opvallend doorleefd.

Paolo Nutini onstage met Mick Jagger

Op zijn zeventiende tekende hij al zijn eerste platencontract. In de tussentijd heeft hij al met artiesten opgetreden als Led Zeppelin (hij verzorgde het vooroptreden voor hun reünie tournee), Etta James, Petula Clark, Paul Weller en de Rolling Stones.

Op zijn website valt te lezen dat Nutini bezig is de laatste hand te leggen aan zijn tweede album, dat moet uitkomen in 2009. En dat terwijl zijn eerste album maar liefst vier hits opleverde - "Last Request", "Jenny Don't Be Hasty", "Rewind" en "New Shoes" - en in totaal twee miljoen keer over de toonbank ging. En daar mag je best trots zijn op je eenentwintigste!

En ja, dan kun je sommige van zijn teksten best nog wat onvolwassen noemen en heeft Paolo voor elk nummer de hulp gehad van minstens 1 co-auteur. Ondanks dat is het duidelijk dat deze jongen er wel gaat komen. Ik ben in ieder geval razend benieuwd naar wat er nog gaat komen!

Lees verder/Read more »