Binnenkort op Mooimuziek

» Verboden Muziek
» De Hemelse X Factor van Rebecca Ferguson

gepubliceerd op zaterdag 16 mei 2009

A Time Machine to The Sixties, built by Robert Altman

This year we celebrate the 40th anniversary of Woodstock (august 15, 16 and 17, 1969). This legendary musical festival at the crossroads of the sixties and seventies has been captured both in writing and in recording many many times. You could seriously fill quite a few bookshelves with books on the spectacle that was held on the threshold, or rather 'dawning' of the 'Age of AquariusAge of Aquarius: In popular culture the expression 'Age of Aquarius' usually refers to the heyday of the hippie and New Age movements of the 1960s and 1970s. It is seen by many as the harbinger of a changeover of values associated with the arrival of the Age of Aquarius. The 1967 musical Hair, with its opening song "Aquarius" and the line "This is the dawning of the age of Aquarius," brought the Aquarian Age concept to the attention of audiences worldwide.
Source: Wikipedia
'.


Cover of 'The Sixties' by Robert Altman Cover of "The Sixties" by Robert Altman
Robert Altman's "The Sixties" is a beautiful addition to any bookshelf in its own right. It captures the spirit of the era just like the 5th Dimension-song does. Anyone who has a link with these times, be it directly or indirectly, passed down by parentage or siblings, by their love of the era's music or even from a historic point of view, will be captivated by the strong imagery in this book.

All photos in the book are from between 1969 and 1974. So why is the book called "The Sixties", rather than "The Seventies"? Robert Altman offers the answer to that in the Author's Note: "For many of us 'The Sixties' isn't about the early 1960s of JFK, the British Invasion, go-go boots, or beach blanket romps. For me, 'The Sixties' is the time of Sgt. Pepper, Woodstock, the Summer of Love, be-insbe-in: The Human Be-In was a happening in San Francisco's Golden Gate Park, the afternoon and evening of January 14, 1967. It focused the key ideas of the 1960s counterculture: personal empowerment, cultural and political decentralization, communal living, ecological awareness, higher consciousness, and liberal political consciousness.
Source: Wikipedia
, anti-war protests, and everything else in between, including AltamontAltamont: refers to the Altamont Free Concert in December 1969. During a performance by The Rolling Stones, several people were injured and another stabbed to death. Many people see this as the end of the Hippie era.).
"
I could not have said it any better. It is indeed how most people remember The Sixties. The Sixties started in 1969. It's as simple as that!

"Age of Aquarius" from the movie 'Hair'. Year: 1979. The originating musical is from the year 1969.


The book offers some rare and beautiful photographs that capture the innocence and naiveté of the times, but also the promise of something better to come, the belief of a whole generation that better times were about to unfold. Tina Turner, Jane Fonda, Stephen Stills, Taj Mahal, Timothy LearyTimothy Francis Leary: October 22, 1920 – May 31, 1996. An American writer, psychologist, futurist, and advocate of psychedelic drug research.
Source: Wikipedia
, Dennis Hopper, Janis Joplin, Chuck Berry, Grace Slick and many many others were all part of that generation. These and many more have found their way into this magical book. And so have group hugs, naked dancing, a hippie bus, anti-war demonstrations ("Fuck the War!") and a Black PantherBlack Panther Party: African-American organization established to promote Black Power and self-defense. Active in the United States from the mid-1960s into the 1970s, they were deeply involved in local comunities. The Party was an auxiliary of the greater movement. This so-called Black Power Movement was one of the most significant social, political and cultural movements in U.S. history. They were mostly noted for their provocative rhetoric and militant posture.
Source: Wikipedia
rally.

Some names and faces may not be as well-known and familiar in other parts of the world and the book's point of view is distinctly American. That however does not make it any less enjoyable to audiences in other parts of the world.

The imagery in "The Sixties" is really strong and takes you right back. This book is a Time Machine, a happy Time Machine, built by a great engineer by the name of Robert Altman.

Info:



Lees verder/Read more
»

gepubliceerd op dinsdag 6 januari 2009

De man die Eric Clapton leerde zingen

Misschien herken je het wel: je hebt al jaren een of meerdere albums in je platenkast staan die je niet draait omdat je hoofd er niet naar staat, het album in je herinnering niet zo goed is, je de artiest eigenlijk niet zo goed kent, verzin maar een reden.

Hoes van 'Delaney & Bonnie & Friends On Tour with Eric Clapton' 'Delaney & Bonnie & Friends On Tour with Eric Clapton', uit 1970
Een jaar of zes, zeven geleden kocht ik het album "Delaney & Bonnie & Friends on Tour with Eric Clapton". Ik weet eigenlijk niet meer waarom ik het kocht. Het kan de op de hoes prijkende naam van Eric Clapton geweest zijn. Het kan de indrukwekkende lijst met muzikanten geweest zijn. Naast Delaney Bramlett (gitaar en zang) en zijn vrouw Bonnie (zang) zijn dat de al genoemde Clapton (lead gitaar), Dave Mason (gitaar - Traffic, Jimi Hendrix), Carl Radle (bass - Eric Clapton, Duane Allman), Jim Gordon (drums - Carpenters, Beach Boys, CSN&Y, co-auteur van Layla samen met Clapton), B. Whitlock (ooit begonnen met piano spelen in de beroemde Stax studios - George Harrison, Joe Cocker), Jim Price (trompet, trombone - Rolling Stones, Clapton), Bobby Keys (saxofoon - The Who, Rolling Stones), Tex Johnson (conga, bongo drums) en Rita Coolidge (zang). De productie was in handen van ondermeer Ahmet Ertegun (die in 1970 samen met Jerry Wexler Atlantic Records oprichtte). Radle, Gordon, Whitlock en Clapton vormden in 1970 de groep Derek and the Dominos.

Delaney Bramlett, foto: Robert Altman Delaney Bramlett, foto: Robert Altman, met toestemming van/permission granted by Robert Altman. Bezoek de website op altmanphoto.com
Ook heb ik eigenlijk geen idee waarom ik dit album de afgelopen zes, zeven jaar niet gedraaid heb. Ik zag het wel staan, maar sloeg het toch telkens weer over.
Afgelopen week echter had ik eindelijk een aanleiding om het uit de kast te plukken en te draaien. Het was alleen jammer dat het een trieste aanleiding was: Delaney Bramlett overleed op 27 december 2008 op 69-jarige leeftijd aan de gevolgen van een galblaasoperatie.

Er valt op internet genoeg te vinden over de carrière van Delaney Bramlett. Zo valt op Wikipedia te lezen dat hij een Amerikaans songwriter, zanger en muziekproducer was. En op zijn eigen site kun je lezen dat hij met vele beroemde musici samen speelde. Hij heeft samengespeeld met of nummers geschreven of geproduceerd voor ondermeer John Lennon, Janis Joplin, Steve Cropper, Jimi Hendrix, Duane Allman, Joe Cocker, Etta James en Elvin Bishop. Daarnaast schijnt hij een bijzonder beminnelijk mens geweest te zijn.

Dat is echter niet waarin hij zich werkelijk onderscheidde van vele vakbroeders. Wat hem echt apart doet staan is het feit dat hij Eric Clapton heeft leren zingen. En dat claimde niet hij, maar dat beweert Clapton zelf.

Lees trouwens vooral zijn biografie op delaneybramlett.com: het is niet alleen leuk geschreven, maar leest ook als een Who is Who van de rock en blues.

Mijn advies: haal dat ene album dat je al jaren negeert nu uit je kast en leg het in je CD-speler of op je draaitafel. Geniet van je herontdekking!


Delaney & Bonnie met de toekomstige 'Derek and the Dominos' (Eric Clapton, Jim Gordon, Carl Radle, Bobby Whitlock) én George Harrison (met lange haren) live met de klassieker "Comin' Home"

In memoriam Delaney Bramlett, 1 jul. 1939 - 27 dec. 2008


info:



Lees verder/Read more
»

gepubliceerd op maandag 3 november 2008

Waist Deep in the Big Muddy, deel 3 - Oorlogsfilms en muziek

Eerder verschenen:
Waist Deep in the Big Muddy, deel 1 - Oorlog en muziek
Waist Deep in the Big Muddy, deel 2 - Protest of song?


Dit is het laatste deel in de drie-delige serie 'Waist Deep in the Big Muddy' over oorlog en muziek in de laatste vijftig jaar.

Originele filmposter van 'Apocalypse Now' Originele filmposter van 'Apocalypse Now', 1979
In veel van de beroemde films(**) die intussen gemaakt zijn over de Vietnamoorlog wordt muziek gebruikt van muzikanten die in die tijd leefden en hits produceerden. Zo worden nummers gebruikt van The Doors en van Janis Joplin. Maar ook nummers van de Rolling Stones worden veel gebruikt. "(I Can't Get No) Satisfaction" blert loeihard door de speakers wanneer de "swift boat" een donkere Mekong rivier op vaart in "Apocalypse Now" (regie Francis Ford Coppola). Acht jaar later gebruikte Stanley Kubrick het nummer "Paint it Black" van de Stones in "Full Metal Jacket".

Veel van deze muziek wordt dan ook met name door deze films - en door de vele documentaires die over Vietnam zijn gemaakt - geassocieerd met de Vietnamoorlog.

Originele filmposter van 'Lions for Lambs', 2007 Originele filmposter van 'Lions for Lambs', 2007
Veel minder bekend is dat er ook commerciële speelfilms over Irak zijn gemaakt. Financieel gezien was niet één film een succes, laat staan dat er kaskrakers bij waren. Aan de grote namen ligt het niet. Meryl Streep, Tom Cruise, Reese Witherspoon en Peter Berg spelen in de film "Lions for Lambs" uit 2007, die geregisseerd werd door Robert Redford. De filmmuziek werd ondermeer geschreven door John Barry die met name bekend is geworden van zijn muziek voor de James Bond films.
Peter Berg (de acteur uit 'Lions for Lambs') regisseerde "The Kingdom" met onder andere Jamie Foxx en Jennifer Garner. De muziek voor deze film werd geschreven door Danny Elfman, die ook de muziek voor de films "Beetlejuice", "Batman", "Batman Returns", "Edward Scissorhands" en "Charlie & The Chocolate Factory" componeerde.
En Brian De Palma ten slotte regisseerde de mockumentary "Redacted" (een film geheel zonder muziek).
Alle drie de films gingen trouwens in 2007 in première.
Dat deze films geen commercieel succes werden betekent wellicht dat het publiek nog niet toe is aan films over Irak. Wellicht heeft ook hier de Amerikaanse censuur toch meer succes gehad dan we wensen te geloven.

De tijden zijn intussen ook wel veranderd. Nieuwe technologieën als internet, digitale camera's en opslagmedia met een grote capaciteit zorgen er voor dat soldaten zelf kunnen laten zien wat ze hebben meegemaakt. De Oliver Stone van deze tijd heet gewoon 'Private Henry' en effecten zijn geen effecten meer, maar levensecht. De oorlogsfilms van nu zijn de video's over wat soldaten hebben meegemaakt in Irak, door hen zelf ter plaatse gemonteerd en gepubliceerd.
Ze zijn met bosjes te vinden op Youtube. Sommige zijn enger dan de smerigste horrorfilms, anderen aandoenlijker dan de zoetsappigste drama's. Maar stuk voor stuk zijn ze aangrijpender dan "Apocalypse Now" en "The Deer Hunter" samen; een goede acteur kan de werkelijkheid benaderen, maar zelfs de beste regisseur kan de werkelijkheid niet bedenken!

(**) Beroemde films over de Vietnam oorlog:
  • Michael Cimino, "The Deer Hunter", 1978
  • Francis Ford Coppola, "Apocalypse Now", 1979
  • Oliver Stone, "Platoon", 1986
  • Stanley Kubrick, "Full Metal Jacket", 1987
  • Barry Levinson, "Good Morning Vietnam", 1987
  • Lionel Chetwynd, "Hanoi Hilton", 1987 (mede naar aanleiding van de ervaringen van presidentskandidaat (2008) John McCain als krijgsgevangene in Vietnam)
  • Oliver Stone, "Born on The Fourth of July", 1989

Deze films zijn gemaakt *nadat* de Vietnam oorlog was afgelopen. Maar luisterden de troepen in Vietnam ook echt naar de muziek van Creedence Clearwater Revival, The Doors, The Rolling Stones, James Brown, Sonny & Cher, Eric Burdon & the Animals, Three Dog Night? Ja, dat deden ze zeker, net zoals soldaten tegenwoordig naar de radio luisteren of naar de muziek op hun iPods. Alleen hadden ze in die tijd geen mp3 spelers, maar tape-recorders en muziekcassettes. En natuurlijk hadden ze de beschikking over radio; denk aan Robin Williams als DJ voor het "US Armed Services Radio station" in de film "Good Morning Vietnam", die nummers de lokale ether inslingert als "Nowhere To Run" van The Vandellas (erg toepasselijk voor soldaten aan het front), "I Got You (I Feel Good)" van James Brown, "I Get Around" van de Beach Boys of "What A Wonderful World" van Louis Armstrong (in schril contrast met de gruwelijke werkelijkheid van de oorlog).

De enige film van betekenis over de oorlog in Korea is "M*A*S*H" van regisseur Robert Altman uit 1970. De muziek uit die film, het nummer "Suicide is Painless" (muziek: Johnny Mandel, tekst: Mike Altman, de zoon van) is daarna door velen gecovered.

Later deze maand volgt nog een artikel over muziek en popcultuur in Irak; waar luisteren de Westerse troepen naar anno 2008?




(*) Gebruikte info en literatuur:
  1. Anti-War Art - 'Massacre in Haditha'
    16 oktober, 2007, The story behind the painting, door Tanya Tier
  2. G.I.'s Tell of a U.S. Massacre in Korean War
    The New York Times, 6 september 1999, door Sang Hun Choe, Charles J. Hanley and Martha Mendoza, Associated Press
  3. Anti-war tunes are getting a hearing
    USA Today, 29 juni 2006, door Edna Gundersen
  4. FindArticles - Rock knocks Iraq
    USA TODAY, juni, 2006, door Edna Gundersen
  5. About.com - Top 10 Classic Anti-War Protest Songs
  6. Vietnam Era Anti War Music
    door J.W. Anderson, Vietnam veteraan
  7. FindArticles - TAKING MUSIC TO THE TROOPS
    Gazette, The (Colorado Springs), Jan 14, 2008, by ANDREA BROWN
  8. Wikipedia: Opposition to the Vietnam War
  9. Antiwar.com
  10. Ze willen het niet écht zien
    cinema.nl, Waarom Irak-films floppen in de Verenigde Staten, 3 april 2008, door Floortje Smit
  11. Protest Music of the 60's



Lees verder/Read more
»