Boz Scaggs, "Jump Street Jive Drive"

In 1976 bracht Boz Scaggs zijn album "Silk Degrees" uit. Het zou zijn tot dan toe grootste succes worden en wordt door velen nog steeds gezien als het hoogtepunt van zijn carrière. De combinatie van laid-back stijl, poppy R&B en rustige Soul brachten hem zijn welverdiende bekendheid bij het grote publiek. Het zijn zelfs zijn handelsmerken geworden. Bovendien stond hij met dit album aan de wieg, nee, aan de conceptie van dat andere wereldberoemde fenomeen: Toto.

Boz Scaggs bootleg "Jump Street Jive Drive / Jouncing About in Full Regalia / Recorded Live in Concert". Datum: 7 april 1976

Tijdens een 'snuffelsessie' in een van mijn favoriete tweedehands muziekzaken in Rotterdam vond ik een tijd geleden een mij tot dan toe onbekende LP van Boz Scaggs. "Jump Street Jive Drive" vermeldde de hoes en daaronder "Jouncing About in Full Regalia / Recorded Live in Concert". Gezien het ontbreken van een officieel platenlabel en afgaande op de setlist werd al gauw duidelijk dat het hier om een 'bootlegbootleg: de letterlijke vertaling van het woord bootleg is de kap van een laars. Vroeger werd deze gebruikt om smokkelwaar in te verbergen. De term werd voor het eerst als zodanig gebruikt om de illegale verkoop van alcoholische dranken mee aan te geven tijdens de Amerikaanse drooglegging in de jaren 20 van de vorige eeuw.
In de muziekwereld wordt bootleg met name gebruikt voor niet-officiele opnamen die, meestal tegen de wil van artiest of platenfirma, op de markt verschijnen. Vaak gaat het dan om illegale concertopnamen.' moest gaan van een concert dat in of vlak na 1976 moest zijn gegeven. Voor 10 euro nam ik 'm mee.

De setlist van "Jump Street Jive Drive" ziet er als volgt uit:
Kant 1

1. Lowdown
   
2. You Make It So hard (To Say No)
   
3. What Can I Say
   
4. Might Have To Cry
   
5. Jump Street

Kant 2

1. Slow Dancer
   
2. It's Over
   
3. Lido Shuffle
   
4. Dinah Flo
   
5. I Got Your Number

Thuis legde ik de plaat meteen op de draaitafel. Tot mijn verbazing was de lp zelf nog in uitstekende staat met weinig ruis en geen tikken. Daarnaast was ook de opname van verbazingwekkend goede kwaliteit.
De bootlegger had duidelijk zijn best gedaan een kwaliteitsproduct af te leveren. Je zou een opmerking kunnen maken over het te veel aan hoge tonen en het te weinig aan lage tonen - vooral hoorbaar bij de drumpartijen, maar voor een moderne hifi installatie is dat geen obstakel. Bovendien is de opname in stereo en dat is voor een bootleg uit de jaren 70 toch opmerkelijk.

Zelfs de afbeelding op de hoes is met gevoel voor kwaliteit gemaakt. Deze vermeldt tevens het label waaronder deze bootleg is uitgebracht: TAKRL. TAKRL was een van de top bootleggers in de jaren 70, afkomstig uit het zuiden van Californië. Het anagram staat voor "The Amazing Kornyfone Record Label" of "The Amazing Korniphone Rebirth Label".

Helaas is er in tegenstelling tot de aandacht voor kwaliteit die TAKRL aan de dag legde voor de hoes en de persing, geen aandacht besteed aan details over de plaats en de datum waarop het concert is opgenomen.
Na wat snuffelen echter blijkt dat deze uitgave, ondanks het aura van illegaliteit dat bootlegs hebben, als enige bootleg is opgenomen in de lijst van concerten op de site van de 'Boz Scaggs Music Community', de officiële 'Boz Scaggs Fan Site'. En daar staat dat de opname gemaakt is op 7 april 1976 in het 'Roxy Theatre' (gelegen in West Hollywood, Los Angeles, Californië). Het concert maakte deel uit van de officiële Silk Degrees Tour.

Hoewel het jammer - en voor sommige verzamelaars wellicht zelfs irritant - is dat deze gegevens op de hoes zelf ontbreken, wordt dit gemis meer dan goed gemaakt door de kwaliteit van de opname. Nu is dit de enige Boz Scaggs bootleg die ik ken, maar afgaande op de kwaliteit van bootlegs van artiesten als Zappa, Yes en Emerson Lake & Palmer uit de jaren 70 kan ik met een gerust hart zeggen dat een goede kwaliteit van bootlegs uit die tijd een zeldzaamheid genoemd mag worden.

Naast de hoge kwaliteit van de bootleg, is het concert zelf ook uitstekend: Scaggs is in grootse vorm, en wordt duidelijk gedreven door de fantastische band. Het orgeltje van Steve Porcaro is sexy en swingend. Het genie van Jeff Porcaro is al duidelijk aanwezig. Het basje van David Paich is spot on. Ook achtergrondzangeressen Becky Lewis en Phyllis St.James zijn erg goed bij stem. Lido Shuffle en Dinah Flo worden in rap tempo afgewerkt, nadat "What Can I Say" al is omgetoverd tot een funky swingend nummer met Zuid-Amerikaanse invloeden. Zelfs de afsluiter "I Got Your Number", toch nooit een van mijn favoriete Scaggs-nummers, wordt een funky nummer met deze band.

De bezetting is als volgt:

• Kevin Calhoun - percussie
  
• Dan Ferguson - guitaar
  
• David Hungate - bas
  
• Steve Leeds - saxofoon
  
• Becky Lewis - achtergrond zang
  
• John Madrid - trompet, flugelhorn
  
• David Paich - toetsenbord
  
• Jeff Porcaro - drum
  
• Steve Porcaro - toetsenbord, synthesizers
  
• Phylis St. James - achtergrond zang

Natuurlijk waren David Paich en Jeff Porcaro (door Scaggs aangekondigd als "the wonderful Jeffrey Porcaro") enige jaren later de 'founding fathers' van de band Toto, waartoe ook David Hungate en Steve Porcaro behoorden, samen met lead gitarist Steve Lukather en zanger Bobby Kimball.
John Madrid en Jeff Porcaro zijn helaas inmiddels overleden.

Van deze bootleg zijn trouwens twee uitgaven in omloop. Een iets eerdere uitgave heeft een geheel andere binnenhoes. Deze zou gedrukt zijn op blauw papier en een collage van Playboy cartoons tonen. De enige tekst die op de binnenhoes zou staan is "only good Boz songs", een opmerking die mijns inziens overbodig is. Van deze uitgave wordt gezegd dat de kwaliteit nog beter en ruislozer was.

Hoe het ook zij: ik ben TAKRL erg dankbaar dat ik 33 jaar na dato nog kan meeswingen met een zeer memorabel concert, al ben ik wel een tikkeltje jaloers dat hij er bij was en ik niet...

Info:

• Web/Audio: Officiële Boz Scaggs website (waarschuwing: er begint meteen muziek te spelen!)
  
• Web: een artikel van Alex Henderson over Jump Street Jive Drive op Allmusic
  
• Web: 'Boz Scaggs Music Community'
  
• Web: Interview uit 1977 met Boz Scaggs naar aanleiding van het album Silk Degrees, bevat interessant commentaar

Info over TAKRL:

• Web: Een informatieve pagina over TAKRL met een aantal van de hoezen
  
• Web: De geschiedenis van het TAKRL bootleg label
  
• Web: Een artikel over 'The Amazing Kornyfone Record Label' op Wikipedia

Lees verder/Read more »

Boz Scaggs, Speak Low - in één woord prachtig

Vorig jaar kondigde ik hem al aan, het nieuwe album van Boz Scaggs, "Speak Low". Het album is nu al weer een kleine drie maanden uit en afgelopen vrijdag kocht ik 'm van een CD-bon die ik aan een klusje had overgehouden.

Eigenlijk kan ik het kort houden: houd je van Boz, koop dit album dan. Houd je van jazz klassiekers, koop dit album dan. Houd je simpelweg van prachtige muziek, koop dit album dan.

Scaggs gebruikt meer en meer zijn toch al bijzonder stem als muziekinstrument en op dit album, zijn tweede met jazz klassiekers na het ook al zo mooie album "But Beautiful", pakt dat prachtig uit. De gekozen nummers vallen om hem heen als een maatpak en het is te horen dat hij zich volkomen thuis voelt in het genre. De grote klasse en lange ervaring van Boz Scaggs maken dat het album een van de hoogtepunten is uit de releases van vorig jaar.

Boz Scaggs en producent en arrangeur Gil Goldstein over "Speak Low"

Voorlopig staan op zijn site alleen nog maar concerten aangekondigd in april in Amerika, maar ik ben best bereid een handtekeningenactie te beginnen om hem over te halen ook weer eens naar Nederland te komen.

Boz Scaggs zingt het nummer "Save Your Love For Me" van het album "Speak Low" in de ochtendshow "Second Cup Café" (zie ook de website van CBSNews) van CBSNews. Hij praat kort met Erica Hill en Chris Wragge over zijn inspiratiebronnen en onder andere over zijn klassieker "Lowdown" ("it just wears well. They all come and go").

Lees verder/Read more »

Mijn Muziekhelden

Als blokfluiter, gitarist, pianist, organist en trommelaar ben ik helaas schromelijk mislukt. Na mijn laatste verhuizing heb ik dan nog wel het oefen drumstel weer uit de mottenballen gehaald, mét een doos goede voornemens; maar een muziekheld zal ik nooit worden.

Nu hoeft dat ook niet, want muziekhelden zijn er in overvloed.
Neem Lisa dal Bello. Haar eerste, titelloze, LP hoorde ik voor het eerst in 1978 bij een vriend thuis, nadat zijn oudere broer die had meegenomen uit Amerika. Dal Bello had het album het jaar daarvoor - op haar achttiende - geschreven, deels samen met de later beroemd geworden producent David Foster (van ondermeer Celine Dion, Chicago, Whitney Houston, Paul McCartney), die ook dít album produceerde. Vol emotie, passie, funk, spunk, rock, soul en sensualiteit deden de songs van deze Canadese mijn muzikale wereld op zijn grondvesten schudden. En ook na dertig jaar staan ze nog als een huis! Gepassioneerd waren ook de producer, de muzikanten en de zangeres zelf. Haar stem, die dezelfde kracht en expressie heeft als die van Tina Turner en zo warm en elastisch is als die van Oleta Adams, raakt me nog altijd. De muzikale vrijage tussen Lisa dal Bello en David Foster redde mijn muzieksmaak, zo tegen het einde van mijn puberteit, uit de klauwen van de wansmaak. Luister alleen maar eens naar het nummer ‘Stand in your way’; stem, gitaar, drums, ritme, bas, percussie, orgel, alles komt er in samen. Kijk hier voor meer informatie over dit album.

Bij toeval - en onder het slaken van een vreugdeskreet - vond ik de LP rond 1980 terug bij ‘Concerto’ aan de Utrechtsestraat in Amsterdam. Lisa dal Bello werd toegevoegd aan mijn muziekverzameling in het goede gezelschap van ondermeer Kenny Loggins, Boz Scaggs en Bill Champlin, die alle drie trouwens op verschillende momenten in hun carrière albums hebben laten produceren door David Foster.

Natuurlijk is er voor de ware muziekliefhebber niets mooier dan zijn muziekhelden te bekijken en te luisteren naar wat ze het beste doen. In 1984 lukte mij dat met Lisa dal Bello. Helaas zong ze niets van dat prachtige eerste album uit ‘77. Wel kwam haar album Whomanfoursays ruim aan bod. Compleet andere muziek, heel veel synthesizers, maar wat een stem ook toen nog steeds!

Terugkijkend was het eerste album van Lisa dal Bello in feite ook een van de eerste albums van wat later bekend is geworden als Toto (van mega hits ‘Africa’ en ‘Rosanna’), toentertijd nog onbekende studio muzikanten. Naast Toto, opgericht in 1978, zijn vooral Kenny Loggins en Boz Scaggs ook in Europa wat bekender geworden. Loggins heeft met Loggins & Messina en later met Michael McDonald (nog zo’n muziekheld!) grote successen beleefd. Boz Scaggs heeft grote internationale hits gehad met onder andere ‘Lido Shuffle’ en ‘We're All Alone’. De begeleidingsband op zijn tournees ter promotie van de albums ‘Silk Degrees’ (1976) en ‘Middle Man’ (1980) bestond voor het grootste deel uit de mannen van Toto. Sterker nog: Boz Scaggs heeft ooit één nummer opgenomen met miss Dal Bello, om het kringetje rond te maken. Dat nummer heet ‘Miss Sun’ en is een onbekend zinderend juweeltje uit de muziekhistorie; het werd geschreven door David Paich, de toetsenist van Toto…
Ook tijdens het live optreden dat ik in 2001 in de Melkweg zag van een grijzende Scaggs bleef dit nummer volledig overeind, inclusief een heerlijk orgeltje! Hij heeft trouwens iets met Missen: het nummer ‘Miss Riddle’, van zijn CD ‘Dig’ uit 2001, is door hem zelf geschreven. Ook dit nummer is zo’n prachtig muzikaal juweeltje, ditmaal met mooi ingetogen altsaxofoon in plaats van zinderend orgeltje.

Overigens, het summum van lekkere orgeltjes is natuurlijk te horen bij mensen als Al Green, Steve Winwood, Billy Preston, Stevie Wonder, Lenny Kravitz, Pointer Sisters, Gladys Knight & The Pips. Maar ook Boz Scaggs hoort thuis in dit rijtje, en nog wel met een eervolle vermelding ook; luister naar ‘Runnin’ Blue’ op de laatste live CD (ook uitgebracht op DVD) en probeer maar eens stil te blijven zitten bij dát orgeltje… onmogelijk! Door muziek kun je werkelijk huilen en lachen tegelijkertijd.
En tjongejonge, wat een muzikanten!

Lees verder/Read more »

Boz Scaggs sings Kurt Weil

De nieuwe Jazz CD "Speak Low" van Boz Scaggs wordt vanaf 30 september verkocht als LP en is vanaf 28 oktober beschikbaar als CD.

Eens in de zoveel tijd moet je artiestensites en fansites afstruinen om bij te blijven. Deze keer heeft dit een mooi nieuwtje opgeleverd: aan het eind van deze maand komt er een nieuw album van Boz Scaggs uit met de titel "Speak Low". We mogen constateren dat zijn laatste album "But Beautiful" hem goed bevallen is, want het nieuwe album zal weer alleen covers van jazz nummers bevatten.

Het nieuwe album wordt vanaf 30 september verkocht als LP en is vanaf 28 oktober beschikbaar als CD. Op die laatste datum begint ook de herfst tournee "Speak Low". Tot nutoe is daarin alleen voorzien in optredens in Amerika, maar ik hoop met grote hopen dat hij ook Europa aan zal doen, want zijn laatste optreden in de Amsterdamse Melkweg in 2001 smaakte absoluut naar meer.

Ik vind het altijd heel spannend als artiesten van dit kaliber zich op oude nummers storten. Denk ondermeer aan Michael McDonald die dit jaar het album "Soul Speak" uitbracht, nadat hij eerder al twee CD's vol zong met covers van oude Motown nummers met die prachtige stem van 'm.
Natuurlijk kan het ook vreselijk misgaan met covers, zoals broerlief al eens schreef. Maar als het album "But Beautiful" een richtlijn is mogen we gevoeglijk aannemen dat het nieuwe album van Scaggs weer vele mooie momenten zal opleveren.

Op het nieuwe album interpreteert Boz ondermeer nummers van Duke Ellington, Buddy Woodrow Johnson en Kurt Weil (met tekst van Ogden Nash in het titelnummer "Speak Low").

Op de uitstekende fansite beautifulboz.com staat een tracklisting van het nieuwe album. Ook is het eerste nummer 'Invitation' er te beluisteren.

Lees verder/Read more »

Veel plezier met de Nationale Entertainment Card

De Nationale Entertainment Card, Het Leukste Cadeau Van Nederland

Voor een IT klusje kreeg ik onlangs een CD-bon van 100 Euro. Nu is dat altijd wel fijn om te krijgen, maar vooral als je sinds januari zonder werk zit (kijk eens op LinkedIn; schaamteloze zelfpromotie mag immers op mijn eigen blog!).

En dan begint het zoeken en kijken en luisteren. En eigenlijk wilde ik alles ook nog in één dag uitgeven, want, zeg nou zelf, wat is er leuker dan 's avonds na een dag struinen langs Rotterdams betere CD zaken met vijf of zes nieuwe CD's thuiskomen?

Uiteindelijk ben ik daarin uitstekend geslaagd. Een opsomming:

"Pacific Ocean Blue" (2008, oorspronkelijk uitgebracht in 1977)

Dennis Wilson, "Pacific Ocean Blue" [Legacy Edition].
Dubbel-CD van deze ondergewaardeerde Beach Boy. Prachtig album, waarop de grote muzikaliteit te horen valt die de jongere Wilson in huis had. Op deze Legacy Edition is ook de opvolger van POB uitgebracht. Op "Bambu" is de kwalitatief stijgende lijn goed te horen. Wat zonde dat hij het uiteindelijk niet af heeft kunnen maken!

"Deseronto" (2007)

White Sands, "Deseronto".
White Sands was een mij volkomen onbekende Nederlandse band. Jammer, want het betreft hier een Nederlandse Americana band van uitzonderlijke klasse. Hoewel ik het album af en toe wel wat vind voortkabbelen en ik geen echte hoogtepunten kan aanwijzen, is het een prachtig, ietwat melancholiek album voor wat later op de avond.
Kijk op hun website voor meer informatie en luister vooral ook naar dit wonderschone album.

"Seeing Things" (2008)

Jakob Dylan, "Seeing Things".
Prachtig album van 'de zoon van'. Ik vind de teksten erg sterk en ook de muziek is prachtig. Doet nog wel duidelijk aan zijn vader denken, maar ik zie hem daar nog wel los van komen. Grote belofte!

"Hurricane" (2008)

Grace Jones, "Hurricane".
Op zestigjarige leeftijd is het deze prachtige dame gelukt een uitstekend album uit te brengen met veel sterke nummers. De stijl is duidelijk herkenbaar Grace Jones en het album is zeker niet vernieuwend, maar wel absoluut de moeite waard. Favorieten: "William's Blood", "Well Well Well", "Hurricane" en "Devil In My Life".
She's back!

"Speak Low" (2008)

Boz Scaggs, "Speak Low".
Alleen een waar artiest lukt het om in verschillende stijlen en in een tijdsbestek van een halve eeuw een bijna constante kwaliteit te behouden. Boz Scaggs bewijst zich met dit prachtige Jazz album een waar artiest. Zie ook "Boz Scaggs, Speak Low - in één woord prachtig"

"Tranquil Isolation" (2003)

Nicolai Dunger, "Tranquil Isolation"
Hoewel Dunger van origine Zweeds is, kan het album het best omschreven worden als Americana. Er zijn invloeden van Tim Buckley te horen, maar ook van Neil Young. Het is een rustig album met prachtige overgangen en mooie akkoorden en met soul en folk invloeden. De kwaliteit is zeker niet constant, maar het is een veelbelovend album. Sinds 2003 heeft Dunger trouwens nog 4 albums uitgebracht, wat het totaal op 10 brengt.
Op dit album werkt Dunger samen met Will Oldham, beter bekend onder zijn artiestennamen 'Palace Brothers' (met broer Paul) of 'Bonnie "Prince" Billy' en Pete Townsend op drums.

Lees verder/Read more »

mooie liedjes

Christy Moore (Ierse singer-songwriter, mm) once said songs are floating in the air all the time, melodies, phrases. You’ve got to pluck them out of the air, otherwise they’ll drift by and Paul Simon or some other bastard will get ‘em." - Shane Macgowan (1992)

"Keith Richards zei ooit dat mooie liedjes in de lucht hangen. Je moet ze alleen op het goede moment plukken. Hij heeft gelijk. Liedjes wachten en zweven boven ons." - miRco (op http://www.mircomooieliedjes.nl/)

Through Here Quite Often - Crosby & Nash
She - Charles Aznavour
Ruthless Queen - Kayak
Miss Sun - Toto
Conviction Of The Heart - Kenny Loggins
Overload - Lauren Wood
She's Out Of My Life - Michael Jackson

Through Here Quite Often Artiest/Band: Crosby & Nash | Muziek: Dean Parks | Tekst: David Crosby | Album: Crosby & Nash | Jaar: 2004 Graham Nash: "[Dit is] een ongelooflijk hartverscheurend mooi nummer, over wat David opviel in een koffiehuis, waar hij een serveerster zag die onvoorstelbaar aardig was voor mensen op een heel eenvoudige manier - hoe ze iemand een vork aangaf, en hem niet op tafel smeet. Kleine momenten van vriendelijkheid - David zag het en schreef de woorden op." bron: Mix Online

She Artiest/Band: Charles Aznavour | Muziek: Charles Aznavour | Tekst: Herbert Kretzmer | Album: She (themanummer van "Seven Faces Of Woman", serie van zeven toneelstukken over de verschillende aspecten van de moderne vrouw op zeven verschillende leeftijden) | Jaar: 1974 (Aznavour), 1999 (Costello) De begintoon heeft hij goed; toch ben ik telkens teleurgesteld wanneer ik de stem van Elvis Costello herken in de 'Notting Hill' versie van 'She'. Zeker: hij doet het mooi, dat moet ik toegeven. Maar niemand kan 'She' beter zingen dan de man die de franse Frank Sinatra wordt genoemd. Aznavour zingt alleen al die eerste langgerekte 'She' met zoveel passie en liefde - en zo verschrikkelijk mooi - dat doet Costello hem niet na. Zie ook FreakyTrigger, voor een discussie (Engels) over Aznavour's 'She'

Ruthless Queen Artiest/Band: Kayak | Muziek: Ton Scherpenzeel | Tekst: Irene Linders | Album: Phantom of the Night | Jaar: 1978 Edward Reekers was al lange tijd een grote fan van Kayak. In 1978 kwam zijn droom uit en werd hij lead zanger van de groep, nadat Max Werner, tot dat moment de zanger, de drums overnam van Charles Schouten (die overstapte naar Kaz Lux). Het eerste nummer dat de groep in deze bezetting opnam werd meteen hun grootste hit: Ruthless Queen. Zie ook de officiële pop-video van 'Ruthless Queen'

Miss Sun Artiest/Band: Toto | Muziek/Tekst: David Paich | Album: Toto XX | Jaar: 1991 Toto nam midden jaren 70 al het nummer 'Miss Sun' op voor een demotape. Lisa dal Bello, destijds de vriendin van Toto's drummer Jeff Porcaro, zong daarop de tweede stem. Uiteindelijk werd het nummer niet uitgebracht. In diezelfde tijd luisterde Dal Bello veel naar het album 'Silk Degrees' van Boz Scaggs, dat geproduceerd was door David Paich. Toen Boz Scaggs in 1980 uiteindelijk 'Miss Sun' uitbracht op het compilatie album 'Hits!' zong zij ook daarop de tweede stem. Toto bracht hun originele versie pas uit in 1998 op het album 'Toto XX'. bron: stevelukather.net

Conviction Of The Heart Artiest/Band: Kenny Loggins | Muziek/Tekst: Mark Isham, Kenny Loggins, Guy Thomas | Album: Leap of Faith | Jaar: 1991 Dit album staat vol met pareltjes die grotendeels onderbelicht zijn gebleven (onbegrijpelijk genoeg krijgt het van 'allmusic' een beoordeling van slechts 2 sterren). "Conviction Of The Heart" is zo'n pareltje. Loggins schreef het nummer ter ere van "Earth Day" 1990. Dergelijke dagen zijn dan wel typisch Amerikaans, het nummer zelf echter heeft een spiritualiteit die het werelds maakt. Op het schitterende live album "Outside: From The Redwoods" van 2 jaar later staat een prachtige versie van dit nummer (en van vele andere zoals onder meer "Celebrate Me Home" en "This Is It").

Overload Artiest/Band: Lauren Wood | Muziek/Tekst: Lauren Wood | Album: Lauren Wood | Jaar: 1979 Als je voor je eerste album de namen van Michael McDonald, Bill Champlin, Jay Graydon, Bobby Kimball, Jeffrey Porcaro, David Hungate en Steve Lukather mag noteren, dan kan er met je carrière verder toch niets misgaan. Toch hebben we na haar titelloze debuut album uit 1979 internationaal verder niets meer gehoord van Lauren Wood. En dat is jammer, want ze heeft een mooie, loepzuivere, wat omfloerste stem. In het nummer "Overload" komt die stem uitstekend tot uiting. Op haar website (laurenwood.com) kun je zien dat Lauren na haar debuut beslist niet heeft stilgezeten.

She's Out Of My Life Artiest/Band: Michael Jackson | Muziek/Tekst: Michael Jackson | Album: Off The Wall | Jaar: 1979 De snik aan het einde weet bij mij elke keer nog een zenuw te raken. Kippevel in het kwadraat, zo verschrikkelijk mooi! Hier moet je niet over praten, dit moet je voelen. Ik vond deze prachtige opname van She's Out Of My Life: recht door het hart en ongelooflijk goed geproduceerd!

Lees verder/Read more »

David Bowie, Wild is the Wind

In 1976 bracht David Bowie een van de beste lp's uit zijn carrière uit. "Station to Station" was het negende album in een reeks die de richting van de popmuziek in de jaren zeventig voor een belangrijk deel bepaald heeft en waarvan de invloed ook in de hedendaagse pop nog voelbaar is. Bovendien staat op deze klassieker een van de mooiste covers uit de popgeschiedenis.

Station to Station, jaar: 1976

De drijvende gitaar van Carlos Alomar aan het begin van de titelsong zorgde voor een ware sensatie. Tijdens de Serious Moonlight Tour in 1983 beleefde ik in de Rotterdamse Kuip met eigen ogen en oren hoe Alomar als een ware magiër het geluid van een ouderwetse stoomlocomotief op vaart uit zijn gitaar toverde. Het hele stadion ging aan boord en werd door Bowie en de band meegenomen op reis door zijn gehele oeuvre.

"Station to Station" is een klasse apart en bevat, samen met "Low" wellicht het beste werk uit zijn carrière:

1. "Station to Station", "The return of the Thin White Duke / Throwing Darts / In lovers' eyes", tijdloos mooi,
   
2. Het prachtige haunting "Golden Years",
   
3. "Word On A Wing" met zijn typische desolate begin en einde,
   
4. "TVC15" dat begint als een bijna saloon-achtig dansnummer,
   
5. "Stay" met zijn opzwepend begin en een uitstekende gitaarsolo; wellicht is "Stay" niet een typisch Bowie-nummer, maar het is wel een rock-nummer bij uitstek... zo worden ze niet veel meer gemaakt!
   
6. En dan "Wild Is The Wind". De eerste keer dat ik het hoorde werd ik er meteen verliefd op. Om de een of andere reden vond ik dit wel een typisch Bowie-nummer. En laat uitgerekend dit nummer nu een cover zijn.

"Wild Is The Wind" is namelijk geschreven door Dimitri Tiomkin en Ned Washington, die het schreven voor Johny Mathis. Mathis nam het nummer op voor de film "Wild is the Wind" uit 1957. Echt bekend werd het in de uitvoering van Nina Simone.

De tekst is prachtig en poëtisch:

You touch me
I hear the sound of mandolins
You kiss me
With your kiss my life begins
You're spring to me
All things to me
Don't you know you're life itself

Lees het nog een keer. Luister daarna naar Johny Mathis, Nina Simone en David Bowie.

Deze video stamt uit 1981. Dat jaar werd een bewerkte versie uitgebracht door RCA ter promotie van het verzamelalbum ChangesTwoBowie. Regisseur was David Mallet, die de video opnam in grijstinten. Een prachtrig voorbeeld van less is more.

1976 Was sowieso een muzikaal top jaar. Bekijk de volgende indrukwekkende lijst eens, stuk voor stuk klassiekers en allemaal uit 1976:

• Boz Scaggs, Silk Degrees
  
• Boston, Boston ("More Than A Feeling")
  
• Queen, Day At The Races ("Tie Your Mother Down")
  
• Ambrosia, Somewhere I've Never Traveled
  
• Steve Miller Band, Fly Like an Eagle
  
• The Alan Parsons Project, Tales of Mystery and Imagination
  
• Eagles, Hotel California
  
• Ramones, Ramones
  
• Andrew Gold, What's Wrong With This Picture?
  
• Tom Jans, Dark Blonde
  
• Steely Dan, The Royal Scam
  
• Stevie Wonder, Songs In The Key Of Life
  
• Joe Cocker, Stingray
  
• Joni Mitchell, Hejira
  
• Marvin Gaye, I Want You
  
• Al Stewart, Year of the Cat
  
• Jeff Beck, Wired
  
• Chicago, X
  
• Les Dudek, Les Dudek (met Jeff Porcaro, David Paich, Tom Scott, Boz Scaggs, David Hungate, David Foster)
  
• Bob Dylan, Desire
  
• Abba, The Arrival
  
• Peter Frampton, Frampton Comes Alive
  
• Lou Reed, Coney Island Baby
  
• Blondie, Blondie

Lees verder/Read more »

De traagheid van een duiker

Hoes van "Arc of a Diver" van Steve Winwood, uit 1981

Van verschillende kanten hoor ik dat Mooimuziek traag is met laden. Een van de oorzaken daarvan is de grootte van de plaatjes op de pagina's. Ik ben bezig om dat te verhelpen en binnenkort zou de site een stukje vlotter moeten zijn. Nog even geduld alsjeblieft.

Ik neem je vandaag mee terug naar 1981. Ik was 20 en was bepaald niet zo music-savvy als ik nu ben. Het was de tijd waarin ik muzikaal werd opgevoed door een goede vriend van me. Hij was het die me de liefde doorgaf voor Lisa dal Bello, die me wees op de muzikanten die later in Toto speelden, die mijn oren opende voor Rock en Americana. Op zijn kamer hoorde ik voor het eerst Boz Scaggs, The Tubes, Warren Zevon, Johnny Cougar, The Babys, Crackin', Les Dudek, Hall & Oates, Michael McDonald, Don Henley, Bruce Springsteen, Steve Winwood... Je begrijpt, het waren mooie tijden met bijna elke week een nieuwe muzikale ontdekking. En ik dronk het op als ware het de zoetste nectar op deze aarde.

In dat jaar kwam de plaat "Arc Of A Diver" uit van Steve Winwood. Het zal in een weekeinde geweest zijn, ergens rond kwart over vijf dat Steven de LP opzette. Ik vond het meteen prachtig, dit album waarop meester keyboard speler Winwood voor het eerst alle instrumenten zelf speelt. Hoogtepunt is nog altijd het nummer "While You See a Chance". Zo begon ook de kennismaking met het album.

In die tijd woonde ik nog bij m'n ouders. Die dag had ik met ze afgesproken zes uur 's avonds thuis te zijn voor het eten. Maar ja, wonderlijke nieuwe muziek, pilsje erbij, goeie vriend... Op het moment dat ik door had dat ik er vandoor moest begon net het een na laatste nummer, "Night Train". 'Ach, nog twee nummers...', dacht ik, niet wetende dat die laatste twee nummers samen bijna een kwartier duren. "Night Train" is een briljant nummer, met het tempo van een voortrazende locomotief, dat bijna 8 minuten duurt. Aan het einde daarvan zat ik al op hete kolen. Toen begon "Dust". Ik heb niet goed naar de tekst geluisterd, die eerste keer. Had ik dat wel gedaan, dan had ik gehoord dat het ging over tijd.

Time they call the universal healer but you're back every three days
Settling all around me
A feather duster's no substitute for the real thing
And the dust you left behind is settling still

Uit "Dust" van Steve Winwood

Gewoonlijk deed ik ongeveer twintig minuten over de afstand van Steven's ouderlijk huis naar het mijne. Die avond is het me gelukt in tien.
Dat is onderhand bijna dertig jaar geleden. Gelukkig heb ik ook dat album nog altijd. En gelukkig is en blijft het een uitstekend album. Ik ga er zo nog eens naar luisteren. Op m'n gemak.

Lees verder/Read more »

Vittorio Grigólo, een stem uit de hemel

De laatste vijf jaar is het genre 'popera', waarmee een crossover genre van klassiek en pop wordt bedoeld, sterk in opkomst.

Het album "In the Hands of Love" van Vittorio Grigólo, uit 2006

Het genre wordt vertegenwoordigd door groepen en artiesten als Andrea Bocelli, Il Divo, Josh Groban, Rhydian Roberts (de Britse X Factor 2007 finalist uit Wales) en Vittorio Grigólo (klemtoon op de tweede lettergreep), om er maar een paar te noemen. Die laatste bracht in maart 2006 zijn debuut CD "In the Hands of Love" uit. Ik had nog nooit van hem gehoord tot mijn vriendin afgelopen weekeinde in een van Rotterdam's grote CD/Hi-Fi/Computer/Witgoed zaken haar ogen liet vallen op de hoes van deze CD die een knappe 29-jarige jongeman laat zien, geheel in de hoes-stijl die de popera artiesten zo kenmerkt: (portret)foto van de artiest, in sobere kleurstelling, in dit geval veel grijstinten, keurig in pak.

Het verhaal gaat dat Grigólo op de leeftijd van vier jaar al aria's zong (al klinkt dit meer als het overdrijven van een liefhebbende moeder). Feit is wel dat hij op zijn negende in het kinderkoor zong van de beroemde Sixtijnse Kapel in Rome en een paar jaar later - in 1990 - samen met Pavarotti optrad in Puccini's opera Tosca in het 'Teatro dell' Opera' in Rome. Door het enthousiasme van de meester over Grigólo's stem werd hij door de schrijvende pers in zijn land al gauw 'Il Pavarottino' genoemd, oftewel de kleine Pavarotti. Daarna zong hij op uitnodiging van theaterdirecteur Riccardo Muti - als jongste tenor ooit - in het beroemde 'Teatro alla Scala' in Milaan, in Beethoven's Fantasia in C mineur en daaropvolgend tijdens het inauguratieconcert ter ere van Verdi's honderdste geboortedag.

Hij heeft door dit alles een groot zelfvertrouwen opgebouwd en met dit zelfvertrouwen weet hij musical-, pop- en operastijlen te vertolken en aaneen te smeden tot een als geheel wat bombastisch aandoende popera stijl, die door sommigen dan ook wat laatdunkend 'easy-listening' wordt genoemd.

Grigólo's stem lijkt in de hemel gemaakt en doet in niets onder voor die van zijn eerder genoemde vakbroeders. Hij weet volkomen te overtuigen. En tóch voel ik bij hem niet de passie en emotie die ik wel vind en hoor bij contemporaine zangers als Bocelli, Michael McDonald, Boz Scaggs of Eli 'Paperboy' Reed. Begrijp me niet verkeerd: het is heerlijk om naar te luisteren en zijn stem is werkelijk prachtig. Maar ik heb een beetje het gevoel te luisteren naar iemand die weet dat hij een geweldige stem heeft en die er zodanig mee pronkt dat de aandacht wat teveel naar mijn zin wordt gericht op de techniek, en wat minder op de muzikale emotie.

Wat opera betreft kan hij niet veel meer leren. Kijk maar op de Youtube link hieronder. Ik hoop dat goede begeleiding er voor kan zorgen dat deze zeer getalenteerde zanger uiteindelijk ook in het popera genre de emotie in zijn stem weet te leggen die van een fantastische zanger uiteindelijk een uitzonderlijke zanger kan maken.

Al met al dus zeker een aanrader, dit album van een zanger met een hemelse stem.

info:
Grigólo's homepage
Wikipedia
Een klein interview met Grigólo in de Australische online krant "The Australian"
Beluister en bekijk Grigólo op Youtube

Lees verder/Read more »

Link Wray, godfather of Rock

Link Wray was een Shawnee indiaan uit het plaatsje Dunn in North Carolina, USA. Hij legde de basis voor ondermeer heavy metal, punk en grunge en beïnvloedde veel bekende muzikanten.

Publiciteitsfoto van Polydor

Zijn muziek is te horen in de films "Pulp Fiction", "Confessions of a Dangerous Mind" en "Independence Day". Artiesten en bands als de Sex Pistols, Frank Zappa, Boz Scaggs, Pete Townshend (The Who), Paul McCartney, Jimmy Page (The Yarbirds, Led Zeppelin, Bad Company), Jeff Beck, Jimi Hendrix, The Cramps, Eric Clapton, Bob Dylan, David Bowie, Jerry Garcia (Grateful Dead) hebben allen Link Wray genoemd als een van hun grootste muzikale invloeden.

Link Wray werd als Fred Lincoln Wray geboren op 2 mei 1929 (sommige bronnen moemen 1935) als zoon van twee straatpredikanten ("We was raised on gospel music and black blues. That's where I come from"). Hij overleed op 5 november 2005 in Kopenhagen; In 1978 was hij naar Denemarken geëmigreerd. Bij zijn overlijden liet hij een belangrijk muzikaal testament achter aan de gehele muziekwereld. Hij deed dat niet zozeer in hoeveelheid opgenomen werk en misschien niet eens in de kwaliteit van zijn opgenomen werk (hoewel in zijn jaren bij het label Polydor uitstekende opnamen zijn gemaakt). Zijn nalatenschap bestond veeleer uit iets veel groters: met zijn eigen specifieke geluid legde hij de basis voor moderne muziekstromingen. Zonder hem had de Rock 'N' Roll niet geklonken zoals hij nu klinkt.

Link Wray begon op zeer jonge leeftijd met gitaarspelen, nota bene op de gitaar die door zijn vader aan zijn broer Doug kado was gedaan. Het fundament voor zijn onsterfelijkheid legde hij in 1957 met het nummer 'Rumble'. In dat jaar vormden Link en zijn broers Doug en Vernon als The Wraymen de begeleidingsband van The Diamonds. Tijdens een optreden werd hun gevraagd 'The Stroll' te spelen, een van de nummers van The Diamonds. Link had echter geen idee hoe het nummer ging. Toen drummer Doug en neef Shorty Horton een 'stroll'-achtig ritme aangaven volgde Link met de gitaar en speelde hij een aantal basis riffs die ze de laatste tijd hadden geoefend. Hij speelde en improviseerde en het geluid werd zo opzwepend en dreigend dat het publiek tot drie keer toe om een herhaling vroeg.

Link Wray, "Rumble"

Op die avond werd 'Rumble' geboren. Kijk naar de Youtube video uit 1978 en realiseer je dat dit nummer geschreven is in 1957, het jaar waarin Elvis Presley ondermeer op de hitlijsten stond met 'All Shook Up' en 'Jailhouse Rock', Harry Belafonte met de 'Banana Boat Song', de Everly Brothers met 'Wake up Little Suzie' en Buddy Holly met 'Peggy Sue'!

Oorspronkelijk noemde Wray het nummer 'Oddball'. De eigenaar van Wray's toenmalige platenmatschappij Cadence Records, Archie Bleyer, was erg sceptisch over de kwaliteit en potentie van het nummer. Bleyer werd echter overgehaald het nummer uit te brengen door zijn tiener-dochter die juist erg enthousiast was. En Bleyer was degene die daarna de titel veranderde in 'Rumble', een verwijzing naar de 'rumble' in West Side Story.

In de opnamestudio lukte het Wray echter maar niet om hetzelfde geluid te produceren als op het podium. Link had het gevoel dat dit iets te maken had met de tweeters van de versterker. Het verhaal gaat dat hij daarop met een potlood een aantal gaten stak in de tweeters. Dat veroorzaakte het ruige geluid waar hij naar zocht.

Al vlug werd 'Rumble' geweerd van de Amerikaanse radiostations. Het werd gezien als suggestieve en agressieve muziek. Toch werd het nummer opgemerkt en het was de mainstream televisie die het onder de aandacht van het grote publiek bracht: "'Rumble' came out on St. Patrick's Day and it went out right in the charts with a bullet, played on the Dick Clark show, a syndicated show, so when he played something, it meant something," adus Wray. De Dick Clark show was zeker een goede kruiwagen. De show zond ondermeer optredens uit van Jackie Wilson, Chuck Berry, Bill Haley and The Comets, Sam Cooke en Chubby Checker. Het zou het begin zijn van de legende Link Wray.

Jaren later zouden bands als de Sex Pistols, Status Quo, Kiss, Metallica en Queen het drijvende ritme en de vervormde geluiden uit de versterker, zoals Link Wray die voor het eerst gebruikte, met succes toepassen in hun eigen muziek.

Info:
Web: fanpage van Link Wray

Lees verder/Read more »

Eiland toptien

Een van die muzikanten die het muziekheldendom is overstegen is Bob Marley. Net als Chuck Berry, Elvis Presley en John Lennon is Bob Marley een muzieklegende geworden, voor sommigen zelfs nog meer dan dat. Voor Will Smith in zijn 2007 film 'I am Legend' is Marley de belichaming van hoop op leven en zijn enige link met de normale maatschapij die ooit was. Terecht merkt hij ergens in de film op dat iedereen Bob Marley's muziek zou moeten kennen... Zo niet, "Ga direct naar de gevangenis. Ga niet langs "Start". U ontvangt geen ƒ 200".
Voor Will Smith staat zijn muziekverzameling voor de spreekwoordelijke 10 CD's die je uitkiest als je naar een onbewoond eiland zou worden verbannen of die je meeneemt op je iPod als je op vakantie gaat.

Of je nu ver weg gaat, met vliegtuig, trein of auto reist of een camping in eigen land opzoekt, een van de essentiële zaken om mee te nemen is natuurlijk een mp3-speler met voldoende geheugenruimte. Een verblijf op plekken als vliegvelden, busstations, treinen, tenten, hotelkamers of onbewoonde eilanden kan er een stuk door worden veraangenaamd.

Een probleem (ok: een luxe-probleem) is te beslissen welke muziek er moet worden meegenomen. Worden het 'de Essentials'? Houden we rekening met meeluisteraars, doen we modern én klassiek, nemen we hele albums mee of slechts bepaalde nummers, kopiëren we John Lennon, maar geen John Fogerty, wél Bob Marley, maar geen Bob Dylan?

Een album ligt altijd klaar (het debuutalbum van Lisa dal Bello), maar dan blijven er wel nog zat andere mogelijkheden over. Mijn keus zou dan zijn:

• Lisa dal Bello - Lisa dal Bello
• Middle Man - Boz Scaggs
• Single - Bill Champlin
• Boston - Boston
• Sergeant Pepper's - The Beatles
• Ziggy Stardust - David Bowie
• Blue Obsession - Michael McDonald
• Belle - Al Green
• Songs in the Key of Life - Stevie Wonder
• Night at the Opera - Queen

Gelukkig heeft een beetje iPod al gauw 30 Gig aan schijfruimte aan boord (de nieuwste generatie zelfs het dubbele), en da's ruim genoeg voor zo'n 6000 tot 7000 nummers van goede tot redelijke kwaliteit. Dit stelt een beetje muziekliefhebber weliswaar nog steeds voor lastige keuzes, maar over het algemeen zou het vaststellen van een selectie geen problemen moeten opleveren. De inhoud van mijn iPod zou, naast de 10 al genoemde albums, ondermeer bestaan uit:

• Road Island - Ambrosia
• The White Album - The Beatles
• Déja Vu - Crosby Stills Nash & Young
• Nightwatch - Kenny Loggins
• I Robot - Alan Parsons
• Shpritz - Herman Brood
• Sticky Fingers - The Rolling Stones
• Born to Run - Bruce Springsteen
• Tusk - Fleedwood Mac
• The Kick Inside - Kate Bush
• Led Zeppelin IV - Led Zeppelin
• Kind of Blue - Miles Davis
• Breakfast in America - Supertramp
• Remote Control - The Tubes
• Joe's Garage (I, II & III) - Frank Zappa
• Hotel California - The Eagles
• An Autobiography - Johny 'Cougar' Mellencamp
• Harvest - Neil Young
• Desire - Bob Dylan
• Chicago Transit Authority - Chicago
• The Album - Abba
• What's wrong with this picture - Andrew Gold
• Infinity - Journey
• Legend - Bob Marley & The Wailers
• Flesh + Blood - Roxy Music
• Abraxas - Santana
• Diamond Girl - Seals & Crofts
• Every Picture tells a story - Rod Stewart
• Monterey International Pop Festival - The Mamas & The Papas
• Tourist - St. Germain
• Dark Side of the Moon - Pink Floyd
• Midnight Love - Marvin Gaye
• Toto - Toto
  
• Darkness on the Edge of Town - Bruce Springsteen
  

Het zijn allemaal kandidaten. En dan heb ik het nog niet over Bach, Verdi, Mozart, Mahler, Boccerini, Beethoven, Vivaldi, Edwards... dit zijn geen eenvoudige keuzes; dit zijn zelfs emotionele keuzes! Grijsgedraaid zijn ze onderhand, bijna alle bovengenoemde albums. Van de meeste kan ik de lyrics aardig meezingen, de gitaarpartijen redelijk meespelen op mijn luchtgitaar en zelfs de drumsolo's feilloos mee luchtdrummen.

Lekker als dat is, wellicht is het een aardiger voor de eiland notering een lijstje samen te stellen met wat onbekendere albums en artiesten. Op die manier kun je nog een en ander ontdekken.

Daarom wordt mijn eiland top*tien uiteindelijk:

1. Lisa dal Bello - Lisa dal Bello
   
2. Bandit - Bandit
   
3. Outlaws - The Outlaws
   
4. Hold On - Trapeze
   
5. All Out - Grin-
   
6. Dixie Rock - Wet Willie
   
7. Crackin' - Crackin'
   
8. Lauren Wood - Lauren Wood
   
9. Love & Respect - Marla Glen
   
10. Watchin' TV - Barefoot Jerry
    
11. The Eyes of an Only Child - Tom Jans
    
12. Universal Love - MFSB
    
13. Prone to Lean - Donnie Fritts
    

Gelukkig mag ik valsspelen; het is mijn blog...

Lees verder/Read more »

Lekkere orgeltjes

Lekkere orgeltjes kennen we sinds het ontstaan van de gospelmuziek. Aretha Franklin, Whitney Houston, Al Green, Anita Baker, allemaal hebben ze geweldige gospelsongs gezongen met heerlijk sexy orgeltjes. Denk echter niet dat het gebruik van sexy orgeltjes voorbehouden is aan zwarte gospelmuziek, of zelfs maar aan gospelmuziek per se.

Ik noem vijf nummers, in willekeurige volgorde, waarin een lekker orgeltje de hoofdrol opeist:

• Kenny Loggins - If You Believe (Leap of Faith, 1991)
• Michael McDonald - For Once In My Life (Soul Speak, 2008)
• Steve Winwood - Why Can't We Live Together (About Time, 2003)
• Les Dudek - Cruisin' Groove (Les Dudek, 1976)

Het vijfde nummer bevat het allerlekkerste orgeltje aller tijden: Boz Scaggs - Runnin' Blue (Greatest Hits Live, 2004). Bovendien hoor je een gevaarlijk lekkere sax, bijzonder lekkere piano en een intimiderend lekkere trompet.

Kippenvelmuziek!!

Lees verder/Read more »