Als je zegt beïnvloed te zijn door grootheden als Aretha Franklin, Petula Clark en Dusty Springfield heb je nogal wat waar te maken. Duffy doet dat met veel overtuiging op haar debuutalbum RockferryDe huidige single Mercy is zondermeer het minste nummer van de CD en zeker niet representatief voor de rest van het album. Zonder haar invloeden te kennen moest ik bij het eerste nummer op het album meteen aan Dusty Springfield denken.
Ze mogen in Wales trots zijn op deze dochter van het kleine kuststadje Nefyn op het schiereiland Llyn in Gwynedd, UK; als zij de druk van het sterrendom beter kan weerstaan dan Amy Winehouse zal ze laatstgenoemde ver achter zich laten.
Oh: 2 juli aanstaande staat ze in Paradiso... uitverkocht! Voor Rock Werchter, waar ze twee dagen later staat, zijn nog kaarten te krijgen.
gepubliceerd op maandag 14 april 2008
Debuut: Aimee Anne Duffy
< Duffy met "Warwick Avenue"
De vergelijkingen met Amy Winehouse zijn niet van de lucht, maar met zo'n stem kan Duffy het volgens mij geheel op eigen kracht klaren! De teksten die ze schrijft lijken me nog niet allemaal even volwassen, maar ach, ze is pas 23; er is nog ruimte om te groeien. Bovendien zal haar nu al krachtige stem vast de kans krijgen tot volle wasdom komen nu ze zich in de kijker gezongen heeft van de grote platenlabels met een prachtig album, dat bij vlagen doet denken aan de grootheden die ze bewondert. Absolute favoriet: het laatste nummer, Distant Dreamer, een ware schoonheid!
0
reacties
Stuur dit artikel door
gepubliceerd op woensdag 15 april 2009
JaR, where Steely Dan is never far away
JaR, in de voetsporen van Steely Dan
Voordat ik met deze recensie begon heb ik een van de ongeschreven wetten van recensenten gebroken. Ik heb andere recensies van het album gelezen, voordat ik nog één maat van datzelfde album gehoord had. Wat me daarbij opviel was dat al die artikelen de nieuwe cd "Scene 29" van JaR vergelijken met de muziek en het specifieke geluid van Steely Dan.
Toen de cd vorige week eindelijk op de deurmat viel was ik dan ook bang dat ik niet een nieuw album van een nieuwe band zou horen, maar een nieuw album van een oude band. En feitelijk klopt dit ook, als je weet wat Jay Graydon en Randy Goodrum beide allemaal al gedaan hebben
Zonder overdrijving kan gesteld worden dat Jay Graydon een van de grondleggers is van de 'Westcoast Music', samen met mensen als David Foster (de producent), Bill Champlin, de mannen van Toto en anderen. Hij heeft samengewerkt met artiesten en bands als The Jackson Five, Cheap Trick, Christopher Cross, Ray Charles, Cher, Joe Cocker, Marvin Gaye, Hall & Oates, Art Garfunkel, Manhattan Transfer en Dionne Warwick.
De naam van Randy Goodrum is wellicht iets minder bekend. Maar hij is de man die (mede-)verantwoordelijk is voor hits als "You Needed Me" (Anne Murray), "I'll Be Over You" (Toto), "20-20" (George Benson) en "If She Would Have Been Faithful" (Chicago). Zijn nummers zijn onder meer opgenomen door artiesten als Gladys Knight, Christopher Cross, Ray Charles, Chakka Kahn, Mark Knopfler, Michael McDonald, Rita Coolidge, Al Jarreau, Natalie Cole, The Commodores, Dusty Springfield, Michael Bolton, David Pack, Agnetha Faltskog (Abba), The Jefferson Starship en Isaac Hayes.
Dus achteraf gezien had ik me geen zorgen hoeven maken. En inderdaad, dit album klinkt dan ook in het geheel niet als een album van een oude band. Dat wil niet zeggen dat de composities, het gebruik van 'bass lines', het geluid van de toetsenborden en de samenzang niet aan het geluid van Steely Dan doen denken. Sterker nog, daar doet het bij elk nummer aan denken. Maar toch klinkt het niet als een 'remake' van oud Steely Dan materiaal. JaR is duidelijk een klasse apart.
Net zoals de muziek van Steely Dan, heeft ook de muziek van JaR duidelijke jazz invloeden, hetgeen je hoort aan de complexe akkoorden en de jazzy bas. Maar tegelijk is de muziek funky en vol soul. Het nummer "Esquire" is hiervan een uitstekend voorbeeld. "Make Somebody" begint met een ontzettend funky synthesizer, maar ontwikkelt zich in een jazz-rock nummer met een fantastische gitaar solo. "Your Heartbreak" laat die zo typische wat intellectuele 'Steely Dan'-achtige songteksten horen.
Hieronder een 'the making of' van dit nummer:
ZIE DE ENGELSTALIGE TEKST HIERONDER voor de video
Graydon bewijst zich ook op dit album de meester gitarist die we kennen. Zijn solos staan met alle zes de snaren stevig in de traditie van de Powerpop. Ze zijn origineel, ingenieus en een feestje voor je oren. Wat kan die kerel spelen! Het orgeltje kreunt en schreeuwt zonder dat het overigens weer teveel 'soul' heeft voor dit soort muziek. Het straalt van alle nummers af dat Graydon en Goodrum veel lol hebben gehad terwijl ze aan dit album werkten.
De productie is heel zuiver met een geluid dat zich alleen laat omschrijven als 'vers' en 'puur'. In die grote kwaliteit verraden zich het vakmanschap en - als ik zo vrij mag zijn - de leeftijd, of beter wellicht, de muzikale volwassenheid van beide producers.
Uiteindelijk maakte het album net zoveel indruk op me als Donald Fagen's "The Nightfly" in 1982. En zoals we weten vormt Fagen samen met Walter Becker de kern van Steely Dan. En klonk "The Nightfly" nou zo vreselijk anders dan het beste werk van Steely Dan? Nou, nee, niet echt. Maar het is wel een van de beste albums van die tijd. Daarom is het wellicht ook beter om "Scene 29" te vergelijken met "The Nightfly", dan met het werk van Steely Dan.
"You guys have taken the torch from Steely Dan and have run miles and miles ahead"
- Steve Lukather
Ik denk dat "Scene 29" zich in dezelfde klasse bevindt. Het wordt denk ik geen bijzonder populair album. Maar je kunt er maar beter voor zorgen dat het in je platenkast staat, als je als muziekliefhebber nog serieus genomen wilt worden!
Is het album je geld waard? O jawel, dat is het zeker. Het mag dan geen innovatief album zijn en het zal ook wel niet in de poplijsten terecht komen. Maar als je graag luistert naar geweldige popmuziek, naar fantastisch gitaarspel, naar muziek die duidelijk met plezier gemaakt is en naar een album dat fantastisch is geproduceerd en samengesteld, koop dan nu meteen "Scene 29" van JaR!
Info:
- Web: JaR's home on the web
- Web: Officiële homepage van Jay Graydon
- Web: Officiële homepage van Randy Goodrum
- Audio Luister naar een interview (en) met Jay Graydon op Inside MusiCast
'Scene 29' by JaR. Release: 2008JaR are: Jay Graydon and Randy Goodrum
So, when I finally found the album on my door mat last week I feared I would not discover a new album by a new band, but rather a new album by an old band. Knowing where both Jay Graydon and Randy Goodrum come from, for they are JaR's band members, one might reason that this is factually correct.
It is no exaggeration to state that Jay Graydon is one of the founders of 'Westcoast Music', together with the likes of producer David Foster, Bill Champlin, the guys from Toto and others. On Jay's list of merits are artists and bands such as The Jackson Five, Cheap Trick, Christopher Cross, Ray Charles, Cher, Joe Cocker, Marvin Gaye, Hall & Oates, Art Garfunkel, Manhattan Transfer and Dionne Warwick.
Randy Goodrum's name may be a bit less known. But he's the guy responsible for (co-)writing hits like "You Needed Me" (Anne Murray), "I'll Be Over You" (Toto), "20-20" (George Benson) and "If She Would Have Been Faithful" (Chicago). His songs have been recorded by such artists as Gladys Knight, Christopher Cross, Ray Charles, Chakka Kahn, Mark Knopfler, Michael McDonald, Rita Coolidge, Al Jarreau, Natalie Cole, The Commodores, Dusty Springfield, Michael Bolton, David Pack, Agnetha Faltskog (Abba), The Jefferson Starship and Isaac Hayes, to name just a few.
So, in hindsight I need not have worried. And indeed, this new album does not at all sound like the album created by an old band. Sure, their compositions, their use of bass lines, the sound of their keyboards and their 'close harmony'-type singing, even some of their lyrics, all have 'Steely Dan' written all over them. In big bold capitals in fact. But that does not make it a remake of their work. In fact, JaR is in a league of their own.
Similar to Steely Dan, the music of JaR is very jazz-influenced, as is witnessed by its complex chord structures, and its jazzy bass lines. But at times it also is funky and soulful. The song "Esquire" is a great example of this. The song "Make Somebody" starts off with a very funky synthesizer, evolving into a jazz-rock song with a steamy guitar solo. "Your Heartbreak" features those intelligent 'Steely Dan-type' lyrics and organ-sound that many reviewers talk about.
Below is a video of 'the making of' of this song:
The making of "Your Heartbreak", a song from the album "Scene 29", by JaR. Release: 2008
Graydon proves to be the master guitarist that people know him to be. His guitar solos have their roots deeply embedded in the best of Powerpop traditions. They are witty, original and ingenious and a party for your ears. This guy can play! The organ can puff and screach without becoming too soulful for this type of music. It is obvious that Graydon and Goodrum have thouroughly enjoyed making this album.
The album's production is pristine with a sound that is 'fresh' and 'pure'. It is this quality that betrays the craftsmanship and - dare I say it - age or rather musical maturity of both producers.
In the end, the album stuck with me like Donald Fagen's "The Nightfly" did in 1982. And as we all know, Fagen is one of Steely Dan's core members, together with Walter Becker. Did "The Nightfly" actually sound completely different from Steely Dan's best work? No, not really, but it did stick out as one of the era's best music albums. And maybe that is why it is better to compare "Scene 29" with "The Nightfly", rather than any of Steely Dan's original work.
"You guys have taken the torch from Steely Dan and have run miles and miles ahead"
- Steve Lukather
I think that "Scene 29" is in the same league there somewhere. It may not become a wildly popular album, but you'd better make sure it's in your collection, if you are to be considered a serious music lover!
So, in the end, is the album your money's worth? Yes, it most definitely is. It may not be innovative and it may not get into the pop charts. But, if you are interested in some great pop tunes, in some real fine guitar playing, in listening to music that its creators obviously have had fun creating and in hearing a fantastically produced and engineered album, then get off your chair and buy "Scene 29" by JaR right now!
Info:
- Web: JaR's home on the web
- Web: Official homepage for Jay Graydon
- Web: Official homepage for Randy Goodrum
- Audio: Listen to an interview with Jay Graydon on Inside MusiCast
- Web: Read this review in Dutch at Ciao Shopping
gepubliceerd op zaterdag 16 augustus 2008
'Rythm and Blues' pionier Jerry Wexler, 10 jan. 1917 - 15 aug. 2008
Jerry WexlerFoto: Associated Press
In 1953 werd Wexler partner bij Atlantic Records. Daar hielp hij de carrièrres op gang van ondermeer Ray Charles, Wilson Pickett en Aretha Franklin. Hij was betrokken bij de totstandkoming van de hits 'Respect' (Franklin), 'When a Man Loves a Woman' (Percy Sledge) en 'In the Midnight Hour' (Pickett). Er werd over hem gezegd dat Rythm and Blues door zijn aderen stroomde. Solomon Burke zei over hem onder andere "He loved black music, R&B music and rhythm and blues was his foundation."
Wexler ontdekte Stax Records, waardoor de artiesten van Stax de ranken van Atlantic versterkten. De voor Atlantic nieuwe en verfrissende manier van platen opnemen en produceren die bij Stax gewoon was werd door hem geïntroduceerd bij Atlantic artiesten als Wilson Pickett en Sam & Dave.
Dit bleek weer artiesten aan te trekken uit geheel andere muziekstromingen, die zich graag wilden associëren met het label van hun Soul en R&B helden. Zo contracteerde hij ondermeer Duane Allman, Led Zepelin (op een voorstel van Dusty Springfield), Cream, Yes en Emerson Lake and Palmer.
Nadat hij in 1975 Atlantic verliet was hij als freelance producent betrokken bij de producties van artiesten als Dr. John, Dire Straits, Bob Dylan, Allen Toussaint, Santana, Linda Ronstadt, George Michael en nog veel meer.
Door de mensen die hem gekend hebben zal hij herinnerd worden als een van die platenbonzen die de platenmaatschappij leiding gaven, maar daarnaast ook de muziek produceerden én in de studio rondliepen om contact te hebben met de artiesten.
Dit laatste leidde in 1966 tot een van zijn grootste triomfen: het contracteren van Aretha Franklin. Franklin hield zich op dat moment bezig met cabaret. Wexler herkende echter haar unieke talent. Hij spoorde haar aan zelf achter de piano plaats te nemen en weer te zingen zoals ze dat gedaan had in de traditie van de zwarte kerkmuziek. Zo introduceerde hij de muziek van 'zwart Amerika' aan de rest van Amerika. De schok die dit teweeg bracht veranderde de Amerikaanse muziek cultuur. Sterker nog, artiesten als Mariah Carey en Whitney Houston, die zonder de ster van Franklin zelf niet zo fel gestraald hadden, danken hun bestaansrecht aan Wexlers talent bij artiesten het beste uit zichzelf naar boven te halen.
In 1987 werd Wexler toegelaten tot de Rock and Roll Hall of Fame. Bij die gelegenheid werd over hem gezegd: "Wexler's efforts at Atlantic helped bring black music to the masses, and in so doing built a significant and lasting bridge between the races". Hij was een van de eerste niet-artiesten die deze eer te beurt viel.
Zijn autobiografie Rhythm and the Blues is een standaard werk voor elke muziekliefhebber die geïnteresseerd is in de geschiedenis van Amerikaanse muziek.
Jerry Wexler overleed vrijdag 15 augustus in een verzorgingstehuis in Sarasota, Florida op 91-jarige leeftijd.
Klik hier voor zijn eigen pagina in de Rock and Roll Hall of Fame.
Zie hier voor een lijst van artiesten waar Wexler mee heeft samengewerkt
gepubliceerd op woensdag 19 mei 2010
Onvervalste oude witte mannen blues van Renegade Creation
Renegade Creation is de nieuwe band van Michael Landau en de naam van het nieuwe en eerste album van de groep. De rock- en blueshelden laten op dit album horen waar ze goed in zijn: lekkere blues, ruige gitaren, uitstekende composities en goede stemmen. Niets nieuws onder de zon dus. Maar - WOW! - wat een lekkere plaat!
De hoes van "Renegade Creation", jaar: 2010Voor degenen die de afgelopen decennia in winterslaap hebben doorgebracht: Michael Landau (1958) is een sessie muzikant die onder meer samenspeelde met Seal, Dionne Warwick, James Taylor, America, Richard Marx, Fee Waybill, David Foster, Miles Davis, George Duke, Michael Jackson, Pink Floyd, Chicago, Tom Scott, Waddy Wachtel, Barbra Streisand, Quincy Jones, Michael Mcdonald, Steve Lukather, enfin... de lijst met beroemdheden is te lang om op te noemen.
Robben Ford (1951) mag met recht nu al legendarisch genoemd worden. Deze gitaargod heeft zijn roots liggen in de Jazz en speelde onder meer voor en samen met Jimmy Witherspoon, Gregg Allman, L.A. Express (met Tom Scott), George Harrison, Miles Davis, Elvin Bishop en Joni Mitchell.
Basgitarist Jimmy Haslip (1951) leerde Robben Ford kennen in de groep Yellowjackets, die door Ford in 1977 werd opgericht (en weer verlaten werd in 1983). Haslip speelde samen met onder meer Luis Conte, Bo Didley, Booker T. Jones, Betty Wright, Paulinho Da Costa, Rita Coolidge, Vonda Shepard, Bill Champlin, Randy Brecker, Charlie Watts, Rickie Lee Jones, Dusty Springfield, Toots Thielemans, Michael McDonald, El Debarge, Gino Vannelli, Vince Mendoza, Russell Ferrante, en Justo Almario. Ook deze lijst met beroemdheden is te lang om op te noemen.
Gary Novak (1965) is de jongste en wellicht ook de onbekendste van het stel. Dat dit onterecht is toont de video hieronder. Novak is een drummer van wereldklasse en speelde al voor en samen met onder andere de Chick Corea Elektric Band, Allan Holdsworth, Lee Ritenour, George Benson, Michael McDonald, Anita Baker, David Sanborn, Ozzy Osbourne, Chaka Khan en Vinnie Colaiuta.
voor de echte smulpaap: Gary Novak geeft een fenomenale drumsolo van ruim vier minuten tijdens een optreden met Chick Corea in Polen...
Alle vier hebben ze naast hun studio- en sessiewerk ook nog de nodige solo albums uitgebracht.
In de Amerikaanse Billboard Charts kwam "Renegade Creation" binnen op nummer 6. Voor een dergelijke plaat is dat een binnenkomer van jewelste. In Nederland is de plaat nog niet echt opgevallen, maar met "Goud - 25 jaar Gerard Joling" op de tweede plaats van de Album top 100 en "Leef je droom" van Frans Duijts op de achtste krijgt het Nederlandse publiek dan ook de artiesten die het verdient.
"Renegade Creation" is een plaat voor de liefhebber. Bij mij zit hij al 2 dagen in de cd-speler en de kans dat hij daar binnenkort uitkomt, lijkt op dit moment vrij klein. Waar sommige nummers op "Renegade Creation" vette Blues zijn (The Darkness - met 'vet' in de betekenis van dik, stroperig, zwaar), zijn andere meer Rock nummers met zware Blues invloeden (God and Rock 'n Roll) en neigt een enkel nummer zelfs naar Hard Rock (Renegade Destruction). Al met al is "Renegade Creation" een klassieke Blues Rock plaat geworden die iedere artiest de kans geeft te schijnen.
Een optreden van deze groep op het aankomende North Sea Jazz festival zou niet misstaan! Jammer, jammer, jammer...
Info:
- Webstek: Geheel vernieuwde website van Michael Landau; let op: er begint meteen muziek te spelen (maar wel lekkere muziek)!,
- Webstek: Drummer's World, over Gary Novak,
- Webstek: Jimmy Haslip op allmusic.com (Haslip heeft een eigen website, maar die is sinds 2008 niet meer bijgewerkt, zo lijkt het),
- Webstek: Biografie van Jimmy Haslip op de site van de Yellowjackets,
- Webstek: Eigen website van Robben Ford,
- Webstek: biografie van Robben Ford op allmusic.com
gepubliceerd op dinsdag 10 maart 2009
Burt Bacharach op North Sea Jazz 2009
Duffy, Herbie Hancock & Lang Lang, B.B. King, James Taylor, Jamie Cullum, John Scofield, het Anthony Braxton Diamond Curtain Wall Trio en McCoy Tyner feat. Bill Frisell behoren tot de acts die zijn aangetrokken voor het North Sea Jazz festival 2009.
En vandaag werd bekend dat ook Burt Bacharach zal optreden tijdens de 34ste editie van het festival.
Het mag gerust wereldnieuws genoemd worden dat de nestor van de easy listening een concert geeft op een van de grootste muziek evenementen ter wereld. Het zal bovendien zijn eerste concert in Nederland zijn. Bacharach zal er geen zweethanden of zenuwtrekjes meer van krijgen. In zijn lange carrière trad hij op met grootheden als The Carpenters, Marlène Dietrich, Barbra Streisand, Dusty Springfield, Cilla Black, Elvis Costello en Rufus Wainwright. 
Burt Bacharach tijdens een BBC concert in 2008
Zijn muziek werd verder vertolkt door onder meer The Beatles (het nummer "Baby It's You" werd opgenomen op 11 feb. 1963 voor het album "Please Please Me". Naderhand verscheen het nog op het album "Introducing... The Beatles"), Aretha Franklin, Isaac Hayes ("Walk On By" op het album "Hot Buttered Soul") en Trijntje Oosterhuis.
Bacharach wordt dit jaar 81.
info:
Website van North Sea Jazz
Burt Bacharach online
zie ook "Burt Bacharach in Nicaragua"
Abonneren op:
Posts (Atom)
venster
