Exclusive Interview with Clay Drayton of Soul Excitement

40 Years ago, the sixties were nearing their end. It later proved to be the end of an era that had produced great music and the first of what came to be known as 'pop' music. One of these popular genres - now defined as 'funk' - brought us the names of James Brown, The Meters, Sly & The Family Stone and many others.

Photo courtesy of Mr. Clay Drayton

The end of this era was the beginning of a new one. One in which black music became the true driving force. And like the sixties, the seventies brought a lot of new musical genres that conquered, and indeed ruled!, the world. These genres - like soul, disco and R&B - were predominantly 'black'. Their 'common denominator' was - still - funk with its roots in the previous decade. Funk became the calling card of illustrious bands and artists such as Parliament, Funkadelic, Mother's Finest, Bootsy's Rubber Band, Johny Guitar Watson, Cameo and The Bar-Kays.

Of course, these well-known acts were not the only ones that made great funk music. There may have been hundreds of other bands out there that rode the waves of the popular new music genre. Some were more succesful than others. And while some have not been able to escape from the abyss of time, others have survived - albeit just barely - and some of those were even re-released by such labels as Kay-Dee Records, Motown and Stax.

Soul Excitement

Label of the 45RPM re-release of 'Stay Together' by Soul Excitement

Those that were less succesful were not always less in terms of quality. Like today, back then there were many ways for new young bands to shine brightly one week and implode the next, like red dwarfs dying in the galaxy. One of these bright new bands was called Soul Excitement. Its front man was Clay Drayton. I stumbled upon the band's name one night reading about the song "Stay Together" that was re-released by Kay-Dee Records and ordered this 'new' 45RPM vinyl re-release single.

Hearing it for the first time I became instantly interested. My interest was triggered not because "Stay Together" still sounds hot, new and funky though, which it does!, but actually because of the 'wild' intro the song starts-off with. It has the rythm of a Viennese Waltz and sounds exactly like a traditional Dutch children's song, that is sung on December 5th, celebrating the birthday of Saint Nicolas, who is believed to be a great children's friend. This waltz was originally written by a a seventeenth century bagpipe player from plague-ridden Vienna; see the article "Popmuziek is schatplichtig aan zeventiende eeuwse doedelzakspeler" (DutchEnglish: Pop music pays tribute to seventeenth century bagpipe player).

My 'quest' into the origins of the intro to Soul Excitement's only single eventually brought me in touch with Clay Drayton. Clay was the singer, bass player and frontman of Soul Excitement. As it turns out, Clay is still working with music. He was friendly enough to answer a few questions for this article.

Clay is the main author of the song "Stay Together", on which he cooperated with the other band members A.C. Drummer Jr. (Guitar), Roland Washington (Saxophone), Paul Cutner (Drums) and Paul Settle (Trumpet).
About the 'wild' intro to the song Clay remembers it was inspired by Sly and the Family Stone's intro to "Sing a Simple Song". He was not aware of the origins of the intro on "Stay Together" as described in the above mentioned article. However, he says, "I wrote it from an American children's song 'The more we get together, the happier we'll be'".

The origins of a psychedelic funk band

Soul Excitement only existed for a short number of years. On how the band was formed, Clay remembers: "I met AC when we were in a band called Cecil Garrett and the FascinationsCecil Garrett and the Fascinations: Cecil Garrett and the Fascinations were part of the sixties' Pittsburg sound. "Bearcat" is one of their better known records., I wanted to start a band of my own and AC came with me. We found the other band members.
AC's mother knew a couple who wanted to start their own record label. They liked us and paid for studio time and record pressing on their label 'Pink Dolphin Records'. We played at night clubs every weekend for four years."

At the "Rare Funk and Soul Forum" Roland Washington, the band's saxophone player, also remembers the exciting times with Soul Excitement:
"Soul Excitement was a psychedelic funk band out of Newark, New Jersey. The band was originally formed by Clarence (Clay) Drayton, who was the leader and bass player, along with AC Drummer, guitarist, and Paul Cutner, drummer in the year 1968. During the summer of that year they took on a young tenor saxophone player, Roland Washington.
The band concentrated primarily on performing songs of the current popular artists of that time with a deep, funky, driving spin on such songs as Stevie Wonder's "I Was Made To Love Her", Parliament Funkadelic's "Good Old Funky Music" and "I Just Want to Testify", the Temptations' "Runaway Child". Their repertoire was an endless chain of funky songs. Clay on bass and Paul on drums would always put the band right in the pocket of the groove. AC Drummer would fill the rest with some of the funkiest guitar strokes accented by fuzz and wah-wah.

Dee Dee Warwick

The band enjoyed performing as regulars at such places as "The Cheetah" and "Trudy Heller's" in Manhattan. They were well loved wherever they performed. Soul Excitement also performed as backup band for Dee Dee Warwick and Linda Jones, two oustanding recording artists of that time. They performed on shows opposite the Delfonics, Unifics, Manhattans, Sam and Dave, Joe Tex and many other well known celebrities of that era.

Ellis Haizlip, host of the Channel 13 show 'Soul!, 13 Dec. 1972'

The band was later joined by Bernard "Captain Hook" Cutner as lead vocalist. His energy and dance moves created an atmosphere that totally captivated audiences. In the fall of 1968, the Soul Excitement appeared live, along with the "Grand Prix Machine" singing group, on Channel 13's "Soul", hosted by Ellis Haizlip. Haizlip later commented that until that time, no other performers had ever stirred the audience so much that they began dancing up and down the studio aisles.
After Captain Hook left the band, Tamy Smith joined as lead vocalist and eventually Paul Settle came aboard on trumpet. Tamy Smith and Clay Drayton are the voices heard singing the lead vocals on "Stay Together". Tamy is also the lead singer on "Smile".

The "Stay Together" and "Smile" 45RPM, unfortunately, was the only recording produced by Soul Excitement. The band dissolved sometime around January or February of 1970."

Soon after the recording of "Stay Together" and its B-side "Smile", AC Drummer and Clay Drayton began playing full-time for Dee Dee Warwick (sister of Dionne Warwick), which meant the end of the band and the end of Clay's brush with funk music.

Hollywood

However, it was just the beginning of an era that turned out to be even more exciting for Clay Drayton than Soul Excitement had already been.

Marvin Gaye

Clay Drayton remembers: "I was playing in Las Vegas with Dee Dee Warwick for six weeks and after three weeks we got a week off and went to Beverly Hills to see Dionne. When I set foot in Hollywood, I knew that I wanted to live there. As soon as the six weeks was over everyone else went back to New Jersey and I moved to Hollywood.
That very day I found an apartment on a side street off of Hollywood Boulevard. As I walked out of the door and started down the street a van drove up and the driver shouted "Clay!".
I looked and it was Mark Davis, the keyboard player we met one year prior at a gig in Chicago.
He asked "Are you living here now?" and I said "Yeah, I just got an apartment".
He asked again "Are you still writing songs?"
"Of course", I answered.
"Well I’m producing Marvin Gaye and Diana Ross, would you like to write for Motown?", he asked."

It's the stuff dreams are made of or, in the words of Clay Drayton, "It was a DIVINE appointment".

Jackson 5

Clay continues: "A short time after that I was on the writing staff at Motown Records, working with some of the best producers in the world. Hal DavisHal Davis: African American songwriter and record producer. One of the key figures in the latter part of The Jackson 5's Motown career. Co-writer and producer of the Jackson 5 hit "I'll Be There", among others would come into the room asking "Anyone got anything for my boys?" (i.e. The Jackson 5). I said "Yeah, I have a few songs", he listened and liked what I had."
As a bass player Mr. Drayton played on many of the Jacksons' sings: "Being a bass player, Joe JacksonJoe Jackson: father and manager of the Jackson 5 and family patriarch asked me to do some things with Jermaine. I also wrote and produced some things on Randy and Janet when they were young. Unfortunately," he says "these things were not released."

Mr. Drayton was also the arranger on "Love Hangover" for Diana Ross. He earned five gold records to his credits on albums from Diana Ross, The Jackson 5, High Inergy and Lenny Williams.

Motown time capsule featuring the song "Love Hangover" by Diana Ross, arranged by Clay Drayton. Year: 1976

20th Century Fox Music

After Motown, Clay Drayton signed with 20th Century Fox Music. He has been president of his own music publishing companies, ClayTam Publishing (with his wife Tami) and Troytiaco Publishing.

Clay is also a member of the Screen Actors GuildScreen Actors Guild (S.A.G.): American labor union representing over 120,000 film and television principal performers and background performers worldwide. According to SAG's Mission Statement, the Guild seeks to: negotiate and enforce collective bargaining agreements that establish equitable levels of compensation, benefits, and working conditions for its performers; collect compensation for exploitation of recorded performances by its members, and provide protection against unauthorized use of those performances; and preserve and expand work opportunities for its members. and has appeared in several commercials, movies and television shows. He has produced Opening Night Productions for several World Conferences, which includes special guests such as M.C. Hammer and Martha Reeves (of Martha and the Vandellas).

Phatfoot

Today, Clay Drayton has even ventured into inventing. Clay explains: "As a bass player, many drummers would ask me to stand in front of their bass drum to keep it from sliding. There was no device to stop the drums from sliding. Drummers used all kinds of crazy things to keep the drum in place. Basically drummers have resolved the problem to using heavy carpets or rugs. Then one night I saw this thing floating in a dream. I jumped out of bed and grabbed a piece of paper and started folding it like origami. And there it was."
Clay continues: "I called someone to create a prototype." After the product was fine-tuned and completed it was tried out by Kenny Elliott who at that time was the drummer for Lou Rawls. Clay: "Kenny loved it: "Man this is amazing!" One of the other drummers he had it tried by was Dean Castronovo of Journey. Dean was blown away."
Today, the Phatfoot Drum Harness is made of glass filled Nylon but only weighs less than 2 oz, making it lightweight and durable.

Roland Washington later performed with Larry Young Jr. (jazz organist) and Chris White (bassist). He founded the Bell Telefunk Company band, which after he departed later evolved into The Dazz Band. Roland Washington currently is a producer and co-host at KPOO FM 89.5.

Clay Drayton (right) and his wife Tami

A.C. Drummer Jr. has continued to play the guitar. He mainly plays jazz, soul-jazz and jazz-funk and has recorded with Willis Jackson, Lou Donaldson (Jazz Sax) and other artists. He currently lives in North Carolina with his family.
To this day Clay Drayton still plays the bass and can be heard on recordings and during concerts by Marilyn McCoo & Billy Davis, Jr. (ex-5th Dimension). Like Billy and Marilyn, Clay and Tami Drayton have lived the title of Soul Excitement's one and only recording and still Stay Together.


Thanks go to Clay Drayton and Roland Washington!

Info:

• Forum: The history of Soul Excitement by Roland Washington
  
• Web: Dr. Gayle Wald on Ellis Haizlip and Soul!
  
• Web: Producer Hal Davis on the making of Diana Ross' "Love Hangover"
  
• Web: Home of the Phatfoot Drum Harness
  
• Web: Clay and Tami Drayton teach marriage classes and counsel couples at 'Romance and Royalty'
  
• Web: Home of Marilyn McCoo & Billy Davis, Jr.

Lees verder/Read more »

Scary Joe

North Sea Jazz, zondag 13 juli. Te mooi weer eigenlijk om je tot laat in de avond onder te dompelen in muziekgeweld. Maar goed, het kaartje is al gekocht en de aftrap begint voor mij bij Joe Jackson. Rasmuzikant met fraaie liedjes. Goede arrangementen van z'n eigen hits en vakkundig gespeeld op piano, bas en drum. Niets bijzonders dus eigenlijk tot hij een cover aankondigt.
"Dit is ons laatste optreden van de toer, en elke avond spelen we een cover. En vanavond is dat van een groot artiest die ik zeer bewonder." Hij begint met een staccato ritme op de piano en een loopje dat me vaag bekend voorkomt. Dan de zang, en ik denk, He, die tekst ken ik toch? En dat klopt, maar dan van David Robert Jones, aka Bowie: 'Scary Monsters (and Super Creeps)'.

Lees verder/Read more »

JaR, where Steely Dan is never far away

Klik hier voor de Nederlandstalige recensie van "Scene 29"  

JaR, in de voetsporen van Steely Dan

Voordat ik met deze recensie begon heb ik een van de ongeschreven wetten van recensenten gebroken. Ik heb andere recensies van het album gelezen, voordat ik nog één maat van datzelfde album gehoord had. Wat me daarbij opviel was dat al die artikelen de nieuwe cd "Scene 29" van JaR vergelijken met de muziek en het specifieke geluid van Steely Dan.

Toen de cd vorige week eindelijk op de deurmat viel was ik dan ook bang dat ik niet een nieuw album van een nieuwe band zou horen, maar een nieuw album van een oude band. En feitelijk klopt dit ook, als je weet wat Jay Graydon en Randy Goodrum beide allemaal al gedaan hebben

Zonder overdrijving kan gesteld worden dat Jay Graydon een van de grondleggers is van de 'Westcoast Music', samen met mensen als David Foster (de producent), Bill Champlin, de mannen van Toto en anderen. Hij heeft samengewerkt met artiesten en bands als The Jackson Five, Cheap Trick, Christopher Cross, Ray Charles, Cher, Joe Cocker, Marvin Gaye, Hall & Oates, Art Garfunkel, Manhattan Transfer en Dionne Warwick.
De naam van Randy Goodrum is wellicht iets minder bekend. Maar hij is de man die (mede-)verantwoordelijk is voor hits als "You Needed Me" (Anne Murray), "I'll Be Over You" (Toto), "20-20" (George Benson) en "If She Would Have Been Faithful" (Chicago). Zijn nummers zijn onder meer opgenomen door artiesten als Gladys Knight, Christopher Cross, Ray Charles, Chakka Kahn, Mark Knopfler, Michael McDonald, Rita Coolidge, Al Jarreau, Natalie Cole, The Commodores, Dusty Springfield, Michael Bolton, David Pack, Agnetha Faltskog (Abba), The Jefferson Starship en Isaac Hayes.

Dus achteraf gezien had ik me geen zorgen hoeven maken. En inderdaad, dit album klinkt dan ook in het geheel niet als een album van een oude band. Dat wil niet zeggen dat de composities, het gebruik van 'bass lines', het geluid van de toetsenborden en de samenzang niet aan het geluid van Steely Dan doen denken. Sterker nog, daar doet het bij elk nummer aan denken. Maar toch klinkt het niet als een 'remake' van oud Steely Dan materiaal. JaR is duidelijk een klasse apart.

Net zoals de muziek van Steely Dan, heeft ook de muziek van JaR duidelijke jazz invloeden, hetgeen je hoort aan de complexe akkoorden en de jazzy bas. Maar tegelijk is de muziek funky en vol soul. Het nummer "Esquire" is hiervan een uitstekend voorbeeld. "Make Somebody" begint met een ontzettend funky synthesizer, maar ontwikkelt zich in een jazz-rock nummer met een fantastische gitaar solo. "Your Heartbreak" laat die zo typische wat intellectuele 'Steely Dan'-achtige songteksten horen.
Hieronder een 'the making of' van dit nummer:
ZIE DE ENGELSTALIGE TEKST HIERONDER voor de video

Graydon bewijst zich ook op dit album de meester gitarist die we kennen. Zijn solos staan met alle zes de snaren stevig in de traditie van de Powerpop. Ze zijn origineel, ingenieus en een feestje voor je oren. Wat kan die kerel spelen! Het orgeltje kreunt en schreeuwt zonder dat het overigens weer teveel 'soul' heeft voor dit soort muziek. Het straalt van alle nummers af dat Graydon en Goodrum veel lol hebben gehad terwijl ze aan dit album werkten.

De productie is heel zuiver met een geluid dat zich alleen laat omschrijven als 'vers' en 'puur'. In die grote kwaliteit verraden zich het vakmanschap en - als ik zo vrij mag zijn - de leeftijd, of beter wellicht, de muzikale volwassenheid van beide producers.

Uiteindelijk maakte het album net zoveel indruk op me als Donald Fagen's "The Nightfly" in 1982. En zoals we weten vormt Fagen samen met Walter Becker de kern van Steely Dan. En klonk "The Nightfly" nou zo vreselijk anders dan het beste werk van Steely Dan? Nou, nee, niet echt. Maar het is wel een van de beste albums van die tijd. Daarom is het wellicht ook beter om "Scene 29" te vergelijken met "The Nightfly", dan met het werk van Steely Dan.

"You guys have taken the torch from Steely Dan and have run miles and miles ahead"
- Steve Lukather

Ik denk dat "Scene 29" zich in dezelfde klasse bevindt. Het wordt denk ik geen bijzonder populair album. Maar je kunt er maar beter voor zorgen dat het in je platenkast staat, als je als muziekliefhebber nog serieus genomen wilt worden!

Is het album je geld waard? O jawel, dat is het zeker. Het mag dan geen innovatief album zijn en het zal ook wel niet in de poplijsten terecht komen. Maar als je graag luistert naar geweldige popmuziek, naar fantastisch gitaarspel, naar muziek die duidelijk met plezier gemaakt is en naar een album dat fantastisch is geproduceerd en samengesteld, koop dan nu meteen "Scene 29" van JaR!

Info:

• Web: JaR's home on the web
  
• Web: Officiële homepage van Jay Graydon
  
• Web: Officiële homepage van Randy Goodrum
  
• Audio Luister naar een interview (en) met Jay Graydon op Inside MusiCast

'Scene 29' by JaR. Release: 2008
JaR are: Jay Graydon and Randy Goodrum

Actually, before I started writing this review, I did the unthinkable. I crossed a line that serious reviewers all over the world know is sacred. I read some reviews of the album I was going to review before listening to even one note on the album. And what stuck to my mind most is that all of them compared JaR's new album "Scene 29" to the sound of Steely Dan.

So, when I finally found the album on my door mat last week I feared I would not discover a new album by a new band, but rather a new album by an old band. Knowing where both Jay Graydon and Randy Goodrum come from, for they are JaR's band members, one might reason that this is factually correct.

It is no exaggeration to state that Jay Graydon is one of the founders of 'Westcoast Music', together with the likes of producer David Foster, Bill Champlin, the guys from Toto and others. On Jay's list of merits are artists and bands such as The Jackson Five, Cheap Trick, Christopher Cross, Ray Charles, Cher, Joe Cocker, Marvin Gaye, Hall & Oates, Art Garfunkel, Manhattan Transfer and Dionne Warwick.
Randy Goodrum's name may be a bit less known. But he's the guy responsible for (co-)writing hits like "You Needed Me" (Anne Murray), "I'll Be Over You" (Toto), "20-20" (George Benson) and "If She Would Have Been Faithful" (Chicago). His songs have been recorded by such artists as Gladys Knight, Christopher Cross, Ray Charles, Chakka Kahn, Mark Knopfler, Michael McDonald, Rita Coolidge, Al Jarreau, Natalie Cole, The Commodores, Dusty Springfield, Michael Bolton, David Pack, Agnetha Faltskog (Abba), The Jefferson Starship and Isaac Hayes, to name just a few.

So, in hindsight I need not have worried. And indeed, this new album does not at all sound like the album created by an old band. Sure, their compositions, their use of bass lines, the sound of their keyboards and their 'close harmony'-type singing, even some of their lyrics, all have 'Steely Dan' written all over them. In big bold capitals in fact. But that does not make it a remake of their work. In fact, JaR is in a league of their own.

Similar to Steely Dan, the music of JaR is very jazz-influenced, as is witnessed by its complex chord structures, and its jazzy bass lines. But at times it also is funky and soulful. The song "Esquire" is a great example of this. The song "Make Somebody" starts off with a very funky synthesizer, evolving into a jazz-rock song with a steamy guitar solo. "Your Heartbreak" features those intelligent 'Steely Dan-type' lyrics and organ-sound that many reviewers talk about.
Below is a video of 'the making of' of this song:

The making of "Your Heartbreak", a song from the album "Scene 29", by JaR. Release: 2008

Graydon proves to be the master guitarist that people know him to be. His guitar solos have their roots deeply embedded in the best of Powerpop traditions. They are witty, original and ingenious and a party for your ears. This guy can play! The organ can puff and screach without becoming too soulful for this type of music. It is obvious that Graydon and Goodrum have thouroughly enjoyed making this album.

The album's production is pristine with a sound that is 'fresh' and 'pure'. It is this quality that betrays the craftsmanship and - dare I say it - age or rather musical maturity of both producers.

In the end, the album stuck with me like Donald Fagen's "The Nightfly" did in 1982. And as we all know, Fagen is one of Steely Dan's core members, together with Walter Becker. Did "The Nightfly" actually sound completely different from Steely Dan's best work? No, not really, but it did stick out as one of the era's best music albums. And maybe that is why it is better to compare "Scene 29" with "The Nightfly", rather than any of Steely Dan's original work.

"You guys have taken the torch from Steely Dan and have run miles and miles ahead"
- Steve Lukather

I think that "Scene 29" is in the same league there somewhere. It may not become a wildly popular album, but you'd better make sure it's in your collection, if you are to be considered a serious music lover!

So, in the end, is the album your money's worth? Yes, it most definitely is. It may not be innovative and it may not get into the pop charts. But, if you are interested in some great pop tunes, in some real fine guitar playing, in listening to music that its creators obviously have had fun creating and in hearing a fantastically produced and engineered album, then get off your chair and buy "Scene 29" by JaR right now!

Info:

• Web: JaR's home on the web
  
• Web: Official homepage for Jay Graydon
  
• Web: Official homepage for Randy Goodrum
  
• Audio: Listen to an interview with Jay Graydon on Inside MusiCast
  
• Web: Read this review in Dutch at Ciao Shopping

Lees verder/Read more »

Waist Deep in the Big Muddy, deel 2 - Protest of song?

Eerder verschenen:
Waist Deep in the Big Muddy, deel 1 - Oorlog en muziek

Op de vraag of muziek dient voor vermaak, onderwijs of activisme antwoordde folkzanger Pete Seeger onlangs in een interview door Brian Braiker voor NEWSWEEK: "My father was a bureaucrat in the New Deal and he signed musicians to a development project. He said the important thing is not 'is it good music?' but, 'what is the music good for?'"

"Protest Songs For a Better World" is een verzamel CD met originele nummers met gemeenschappelijke thema's voor een Betere Wereld, uitgebracht in 2005

Gewoonlijk zal bij muziek het onderwerp van de tekst niet belangrijker zijn dan de muziek zelf. Op die manier verwordt muziek immers tot een vehikel voor teksten en opinies.
Maar bij protestsongs is dat natuurlijk precies de bedoeling. Ze zijn daarom ook precies dat: tekst op muziek, en niet muziek met tekst. In protestsongs zal de boodschap die de tekst overbrengt belangrijker zijn dan de emotie die de muziek teweegbrengt.

Maar uiteindelijk is muziek toch 'een aaneenschakeling van klanken met een bepaald ritme in een duidelijk hoorbare structuur'. De protestsong is daarin een genre, zoals soul, blues, jazz, hiphop en rock genres zijn. Daarmee is niet gezegd dat de twee niet samen kunnen: het genre van de protestsong heeft prachtige muziek opgeleverd. Denk alleen al aan het ontroerende "Where have all the flowers gone?" van Pete Seeger (zie Waist Deep in the Big Muddy, deel 1).

Originele hoes van 'Give Peace a Chance' van de Plastic Ono Band met John Lennon, 1971

Laat muziek vooral aansprekend zijn voor wat het is. Een goede tekst voegt veel toe aan goede muziek, maar kan in combinatie daarmee ook in al zijn eenvoud al een sterke boodschap leveren. John Lennon's "Give Peace a Chance" is daarvan wellicht een aansprekend voorbeeld; wie kent van "Give Peace a Chance" immers de gehele tekst? Als je de tekst naleest, blijkt deze zelfs simpel te zijn, bijna op het infantiele af. En toch is het een van de meest aansprekende protestsongs van de afgelopen eeuw. "All we are saaaaaying / is give peace a chance". Simpele tekst, sterke melodie! En de kracht zit 'm natuurlijk in de herhaling.

Het genre van de protestsong heeft zijn wortels in de folktraditie van muzikanten als Pete Seeger, Woodie Guthrie, Sis Cunningham, Leadbelly, Ives en Ed McCurdy en Bill Monroe en voert terug naar een eeuwenoude voornamelijk Anglo-Amerikaanse traditie van volksmuziek.
Daarmee heeft het genre van de protestsong een langere traditie dan menigeen denkt. In dit verband is het antwoord wel aardig dat Boudewijn de Groot gaf in een interview in 1965 op de vraag "Denk je dat de protestsong nog lang succes zal hebben?": "Nog hoogstens één seizoen, omdat het protest het onderwerp is van de tekst in tegenstelling tot bijv. de Beat, waaronder veel meer valt."

In een interview met Rolling Stone Magazine in 2004 zei Bruce Springsteen over zijn sociaal-politieke engagement: "I always felt that the musician's job, as I experienced it growing up, was to provide an alternative source of information, a spiritual and social rallying place, somewhere you went to have a communal experience".

Hoes van 'We Shall Overcome: The Seeger Sessions' van Bruce Springsteen, 2006

Daarmee geeft hij de sociale verantwoordelijkheid aan die muzikanten hebben. Springsteen's album "We Shall Overcome: The Seeger Sessions" uit 2006 (geïnspireerd door Pete Seeger, een Dual Disc met een CD-kant met 12 folk songs, en een DVD-kant met een film over de totstandkoming van de opnames, waarin je door Springsteen 30 minuten lang wordt meegesleept in zijn liefde voor muziek. Prachtig!) is tegelijk het bewijs dat muziek met een boodschap het gevoel voor en het plezier in die muziek niet uitsluit. Luister naar nummers als "We Shall Overcome", "Pay Me My Money Down" en "Mrs. McGrath".
Dat laatste nummer, "Mrs. McGrath" (correcte - Ierse - uitspraak: "McGraw") is een anti-oorlogssong waarvan de tekst voor het eerst gepubliceerd werd in Ierland in 1815. Het is oorspronkelijk een protest tegen de oorlog om het Iberisch Schiereiland, de zogenaamde "Peninsular War" (1808 - 1814), tussen het Franse leger (onder bevel van Napoleon) en het Engelse (onder bevel van Wellesley).

Wordt er nog wel geprotesteerd door muzikanten?

Het lijkt haast of muzikanten tegenwoordig minder geëngageerd zijn en minder protesteren tegen sociale en politieke wantoestanden dan in de jaren zestig en zeventig. Misschien ben ik niet meer zo betrokken bij nieuwe muziek als ik graag denk te zijn. Misschien ook komt het door de kracht van nummers als "War" van Edwin Star en "Give Peace a Chance" van John Lennon, die boven zichzelf uitgroeiden en metaforen werden voor protest tegen alle vormen van geweld overal ter wereld.

De feiten laten zien dat ook 'moderne generatie' muzikanten zich met protestsongs keren tegen de oorlog in Irak. Bekende artiesten die dat doen zijn System of a Down, Gorillaz, Nine Inch Nails, Kanye West, James Blunt, Dream Theater, Eminem, The Black Eyed Peas, James Blunt en Ben Harper.

Ook rapband "The Coup" sprak zich ondubbelzinnig uit tegen de oolog. Het debuut album van The Coup stamt uit 1993. En terwijl rappers als "Public Enemy" en "KRS-One" zich toen nog bedienden van de retoriek van de "black power" beweging, richtte "The Coup" zich op de politiek. Op hun eerste album wordt meteen duidelijk dat de groep zich meer verbonden voelt met sociaal-politieke problematiek. Rapper en producer Boots (artiestennaam van Raymond Riley) was al vroeg politiek actief. Daarbij heeft het thema van sociale verandering bij hem altijd aandacht gehad. Dit sociaal-politieke engagement heeft The Coup weerhouden van een grote doorbraak.

Hoes van 'Pick a Bigger Weapon' van The Coup, 2006

Op het album "Pick a Bigger Weapon" uit 2006 staat het nummer "Head (Of State)". Het is een aanklacht tegen de oorlog in Irak (de zogenaamde eerste Perzische Golfoorlog van 1980 tot 1988) en tegen Bush. In "Head (Of State)" worden Bush senior en junior samen met de CIA ervan beschuldigd te hebben samengezworen met Hussein om vanwege het belang in olie de oorlog tussen Irak en Iran te beginnen: "War ain't about one land against the next / It's po' people dyin' so the rich cash checks" (klik hier voor de complete tekst).

In het nummer "Wasted", te vinden op het titelloze album uit 2007 van emo/pop-punk band Cartel is de volgende tekst te vinden: "Manhattan, Twin Towers / Nuclear North Korea, bloodshed in Iraq / [...] screaming send the troops back / Turn the microphone up, you gotta hear the feedback / No gene war, too many wasted".

Hoes van 'Line in the Sand' van Lucy Kaplansky, 2004

In het nummer "Line in the Sand" van haar gelijknamige album uit 2004 zingt Lucy Kaplansky "Another bomb lights up the night of someone's vision of paradise / but it's just a wasted sacrifice that fuels the hate on the other side / all in the name of a Holy Land" en in "God Bless This Mess" (van het album "Detours") zingt Sheryl Crow "The president spoke words of comfort with tear drops in his eyes / Then he led us as a nation into a war based on lies".

Ook een aantal van de oudere muzikanten die in de jaren zestig en zeventig al vooraan stonden bij demonstraties tegen de Vietnam oorlog, spelen nu weer een actieve rol als kritikasters tegen de regering Bush en de oorlog in Irak. Denk hierbij aan David Crosby, Bob Dylan, Jackson Browne (in april 2009 te zien in de Heineken Music Hall) en Neil Young (die zich heeft ontpopt tot een van de felste Bush-tegenstanders, zeg maar gerust Bush-haters).

Maar ook Bruce Springsteen, John Mellencamp, The Pet Shop Boys en Barbra Streisand laten in hun muziek, in interviews en bij demonstraties heel duidelijk weten dat ze tegen de oorlog in Irak zijn.

Merle Haggard op de voorkant van Time Magazine, 1974

Opvallend is trouwens het standpunt van countryzanger Merle Haggard. Zowel de Rolling Stones als Bob Dylan hebben hem zo hoog zitten dat beide de zanger eerder dit jaar (2008) vroegen hun show te openen.
In de jaren zestig was de nu 68-jarige Haggard echter een fel tegenstander van de anti-Vietnam protesteerders, die hij onwetend en naïef noemde: "They didn't know anything more about the war in Vietnam than I did. [...] I felt I knew how those boys fighting in Vietnam felt.".

Zijn mening lijkt echter honderdtachtig graden gedraaid. Nu vindt hij namelijk dat Amerika zich uit Irak moet terugtrekken: het gaat slecht met de vrijheid en de positie van Amerika.

Yea, men in position but backing away
Freedom is stuck in reverse
Let's get out of Iraq and get back on the track
And let's rebuild America first.

— Merle Haggard in "Rebuild America First"

Zelfs de Rolling Stones, niet bepaald bekend vanwege hun duidelijke politieke standpunten of protestsongs, houden zich deze keer niet afzijdig. Op hun album "A Bigger Bang" uit 2005 staat het nummer "Sweet Neo Con", waarin ze ondermeer zingen: "It's liberty for all / Democracy's our style / Unless you are against us / Then it's prison without trial", als duidelijke aanklacht tegen de wijze waarop gevangenen in de Abu Graib gevangenis en op Guantanamo Bay behandeld worden.

Ook in de volgende nummers wordt een duidelijk standpunt ingenomen tegen de oorlog in Irak:

• "Where is the Love?" door The Black Eyed Peas
  
• "Everybody's Gone to War" door Nerina Pallot
  
• "The Diaries of Private Henry Hill" door Blow Up Hollywood (een band uit New York)
  
• "Bush War Blues" door Billy Bragg
  
• "Let's Impeach the President" door Neil Young (is overigens meer een anti-Bush, dan een anti-Irak song)
  
• "Christmas in Fallujah" door Billy Joel (sterke tekst!)

En ook nu gaan er weer artiesten naar het front om op te treden voor de troepen. Zo wordt voor de tweede keer de Bluzapalooza tour georganiseerd met optredens van Shemekia Copeland, Michael Burks, Deanna Bogart, Zac Harmon, Moreland & Arbuckle en Tony Braunagel.

Daarnaast zijn er natuurlijk ook muzikanten die nadrukkelijk de kant van de regering Bush kiezen en daarmee niet alleen achter de troepen, maar ook achter de politiek staan.
Zo steunt Charlie Daniels (onderhand ook al weer 70 jaar) de oorlog, als de 'good ol' country boy' die hij is. In 2007 trad hij met zijn Band op in Irak (album: "Live from Iraq", 2007).
Ook acts als Joe Lynn Turner (ex-zanger van Deep Purple) die in Irak optrad in 2008, Aaron Tippin (countryzanger, met name in Amerika bekend van nummers met titels als "You’ve Got to Stand for Something" en "Where the Stars and Stripes and the Eagles Fly") en Drowning Pool (metal band, bekend van ondermeer het nummer "This is for the Soldiers") traden op in Irak, niet alleen voor de troepen, maar ook nadrukkelijk vóór de oorlog.

Morgen: 'Waist Deep in the Big Muddy, deel 3 - Oorlogsfilms en muziek' ('Apocalypse Now' en de Rolling Stones)

---

(*) Gebruikte info en literatuur:

1. Anti-War Art - 'Massacre in Haditha'
   16 oktober, 2007, The story behind the painting, door Tanya Tier
   
2. G.I.'s Tell of a U.S. Massacre in Korean War
   The New York Times, 6 september 1999, door Sang Hun Choe, Charles J. Hanley and Martha Mendoza, Associated Press
   
3. Anti-war tunes are getting a hearing
   USA Today, 29 juni 2006, door Edna Gundersen
   
4. FindArticles - Rock knocks Iraq
   USA TODAY, juni, 2006, door Edna Gundersen
   
5. About.com - Top 10 Classic Anti-War Protest Songs
   
6. Vietnam Era Anti War Music
   door J.W. Anderson, Vietnam veteraan
   
7. FindArticles - TAKING MUSIC TO THE TROOPS
   Gazette, The (Colorado Springs), Jan 14, 2008, by ANDREA BROWN
   
8. Wikipedia: Opposition to the Vietnam War
   
9. Antiwar.com
   
10. Ze willen het niet écht zien
    cinema.nl, Waarom Irak-films floppen in de Verenigde Staten, 3 april 2008, door Floortje Smit
    
11. Protest Music of the 60's

Lees verder/Read more »