Op 15 juli 2008 komt het nieuwe album uit van John Mellencamp! 'Life, Death, Love and Freedom' wordt zijn 22ste studio album. Aan Rolling Stone magazine vertelde hij "I realized our country has written some sad motherfuckin' songs. I wanted to see if I had it in me to write like that. I see darkness everywhere, and I have to write about it. I don't care if I just sell six records. All I can do is keep on writing songs and singing." Het album is geproduceerd door T Bone Burnett, bekend van ondermeer Roy Orbison, Elvis Costello en Counting Crows. Gitarist Mike Wanchic zei over 'Life, Death, Love and Freedom' (in een interview met de krant Bloomington Herald-Times): "It's very, very, very organic [with] upright basses, cocktail (drum) kits, lots of acoustic guitars, really very atmospheric, absolutely one of the coolest sounding records that I've ever heard, of ours or anybody else's." Mellencamp zelf heeft het album al "The best record I’ve ever made" genoemd. En bij zijn nieuwe platenlabel, Starbucks' Hear Music, vinden ze het album volgens hem "a fucking masterpiece".
Mellencamp, in de jaren '70 van de vorige eeuw begonnen als John Cougar, een naam die David Bowie's manager Tony DeFries voor hem had bedacht, bracht vorig jaar het album "Freedom's Road" uit, dat hoog binnenkwam op de Amerikaanse Billboard 200. Zeer terecht leverde het hem ook een Grammy nominatie op in de categorie 'Best Solo Rock Vocal Performance'.
Wie hem wil zien optreden moet gedurende de hele maand juli in Amerika zijn. Extra bonus: Lucinda Williams zal de 'support act' zijn. Schat, we gaan dit jaar naar Amerika op vakantie...!
Voor de liefhebber: Mellencamp heeft een eigen YouTube kanaal.
Update: Mellencamp does Droopy
gepubliceerd op vrijdag 18 april 2008
Het meesterwerk van John Mellencamp
0
reacties
Stuur dit artikel door
gepubliceerd op dinsdag 9 februari 2010
Muziek in Beeld: muziekprogramma's op televisie
An Evening with... Jools, Spectacle: Elvis Costello with..., 2 Meter Sessies, VPRO's Vrije Geluiden en NPS Podium. Het is zomaar een greep uit de tv programma's die ons overladen met muziek.
Wat deze programma's echter anders maakt dan Toppop ('Yeah!'), Vrienden van Amstel, MTV (doen die überhaupt nog muziek?) en TMF is dat ze artiesten nu eens niet presenteren als dansende en rijmzingende kunstenmakers voor MTV- en TMF-jeugd, voorgekookt, voorgekauwd en voorverpakt. Nee, deze programma's presenteren de artiesten als mensen van vlees en bloed, die de kans krijgen zelf te vertellen over hun muziek, hun muzikale invloeden en hun muzikale vrienden.
Spectacle: Elvis Costello with...
"Spectacle: Elvis Costello with..." begon in 2008 en wordt geproduceerd door Elvis Costello en Elton John, die trouwens ook de eerste gast was.Het is jammer dat Het Gesprek bij veel mensen geassocieerd wordt met saai lullen over saaie onderwerpen. Niets staat verder van de waarheid.
Afgelopen weken werden we getrakteerd op de herhaling (een zacht 'hoera!' voor herhalingen) van een gesprek van Elvis Costello met Sir Elton John. Wat de show zo geweldig maakt, zijn de inkijkjes die Sir Elton ons geeft in zijn muzikale puberteit.
Hij illustreert dat veelvuldig met geraffineerde loopjes op de piano en korte knappe imitaties van artiesten als Ray Charles en Billy Stewart. Hij haalt herinneringen op: aan de tijd dat hij Martha Reeves en haar Vandellas van het vliegtuig ophaalde en zag hoe zij zelf hun hotel moesten betalen, aan de keer dat hij in complete euphorie zijn moeder belde om haar te vertellen dat Frank Sinatra tijdens een van zijn Las Vegas-shows het nummer "Sorry Seems To Be The Hardest Word" gezongen had, aan de dag dat hij met een toen al heel fragiele Ray Charles had gejamd. Het plezier straalt daarbij van zijn gezicht!
Het is dit soort ontboezemingen dat de show waardevol maakt en het is tevens waarin Elvis Costello zich een meester toont. Zo weet hij zelfs Elton John, die toch al honderden keren is geïnterviewd, nog aardige uitspraken te ontfutselen: over de kwaliteit van LP hoezen, over de tempowisselingen in de muziek van Laura Nyro, over de naamsverandering van Reginald Kenneth Dwight in Elton John.
In het eerste seizoen ontving Costello onder meer: Bill Clinton, Lou Reed, Tony Bennett, Smokey Robinson, Diana Krall, Herbie Hancock en John Mellencamp. In het tweede seizoen sprak hij met Bruce Springsteen, Ray LaMontagne, Lyle Lovett, Bono en The Edge (U2), om er een paar te noemen. Het is echt de moeite waard; kijken dus!
Live from Abbey Road
"Live from Abbey Road", onder meer met Paul Simon2 Meter Sessies
Jan Douwe Kroeske is gelukkig ook van de partij. "Voor Het Gesprek presenteert hij 2 Meter Sessies In Gesprek, waarin muzikale gasten samen met hem hun favoriete optredens uit het 2 Meter Sessies-archief bekijken." staat op de site te lezen.Ook dit programma is al vaak geprezen en ik hoop dat Jan Douwe het nog heel lang volhoudt.
De Artiestenfoyer
In het programma "De Artiestenfoyer" "ontvangt Frenk van der Linden grote namen uit de klassieke muziekwereld. Tijdens een intiem gesprek probeert Frenk te begrijpen wat muziek voor zijn gast betekent." En ja, het begint wat eentonig te worden: ook dit programma kun je bekijken op Het Gesprek.Vrije Geluiden
Goed, genoeg reclame gemaakt voor Het Gesprek. Gelukkig heeft ook de VPRO het behoud en de verspreiding van ons cultuurgoed hoog in het vaandel staan: zondagochtend kan iedereen kijken en luisteren naar VPRO's "Vrije Geluiden". Zo zag ik onder meer VoiceMail ('a capella never dies'), Rudolf Koelman & Antoine Oomen met het prachtige werk "Cantabile Opus 17" van Niccolo Paganini en het Jazz Orchestra of the Concertgebouw. De interviews zijn leuk en muzikanten blijven gelukkig mensen die graag over hun passie verhalen!Later... with Jools Holland
En ja, wie kent "Later... with Jools Holland" niet? Verplichte kost voor elke muziekliefhebber! Het is onvoorstelbaar hoe deze man het elke keer weer voor elkaar krijgt zoveel grootheden tegelijkertijd in zijn studio bij elkaar te krijgen. In de laatste uitzending die in Nederland te zien was (seizoen 9) stonden naast elkaar op het podium:- Alice in Chains
- Joss Stone met het nummer "Parallel Lines"
- Black Joe Lewis & the Honey Bears
- Steve Martin & The Steep Canyon Rangers met "Jubilation Day" (een verrassend optreden met Steve Martin op de banjo)
- Delphic
- Martha Wainwright met "l'Accordéoniste", een nummer van haar prachtige nieuwe cd "Sans Fusils, Ni Souliers, Á Paris" (Jools omschreef haar optreden als "complete abandon")
- Rickie Lee Jones met het mooie nummer "The Moon is Made of Gold" (geschreven door haar vader Richard); ook mevrouw Jones is oud geworden, maar haar stem klinkt nog even jong als anders
Interview en optreden van Steve Martin and the Steep Canyon Rangers met "Jubilation Day""
Momenteel houdt Jools een winterstop; zo'n serie duurt altijd te kort. Over twee maanden, in april 2010, kunnen we weer genieten van een nieuwe serie "Later... with Jools Holland" Enfin, gelukkig is er ook altijd nog Top Gear.Top 2000 A GoGo
Deze mag in het rijtje niet ontbreken. "Top 2000 Á GoGo" (uitgezonden door de NPS) wordt dan weliswaar slechts een paar dagen per jaar uitgezonden (afgelopen jaar was dat van vrijdag 26 tot en met woensdag 31 december), maar is wat mij betreft toch een van de hoogtepunten, al is het alleen maar om de prachtige verhalen van Leo Blokhuis. Hij weet niet alleen veel, maar kan ook prachtig over zijn onderwerpen vertellen, weet verrassende verbanden te leggen en blijft daarbij enthousiast als een kind in een snoepjeswinkelNPS Podium
Tot slot NPS Podium. Dit programma wordt elke zondag utigezonden op Nederland 2 om 1 uur in de middag en herhaald op de daaropvolgende maandagavond om kwart voor elf. Het wordt gepresenteerd door Diewertje Blok, wat natuurlijk een van de charmes van het programma is. Het toont reportages, interviews en optredens van componisten, dirigenten en uitvoerenden uit de (klassieke) muziekwereld en de wereld van de dans. Uit NPS Podium: De beroemde violiste Sarah Chang speelt samen met het Radio Filharmonisch Orkest onder leiding van Jaap van Zweden het Vioolconcert van Jean Sibelius. Een concert in de serie Zaterdagmatinee vanuit het Amsterdamse Concertgebouw (16 april 2006)."
Acht mooie muziekprogramma's op televisie... En nu nooit meer klagen dat er niet genoeg aandacht wordt besteed aan serieuze muziek. Uit met Twitter en aan met die tv: genieten zul je!
Info:
- De website van "Spectacle: Elvis Costello with ...", waar je delen van shows kunt terugzien,
- Op de site van Het Gesprek kun je je abonneren op alerts per e-mail om op de hoogte gehouden te worden van nieuws over "Live from Abbey Road",
- De pagina van 2 Meter Sessies op de site van Het Gesprek,
- De pagina van De Artiestenfoyer op de site van Het Gesprek,
- Website van VPRO's "Vrije Geluiden",
- "Later... with Jools Holland" op de website van de BBC,
- Een mooi overzicht van de "Top 2000 A GoGo" van 2009 op de radio2 site,
- De website van NPS Podium.
gepubliceerd op zondag 2 november 2008
Waist Deep in the Big Muddy, deel 2 - Protest of song?
Eerder verschenen:
Waist Deep in the Big Muddy, deel 1 - Oorlog en muziek
Op de vraag of muziek dient voor vermaak, onderwijs of activisme antwoordde folkzanger Pete Seeger onlangs in een interview door Brian Braiker voor NEWSWEEK: "My father was a bureaucrat in the New Deal and he signed musicians to a development project. He said the important thing is not 'is it good music?' but, 'what is the music good for?'"
"Protest Songs For a Better World" is een verzamel CD met originele nummers met gemeenschappelijke thema's voor een Betere Wereld, uitgebracht in 2005Maar bij protestsongs is dat natuurlijk precies de bedoeling. Ze zijn daarom ook precies dat: tekst op muziek, en niet muziek met tekst. In protestsongs zal de boodschap die de tekst overbrengt belangrijker zijn dan de emotie die de muziek teweegbrengt.
Maar uiteindelijk is muziek toch 'een aaneenschakeling van klanken met een bepaald ritme in een duidelijk hoorbare structuur'. De protestsong is daarin een genre, zoals soul, blues, jazz, hiphop en rock genres zijn. Daarmee is niet gezegd dat de twee niet samen kunnen: het genre van de protestsong heeft prachtige muziek opgeleverd. Denk alleen al aan het ontroerende "Where have all the flowers gone?" van Pete Seeger (zie Waist Deep in the Big Muddy, deel 1).
Originele hoes van 'Give Peace a Chance' van de Plastic Ono Band met John Lennon, 1971Het genre van de protestsong heeft zijn wortels in de folktraditie van muzikanten als Pete Seeger, Woodie Guthrie, Sis Cunningham, Leadbelly, Ives en Ed McCurdy en Bill Monroe en voert terug naar een eeuwenoude voornamelijk Anglo-Amerikaanse traditie van volksmuziek.
Daarmee heeft het genre van de protestsong een langere traditie dan menigeen denkt. In dit verband is het antwoord wel aardig dat Boudewijn de Groot gaf in een interview in 1965 op de vraag "Denk je dat de protestsong nog lang succes zal hebben?": "Nog hoogstens één seizoen, omdat het protest het onderwerp is van de tekst in tegenstelling tot bijv. de Beat, waaronder veel meer valt."
In een interview met Rolling Stone Magazine in 2004 zei Bruce Springsteen over zijn sociaal-politieke engagement: "I always felt that the musician's job, as I experienced it growing up, was to provide an alternative source of information, a spiritual and social rallying place, somewhere you went to have a communal experience".
Hoes van 'We Shall Overcome: The Seeger Sessions' van Bruce Springsteen, 2006Dat laatste nummer, "Mrs. McGrath" (correcte - Ierse - uitspraak: "McGraw") is een anti-oorlogssong waarvan de tekst voor het eerst gepubliceerd werd in Ierland in 1815. Het is oorspronkelijk een protest tegen de oorlog om het Iberisch Schiereiland, de zogenaamde "Peninsular War" (1808 - 1814), tussen het Franse leger (onder bevel van Napoleon) en het Engelse (onder bevel van Wellesley).
Wordt er nog wel geprotesteerd door muzikanten?
Het lijkt haast of muzikanten tegenwoordig minder geëngageerd zijn en minder protesteren tegen sociale en politieke wantoestanden dan in de jaren zestig en zeventig. Misschien ben ik niet meer zo betrokken bij nieuwe muziek als ik graag denk te zijn. Misschien ook komt het door de kracht van nummers als "War" van Edwin Star en "Give Peace a Chance" van John Lennon, die boven zichzelf uitgroeiden en metaforen werden voor protest tegen alle vormen van geweld overal ter wereld.
De feiten laten zien dat ook 'moderne generatie' muzikanten zich met protestsongs keren tegen de oorlog in Irak. Bekende artiesten die dat doen zijn System of a Down, Gorillaz, Nine Inch Nails, Kanye West, James Blunt, Dream Theater, Eminem, The Black Eyed Peas, James Blunt en Ben Harper.
Ook rapband "The Coup" sprak zich ondubbelzinnig uit tegen de oolog. Het debuut album van The Coup stamt uit 1993. En terwijl rappers als "Public Enemy" en "KRS-One" zich toen nog bedienden van de retoriek van de "black power" beweging, richtte "The Coup" zich op de politiek. Op hun eerste album wordt meteen duidelijk dat de groep zich meer verbonden voelt met sociaal-politieke problematiek. Rapper en producer Boots (artiestennaam van Raymond Riley) was al vroeg politiek actief. Daarbij heeft het thema van sociale verandering bij hem altijd aandacht gehad. Dit sociaal-politieke engagement heeft The Coup weerhouden van een grote doorbraak.
Hoes van 'Pick a Bigger Weapon' van The Coup, 2006In het nummer "Wasted", te vinden op het titelloze album uit 2007 van emo/pop-punk band Cartel is de volgende tekst te vinden: "Manhattan, Twin Towers / Nuclear North Korea, bloodshed in Iraq / [...] screaming send the troops back / Turn the microphone up, you gotta hear the feedback / No gene war, too many wasted".
Hoes van 'Line in the Sand' van Lucy Kaplansky, 2004Ook een aantal van de oudere muzikanten die in de jaren zestig en zeventig al vooraan stonden bij demonstraties tegen de Vietnam oorlog, spelen nu weer een actieve rol als kritikasters tegen de regering Bush en de oorlog in Irak. Denk hierbij aan David Crosby, Bob Dylan, Jackson Browne (in april 2009 te zien in de Heineken Music Hall) en Neil Young (die zich heeft ontpopt tot een van de felste Bush-tegenstanders, zeg maar gerust Bush-haters).
Maar ook Bruce Springsteen, John Mellencamp, The Pet Shop Boys en Barbra Streisand laten in hun muziek, in interviews en bij demonstraties heel duidelijk weten dat ze tegen de oorlog in Irak zijn.
Merle Haggard op de voorkant van Time Magazine, 1974In de jaren zestig was de nu 68-jarige Haggard echter een fel tegenstander van de anti-Vietnam protesteerders, die hij onwetend en naïef noemde: "They didn't know anything more about the war in Vietnam than I did. [...] I felt I knew how those boys fighting in Vietnam felt.".
Zijn mening lijkt echter honderdtachtig graden gedraaid. Nu vindt hij namelijk dat Amerika zich uit Irak moet terugtrekken: het gaat slecht met de vrijheid en de positie van Amerika.
Yea, men in position but backing away
Freedom is stuck in reverse
Let's get out of Iraq and get back on the track
And let's rebuild America first.
— Merle Haggard in "Rebuild America First"
Zelfs de Rolling Stones, niet bepaald bekend vanwege hun duidelijke politieke standpunten of protestsongs, houden zich deze keer niet afzijdig. Op hun album "A Bigger Bang" uit 2005 staat het nummer "Sweet Neo Con", waarin ze ondermeer zingen: "It's liberty for all / Democracy's our style / Unless you are against us / Then it's prison without trial", als duidelijke aanklacht tegen de wijze waarop gevangenen in de Abu Graib gevangenis en op Guantanamo Bay behandeld worden.
Ook in de volgende nummers wordt een duidelijk standpunt ingenomen tegen de oorlog in Irak:
En ook nu gaan er weer artiesten naar het front om op te treden voor de troepen. Zo wordt voor de tweede keer de Bluzapalooza tour georganiseerd met optredens van Shemekia Copeland, Michael Burks, Deanna Bogart, Zac Harmon, Moreland & Arbuckle en Tony Braunagel.
Daarnaast zijn er natuurlijk ook muzikanten die nadrukkelijk de kant van de regering Bush kiezen en daarmee niet alleen achter de troepen, maar ook achter de politiek staan.
Zo steunt Charlie Daniels (onderhand ook al weer 70 jaar) de oorlog, als de 'good ol' country boy' die hij is. In 2007 trad hij met zijn Band op in Irak (album: "Live from Iraq", 2007).
Ook acts als Joe Lynn Turner (ex-zanger van Deep Purple) die in Irak optrad in 2008, Aaron Tippin (countryzanger, met name in Amerika bekend van nummers met titels als "You’ve Got to Stand for Something" en "Where the Stars and Stripes and the Eagles Fly") en Drowning Pool (metal band, bekend van ondermeer het nummer "This is for the Soldiers") traden op in Irak, niet alleen voor de troepen, maar ook nadrukkelijk vóór de oorlog.
Morgen: 'Waist Deep in the Big Muddy, deel 3 - Oorlogsfilms en muziek' ('Apocalypse Now' en de Rolling Stones)
(*) Gebruikte info en literatuur:
Ook in de volgende nummers wordt een duidelijk standpunt ingenomen tegen de oorlog in Irak:
- "Where is the Love?" door The Black Eyed Peas
- "Everybody's Gone to War" door Nerina Pallot
- "The Diaries of Private Henry Hill" door Blow Up Hollywood (een band uit New York)
- "Bush War Blues" door Billy Bragg
- "Let's Impeach the President" door Neil Young (is overigens meer een anti-Bush, dan een anti-Irak song)
- "Christmas in Fallujah" door Billy Joel (sterke tekst!)
En ook nu gaan er weer artiesten naar het front om op te treden voor de troepen. Zo wordt voor de tweede keer de Bluzapalooza tour georganiseerd met optredens van Shemekia Copeland, Michael Burks, Deanna Bogart, Zac Harmon, Moreland & Arbuckle en Tony Braunagel.
Daarnaast zijn er natuurlijk ook muzikanten die nadrukkelijk de kant van de regering Bush kiezen en daarmee niet alleen achter de troepen, maar ook achter de politiek staan.
Zo steunt Charlie Daniels (onderhand ook al weer 70 jaar) de oorlog, als de 'good ol' country boy' die hij is. In 2007 trad hij met zijn Band op in Irak (album: "Live from Iraq", 2007).
Ook acts als Joe Lynn Turner (ex-zanger van Deep Purple) die in Irak optrad in 2008, Aaron Tippin (countryzanger, met name in Amerika bekend van nummers met titels als "You’ve Got to Stand for Something" en "Where the Stars and Stripes and the Eagles Fly") en Drowning Pool (metal band, bekend van ondermeer het nummer "This is for the Soldiers") traden op in Irak, niet alleen voor de troepen, maar ook nadrukkelijk vóór de oorlog.
Morgen: 'Waist Deep in the Big Muddy, deel 3 - Oorlogsfilms en muziek' ('Apocalypse Now' en de Rolling Stones)
(*) Gebruikte info en literatuur:
- Anti-War Art - 'Massacre in Haditha'
16 oktober, 2007, The story behind the painting, door Tanya Tier - G.I.'s Tell of a U.S. Massacre in Korean War
The New York Times, 6 september 1999, door Sang Hun Choe, Charles J. Hanley and Martha Mendoza, Associated Press - Anti-war tunes are getting a hearing
USA Today, 29 juni 2006, door Edna Gundersen - FindArticles - Rock knocks Iraq
USA TODAY, juni, 2006, door Edna Gundersen - About.com - Top 10 Classic Anti-War Protest Songs
- Vietnam Era Anti War Music
door J.W. Anderson, Vietnam veteraan - FindArticles - TAKING MUSIC TO THE TROOPS
Gazette, The (Colorado Springs), Jan 14, 2008, by ANDREA BROWN - Wikipedia: Opposition to the Vietnam War
- Antiwar.com
- Ze willen het niet écht zien
cinema.nl, Waarom Irak-films floppen in de Verenigde Staten, 3 april 2008, door Floortje Smit - Protest Music of the 60's
gepubliceerd op vrijdag 11 januari 2008
Eiland toptien
Een van die muzikanten die het muziekheldendom is overstegen is Bob Marley. Net als Chuck Berry, Elvis Presley en John Lennon is Bob Marley een muzieklegende geworden, voor sommigen zelfs nog meer dan dat. Voor Will Smith in zijn 2007 film 'I am Legend' is Marley de belichaming van hoop op leven en zijn enige link met de normale maatschapij die ooit was. Terecht merkt hij ergens in de film op dat iedereen Bob Marley's muziek zou moeten kennen... Zo niet, "Ga direct naar de gevangenis. Ga niet langs "Start". U ontvangt geen ƒ 200".
Voor Will Smith staat zijn muziekverzameling voor de spreekwoordelijke 10 CD's die je uitkiest als je naar een onbewoond eiland zou worden verbannen of die je meeneemt op je iPod als je op vakantie gaat.
Of je nu ver weg gaat, met vliegtuig, trein of auto reist of een camping in eigen land opzoekt, een van de essentiële zaken om mee te nemen is natuurlijk een mp3-speler met voldoende geheugenruimte. Een verblijf op plekken als vliegvelden, busstations, treinen, tenten, hotelkamers of onbewoonde eilanden kan er een stuk door worden veraangenaamd.
Een probleem (ok: een luxe-probleem) is te beslissen welke muziek er moet worden meegenomen. Worden het 'de Essentials'? Houden we rekening met meeluisteraars, doen we modern én klassiek, nemen we hele albums mee of slechts bepaalde nummers, kopiëren we John Lennon, maar geen John Fogerty, wél Bob Marley, maar geen Bob Dylan?
Een album ligt altijd klaar (het debuutalbum van Lisa dal Bello), maar dan blijven er wel nog zat andere mogelijkheden over. Mijn keus zou dan zijn:
- Lisa dal Bello - Lisa dal Bello
- Middle Man - Boz Scaggs
- Single - Bill Champlin
- Boston - Boston
- Sergeant Pepper's - The Beatles
- Ziggy Stardust - David Bowie
- Blue Obsession - Michael McDonald
- Belle - Al Green
- Songs in the Key of Life - Stevie Wonder
- Night at the Opera - Queen
Gelukkig heeft een beetje iPod al gauw 30 Gig aan schijfruimte aan boord (de nieuwste generatie zelfs het dubbele), en da's ruim genoeg voor zo'n 6000 tot 7000 nummers van goede tot redelijke kwaliteit. Dit stelt een beetje muziekliefhebber weliswaar nog steeds voor lastige keuzes, maar over het algemeen zou het vaststellen van een selectie geen problemen moeten opleveren. De inhoud van mijn iPod zou, naast de 10 al genoemde albums, ondermeer bestaan uit:
- Road Island - Ambrosia
- The White Album - The Beatles
- Déja Vu - Crosby Stills Nash & Young
- Nightwatch - Kenny Loggins
- I Robot - Alan Parsons
- Shpritz - Herman Brood
- Sticky Fingers - The Rolling Stones
- Born to Run - Bruce Springsteen
- Tusk - Fleedwood Mac
- The Kick Inside - Kate Bush
- Led Zeppelin IV - Led Zeppelin
- Kind of Blue - Miles Davis
- Breakfast in America - Supertramp
- Remote Control - The Tubes
- Joe's Garage (I, II & III) - Frank Zappa
- Hotel California - The Eagles
- An Autobiography - Johny 'Cougar' Mellencamp
- Harvest - Neil Young
- Desire - Bob Dylan
- Chicago Transit Authority - Chicago
- The Album - Abba
- What's wrong with this picture - Andrew Gold
- Infinity - Journey
- Legend - Bob Marley & The Wailers
- Flesh + Blood - Roxy Music
- Abraxas - Santana
- Diamond Girl - Seals & Crofts
- Every Picture tells a story - Rod Stewart
- Monterey International Pop Festival - The Mamas & The Papas
- Tourist - St. Germain
- Dark Side of the Moon - Pink Floyd
- Midnight Love - Marvin Gaye
- Toto - Toto
- Darkness on the Edge of Town - Bruce Springsteen
Het zijn allemaal kandidaten. En dan heb ik het nog niet over Bach, Verdi, Mozart, Mahler, Boccerini, Beethoven, Vivaldi, Edwards... dit zijn geen eenvoudige keuzes; dit zijn zelfs emotionele keuzes! Grijsgedraaid zijn ze onderhand, bijna alle bovengenoemde albums. Van de meeste kan ik de lyrics aardig meezingen, de gitaarpartijen redelijk meespelen op mijn luchtgitaar en zelfs de drumsolo's feilloos mee luchtdrummen.
Lekker als dat is, wellicht is het een aardiger voor de eiland notering een lijstje samen te stellen met wat onbekendere albums en artiesten. Op die manier kun je nog een en ander ontdekken.
Daarom wordt mijn eiland top*tien uiteindelijk:
- Lisa dal Bello - Lisa dal Bello
- Bandit - Bandit
- Outlaws - The Outlaws
- Hold On - Trapeze
- All Out - Grin-
- Dixie Rock - Wet Willie
- Crackin' - Crackin'
- Lauren Wood - Lauren Wood
- Love & Respect - Marla Glen
- Watchin' TV - Barefoot Jerry
- The Eyes of an Only Child - Tom Jans
- Universal Love - MFSB
- Prone to Lean - Donnie Fritts
Abonneren op:
Posts (Atom)
venster
