De traagheid van een duiker

Hoes van "Arc of a Diver" van Steve Winwood, uit 1981

Van verschillende kanten hoor ik dat Mooimuziek traag is met laden. Een van de oorzaken daarvan is de grootte van de plaatjes op de pagina's. Ik ben bezig om dat te verhelpen en binnenkort zou de site een stukje vlotter moeten zijn. Nog even geduld alsjeblieft.

Ik neem je vandaag mee terug naar 1981. Ik was 20 en was bepaald niet zo music-savvy als ik nu ben. Het was de tijd waarin ik muzikaal werd opgevoed door een goede vriend van me. Hij was het die me de liefde doorgaf voor Lisa dal Bello, die me wees op de muzikanten die later in Toto speelden, die mijn oren opende voor Rock en Americana. Op zijn kamer hoorde ik voor het eerst Boz Scaggs, The Tubes, Warren Zevon, Johnny Cougar, The Babys, Crackin', Les Dudek, Hall & Oates, Michael McDonald, Don Henley, Bruce Springsteen, Steve Winwood... Je begrijpt, het waren mooie tijden met bijna elke week een nieuwe muzikale ontdekking. En ik dronk het op als ware het de zoetste nectar op deze aarde.

In dat jaar kwam de plaat "Arc Of A Diver" uit van Steve Winwood. Het zal in een weekeinde geweest zijn, ergens rond kwart over vijf dat Steven de LP opzette. Ik vond het meteen prachtig, dit album waarop meester keyboard speler Winwood voor het eerst alle instrumenten zelf speelt. Hoogtepunt is nog altijd het nummer "While You See a Chance". Zo begon ook de kennismaking met het album.

In die tijd woonde ik nog bij m'n ouders. Die dag had ik met ze afgesproken zes uur 's avonds thuis te zijn voor het eten. Maar ja, wonderlijke nieuwe muziek, pilsje erbij, goeie vriend... Op het moment dat ik door had dat ik er vandoor moest begon net het een na laatste nummer, "Night Train". 'Ach, nog twee nummers...', dacht ik, niet wetende dat die laatste twee nummers samen bijna een kwartier duren. "Night Train" is een briljant nummer, met het tempo van een voortrazende locomotief, dat bijna 8 minuten duurt. Aan het einde daarvan zat ik al op hete kolen. Toen begon "Dust". Ik heb niet goed naar de tekst geluisterd, die eerste keer. Had ik dat wel gedaan, dan had ik gehoord dat het ging over tijd.

Time they call the universal healer but you're back every three days
Settling all around me
A feather duster's no substitute for the real thing
And the dust you left behind is settling still

Uit "Dust" van Steve Winwood

Gewoonlijk deed ik ongeveer twintig minuten over de afstand van Steven's ouderlijk huis naar het mijne. Die avond is het me gelukt in tien.
Dat is onderhand bijna dertig jaar geleden. Gelukkig heb ik ook dat album nog altijd. En gelukkig is en blijft het een uitstekend album. Ik ga er zo nog eens naar luisteren. Op m'n gemak.

Lees verder/Read more »

Summertime

Woensdagavond kwam ik laat terug uit Alkmaar, waar mijn werkgever zetelt. Daar had ik ondermeer een presentatie gegeven over de laatste opdracht die ik had vervuld en 's avonds hadden we met negen collega's in een restaurantje nog zitten eten en napraten met de Taptoe in het kader van 'Alkmaars Ontzet' op de achtergrond. De sfeer was gezellig en ondanks mijn initiële tegenzin in de reis van Rotterdam naar Alkmaar en terug, had ik het uitstekend naar m'n zin gehad.

Onderweg naar huis had ik zitten meeblèren op de muzikale successen van 1966 (mp3) ("I'm a boy" van The Who, "I'll Be There" van de Four Tops, "Nobody loves you when you're down and out" van de Spencer Davis Group met een 18-jarige Steve Winwood op piano en vocals, "Sunshine" van Donovan, "Eleanor Rigby" van The Beatles), opgediend door Stefan Stassen in KRO's 'Theater van het Sentiment'.

Tegen elf uur was ik bijna thuis toen uit de boxen een fan-tas-ti-sche cover schalde van 'Summertime'. Jazeker, de 'Summertime' van George Gershwin uit de musical 'Porgy and Bess'. De 'Summertime' van Sarah Vaughan. De 'Summertime' van Ella Fitzgerald en Louis Armstrong. En de 'Summertime' ook van Miles Davis op z'n trompet. Maar verder moest iedereen er met z'n tengels en z'n stem van af blijven, want iedere andere cover kon het alleen maar verpesten...

En toen was daar Billy Stewart. En jonge jonge jonge, wat knalt deze cover! Hij is gewaagd (met een ander ritme), hij is sensueel (en niet romantisch), hij is zelfs grappig (ja, probeer hier maar eens *niet* bij te grinniken). Je moet 'm dus echt gaan horen!

Billy Stewart, aka 'Fat Man'

Billy Stewart werd geboren op 24 maart 1937. Deze getalenteerde soul zanger tekende een contract bij Chess, voordat hij ondermeer in de band speelde van Bo Diddley (1956). In december 1964, nam hij zijn grote hit "I Do Love You" op, waarmee hij maar liefst 21 weken lang in de R&B en Pop hitlijsten stond. Zijn volgende hit heette "Sitting In The Park". Door zijn grote succes kwam Billy niet meer toe aan studiowerk, want "optredens betalen meer rekeningen dan het opnemen van platen", zoals hij zei.

Op 6 oktober 1965 nam Stewart het nummer "Summertime" op. Als tiener had hij dit nummer als eens ten gehore gebracht op een talentenconcours. Op de opnamen speelden ondermeer Pete Cosey (gitaar), Louis Satterfield (electrische bas), Sonny Thompson (piano) en Maurice White (drums). White zou later in de jaren zeventig grote successen vieren met zijn band Earth, Wind & Fire. Het nummer bereikte de zevende plaats op de R&B hitlijsten.
Op deze cover is goed te horen dat Billy Stewart verzot was op Calypso muziek. De Latin invloeden maken "Summertime" zowaar dansbaar!

Op 17 januari 1970 raakte de auto waarin Billy Stewart en drie bandleden van de weg en belandde in een rivier. Stewart en de anderen kwamen om bij dit ongeluk.
Billy Stewart werd slechts 33 jaar oud.

De "Summertime" versie van Billy Stewart

Lees verder/Read more »

Lekkere orgeltjes

Lekkere orgeltjes kennen we sinds het ontstaan van de gospelmuziek. Aretha Franklin, Whitney Houston, Al Green, Anita Baker, allemaal hebben ze geweldige gospelsongs gezongen met heerlijk sexy orgeltjes. Denk echter niet dat het gebruik van sexy orgeltjes voorbehouden is aan zwarte gospelmuziek, of zelfs maar aan gospelmuziek per se.

Ik noem vijf nummers, in willekeurige volgorde, waarin een lekker orgeltje de hoofdrol opeist:

• Kenny Loggins - If You Believe (Leap of Faith, 1991)
• Michael McDonald - For Once In My Life (Soul Speak, 2008)
• Steve Winwood - Why Can't We Live Together (About Time, 2003)
• Les Dudek - Cruisin' Groove (Les Dudek, 1976)

Het vijfde nummer bevat het allerlekkerste orgeltje aller tijden: Boz Scaggs - Runnin' Blue (Greatest Hits Live, 2004). Bovendien hoor je een gevaarlijk lekkere sax, bijzonder lekkere piano en een intimiderend lekkere trompet.

Kippenvelmuziek!!

Lees verder/Read more »

Programma North Sea Jazz 2009: prikkelend, verrassend en erg muzikaal

Het programma van North Sea Jazz 2009 is vandaag bekend gemaakt. De voorspelling die ik enkele dagen geleden gedaan had is daarmee uitgekomen: Sabrina Starke staat op het North Sea Jazz 2009.
Hierbij een kort overzicht van de artiesten die dit jaar op North Sea Jazz zullen optreden.

Adele • BB King • Burt Bacharach • Seal • Duffy • Jamie Cullum • Erykah Badu • George Benson • SMV featuring Clarke, Miller & Wooten • James Taylor • Roy Hargrove • Esperanza Spalding • Amos Lee • Raphael Saadiq • Raul Midón • Wynton Marsalis • Hank Jones • Chris Potter • Wouter Hamel • Robin Thicke • Steve Winwood • Toots Thielemans • McCoy Tyner • Allen Toussaint • Hiromi & Akiko Yano • Cecil Taylor • Randy Crawford & Joe Sample Trio • “Sing the Truth” featuring Diane Reeves, Lizz Wright & Simone • Eric Vloeimans • John Scofield Piety Street Band • George Duke & Rachelle Ferell • Chuco Valdes • Candy Dulfer • Q-Tip • Melody Gardot • David Sanborn • Lee Konitz & Brad Meldau & Charlie Haden & Jorge Rossy • Kyteman’s Hiphop Orkest • Paquito D’Rivera • Eli 'Paperboy' Reed • James Hunter • Bart Lust Quintet • Lee Ritenour • Greetje Kauffeld • Jazzanova • Herbie Hancock • Sabrina Starke

Nu nog een sponsor voor kaartjes en Mooimuziek doet uitgebreid verslag...

Info:
Web: kijk op northseajazz.com voor het complete overzicht

Lees verder/Read more »

Mijn Muziekhelden

Als blokfluiter, gitarist, pianist, organist en trommelaar ben ik helaas schromelijk mislukt. Na mijn laatste verhuizing heb ik dan nog wel het oefen drumstel weer uit de mottenballen gehaald, mét een doos goede voornemens; maar een muziekheld zal ik nooit worden.

Nu hoeft dat ook niet, want muziekhelden zijn er in overvloed.
Neem Lisa dal Bello. Haar eerste, titelloze, LP hoorde ik voor het eerst in 1978 bij een vriend thuis, nadat zijn oudere broer die had meegenomen uit Amerika. Dal Bello had het album het jaar daarvoor - op haar achttiende - geschreven, deels samen met de later beroemd geworden producent David Foster (van ondermeer Celine Dion, Chicago, Whitney Houston, Paul McCartney), die ook dít album produceerde. Vol emotie, passie, funk, spunk, rock, soul en sensualiteit deden de songs van deze Canadese mijn muzikale wereld op zijn grondvesten schudden. En ook na dertig jaar staan ze nog als een huis! Gepassioneerd waren ook de producer, de muzikanten en de zangeres zelf. Haar stem, die dezelfde kracht en expressie heeft als die van Tina Turner en zo warm en elastisch is als die van Oleta Adams, raakt me nog altijd. De muzikale vrijage tussen Lisa dal Bello en David Foster redde mijn muzieksmaak, zo tegen het einde van mijn puberteit, uit de klauwen van de wansmaak. Luister alleen maar eens naar het nummer ‘Stand in your way’; stem, gitaar, drums, ritme, bas, percussie, orgel, alles komt er in samen. Kijk hier voor meer informatie over dit album.

Bij toeval - en onder het slaken van een vreugdeskreet - vond ik de LP rond 1980 terug bij ‘Concerto’ aan de Utrechtsestraat in Amsterdam. Lisa dal Bello werd toegevoegd aan mijn muziekverzameling in het goede gezelschap van ondermeer Kenny Loggins, Boz Scaggs en Bill Champlin, die alle drie trouwens op verschillende momenten in hun carrière albums hebben laten produceren door David Foster.

Natuurlijk is er voor de ware muziekliefhebber niets mooier dan zijn muziekhelden te bekijken en te luisteren naar wat ze het beste doen. In 1984 lukte mij dat met Lisa dal Bello. Helaas zong ze niets van dat prachtige eerste album uit ‘77. Wel kwam haar album Whomanfoursays ruim aan bod. Compleet andere muziek, heel veel synthesizers, maar wat een stem ook toen nog steeds!

Terugkijkend was het eerste album van Lisa dal Bello in feite ook een van de eerste albums van wat later bekend is geworden als Toto (van mega hits ‘Africa’ en ‘Rosanna’), toentertijd nog onbekende studio muzikanten. Naast Toto, opgericht in 1978, zijn vooral Kenny Loggins en Boz Scaggs ook in Europa wat bekender geworden. Loggins heeft met Loggins & Messina en later met Michael McDonald (nog zo’n muziekheld!) grote successen beleefd. Boz Scaggs heeft grote internationale hits gehad met onder andere ‘Lido Shuffle’ en ‘We're All Alone’. De begeleidingsband op zijn tournees ter promotie van de albums ‘Silk Degrees’ (1976) en ‘Middle Man’ (1980) bestond voor het grootste deel uit de mannen van Toto. Sterker nog: Boz Scaggs heeft ooit één nummer opgenomen met miss Dal Bello, om het kringetje rond te maken. Dat nummer heet ‘Miss Sun’ en is een onbekend zinderend juweeltje uit de muziekhistorie; het werd geschreven door David Paich, de toetsenist van Toto…
Ook tijdens het live optreden dat ik in 2001 in de Melkweg zag van een grijzende Scaggs bleef dit nummer volledig overeind, inclusief een heerlijk orgeltje! Hij heeft trouwens iets met Missen: het nummer ‘Miss Riddle’, van zijn CD ‘Dig’ uit 2001, is door hem zelf geschreven. Ook dit nummer is zo’n prachtig muzikaal juweeltje, ditmaal met mooi ingetogen altsaxofoon in plaats van zinderend orgeltje.

Overigens, het summum van lekkere orgeltjes is natuurlijk te horen bij mensen als Al Green, Steve Winwood, Billy Preston, Stevie Wonder, Lenny Kravitz, Pointer Sisters, Gladys Knight & The Pips. Maar ook Boz Scaggs hoort thuis in dit rijtje, en nog wel met een eervolle vermelding ook; luister naar ‘Runnin’ Blue’ op de laatste live CD (ook uitgebracht op DVD) en probeer maar eens stil te blijven zitten bij dát orgeltje… onmogelijk! Door muziek kun je werkelijk huilen en lachen tegelijkertijd.
En tjongejonge, wat een muzikanten!

Lees verder/Read more »

LP en CD: vredige coëxistentie of parasitaire relatie?

De LP en de CD: vredige coëxistentie of parasitaire relatie? Foto: ION Audio

Het concept van de CD wordt dit jaar dertig. Jawel, het concept; de CD zelf is namelijk pas in 1982 gelanceerd. Het concept van de CD, gepatenteerd door Philips, werd vanaf 1979 door Philips, in samenwerking met Sony, ontwikkeld tot het eindprodukt dat wij nu kennen. Sinds die tijd is ondertussen een hele generatie volwassen geworden met de schijfjes.

Drie jaar nadat Philips en Sony begonnen met de ontwikkeling werd uiteindelijk de eerste CD uitbracht. Dit was het album "The Visitors" van Abba, uitgebracht in 1981. In 1982 was het nog maar de vraag of het nieuwe medium een commercieel succes zou worden. Tegenwoordig is het niet meer weg te denken in allerlei vormen. Destijds zag men het voornamelijk als een vervanger van de muziekdrager die toen het meest populair was, de LP. Het doel dat Philips zich had gesteld met de ontwikkeling van de CD was om een kwalitatief betere geluidsdrager te maken was dan de LP of de cassettebandjes. Velen vonden dit op zijn minst ambitieus. Een digitale kopie met natuurlijk gegevensverlies kan, zo vond men, nu eenmaal niet op tegen een analoge een-op-een kopie.
Zelfs tegenwoordig worden daar nog felle discussies over gevoerd. Sommigen vinden dat het voordeel vooral voor klassieke muziek geldt. Anderen wijzen er op dat het menselijk oor niet in staat is geluid waar te nemen met een frequentie boven 40kHz. Daarom is het, zo redeneren zij, onmogelijk om het geluid van een CD te onderscheiden van dat van een LP.

Een van de meest genoemde argumenten ten voordele van de LP is echter de grootte van de hoes. En inderdaad, er is een hele generatie opgegroeid die niet weet hoe lekker het is om een grote LP hoes in handen te hebben. Op 30 bij 30 centimeter kun je nu eenmaal meer grafische en textuele informatie kwijt dan op de 12,1 vierkante centimeter van een CD boekje.
En dat is ook voor mij het grootste voordeel van een LP: zo'n hoes, waar je geen loep bij nodig hebt, die je kunt lezen zonder toegeknepen ogen. Een hoes ook waar ontwerpers nog wat mee kunnen uithalen. Geen van de CD hoezen haalt het bijvoorbeeld bij de openklappende hoes van "Brain Salad Surgery" van Emerson Lake & Palmer, of de hoes van "Sticky Fingers" van de Rolling Stones met de echte ritssluiting, of die van de vroege Yes albums met de zwevende buitenaardse werelden van Roger Dean of die van "Walls and Bridges" van John Lennon met de flappen waar je steeds een nieuwe hoes mee kunt samenstellen.
Tuurlijk, er zijn zeker prachtige CD ontwerpen te vinden. Kijk naar de collector's uitgaven van "Modern Times" van Bob Dylan, "Techarí" van Ojos de Brujo, "Pacific Ocean Blue" van Dennis Wilson of "Heavy Soul" van Paul Weller, om er een paar te noemen. Maar over het algemeen halen CD hoesontwerpen het niet bij de hoesontwerpen voor vinyl LP's.

Eerlijkheidshalve moet dan natuurlijk ook het grootste voordeel van de CD worden genoemd. En die heeft wat mij betreft niets met geluidskwaliteit te maken. Dat voordeel is veel praktischer: waar je vroeger een kamer nodig had voor een enigszins uitgebreide verzameling, kun je je collectie nu kwijt in een paar kasten, zonder je vriendin daar meteen bovenop te krijgen.

In extremo maakt de toenemende digitalisering zelfs die kasten overbodig. Maar zeg nu zelf: een harde schijf van een terrabyte vol mp3-tjes is toch lang niet zo cool als al die tastbare zilveren schijfjes in je kast?!

Trivia:

• De LP (Elpee, Long Player of langspeelplaat) werd in 1948 geïntroduceerd door CBS.
  
• LP's zijn tweezijdig en kunnen op elke kant 20 tot 30 minuten aan muziek bevatten.
  
• Standaard LP's hebben een diameter van 300 millimeter.
  
• Standaard CD's hebben een diameter van 120 millimeter.
  
• CD's kunnen exact 74 minuten aan audio bevatten. Naar verluidt was de vrouw van de directeur van Sony gek op de Negende symphonie van Beethoven in de uitvoering onder leiding van dirigent Wilhelm Furtwängler uit 1951. Deze duurt precies 74 minuten.De huidige standaard voor audio CD's is een duur van 80 minuten (gelijk aan 700MB).
  
• In het gaatje van een CD past exact een ouderwets dubbeltje. Het verhaal gaat dat de Philips ingenieurs zo de Nederlandse afkomst van het medium benadrukten. Veel waarschijnlijker is echter dat de diameter om meer praktische redenen is gekozen, zoals de gemiddelde vingerdikte.
  
• De eerste CD werd uitgebracht in 1982. Dit betrof het album "The Visitors" van Abba van een jaar daarvoor.
  
• Het eerste album dat gebruik maakte van de audiotechnisch superieure mogelijkheden van de CD was "Brothers In Arms" van Dire Straits uit 1985.
  
• Naar schatting zijn er wereldwijd onderhand zo'n kleine tweehonderdvijftig miljard cd's verkocht.
  
• Ondertussen bestaan er ook dubbelzijdige CD schijfjes, de zogenaamde 'dualdisc', met een CD aan één kant en een DVD aan de andere. Voorbeelden zijn "We Shall Overcome - The Seeger Sessions" van Bruce Springsteen en "About Time" van Steve Winwood.

Lees verder/Read more »