It's late

Now just for once this post will be in English, mainly just to find out if this 'Sphere widget' at the bottom of this post is any good at all or if we need to kick it (Comment: The widget was kicked. It worked for English posts only. Bummer!). But besides that it's really late right now so it makes perfect sense to write something nice about one of my favourite rock songs of all time: Queen's "It's late"

The song "It's late" came off Queen's 1977 lp "News of the world", a wonderful album completely out of sync and yet full of songs that bare the marks of great craftsmanship, yet sometimes sound like complete parodies of what was hip at the time: punk. On "Shear heart attack" and "We will rock you" the band almost sounds like the Sex Pistols in drag. Then again, that should come as no surprise to anybody knowing Freddie Mercury who, when he first met Sid Vicious prompted a delicious "Ah, Mr. Ferocious, how are you?".

The whole album is much less polished than their previous ones, and "it's late" seems to summon up this new approach. 'The music builds up an impressive set of dynamics by contrasting verses that flow with a moody sense of swagger to a stomping chorus that balances its operatic quality with a gritty sense of punch' as allmusic puts it.

Queen: "It's Late"

Although "News of the World" was a hit at the time, it was the last of the epic Queen albums. What followed was a set of long players that gave the band a string of hits but never reached the artistic quality of those first six. Of course back in the seventies most music critics didn't like their music anyway because progressive rock bands were supposed to have a clear opinion on how the world could be turned into a happy clappy place. And with lyrics like "It's late - and I'm bleeding deep inside. It's late - is it just my sickly pride" Queen showed a lack of such a vision. But Freddie explained "we have nothing to say, but we say it so well".

And they did!

Lees verder/Read more »

mooie liedjes

Christy Moore (Ierse singer-songwriter, mm) once said songs are floating in the air all the time, melodies, phrases. You’ve got to pluck them out of the air, otherwise they’ll drift by and Paul Simon or some other bastard will get ‘em." - Shane Macgowan (1992)

"Keith Richards zei ooit dat mooie liedjes in de lucht hangen. Je moet ze alleen op het goede moment plukken. Hij heeft gelijk. Liedjes wachten en zweven boven ons." - miRco (op http://www.mircomooieliedjes.nl/)

Through Here Quite Often - Crosby & Nash
She - Charles Aznavour
Ruthless Queen - Kayak
Miss Sun - Toto
Conviction Of The Heart - Kenny Loggins
Overload - Lauren Wood
She's Out Of My Life - Michael Jackson

Through Here Quite Often Artiest/Band: Crosby & Nash | Muziek: Dean Parks | Tekst: David Crosby | Album: Crosby & Nash | Jaar: 2004 Graham Nash: "[Dit is] een ongelooflijk hartverscheurend mooi nummer, over wat David opviel in een koffiehuis, waar hij een serveerster zag die onvoorstelbaar aardig was voor mensen op een heel eenvoudige manier - hoe ze iemand een vork aangaf, en hem niet op tafel smeet. Kleine momenten van vriendelijkheid - David zag het en schreef de woorden op." bron: Mix Online

She Artiest/Band: Charles Aznavour | Muziek: Charles Aznavour | Tekst: Herbert Kretzmer | Album: She (themanummer van "Seven Faces Of Woman", serie van zeven toneelstukken over de verschillende aspecten van de moderne vrouw op zeven verschillende leeftijden) | Jaar: 1974 (Aznavour), 1999 (Costello) De begintoon heeft hij goed; toch ben ik telkens teleurgesteld wanneer ik de stem van Elvis Costello herken in de 'Notting Hill' versie van 'She'. Zeker: hij doet het mooi, dat moet ik toegeven. Maar niemand kan 'She' beter zingen dan de man die de franse Frank Sinatra wordt genoemd. Aznavour zingt alleen al die eerste langgerekte 'She' met zoveel passie en liefde - en zo verschrikkelijk mooi - dat doet Costello hem niet na. Zie ook FreakyTrigger, voor een discussie (Engels) over Aznavour's 'She'

Ruthless Queen Artiest/Band: Kayak | Muziek: Ton Scherpenzeel | Tekst: Irene Linders | Album: Phantom of the Night | Jaar: 1978 Edward Reekers was al lange tijd een grote fan van Kayak. In 1978 kwam zijn droom uit en werd hij lead zanger van de groep, nadat Max Werner, tot dat moment de zanger, de drums overnam van Charles Schouten (die overstapte naar Kaz Lux). Het eerste nummer dat de groep in deze bezetting opnam werd meteen hun grootste hit: Ruthless Queen. Zie ook de officiële pop-video van 'Ruthless Queen'

Miss Sun Artiest/Band: Toto | Muziek/Tekst: David Paich | Album: Toto XX | Jaar: 1991 Toto nam midden jaren 70 al het nummer 'Miss Sun' op voor een demotape. Lisa dal Bello, destijds de vriendin van Toto's drummer Jeff Porcaro, zong daarop de tweede stem. Uiteindelijk werd het nummer niet uitgebracht. In diezelfde tijd luisterde Dal Bello veel naar het album 'Silk Degrees' van Boz Scaggs, dat geproduceerd was door David Paich. Toen Boz Scaggs in 1980 uiteindelijk 'Miss Sun' uitbracht op het compilatie album 'Hits!' zong zij ook daarop de tweede stem. Toto bracht hun originele versie pas uit in 1998 op het album 'Toto XX'. bron: stevelukather.net

Conviction Of The Heart Artiest/Band: Kenny Loggins | Muziek/Tekst: Mark Isham, Kenny Loggins, Guy Thomas | Album: Leap of Faith | Jaar: 1991 Dit album staat vol met pareltjes die grotendeels onderbelicht zijn gebleven (onbegrijpelijk genoeg krijgt het van 'allmusic' een beoordeling van slechts 2 sterren). "Conviction Of The Heart" is zo'n pareltje. Loggins schreef het nummer ter ere van "Earth Day" 1990. Dergelijke dagen zijn dan wel typisch Amerikaans, het nummer zelf echter heeft een spiritualiteit die het werelds maakt. Op het schitterende live album "Outside: From The Redwoods" van 2 jaar later staat een prachtige versie van dit nummer (en van vele andere zoals onder meer "Celebrate Me Home" en "This Is It").

Overload Artiest/Band: Lauren Wood | Muziek/Tekst: Lauren Wood | Album: Lauren Wood | Jaar: 1979 Als je voor je eerste album de namen van Michael McDonald, Bill Champlin, Jay Graydon, Bobby Kimball, Jeffrey Porcaro, David Hungate en Steve Lukather mag noteren, dan kan er met je carrière verder toch niets misgaan. Toch hebben we na haar titelloze debuut album uit 1979 internationaal verder niets meer gehoord van Lauren Wood. En dat is jammer, want ze heeft een mooie, loepzuivere, wat omfloerste stem. In het nummer "Overload" komt die stem uitstekend tot uiting. Op haar website (laurenwood.com) kun je zien dat Lauren na haar debuut beslist niet heeft stilgezeten.

She's Out Of My Life Artiest/Band: Michael Jackson | Muziek/Tekst: Michael Jackson | Album: Off The Wall | Jaar: 1979 De snik aan het einde weet bij mij elke keer nog een zenuw te raken. Kippevel in het kwadraat, zo verschrikkelijk mooi! Hier moet je niet over praten, dit moet je voelen. Ik vond deze prachtige opname van She's Out Of My Life: recht door het hart en ongelooflijk goed geproduceerd!

Lees verder/Read more »

David Bowie, Wild is the Wind

In 1976 bracht David Bowie een van de beste lp's uit zijn carrière uit. "Station to Station" was het negende album in een reeks die de richting van de popmuziek in de jaren zeventig voor een belangrijk deel bepaald heeft en waarvan de invloed ook in de hedendaagse pop nog voelbaar is. Bovendien staat op deze klassieker een van de mooiste covers uit de popgeschiedenis.

Station to Station, jaar: 1976

De drijvende gitaar van Carlos Alomar aan het begin van de titelsong zorgde voor een ware sensatie. Tijdens de Serious Moonlight Tour in 1983 beleefde ik in de Rotterdamse Kuip met eigen ogen en oren hoe Alomar als een ware magiër het geluid van een ouderwetse stoomlocomotief op vaart uit zijn gitaar toverde. Het hele stadion ging aan boord en werd door Bowie en de band meegenomen op reis door zijn gehele oeuvre.

"Station to Station" is een klasse apart en bevat, samen met "Low" wellicht het beste werk uit zijn carrière:

1. "Station to Station", "The return of the Thin White Duke / Throwing Darts / In lovers' eyes", tijdloos mooi,
   
2. Het prachtige haunting "Golden Years",
   
3. "Word On A Wing" met zijn typische desolate begin en einde,
   
4. "TVC15" dat begint als een bijna saloon-achtig dansnummer,
   
5. "Stay" met zijn opzwepend begin en een uitstekende gitaarsolo; wellicht is "Stay" niet een typisch Bowie-nummer, maar het is wel een rock-nummer bij uitstek... zo worden ze niet veel meer gemaakt!
   
6. En dan "Wild Is The Wind". De eerste keer dat ik het hoorde werd ik er meteen verliefd op. Om de een of andere reden vond ik dit wel een typisch Bowie-nummer. En laat uitgerekend dit nummer nu een cover zijn.

"Wild Is The Wind" is namelijk geschreven door Dimitri Tiomkin en Ned Washington, die het schreven voor Johny Mathis. Mathis nam het nummer op voor de film "Wild is the Wind" uit 1957. Echt bekend werd het in de uitvoering van Nina Simone.

De tekst is prachtig en poëtisch:

You touch me
I hear the sound of mandolins
You kiss me
With your kiss my life begins
You're spring to me
All things to me
Don't you know you're life itself

Lees het nog een keer. Luister daarna naar Johny Mathis, Nina Simone en David Bowie.

Deze video stamt uit 1981. Dat jaar werd een bewerkte versie uitgebracht door RCA ter promotie van het verzamelalbum ChangesTwoBowie. Regisseur was David Mallet, die de video opnam in grijstinten. Een prachtrig voorbeeld van less is more.

1976 Was sowieso een muzikaal top jaar. Bekijk de volgende indrukwekkende lijst eens, stuk voor stuk klassiekers en allemaal uit 1976:

• Boz Scaggs, Silk Degrees
  
• Boston, Boston ("More Than A Feeling")
  
• Queen, Day At The Races ("Tie Your Mother Down")
  
• Ambrosia, Somewhere I've Never Traveled
  
• Steve Miller Band, Fly Like an Eagle
  
• The Alan Parsons Project, Tales of Mystery and Imagination
  
• Eagles, Hotel California
  
• Ramones, Ramones
  
• Andrew Gold, What's Wrong With This Picture?
  
• Tom Jans, Dark Blonde
  
• Steely Dan, The Royal Scam
  
• Stevie Wonder, Songs In The Key Of Life
  
• Joe Cocker, Stingray
  
• Joni Mitchell, Hejira
  
• Marvin Gaye, I Want You
  
• Al Stewart, Year of the Cat
  
• Jeff Beck, Wired
  
• Chicago, X
  
• Les Dudek, Les Dudek (met Jeff Porcaro, David Paich, Tom Scott, Boz Scaggs, David Hungate, David Foster)
  
• Bob Dylan, Desire
  
• Abba, The Arrival
  
• Peter Frampton, Frampton Comes Alive
  
• Lou Reed, Coney Island Baby
  
• Blondie, Blondie

Lees verder/Read more »

Link Wray, godfather of Rock

Link Wray was een Shawnee indiaan uit het plaatsje Dunn in North Carolina, USA. Hij legde de basis voor ondermeer heavy metal, punk en grunge en beïnvloedde veel bekende muzikanten.

Publiciteitsfoto van Polydor

Zijn muziek is te horen in de films "Pulp Fiction", "Confessions of a Dangerous Mind" en "Independence Day". Artiesten en bands als de Sex Pistols, Frank Zappa, Boz Scaggs, Pete Townshend (The Who), Paul McCartney, Jimmy Page (The Yarbirds, Led Zeppelin, Bad Company), Jeff Beck, Jimi Hendrix, The Cramps, Eric Clapton, Bob Dylan, David Bowie, Jerry Garcia (Grateful Dead) hebben allen Link Wray genoemd als een van hun grootste muzikale invloeden.

Link Wray werd als Fred Lincoln Wray geboren op 2 mei 1929 (sommige bronnen moemen 1935) als zoon van twee straatpredikanten ("We was raised on gospel music and black blues. That's where I come from"). Hij overleed op 5 november 2005 in Kopenhagen; In 1978 was hij naar Denemarken geëmigreerd. Bij zijn overlijden liet hij een belangrijk muzikaal testament achter aan de gehele muziekwereld. Hij deed dat niet zozeer in hoeveelheid opgenomen werk en misschien niet eens in de kwaliteit van zijn opgenomen werk (hoewel in zijn jaren bij het label Polydor uitstekende opnamen zijn gemaakt). Zijn nalatenschap bestond veeleer uit iets veel groters: met zijn eigen specifieke geluid legde hij de basis voor moderne muziekstromingen. Zonder hem had de Rock 'N' Roll niet geklonken zoals hij nu klinkt.

Link Wray begon op zeer jonge leeftijd met gitaarspelen, nota bene op de gitaar die door zijn vader aan zijn broer Doug kado was gedaan. Het fundament voor zijn onsterfelijkheid legde hij in 1957 met het nummer 'Rumble'. In dat jaar vormden Link en zijn broers Doug en Vernon als The Wraymen de begeleidingsband van The Diamonds. Tijdens een optreden werd hun gevraagd 'The Stroll' te spelen, een van de nummers van The Diamonds. Link had echter geen idee hoe het nummer ging. Toen drummer Doug en neef Shorty Horton een 'stroll'-achtig ritme aangaven volgde Link met de gitaar en speelde hij een aantal basis riffs die ze de laatste tijd hadden geoefend. Hij speelde en improviseerde en het geluid werd zo opzwepend en dreigend dat het publiek tot drie keer toe om een herhaling vroeg.

Link Wray, "Rumble"

Op die avond werd 'Rumble' geboren. Kijk naar de Youtube video uit 1978 en realiseer je dat dit nummer geschreven is in 1957, het jaar waarin Elvis Presley ondermeer op de hitlijsten stond met 'All Shook Up' en 'Jailhouse Rock', Harry Belafonte met de 'Banana Boat Song', de Everly Brothers met 'Wake up Little Suzie' en Buddy Holly met 'Peggy Sue'!

Oorspronkelijk noemde Wray het nummer 'Oddball'. De eigenaar van Wray's toenmalige platenmatschappij Cadence Records, Archie Bleyer, was erg sceptisch over de kwaliteit en potentie van het nummer. Bleyer werd echter overgehaald het nummer uit te brengen door zijn tiener-dochter die juist erg enthousiast was. En Bleyer was degene die daarna de titel veranderde in 'Rumble', een verwijzing naar de 'rumble' in West Side Story.

In de opnamestudio lukte het Wray echter maar niet om hetzelfde geluid te produceren als op het podium. Link had het gevoel dat dit iets te maken had met de tweeters van de versterker. Het verhaal gaat dat hij daarop met een potlood een aantal gaten stak in de tweeters. Dat veroorzaakte het ruige geluid waar hij naar zocht.

Al vlug werd 'Rumble' geweerd van de Amerikaanse radiostations. Het werd gezien als suggestieve en agressieve muziek. Toch werd het nummer opgemerkt en het was de mainstream televisie die het onder de aandacht van het grote publiek bracht: "'Rumble' came out on St. Patrick's Day and it went out right in the charts with a bullet, played on the Dick Clark show, a syndicated show, so when he played something, it meant something," adus Wray. De Dick Clark show was zeker een goede kruiwagen. De show zond ondermeer optredens uit van Jackie Wilson, Chuck Berry, Bill Haley and The Comets, Sam Cooke en Chubby Checker. Het zou het begin zijn van de legende Link Wray.

Jaren later zouden bands als de Sex Pistols, Status Quo, Kiss, Metallica en Queen het drijvende ritme en de vervormde geluiden uit de versterker, zoals Link Wray die voor het eerst gebruikte, met succes toepassen in hun eigen muziek.

Info:
Web: fanpage van Link Wray

Lees verder/Read more »

Eiland toptien

Een van die muzikanten die het muziekheldendom is overstegen is Bob Marley. Net als Chuck Berry, Elvis Presley en John Lennon is Bob Marley een muzieklegende geworden, voor sommigen zelfs nog meer dan dat. Voor Will Smith in zijn 2007 film 'I am Legend' is Marley de belichaming van hoop op leven en zijn enige link met de normale maatschapij die ooit was. Terecht merkt hij ergens in de film op dat iedereen Bob Marley's muziek zou moeten kennen... Zo niet, "Ga direct naar de gevangenis. Ga niet langs "Start". U ontvangt geen ƒ 200".
Voor Will Smith staat zijn muziekverzameling voor de spreekwoordelijke 10 CD's die je uitkiest als je naar een onbewoond eiland zou worden verbannen of die je meeneemt op je iPod als je op vakantie gaat.

Of je nu ver weg gaat, met vliegtuig, trein of auto reist of een camping in eigen land opzoekt, een van de essentiële zaken om mee te nemen is natuurlijk een mp3-speler met voldoende geheugenruimte. Een verblijf op plekken als vliegvelden, busstations, treinen, tenten, hotelkamers of onbewoonde eilanden kan er een stuk door worden veraangenaamd.

Een probleem (ok: een luxe-probleem) is te beslissen welke muziek er moet worden meegenomen. Worden het 'de Essentials'? Houden we rekening met meeluisteraars, doen we modern én klassiek, nemen we hele albums mee of slechts bepaalde nummers, kopiëren we John Lennon, maar geen John Fogerty, wél Bob Marley, maar geen Bob Dylan?

Een album ligt altijd klaar (het debuutalbum van Lisa dal Bello), maar dan blijven er wel nog zat andere mogelijkheden over. Mijn keus zou dan zijn:

• Lisa dal Bello - Lisa dal Bello
• Middle Man - Boz Scaggs
• Single - Bill Champlin
• Boston - Boston
• Sergeant Pepper's - The Beatles
• Ziggy Stardust - David Bowie
• Blue Obsession - Michael McDonald
• Belle - Al Green
• Songs in the Key of Life - Stevie Wonder
• Night at the Opera - Queen

Gelukkig heeft een beetje iPod al gauw 30 Gig aan schijfruimte aan boord (de nieuwste generatie zelfs het dubbele), en da's ruim genoeg voor zo'n 6000 tot 7000 nummers van goede tot redelijke kwaliteit. Dit stelt een beetje muziekliefhebber weliswaar nog steeds voor lastige keuzes, maar over het algemeen zou het vaststellen van een selectie geen problemen moeten opleveren. De inhoud van mijn iPod zou, naast de 10 al genoemde albums, ondermeer bestaan uit:

• Road Island - Ambrosia
• The White Album - The Beatles
• Déja Vu - Crosby Stills Nash & Young
• Nightwatch - Kenny Loggins
• I Robot - Alan Parsons
• Shpritz - Herman Brood
• Sticky Fingers - The Rolling Stones
• Born to Run - Bruce Springsteen
• Tusk - Fleedwood Mac
• The Kick Inside - Kate Bush
• Led Zeppelin IV - Led Zeppelin
• Kind of Blue - Miles Davis
• Breakfast in America - Supertramp
• Remote Control - The Tubes
• Joe's Garage (I, II & III) - Frank Zappa
• Hotel California - The Eagles
• An Autobiography - Johny 'Cougar' Mellencamp
• Harvest - Neil Young
• Desire - Bob Dylan
• Chicago Transit Authority - Chicago
• The Album - Abba
• What's wrong with this picture - Andrew Gold
• Infinity - Journey
• Legend - Bob Marley & The Wailers
• Flesh + Blood - Roxy Music
• Abraxas - Santana
• Diamond Girl - Seals & Crofts
• Every Picture tells a story - Rod Stewart
• Monterey International Pop Festival - The Mamas & The Papas
• Tourist - St. Germain
• Dark Side of the Moon - Pink Floyd
• Midnight Love - Marvin Gaye
• Toto - Toto
  
• Darkness on the Edge of Town - Bruce Springsteen
  

Het zijn allemaal kandidaten. En dan heb ik het nog niet over Bach, Verdi, Mozart, Mahler, Boccerini, Beethoven, Vivaldi, Edwards... dit zijn geen eenvoudige keuzes; dit zijn zelfs emotionele keuzes! Grijsgedraaid zijn ze onderhand, bijna alle bovengenoemde albums. Van de meeste kan ik de lyrics aardig meezingen, de gitaarpartijen redelijk meespelen op mijn luchtgitaar en zelfs de drumsolo's feilloos mee luchtdrummen.

Lekker als dat is, wellicht is het een aardiger voor de eiland notering een lijstje samen te stellen met wat onbekendere albums en artiesten. Op die manier kun je nog een en ander ontdekken.

Daarom wordt mijn eiland top*tien uiteindelijk:

1. Lisa dal Bello - Lisa dal Bello
   
2. Bandit - Bandit
   
3. Outlaws - The Outlaws
   
4. Hold On - Trapeze
   
5. All Out - Grin-
   
6. Dixie Rock - Wet Willie
   
7. Crackin' - Crackin'
   
8. Lauren Wood - Lauren Wood
   
9. Love & Respect - Marla Glen
   
10. Watchin' TV - Barefoot Jerry
    
11. The Eyes of an Only Child - Tom Jans
    
12. Universal Love - MFSB
    
13. Prone to Lean - Donnie Fritts
    

Gelukkig mag ik valsspelen; het is mijn blog...

Lees verder/Read more »

Pinksterweekend 2009

Het pinksterweekend van 2009 was van een zinderende spanning waar velen het nog tot in lengte van jaren over zullen hebben. Overdrijf ik? Oordeel zelf...

Bruce Springsteen

In Landgraaf werd wederom Pinkpop gehouden. De grote publiekstrekker was, natuurlijk, Bruce Springsteen. De heer Springsteen was met geen vier paarden van het podium te trekken en de altijd zo strakke planning op het festival werd door de leiding liefdevol aangepast. Ze hadden hier dan ook met de baas te maken, per slot van rekening. Lees het verslag op Alternative.blog.nl, oftewel: ik had er bij moeten zijn.

Sabrina Starke

250.000 Bezoekers vonden hun weg naar het Ortel Dunya festival in Rotterdam. Velen daarvan eindigden het festival met een ingetogen, maar prachtig optreden van Sabrina Starke. Zie het artikel "Sabrina Starke goed bij stem op Dunya 2009" voor een kort verslag.

Susan Boyle

In Engeland werd Susan Boyle verslagen in de finale van Britain's Got Talent. Hoewel zij wekenlang de gedoodverfde winnares was van de Britse talentenshow, oordeelde het publiek uiteindelijk anders: niet Susan, maar dansgroep Diversity mag de Britse Queen gaan vermaken ("We are quite amused..."). En dat terwijl zij zich van outsider tot publiekslieveling had ontpopt in niet meer dan luttele seconden tijdens haar eerste adembenemende optreden (lees "Susan Boyle, huisvrouw").
Intussen meldde de Britse boulevardkrant "The Sun" afgelopen zondag dat Boyle met uitputtingsverschijnselen per ambulance naar het ziekenhuis is gebracht. Het productiebedrijf van Britain's Got Talent liet weten dat Boyle een aantal dagen bij zal moeten komen van de hectische periode.
Ach, Susan gaat er wel komen. En wie weet over 20 jaar nou nog wie Diversity was?

Anouk

Vandaag werd bekend dat de nieuwe single van het komende album van Anouk na haar optreden op de tweede avond van Pinkpop een week lang gratis te downloaden is van haar site. Het nummer heet "Today" en kan gedownload worden tot en met 8 juni. Het nieuwe album komt uit in het najaar van 2009. De site is te vinden op www.anouk.nl.

Jimmi Hendrix

Ten slotte onthult een van de voormalige roadies van Jimmi Hendrix, James 'Tappy' Wright, tegenover de Britse krant The Daily Telegraph dat de oud-manager van Hendrix, Michael Jefferey, de legendarische gitarist vermoord heeft door hem in zijn slaap vol te stoppen met slaappillen en wijn. Jeffery zou bang zijn geweest dat de gitarist hem wilde vervangen en zou hebben geaasd op het verzekeringsgeld van ruim 1 miljoen Euro. Wright: "Ik kan hem nog steeds horen praten, ik zie hem zo voor me met zijn bleke gezicht. Hij zei: 'je begrijpt toch dat ik het moest doen Tappy? Ik moest het doen. Je begrijpt verdomd goed wat ik bedoel'" Lees hier het artikel op de site van de Telegraph.

Zo, zinderend genoeg?

Lees verder/Read more »

Prince Jackson Brown

Jackson Brown is weliswaar een niet onverdienstelijke singer/songwriter maar zeker geen prins.
De echte groten in de popmuziek hebben een blijvender impact op de branche gehad en worden daarvoor beloond met een koosnaampje, "Little" Willie John, "Cannonball" Adderley, Charlie "Bird" Parker, Lady day. En alleen de aller- allergrootsten krijgen een echte titel: Queen, Godfather, King
Maar hoe vaak zie je die samen spontaan op een podium staan? Nooit toch, nou ja bijna nooit getuige dit filmpje uit 1987 op Youtube. De enige zonder bijnaam hier is de kleine man uit Minneapolis, maar dat hoeft ook niet als je voornaam al Prince is:

Lees verder/Read more »

Kerstliedjes - The Greedies, "We Wish You A Merry Christmas / Jingle Bells" (Medley) (1979)

Op Youtube zijn allerlei filmpjes te vinden van punk kerstliedjes, die worden toegeschreven aan überpunkers The Sex Pistols ("God Save the Queen and the Fascist Regime"). Ik heb er echter niet een kunnen vinden, waarvan met zekerheid te zeggen is dat hij ook echt ooit gespeeld is door Johny Rotten, Sid Vicious, Glen Matlock, Steve Jones en Paul Cook.

Wel brachten oud Pistols-leden Jones en Cook aan het eind van de jaren zeventig samen met Thin Lizzy een kerstsingle uit onder de naam The Greedies met een medley van "We Wish You A Merry Christmas" en "Jingle Bells".

The Greedies met de medley "We Wish You A Merry Christmas / Jingle Bells" uit 1979

Lees verder/Read more »

Review: "No Line On The Horizon" van U2

Het nieuwe album "No Line On The Horizon" van U2. De hoes is een werk van de Japanse kunstenaar Hiroshi Sugimoto, waarop de zee en de hemel elkaar ontmoeten. Zie ook SugimotoHiroshi.com

Eigenlijk was ik helemaal niet van plan het nieuwe U2 album te kopen. Ik was U2 uit het oog verloren na het album "Achtung Baby". Ik vond ze daarna gewoon niet meer vernieuwend, verrassend en interessant genoeg. Eind jaren negentig verloor ik ze dan ook volledig uit het oog.

Een week geleden stond ik bij IT Records op de tweede verdieping van Donner. Het nieuwe U2 album "No Line On The Horizon" was net uit. Het eerste in vijf jaar! En bovendien had ik een CD-bon van zeventig Euro bij me die m'n broekzak uitbrandde. Het nummer "Magnificent" stond net op toen ik de trap op liep en ja hoor: daarin herken je meteen en onmiskenbaar U2. Niet nieuw, maar wel lekker en ouderwets: gitaarloopje, stem, tempo... niets mis mee. Lijkt mij op de nominatie van single te moeten staan. Uitstekende opvolger van "Get On Your Boots".

"Moment Of Surrender" begint met een lekkere drive. Die gaat het goed doen op de komende concertreeks, niet in de laatste plaats omdat het een lekkere meezinger is. Jammer dat het nummer op een gegeven moment wat doodbloedt. Het kabbelt ten einde, terwijl het in eerste instantie meer belooft.
Wel sluit het daarmee goed aan op het wat kabbelende begin van "Unknown Caller", ook al zo'n ijzersterke meezinger:

"Restart and re-boot yourself
You're free to go
Oh, oh
Shout for joy if you get the chance
Password, you enter here, right now "

Het begin van "I'll Go Crazy If I Don't Go Crazy Tonight" is ook al weer zo typisch U2. Het is toch knap als je een band aan de klanken in de eerste maat al kunt herkennen. Daarmee schaart de band zich onder illustere voorgangers als de Beatles, de Beach Boys en Queen. De reden is te vinden in de producer van dit nummer: het behoort tot de twee nummers op het album (samen met "Breathe") die geproduceerd zijn door Steve Lillywhite, de eerste producer van de groep. Ook dit nummer lijkt mij trouwens een typisch concertnummer met z'n makkelijk te onthouden teksten, typische U2 geluid en drijvende tempo.

"Get On Your Boots" kent intussen iedereen wel als de nieuwe single. Ik vind het beslist niet het beste nummer van het album. Daarnaast vind ik het ook niet een nummer dat de sfeer van het album typisch vertegenwoordigt. Ik denk dat het ook daarom juist gekozen zal zijn; hierna wordt het immers alleen maar beter. Of misschien is dit nummer nu juist het vernieuwende waar ik zo naarstig naar op zoek ben...?

Het geluid van de nummers "FEZ-Being Born" (opgenomen in Fez, Marokko) en "White As Snow" is typisch Brian Eno, Daniel Lanois ten spijt. De muziek voor beide nummers werd geschreven door U2, Brian Eno en Daniel Lanois en ze werden door de laatste twee geproduceerd. Bij "FEZ-Being Born" kreeg ik trouwens hetzelfde desolate gevoel als bij Bowie's "Low", hoewel de link mij ontgaat (nee, "Low" werd niet geproduceerd door Brian Eno).

Zo kan ik nog wel wat nummers benoemen en bespreken. Maar eigenlijk komt het er op neer dat het een goed rock-album is met een aantal uitschieters en een aantal beduidend mindere nummers. Ik weet eerlijk gezegd niet of ik het over een maand of twee nog veel zal draaien. Ik ben toch een beetje bang dat het net als "Achtung Baby" uiteindelijk stof zal vangen in m'n platenkast.
Met producers Eno, Lanois en Lillywhite zet U2 op "No Line On The Horizon" een lekker moppie muziek in de schappen. Vernieuwend zijn ze zeker niet. Maar misschien wordt het onderhand ook tijd om dat imago over te dragen aan een van de jongere bands.

Het album "No Line On The Horizon" is uitgebracht in 5 uitvoeringen: een vinyl versie, een CD versie, een digitale uitvoering met een link naar een online film ('Linear' van Anton Corbijn), een versie met een magazine van 64 pagina's over U2 en een luxe box die zowel de CD, een DVD als een boek bevat.

info:
U2's thuisbasis op het web

Lees verder/Read more »