David Bowie, Wild is the Wind

In 1976 bracht David Bowie een van de beste lp's uit zijn carrière uit. "Station to Station" was het negende album in een reeks die de richting van de popmuziek in de jaren zeventig voor een belangrijk deel bepaald heeft en waarvan de invloed ook in de hedendaagse pop nog voelbaar is. Bovendien staat op deze klassieker een van de mooiste covers uit de popgeschiedenis.

Station to Station, jaar: 1976

De drijvende gitaar van Carlos Alomar aan het begin van de titelsong zorgde voor een ware sensatie. Tijdens de Serious Moonlight Tour in 1983 beleefde ik in de Rotterdamse Kuip met eigen ogen en oren hoe Alomar als een ware magiër het geluid van een ouderwetse stoomlocomotief op vaart uit zijn gitaar toverde. Het hele stadion ging aan boord en werd door Bowie en de band meegenomen op reis door zijn gehele oeuvre.

"Station to Station" is een klasse apart en bevat, samen met "Low" wellicht het beste werk uit zijn carrière:

1. "Station to Station", "The return of the Thin White Duke / Throwing Darts / In lovers' eyes", tijdloos mooi,
   
2. Het prachtige haunting "Golden Years",
   
3. "Word On A Wing" met zijn typische desolate begin en einde,
   
4. "TVC15" dat begint als een bijna saloon-achtig dansnummer,
   
5. "Stay" met zijn opzwepend begin en een uitstekende gitaarsolo; wellicht is "Stay" niet een typisch Bowie-nummer, maar het is wel een rock-nummer bij uitstek... zo worden ze niet veel meer gemaakt!
   
6. En dan "Wild Is The Wind". De eerste keer dat ik het hoorde werd ik er meteen verliefd op. Om de een of andere reden vond ik dit wel een typisch Bowie-nummer. En laat uitgerekend dit nummer nu een cover zijn.

"Wild Is The Wind" is namelijk geschreven door Dimitri Tiomkin en Ned Washington, die het schreven voor Johny Mathis. Mathis nam het nummer op voor de film "Wild is the Wind" uit 1957. Echt bekend werd het in de uitvoering van Nina Simone.

De tekst is prachtig en poëtisch:

You touch me
I hear the sound of mandolins
You kiss me
With your kiss my life begins
You're spring to me
All things to me
Don't you know you're life itself

Lees het nog een keer. Luister daarna naar Johny Mathis, Nina Simone en David Bowie.

Deze video stamt uit 1981. Dat jaar werd een bewerkte versie uitgebracht door RCA ter promotie van het verzamelalbum ChangesTwoBowie. Regisseur was David Mallet, die de video opnam in grijstinten. Een prachtrig voorbeeld van less is more.

1976 Was sowieso een muzikaal top jaar. Bekijk de volgende indrukwekkende lijst eens, stuk voor stuk klassiekers en allemaal uit 1976:

• Boz Scaggs, Silk Degrees
  
• Boston, Boston ("More Than A Feeling")
  
• Queen, Day At The Races ("Tie Your Mother Down")
  
• Ambrosia, Somewhere I've Never Traveled
  
• Steve Miller Band, Fly Like an Eagle
  
• The Alan Parsons Project, Tales of Mystery and Imagination
  
• Eagles, Hotel California
  
• Ramones, Ramones
  
• Andrew Gold, What's Wrong With This Picture?
  
• Tom Jans, Dark Blonde
  
• Steely Dan, The Royal Scam
  
• Stevie Wonder, Songs In The Key Of Life
  
• Joe Cocker, Stingray
  
• Joni Mitchell, Hejira
  
• Marvin Gaye, I Want You
  
• Al Stewart, Year of the Cat
  
• Jeff Beck, Wired
  
• Chicago, X
  
• Les Dudek, Les Dudek (met Jeff Porcaro, David Paich, Tom Scott, Boz Scaggs, David Hungate, David Foster)
  
• Bob Dylan, Desire
  
• Abba, The Arrival
  
• Peter Frampton, Frampton Comes Alive
  
• Lou Reed, Coney Island Baby
  
• Blondie, Blondie

Lees verder/Read more »

Vernieuwend

Regelmatig lees ik recenties waarin wordt gesuggereerd dat de besproken muziek of artiest niet vernieuwend zou zijn en daarom niet de moeite waard. "Het klinkt wel aardig, maar echt vernieuwend vind ik het niet" schrijft men dan. Ik las dat onder meer over de door mij als uitstekend beoordeelde cd "Wicked Way" van Waylon, op dit moment de weekfavoriet van Mooimuziek.

Ik weet dat er ernstiger zaken zijn om over te vallen, maar daar zijn weer andere blogs en sites voor. En ja, over smaak valt niet te twisten (hoewel soms..), maar het criterium 'vernieuwend' is toch echt niet steekhoudend in de beoordeling van de kwaliteit van een artiest of zijn muziek.

vlnr: Michael Jackson (1958 - 2009), Johann Sebastian Bach (1685 - 1750), Jimi Hendrix (1942 - 1970), Ludwig von Beethoven (1770 - 1827)

De Beatles, daar zijn we het over eens, die waren vernieuwend. En ook diegenen die niet van de Beatles houden, vreemd genoeg zijn die er, zullen toegeven dat de heren bepaald geen oude paden hebben platgetreden. Dat geldt voor de Beatles net zo als voor voor Antonio Vivaldi, David Bowie, Johann Sebastian Bach, de Beach Boys, Ludwig von Beethoven, Michael Jackson, Wolfgang Amadeus Mozart, Jimi Hendrix: allemaal zeer vernieuwende 'artiesten' in hun tijd.

Echter, een artiest niet vernieuwend vinden en daarom terzijde leggen, dat voelt toch een beetje als niet meer eten omdat je het allemaal al eens geproefd hebt of niet meer naar kunst kijken, omdat je het al kent. Je gooit meteen veel van wat het leven aangenaam maakt aan de kant.
En wat dan te vinden van al die artiesten die wél vernieuwend waren? Die moet je dan dus wel allemaal goed vinden. Michael Jackson? Mag je niets meer over zeggen, want die is vernieuwend. Bach? Luistert iedereen naar, want hij was vernieuwend. Hendrix? Vindt iedereen fantastisch, want wat was die toch vernieuwend.

vlnr: David Bowie (1947), Antonio Vivaldi (1678 - 1741), The Beatles (1960 - 1970), Wolfgang Amadeus Mozart (1756 - 1791)

Nee, het criterium 'vernieuwend' zegt helemaal niets over kwaliteit. Is Katie Melua vernieuwend? Nee, niet bepaald, en ik vind haar niet om aan te horen. Is Philip Glass vernieuwend? Jazeker, maar geef mijn portie maar aan Fikkie. Is Waylon vernieuwend? Nee, dat zou ik een boude uitspraak vinden. Maar goed vind ik 'm wel!

Lees verder/Read more »

Kerstliedjes - Bing Crosby en David Bowie, "Peace On Earth/Little Drummer Boy" (1977)

B: Hello, are you the new butler?
C: Oh, it's been a long time since I've been the new anything!

Een ware klassieker! En dat niet in het minst omdat Bing Crosby, onder het grote publiek toch voornamelijk bekend om zijn "White Christmas", een maand na het beëindigen van de opnames voor deze video overleed tijdens het golfen.
De bijna tegengestelde stemmen van Crosby en Bowie (of is het 'Bowie & Bing'?) vullen elkaar wonderwel goed aan in deze prachtige vertolking van "Peace on Earth". "It's a pretty thing, isn't it?"

Bing Crosby en David Bowie in "Peace On Earth/Little Drummer Boy" uit 1977

Lees verder/Read more »

Staton - MAPPED:Sins

Afgelopen zaterdag stond ik op met een enigszins bewolkt hoofd, nadat ik de avond daarvoor in een onverwacht feestje terecht was gekomen. Natuurlijk lag het aan de wijn dat ik me wat, euhm, 'verward' voelde.

Staton - (c)Cees Kuiper Fotografie

Staton moet eenzelfde ervaring gehad hebben, afgaande op de titel van hun single '(Blame it on the) Cocktails', afkomstig van de EP 'MAPPED: Sins'. Na mijn katerige ervaring vind ik het extra knap dat zij het dan ook nog voor elkaar hebben gekregen daar zo'n vet nummer van te maken. Lekker rauw, lekker scheurderig. En dan niet zo van dertien in een dozijn, maar met een eigen sound, een prima zangeres en groot enthousiasme. Precies zoals ik het graag zie en hoor! Laat die muzikale cocktail maar komen...

Bowie

De muziek van Staton heeft trouwens wel iets new-waverigs en zit vol verrassingen. Zo dacht ik bij de eerste paar maten van 'Riot' dat het nummer nou niet bepaald opstandig klonk. Het had eerder iets samenzweerderigs. Na de eerste 55 seconden word je echter ruw wakker geschud en breekt het relletje volledig los. Het gebruik van dissonanten en de scheurderige gitaargeluiden op de achtergrond hebben een David Bowie-achtige energie.

Smerig

Die 'smerige' gitaar (het staat zo op de website van Staton en ik kan me er geheel in vinden!) is trouwens van Michiel Claessens. De opvallend strakke drums worden bespeeld door Niels Nuiver. De vette, stroperige, dikke baspartijen komen uit de bas van Luc Pustjens. Tijn Driessen maakt het Staton-geluid compleet met de synthesizer. Maar Lara Mol zet er met haar rustige, hysterische, fluisterende en melodieuze stem het stempel van geloofwaardigheid op! Zonder haar zou Staton Staton niet zijn!

Staton moet je trouwens een keer live zien. Donderdag 14 februari waren ze te zien bij Giel Beelen. En daar speelden ze natuurlijk ook hun nieuwe single '(Blame it on the) Cocktails'. Check it out en doe maar niet eens je best om stil te blijven zitten!

Staton met hun nieuwe single "(Blame it on the) Cocktails". Jaar: 2013

Op 22 februari (mijn verjaardag, maar helaas helaas, ik kan er niet bij zijn) treden ze op in Haarlem in Café Stiels. De complete agenda vind je op de Concertagenda van Staton.
Opvallend is daarbij dat ze dit jaar alleen maar op 23 mei optreden in Rotterdam. Kom op jongens! Je home town! Dat moet beter kunnen...

Staton is:
Lara Mol: Vocals,
Tijn Driessen: Keys en backing vocals,
Luc Pustjens: Bas en backing vocals,
Michiel Claessens: Gitaar en backing vocals
Niels Nuiver: Drums

Klik hier voor tracklist en album info van "MAPPED: Sins"  

Tracklist:
EP:

1. Cocktails
   
2. Dark side of the city
   
3. Riot
   
4. Burning man

Album info:

• Band: Staton
  
• Titel: "MAPPED: Sins"
  
• Komt uit op: iTunes, Spotify, SoundCloud en bandcamp

De officiële website vind je op statonmusic.nl.

Lees verder/Read more »

1 juli 2008: 'Last Cigarette'

Uit "Rock'N'Roll Suicide" van het album 'The Rise And Fall Of Ziggy Stardust And The Spiders From Mars' van David Bowie:

"Time takes a cigarette, puts it in your mouth
You pull on your finger, then another finger, then your cigarette
The wall-to-wall is calling, it lingers, then you forget
Oh, you're a rock 'n' roll suicide"

Keith Richards

... gevolgd door dat drumloopje dat ik kan dromen. Ooit was ik een groot fan van Bowie. En nog steeds heb ik een zwak voor hem, zowel voor de muzikant als voor de persoon. Prachtig uitgedrukt in dit couplet - geaccentueerd door de muziek - is de rust waarmee je tevreden kunt wegdromen met een sigaret tussen je vingers.

Je geniet van de verdovende rook in je longen, de smaak in je mond, het lichte gevoel in je hoofd, het rustige moment dat je neemt voor de eerste sigaret in de ochtend: time takes a cigarette...

Voor mij is het onderhand ruim vijf jaar geleden dat ik de laatste rookte, maar ik kan het me nog steeds goed voor de geest halen. En al was het voor mij dan al voltooid verleden tijd, vandaag is het zeker dat ook voor anderen in Nederland de dagen van wegdromen met een peuk en een krantje in het café nooit meer zullen terugkomen. Tsja, ik zal niet zeggen dat me een gevoel van nostalgie bekruipt, dat gaat te ver, maar van mij had het niet per se gehoeven. Bovendien vind ik een overheid die met dit soort maatregelen komt dermate betuttelend dat ik er geen woorden voor heb. En volgens Hans Christian Andersen moeten we dan de muziek maar laten spreken...

De Fun Lovin' Criminals pleiten voor burgerlijke ongehoorzaamheid met "Smoke 'Em". John Bon Jovi heeft zich er al bij neergelegd, getuige "Last Cigarette". En Billy Collins meent dat die laatste peuk nog altijd "The Best Cigarette" is. En 's ochtends is natuurlijk de eerste sigaret de beste, samen met een bak koffie, zoals de praktisch dove Johnie Ray in de jaren '50 van de vorige eeuw ook al door had. Deep Purple heeft het goed bekeken, want een "Smoke on the Water" mag natuurlijk altijd!

De uitsmijter is overigens onbetwist voor het compilatie album 'Smoke, Smoke, Smoke That Cigarette!' uit januari 2000. Je krijgt een spontane rokerskuch (I kid you not!) door alleen al te luisteren naar deze nostalgische compilatie met titels als "Smoke Gets in Your Eyes" (Dinah Shore), "Smoke Dreams" (Benny Goodman and his Orchestra), "Cigareets, Whuskey and Wild, Wild Women" (Red Ingle) en "Smoke Rings" (The Mills Brothers).

Lees verder/Read more »

Het meesterwerk van John Mellencamp

Op 15 juli 2008 komt het nieuwe album uit van John Mellencamp! 'Life, Death, Love and Freedom' wordt zijn 22ste studio album. Aan Rolling Stone magazine vertelde hij "I realized our country has written some sad motherfuckin' songs. I wanted to see if I had it in me to write like that. I see darkness everywhere, and I have to write about it. I don't care if I just sell six records. All I can do is keep on writing songs and singing." Het album is geproduceerd door T Bone Burnett, bekend van ondermeer Roy Orbison, Elvis Costello en Counting Crows. Gitarist Mike Wanchic zei over 'Life, Death, Love and Freedom' (in een interview met de krant Bloomington Herald-Times): "It's very, very, very organic [with] upright basses, cocktail (drum) kits, lots of acoustic guitars, really very atmospheric, absolutely one of the coolest sounding records that I've ever heard, of ours or anybody else's." Mellencamp zelf heeft het album al "The best record I’ve ever made" genoemd. En bij zijn nieuwe platenlabel, Starbucks' Hear Music, vinden ze het album volgens hem "a fucking masterpiece".

Mellencamp, in de jaren '70 van de vorige eeuw begonnen als John Cougar, een naam die David Bowie's manager Tony DeFries voor hem had bedacht, bracht vorig jaar het album "Freedom's Road" uit, dat hoog binnenkwam op de Amerikaanse Billboard 200. Zeer terecht leverde het hem ook een Grammy nominatie op in de categorie 'Best Solo Rock Vocal Performance'.

Wie hem wil zien optreden moet gedurende de hele maand juli in Amerika zijn. Extra bonus: Lucinda Williams zal de 'support act' zijn. Schat, we gaan dit jaar naar Amerika op vakantie...!

Voor de liefhebber: Mellencamp heeft een eigen YouTube kanaal.

Update: Mellencamp does Droopy

Lees verder/Read more »

Overleden in 2008

• Jeff Healey, March 25, 1966 – March 2, 2008. Canadese jazz and blues-rock gitarist en zanger. Vooral bekend om zijn unieke speelstijl. Werkte samen met ondermeer Stevie Ray Vaughan, Buddy Guy, BB King, ZZ Top, Steve Lukather en Eric Clapton.
  
• Eartha Kitt, January 17, 1927 – December 25, 2008. Eigenzinnige Amerikaanse actrice en zangeres met bijzondere en opvallende stem.
  
• Odetta Holmes, December 31, 1930 – December 2, 2008. Ook bekend als "The Voice of the Civil Rights Movement". Gitariste en zangeres van Amerikaanse folk muziek, blues, jazz, en spirituals. Beïnvloedde ondermeer Bob Dylan, Joan Baez en Janis Joplin.
  
• Miriam Makeba, 4 maart 1932 - 10 november 2008. Ook bekend als "Mama Afrika". Vlak na het zingen van haar grote hit "Pata Pata" tijdens een concert ter onderseuning van Italiaans schrijver Roberto Saviano in zijn strijd tegen de Camorra kreeg Miriam Makeba een hartaanval, aan de gevolgen waarvan ze later overleed.
  
• Maharishi Mahesh Yogi, 12 januari 1917 – 5 februari 2008. Gaf spirituele inspiratie aan ondermeer The Beatles en The Beachboys.
  
• Dee Dee Warwick, 25 september 1945 – 18 oktober 2008. Zus van Dionne Warwick. Werkte ondermeer samen met Aretha Franklin, Nina Simone en Wilson Pickett. Hits: "She Didn't Know (She Kept On Talking)" en "Cold Night in Georgia".
  
• Freddie Cavalli / Freddie van Kampen, 23 september 1955 - 18 januari 2008. Bassist. Bandlid van Herman Brood & His Wild Romance. Werkte ondermeer samen met The Meteors, Vitesse en Jan Akkerman.
  
• Buddy Miles / George Allen Miles Jr., 5 september 1947 - 26 februari 2008. Was bandlid van Electric Flag en Band Of Gypsys. Werkte ondermeer samen met Jimi Hendrix, The Bebops, Stevie Wonder, Muddy Waters, Barry White, The Delfonics, The Ink Spots, Wilson Pickett, David Bowie, Ruby & The Romantics, George Clinton, Carlos Santana en Bootsy Collins.
  
• Norman Whitfield, 12 mei 1940 - 16 sep. 2008. Motown producer en tekstschrijver.
  
• Rick Wright, 28 jul. 1943 - 15 sep. 2008. Toetsenist en een van de oprichters van Pink Floyd.
  
• Leroi Moore, 7 sep. 1961 - 19 aug. 2008. Saxofonist in de Dave Mathews Band.
  
• Jerry Wexler, 10 jan. 1917 - 15 aug. 2008. 'Rythm and Blues' pionier.
  
• Isaac Hayes, 20 aug. 1942 - 10 aug. 2008. Soul pionier, zanger en persoonlijkheid. Verpersoonlijking van 'Shaft'.
  
• Bobby Durham, 3 feb. 1937 - 6 jul. 2008. Jazz drummer. Speelde ondermeer met Frank Sinatra, James Brown, Ray Charles, Marvin Gaye, Ella Fitzgerald, Oscar Peterson, Count Basie big band, Duke Ellington Orchestra, The Drifters, The Supremes, Oscar Peterson en Dizzy Gillespie.
  
• Bo Diddley, 30 dec. 1928 - 2 jun. 2008. The man, ook bekend als "The Originator" vanwege zijn sleutelrol in de overgang van blues muziek naar rock'n'roll. Beïnvloedde ondermeer Buddy Holly, Jimi Hendrix en Eric Clapton.

meer info: The Dead Rock Stars Club

Lees verder/Read more »

Link Wray, godfather of Rock

Link Wray was een Shawnee indiaan uit het plaatsje Dunn in North Carolina, USA. Hij legde de basis voor ondermeer heavy metal, punk en grunge en beïnvloedde veel bekende muzikanten.

Publiciteitsfoto van Polydor

Zijn muziek is te horen in de films "Pulp Fiction", "Confessions of a Dangerous Mind" en "Independence Day". Artiesten en bands als de Sex Pistols, Frank Zappa, Boz Scaggs, Pete Townshend (The Who), Paul McCartney, Jimmy Page (The Yarbirds, Led Zeppelin, Bad Company), Jeff Beck, Jimi Hendrix, The Cramps, Eric Clapton, Bob Dylan, David Bowie, Jerry Garcia (Grateful Dead) hebben allen Link Wray genoemd als een van hun grootste muzikale invloeden.

Link Wray werd als Fred Lincoln Wray geboren op 2 mei 1929 (sommige bronnen moemen 1935) als zoon van twee straatpredikanten ("We was raised on gospel music and black blues. That's where I come from"). Hij overleed op 5 november 2005 in Kopenhagen; In 1978 was hij naar Denemarken geëmigreerd. Bij zijn overlijden liet hij een belangrijk muzikaal testament achter aan de gehele muziekwereld. Hij deed dat niet zozeer in hoeveelheid opgenomen werk en misschien niet eens in de kwaliteit van zijn opgenomen werk (hoewel in zijn jaren bij het label Polydor uitstekende opnamen zijn gemaakt). Zijn nalatenschap bestond veeleer uit iets veel groters: met zijn eigen specifieke geluid legde hij de basis voor moderne muziekstromingen. Zonder hem had de Rock 'N' Roll niet geklonken zoals hij nu klinkt.

Link Wray begon op zeer jonge leeftijd met gitaarspelen, nota bene op de gitaar die door zijn vader aan zijn broer Doug kado was gedaan. Het fundament voor zijn onsterfelijkheid legde hij in 1957 met het nummer 'Rumble'. In dat jaar vormden Link en zijn broers Doug en Vernon als The Wraymen de begeleidingsband van The Diamonds. Tijdens een optreden werd hun gevraagd 'The Stroll' te spelen, een van de nummers van The Diamonds. Link had echter geen idee hoe het nummer ging. Toen drummer Doug en neef Shorty Horton een 'stroll'-achtig ritme aangaven volgde Link met de gitaar en speelde hij een aantal basis riffs die ze de laatste tijd hadden geoefend. Hij speelde en improviseerde en het geluid werd zo opzwepend en dreigend dat het publiek tot drie keer toe om een herhaling vroeg.

Link Wray, "Rumble"

Op die avond werd 'Rumble' geboren. Kijk naar de Youtube video uit 1978 en realiseer je dat dit nummer geschreven is in 1957, het jaar waarin Elvis Presley ondermeer op de hitlijsten stond met 'All Shook Up' en 'Jailhouse Rock', Harry Belafonte met de 'Banana Boat Song', de Everly Brothers met 'Wake up Little Suzie' en Buddy Holly met 'Peggy Sue'!

Oorspronkelijk noemde Wray het nummer 'Oddball'. De eigenaar van Wray's toenmalige platenmatschappij Cadence Records, Archie Bleyer, was erg sceptisch over de kwaliteit en potentie van het nummer. Bleyer werd echter overgehaald het nummer uit te brengen door zijn tiener-dochter die juist erg enthousiast was. En Bleyer was degene die daarna de titel veranderde in 'Rumble', een verwijzing naar de 'rumble' in West Side Story.

In de opnamestudio lukte het Wray echter maar niet om hetzelfde geluid te produceren als op het podium. Link had het gevoel dat dit iets te maken had met de tweeters van de versterker. Het verhaal gaat dat hij daarop met een potlood een aantal gaten stak in de tweeters. Dat veroorzaakte het ruige geluid waar hij naar zocht.

Al vlug werd 'Rumble' geweerd van de Amerikaanse radiostations. Het werd gezien als suggestieve en agressieve muziek. Toch werd het nummer opgemerkt en het was de mainstream televisie die het onder de aandacht van het grote publiek bracht: "'Rumble' came out on St. Patrick's Day and it went out right in the charts with a bullet, played on the Dick Clark show, a syndicated show, so when he played something, it meant something," adus Wray. De Dick Clark show was zeker een goede kruiwagen. De show zond ondermeer optredens uit van Jackie Wilson, Chuck Berry, Bill Haley and The Comets, Sam Cooke en Chubby Checker. Het zou het begin zijn van de legende Link Wray.

Jaren later zouden bands als de Sex Pistols, Status Quo, Kiss, Metallica en Queen het drijvende ritme en de vervormde geluiden uit de versterker, zoals Link Wray die voor het eerst gebruikte, met succes toepassen in hun eigen muziek.

Info:
Web: fanpage van Link Wray

Lees verder/Read more »

Novastar wijzigt naam

"Almost Bangor" van Novastar, uit 2008

Al een tijdje loop ik langs de CD "Almost Bangor" van Novastar zonder hem ook maar een blik waardig te keuren. De reden is even onthutsend als terecht: de naam van de band. 'Novastar' klinkt niet 'sexy'. Het 'bekt' wel makkelijk, maar tegelijk denk ik aan een tienersterretje, aan iemand die achter de computer effe wat liedjes in elkaar draait en met vlugge vlotte digitale deuntjes in korte tijd goed geld verdient. Iemand die al weer snel in de vergetelheid verdwijnt met achterlating van niemandallige nietdeugende muziek. Goed voor een top 40, maar niet voor mijn platenkast.

Zoiets heet geloof ik vooroordeel.

En dat is jammer. Wat blijkt namelijk: Novastar is een band die met gemak aansluit in het rijtje moderne singer songwriters en bands als Jack Johnson, Jason Mraz, Ray Lamontagne en Paolo Nutini. Sterker nog, het album "Almost Bangor" laat een artiest horen die een lekker venijnige elektrische gitaar weet te combineren met mooie liedjes, leuke teksten en een goede stem.

Toen ik op internet ging zitten snuffelen was het voor mij des te onthutsender er achter te komen dat de frontman van Novastar een in Nederland geboren Belgische artiest is met de naam Joost Zweegers die al zeer lang aan de weg timmert. Eerst deed hij dat met de groep "The Sideburns" (dat in 1992 de finale haalde van Humo's Rock Rally) en nu dan dus met de groep "Novastar". De debuut CD "Novastar" werd onder meer bekroond met een Belgische TMF-award voor "Beste Album" van het jaar 2000. Op die eerste CD staat onder andere het nummer "The Best is Yet To Come". En dat bewijst Novastar overtuigend met "Almost Bangor".

De arrangementen zijn verrassend. Ik vind ze zelfs verrassender en frisser dan die van voornoemde artiesten. En dat komt met name door het gebruik van de instrumenten, het geluid dat men uit de gitaren weet te halen is bijna jaren zeventig, maar dan met een fris nieuw klankkleurtje. Erg goed gedaan!
Ik hoor invloeden van Paul McCartney & Wings, David Bowie, Simon & Garfunkel, maar ook van Crowded House. "Weller Weakness" is een potentiële hitsingle met verrassend gebruik van gitaar, piano en viool. "Making Waves" begint bijna als een Simon & Garfunkel nummer. De samenzang is er niet, maar het gebruik van de akoestische gitaar in dit nummer is bijna traditioneel te noemen. In "Tunnelvision" hoor ik een bijna 'Starkeyaans' drumloopje. De huidige hitsingle "Because" is zeker niet slecht, maar naar mijn mening niet typisch representatief voor het gehele album. Wel een uitstekende hitsingle trouwens. "Bangor", met erg lekker gitaartje en lekkere melodie-lijn, strijdt met "Weller Weakness" om mijn keuze tot favoriet op dit album.

Niet alleen het grote commerciële succes van "Novastar" bewijst hun muzikale kwaliteiten; op hun Myspace mogen ze onder meer Paul McCartney, Van Morrison, Bob Dylan en Neil Young tot hun vrienden rekenen.

"Novastar" is voor mij dan wel een nieuwe ontdekking, maar de band kan met hun ervaring onderhand geen nieuwe ster meer genoemd worden. Binnenkort verwacht ik daarom eigenlijk een artikel in de krant met als titel "Novastar wijzigt naam".

info:
Officiële Novastar website
Biografie van Novastar op popinstituut.nl
Myspace van Novastar

Lees verder/Read more »

Eiland toptien

Een van die muzikanten die het muziekheldendom is overstegen is Bob Marley. Net als Chuck Berry, Elvis Presley en John Lennon is Bob Marley een muzieklegende geworden, voor sommigen zelfs nog meer dan dat. Voor Will Smith in zijn 2007 film 'I am Legend' is Marley de belichaming van hoop op leven en zijn enige link met de normale maatschapij die ooit was. Terecht merkt hij ergens in de film op dat iedereen Bob Marley's muziek zou moeten kennen... Zo niet, "Ga direct naar de gevangenis. Ga niet langs "Start". U ontvangt geen ƒ 200".
Voor Will Smith staat zijn muziekverzameling voor de spreekwoordelijke 10 CD's die je uitkiest als je naar een onbewoond eiland zou worden verbannen of die je meeneemt op je iPod als je op vakantie gaat.

Of je nu ver weg gaat, met vliegtuig, trein of auto reist of een camping in eigen land opzoekt, een van de essentiële zaken om mee te nemen is natuurlijk een mp3-speler met voldoende geheugenruimte. Een verblijf op plekken als vliegvelden, busstations, treinen, tenten, hotelkamers of onbewoonde eilanden kan er een stuk door worden veraangenaamd.

Een probleem (ok: een luxe-probleem) is te beslissen welke muziek er moet worden meegenomen. Worden het 'de Essentials'? Houden we rekening met meeluisteraars, doen we modern én klassiek, nemen we hele albums mee of slechts bepaalde nummers, kopiëren we John Lennon, maar geen John Fogerty, wél Bob Marley, maar geen Bob Dylan?

Een album ligt altijd klaar (het debuutalbum van Lisa dal Bello), maar dan blijven er wel nog zat andere mogelijkheden over. Mijn keus zou dan zijn:

• Lisa dal Bello - Lisa dal Bello
• Middle Man - Boz Scaggs
• Single - Bill Champlin
• Boston - Boston
• Sergeant Pepper's - The Beatles
• Ziggy Stardust - David Bowie
• Blue Obsession - Michael McDonald
• Belle - Al Green
• Songs in the Key of Life - Stevie Wonder
• Night at the Opera - Queen

Gelukkig heeft een beetje iPod al gauw 30 Gig aan schijfruimte aan boord (de nieuwste generatie zelfs het dubbele), en da's ruim genoeg voor zo'n 6000 tot 7000 nummers van goede tot redelijke kwaliteit. Dit stelt een beetje muziekliefhebber weliswaar nog steeds voor lastige keuzes, maar over het algemeen zou het vaststellen van een selectie geen problemen moeten opleveren. De inhoud van mijn iPod zou, naast de 10 al genoemde albums, ondermeer bestaan uit:

• Road Island - Ambrosia
• The White Album - The Beatles
• Déja Vu - Crosby Stills Nash & Young
• Nightwatch - Kenny Loggins
• I Robot - Alan Parsons
• Shpritz - Herman Brood
• Sticky Fingers - The Rolling Stones
• Born to Run - Bruce Springsteen
• Tusk - Fleedwood Mac
• The Kick Inside - Kate Bush
• Led Zeppelin IV - Led Zeppelin
• Kind of Blue - Miles Davis
• Breakfast in America - Supertramp
• Remote Control - The Tubes
• Joe's Garage (I, II & III) - Frank Zappa
• Hotel California - The Eagles
• An Autobiography - Johny 'Cougar' Mellencamp
• Harvest - Neil Young
• Desire - Bob Dylan
• Chicago Transit Authority - Chicago
• The Album - Abba
• What's wrong with this picture - Andrew Gold
• Infinity - Journey
• Legend - Bob Marley & The Wailers
• Flesh + Blood - Roxy Music
• Abraxas - Santana
• Diamond Girl - Seals & Crofts
• Every Picture tells a story - Rod Stewart
• Monterey International Pop Festival - The Mamas & The Papas
• Tourist - St. Germain
• Dark Side of the Moon - Pink Floyd
• Midnight Love - Marvin Gaye
• Toto - Toto
  
• Darkness on the Edge of Town - Bruce Springsteen
  

Het zijn allemaal kandidaten. En dan heb ik het nog niet over Bach, Verdi, Mozart, Mahler, Boccerini, Beethoven, Vivaldi, Edwards... dit zijn geen eenvoudige keuzes; dit zijn zelfs emotionele keuzes! Grijsgedraaid zijn ze onderhand, bijna alle bovengenoemde albums. Van de meeste kan ik de lyrics aardig meezingen, de gitaarpartijen redelijk meespelen op mijn luchtgitaar en zelfs de drumsolo's feilloos mee luchtdrummen.

Lekker als dat is, wellicht is het een aardiger voor de eiland notering een lijstje samen te stellen met wat onbekendere albums en artiesten. Op die manier kun je nog een en ander ontdekken.

Daarom wordt mijn eiland top*tien uiteindelijk:

1. Lisa dal Bello - Lisa dal Bello
   
2. Bandit - Bandit
   
3. Outlaws - The Outlaws
   
4. Hold On - Trapeze
   
5. All Out - Grin-
   
6. Dixie Rock - Wet Willie
   
7. Crackin' - Crackin'
   
8. Lauren Wood - Lauren Wood
   
9. Love & Respect - Marla Glen
   
10. Watchin' TV - Barefoot Jerry
    
11. The Eyes of an Only Child - Tom Jans
    
12. Universal Love - MFSB
    
13. Prone to Lean - Donnie Fritts
    

Gelukkig mag ik valsspelen; het is mijn blog...

Lees verder/Read more »

Stooges drummer Ronald Franklin Asheton, 17 jul 1948 - 6 jan 2009

Er zijn twee groepen die bekend zijn geworden met de naam 'The Stooges'. De eerste wordt zich door nog maar weinigen herinnerd. En eigenlijk heetten die ook 'The Three Stooges': in de jaren '20 vormden drie Joodse acteurs de komische vaudeville groep 'The Three Stooges'. Ze werden voornamelijk bekend om hun wat harde slapstick comedy, aangezet met vlotte one-liners en waanzinnige verhaallijnen.

Waar de 'Three Stooges' hun naam vestigden in de film- en slapstick geschiedenis, hebben de Stooges waar Ron Asheton toe behoorde hun plek verdiend in de muziekgeschiedenis. Aan het einde van de jaren zestig (1967 om precies te zijn) vormden James Newell Osterberg (natuurlijk beter bekend onder zijn artiestennaam Iggy Pop), de broers Ron (gitaar) en Scott Asheton (drums) en hun vriend Dave Alexander (bas gitaar) een band die later van grote en misschien wel onmisbare invloed zou zijn op de punk beweging. Iggy Pop viel in deze periode met name op door zijn bizarre optreden tijdens concerten.
Trouwens, hoe geslaagd de eerste twee albums in artistiek opzicht ook geweest mogen zijn, op commercieel gebied flopten ze volledig.

Begin jaren zeventig, na een 'pauze' van ruim een jaar, gingen Iggy en de broers Asheton zonder Alexander verder onder de naam "Iggy & The Stooges". Hun eerste album in die samenstelling werd geproduceerd door David Bowie, die toen op het hoogtepunt was van zijn Ziggy Stardust periode.
Dit album, "Raw Power", zou uiteindelijk een van de hoekstenen worden van de vroege punkmuziek stroming, al was ook dit album commercieel een flop.

Het einde van de Stooges werd ingeluid door het overdadige heroïne gebruik van Osterberg. Toen hij ook privé net zulk abnormaal gedrag begon te vertonen als op het podium viel de band uiteen. Het was februari 1974.
Pop kwam tot inkeer en nadat hij een afkickprogramma had doorlopen begon hij een solo carrière. In die periode bracht hij onder meer het wereldberoemde album "Lust for Life" uit.
Ron en Scott Asheton vormden nog een band met de naam "The New Order", die een kort leven beschoren was. Ron Ashton maakte daarna nog korte tijd deel uit van de band "Destroy All Monsters". Ook dat duurde echter niet lang.

Vanaf 2005 kwamen Iggy & The Stooges weer samen. Tot in 2008 traden ze met enige regelmaat op tot het, naar nu blijkt, laatste optreden op 24 september 2008.
In het begin van dit jaar kreeg Ron Asheton een zware hartaanval. Op 6 januari jongstleden overleed hij thuis aan de gevolgen daarvan.

Lees verder/Read more »

Scary Joe

North Sea Jazz, zondag 13 juli. Te mooi weer eigenlijk om je tot laat in de avond onder te dompelen in muziekgeweld. Maar goed, het kaartje is al gekocht en de aftrap begint voor mij bij Joe Jackson. Rasmuzikant met fraaie liedjes. Goede arrangementen van z'n eigen hits en vakkundig gespeeld op piano, bas en drum. Niets bijzonders dus eigenlijk tot hij een cover aankondigt.
"Dit is ons laatste optreden van de toer, en elke avond spelen we een cover. En vanavond is dat van een groot artiest die ik zeer bewonder." Hij begint met een staccato ritme op de piano en een loopje dat me vaag bekend voorkomt. Dan de zang, en ik denk, He, die tekst ken ik toch? En dat klopt, maar dan van David Robert Jones, aka Bowie: 'Scary Monsters (and Super Creeps)'.

Lees verder/Read more »