Christy Moore (Ierse singer-songwriter, mm) once said songs are floating in the air all the time, melodies, phrases. You’ve got to pluck them out of the air, otherwise they’ll drift by and Paul Simon or some other bastard will get ‘em." - Shane Macgowan (1992)
"Keith Richards zei ooit dat mooie liedjes in de lucht hangen. Je moet ze alleen op het goede moment plukken. Hij heeft gelijk. Liedjes wachten en zweven boven ons." - miRco (op http://www.mircomooieliedjes.nl/)
Through Here Quite Often - Crosby & Nash
She - Charles Aznavour
Ruthless Queen - Kayak
Miss Sun - Toto
Conviction Of The Heart - Kenny Loggins
Overload - Lauren Wood
She's Out Of My Life - Michael Jackson
Through Here Quite Often
Artiest/Band: Crosby & Nash | Muziek: Dean Parks | Tekst: David Crosby | Album: Crosby & Nash | Jaar: 2004
Graham Nash: "[Dit is] een ongelooflijk hartverscheurend mooi nummer, over wat David opviel in een koffiehuis, waar hij een serveerster zag die onvoorstelbaar aardig was voor mensen op een heel eenvoudige manier - hoe ze iemand een vork aangaf, en hem niet op tafel smeet. Kleine momenten van vriendelijkheid - David zag het en schreef de woorden op."
bron: Mix Online
She
Artiest/Band: Charles Aznavour | Muziek: Charles Aznavour | Tekst: Herbert Kretzmer | Album: She (themanummer van "Seven Faces Of Woman", serie van zeven toneelstukken over de verschillende aspecten van de moderne vrouw op zeven verschillende leeftijden) | Jaar: 1974 (Aznavour), 1999 (Costello)
De begintoon heeft hij goed; toch ben ik telkens teleurgesteld wanneer ik de stem van Elvis Costello herken in de 'Notting Hill' versie van 'She'. Zeker: hij doet het mooi, dat moet ik toegeven. Maar niemand kan 'She' beter zingen dan de man die de franse Frank Sinatra wordt genoemd. Aznavour zingt alleen al die eerste langgerekte 'She' met zoveel passie en liefde - en zo verschrikkelijk mooi - dat doet Costello hem niet na.
Zie ook FreakyTrigger, voor een discussie (Engels) over Aznavour's 'She'
Ruthless Queen
Artiest/Band: Kayak | Muziek: Ton Scherpenzeel | Tekst: Irene Linders | Album: Phantom of the Night | Jaar: 1978
Edward Reekers was al lange tijd een grote fan van Kayak. In 1978 kwam zijn droom uit en werd hij lead zanger van de groep, nadat Max Werner, tot dat moment de zanger, de drums overnam van Charles Schouten (die overstapte naar Kaz Lux). Het eerste nummer dat de groep in deze bezetting opnam werd meteen hun grootste hit: Ruthless Queen.
Zie ook de officiële pop-video van 'Ruthless Queen'
Miss Sun
Artiest/Band: Toto | Muziek/Tekst: David Paich | Album: Toto XX | Jaar: 1991
Toto nam midden jaren 70 al het nummer 'Miss Sun' op voor een demotape. Lisa dal Bello, destijds de vriendin van Toto's drummer Jeff Porcaro, zong daarop de tweede stem. Uiteindelijk werd het nummer niet uitgebracht.
In diezelfde tijd luisterde Dal Bello veel naar het album 'Silk Degrees' van Boz Scaggs, dat geproduceerd was door David Paich. Toen Boz Scaggs in 1980 uiteindelijk 'Miss Sun' uitbracht op het compilatie album 'Hits!' zong zij ook daarop de tweede stem. Toto bracht hun originele versie pas uit in 1998 op het album 'Toto XX'.
bron: stevelukather.net
Conviction Of The Heart
Artiest/Band: Kenny Loggins | Muziek/Tekst: Mark Isham, Kenny Loggins, Guy Thomas | Album: Leap of Faith | Jaar: 1991
Dit album staat vol met pareltjes die grotendeels onderbelicht zijn gebleven (onbegrijpelijk genoeg krijgt het van 'allmusic' een beoordeling van slechts 2 sterren). "Conviction Of The Heart" is zo'n pareltje. Loggins schreef het nummer ter ere van "Earth Day" 1990. Dergelijke dagen zijn dan wel typisch Amerikaans, het nummer zelf echter heeft een spiritualiteit die het werelds maakt.
Op het schitterende live album "Outside: From The Redwoods" van 2 jaar later staat een prachtige versie van dit nummer (en van vele andere zoals onder meer "Celebrate Me Home" en "This Is It").
Overload
Artiest/Band: Lauren Wood | Muziek/Tekst: Lauren Wood | Album: Lauren Wood | Jaar: 1979
Als je voor je eerste album de namen van Michael McDonald, Bill Champlin, Jay Graydon, Bobby Kimball, Jeffrey Porcaro, David Hungate en Steve Lukather mag noteren, dan kan er met je carrière verder toch niets misgaan. Toch hebben we na haar titelloze debuut album uit 1979 internationaal verder niets meer gehoord van Lauren Wood. En dat is jammer, want ze heeft een mooie, loepzuivere, wat omfloerste stem. In het nummer "Overload" komt die stem uitstekend tot uiting.
Op haar website (laurenwood.com) kun je zien dat Lauren na haar debuut beslist niet heeft stilgezeten.
She's Out Of My Life
Artiest/Band: Michael Jackson | Muziek/Tekst: Michael Jackson | Album: Off The Wall | Jaar: 1979
De snik aan het einde weet bij mij elke keer nog een zenuw te raken. Kippevel in het kwadraat, zo verschrikkelijk mooi!
Hier moet je niet over praten, dit moet je voelen. Ik vond deze prachtige opname van She's Out Of My Life: recht door het hart en ongelooflijk goed geproduceerd!
gepubliceerd op maandag 1 januari 2007
mooie liedjes
View Comments
Stuur dit artikel door
gepubliceerd op zaterdag 15 december 2007
Mijn Muziekhelden
Als blokfluiter, gitarist, pianist, organist en trommelaar ben ik helaas schromelijk mislukt. Na mijn laatste verhuizing heb ik dan nog wel het oefen drumstel weer uit de mottenballen gehaald, mét een doos goede voornemens; maar een muziekheld zal ik nooit worden.
Nu hoeft dat ook niet, want muziekhelden zijn er in overvloed.
Neem Lisa dal Bello. Haar eerste, titelloze, LP hoorde ik voor het eerst in 1978 bij een vriend thuis, nadat zijn oudere broer die had meegenomen uit Amerika. Dal Bello had het album het jaar daarvoor - op haar achttiende - geschreven, deels samen met de later beroemd geworden producent David Foster (van ondermeer Celine Dion, Chicago, Whitney Houston, Paul McCartney), die ook dít album produceerde. Vol emotie, passie, funk, spunk, rock, soul en sensualiteit deden de songs van deze Canadese mijn muzikale wereld op zijn grondvesten schudden. En ook na dertig jaar staan ze nog als een huis! Gepassioneerd waren ook de producer, de muzikanten en de zangeres zelf. Haar stem, die dezelfde kracht en expressie heeft als die van Tina Turner en zo warm en elastisch is als die van Oleta Adams, raakt me nog altijd. De muzikale vrijage tussen Lisa dal Bello en David Foster redde mijn muzieksmaak, zo tegen het einde van mijn puberteit, uit de klauwen van de wansmaak. Luister alleen maar eens naar het nummer ‘Stand in your way’; stem, gitaar, drums, ritme, bas, percussie, orgel, alles komt er in samen. Kijk hier voor meer informatie over dit album.
Bij toeval - en onder het slaken van een vreugdeskreet - vond ik de LP rond 1980 terug bij ‘Concerto’ aan de Utrechtsestraat in Amsterdam. Lisa dal Bello werd toegevoegd aan mijn muziekverzameling in het goede gezelschap van ondermeer Kenny Loggins, Boz Scaggs en Bill Champlin, die alle drie trouwens op verschillende momenten in hun carrière albums hebben laten produceren door David Foster.
Natuurlijk is er voor de ware muziekliefhebber niets mooier dan zijn muziekhelden te bekijken en te luisteren naar wat ze het beste doen. In 1984 lukte mij dat met Lisa dal Bello. Helaas zong ze niets van dat prachtige eerste album uit ‘77. Wel kwam haar album Whomanfoursays ruim aan bod. Compleet andere muziek, heel veel synthesizers, maar wat een stem ook toen nog steeds!
Terugkijkend was het eerste album van Lisa dal Bello in feite ook een van de eerste albums van wat later bekend is geworden als Toto (van mega hits ‘Africa’ en ‘Rosanna’), toentertijd nog onbekende studio muzikanten. Naast Toto, opgericht in 1978, zijn vooral Kenny Loggins en Boz Scaggs ook in Europa wat bekender geworden. Loggins heeft met Loggins & Messina en later met Michael McDonald (nog zo’n muziekheld!) grote successen beleefd. Boz Scaggs heeft grote internationale hits gehad met onder andere ‘Lido Shuffle’ en ‘We're All Alone’. De begeleidingsband op zijn tournees ter promotie van de albums ‘Silk Degrees’ (1976) en ‘Middle Man’ (1980) bestond voor het grootste deel uit de mannen van Toto. Sterker nog: Boz Scaggs heeft ooit één nummer opgenomen met miss Dal Bello, om het kringetje rond te maken. Dat nummer heet ‘Miss Sun’ en is een onbekend zinderend juweeltje uit de muziekhistorie; het werd geschreven door David Paich, de toetsenist van Toto…
Ook tijdens het live optreden dat ik in 2001 in de Melkweg zag van een grijzende Scaggs bleef dit nummer volledig overeind, inclusief een heerlijk orgeltje! Hij heeft trouwens iets met Missen: het nummer ‘Miss Riddle’, van zijn CD ‘Dig’ uit 2001, is door hem zelf geschreven. Ook dit nummer is zo’n prachtig muzikaal juweeltje, ditmaal met mooi ingetogen altsaxofoon in plaats van zinderend orgeltje.
Overigens, het summum van lekkere orgeltjes is natuurlijk te horen bij mensen als Al Green, Steve Winwood, Billy Preston, Stevie Wonder, Lenny Kravitz, Pointer Sisters, Gladys Knight & The Pips. Maar ook Boz Scaggs hoort thuis in dit rijtje, en nog wel met een eervolle vermelding ook; luister naar ‘Runnin’ Blue’ op de laatste live CD (ook uitgebracht op DVD) en probeer maar eens stil te blijven zitten bij dát orgeltje… onmogelijk! Door muziek kun je werkelijk huilen en lachen tegelijkertijd.
En tjongejonge, wat een muzikanten!
gepubliceerd op woensdag 15 april 2009
JaR, where Steely Dan is never far away
JaR, in de voetsporen van Steely Dan
Voordat ik met deze recensie begon heb ik een van de ongeschreven wetten van recensenten gebroken. Ik heb andere recensies van het album gelezen, voordat ik nog één maat van datzelfde album gehoord had. Wat me daarbij opviel was dat al die artikelen de nieuwe cd "Scene 29" van JaR vergelijken met de muziek en het specifieke geluid van Steely Dan.
Toen de cd vorige week eindelijk op de deurmat viel was ik dan ook bang dat ik niet een nieuw album van een nieuwe band zou horen, maar een nieuw album van een oude band. En feitelijk klopt dit ook, als je weet wat Jay Graydon en Randy Goodrum beide allemaal al gedaan hebben
Zonder overdrijving kan gesteld worden dat Jay Graydon een van de grondleggers is van de 'Westcoast Music', samen met mensen als David Foster (de producent), Bill Champlin, de mannen van Toto en anderen. Hij heeft samengewerkt met artiesten en bands als The Jackson Five, Cheap Trick, Christopher Cross, Ray Charles, Cher, Joe Cocker, Marvin Gaye, Hall & Oates, Art Garfunkel, Manhattan Transfer en Dionne Warwick.
De naam van Randy Goodrum is wellicht iets minder bekend. Maar hij is de man die (mede-)verantwoordelijk is voor hits als "You Needed Me" (Anne Murray), "I'll Be Over You" (Toto), "20-20" (George Benson) en "If She Would Have Been Faithful" (Chicago). Zijn nummers zijn onder meer opgenomen door artiesten als Gladys Knight, Christopher Cross, Ray Charles, Chakka Kahn, Mark Knopfler, Michael McDonald, Rita Coolidge, Al Jarreau, Natalie Cole, The Commodores, Dusty Springfield, Michael Bolton, David Pack, Agnetha Faltskog (Abba), The Jefferson Starship en Isaac Hayes.
Dus achteraf gezien had ik me geen zorgen hoeven maken. En inderdaad, dit album klinkt dan ook in het geheel niet als een album van een oude band. Dat wil niet zeggen dat de composities, het gebruik van 'bass lines', het geluid van de toetsenborden en de samenzang niet aan het geluid van Steely Dan doen denken. Sterker nog, daar doet het bij elk nummer aan denken. Maar toch klinkt het niet als een 'remake' van oud Steely Dan materiaal. JaR is duidelijk een klasse apart.
Net zoals de muziek van Steely Dan, heeft ook de muziek van JaR duidelijke jazz invloeden, hetgeen je hoort aan de complexe akkoorden en de jazzy bas. Maar tegelijk is de muziek funky en vol soul. Het nummer "Esquire" is hiervan een uitstekend voorbeeld. "Make Somebody" begint met een ontzettend funky synthesizer, maar ontwikkelt zich in een jazz-rock nummer met een fantastische gitaar solo. "Your Heartbreak" laat die zo typische wat intellectuele 'Steely Dan'-achtige songteksten horen.
Hieronder een 'the making of' van dit nummer:
ZIE DE ENGELSTALIGE TEKST HIERONDER voor de video
Graydon bewijst zich ook op dit album de meester gitarist die we kennen. Zijn solos staan met alle zes de snaren stevig in de traditie van de Powerpop. Ze zijn origineel, ingenieus en een feestje voor je oren. Wat kan die kerel spelen! Het orgeltje kreunt en schreeuwt zonder dat het overigens weer teveel 'soul' heeft voor dit soort muziek. Het straalt van alle nummers af dat Graydon en Goodrum veel lol hebben gehad terwijl ze aan dit album werkten.
De productie is heel zuiver met een geluid dat zich alleen laat omschrijven als 'vers' en 'puur'. In die grote kwaliteit verraden zich het vakmanschap en - als ik zo vrij mag zijn - de leeftijd, of beter wellicht, de muzikale volwassenheid van beide producers.
Uiteindelijk maakte het album net zoveel indruk op me als Donald Fagen's "The Nightfly" in 1982. En zoals we weten vormt Fagen samen met Walter Becker de kern van Steely Dan. En klonk "The Nightfly" nou zo vreselijk anders dan het beste werk van Steely Dan? Nou, nee, niet echt. Maar het is wel een van de beste albums van die tijd. Daarom is het wellicht ook beter om "Scene 29" te vergelijken met "The Nightfly", dan met het werk van Steely Dan.
"You guys have taken the torch from Steely Dan and have run miles and miles ahead"
- Steve Lukather
Ik denk dat "Scene 29" zich in dezelfde klasse bevindt. Het wordt denk ik geen bijzonder populair album. Maar je kunt er maar beter voor zorgen dat het in je platenkast staat, als je als muziekliefhebber nog serieus genomen wilt worden!
Is het album je geld waard? O jawel, dat is het zeker. Het mag dan geen innovatief album zijn en het zal ook wel niet in de poplijsten terecht komen. Maar als je graag luistert naar geweldige popmuziek, naar fantastisch gitaarspel, naar muziek die duidelijk met plezier gemaakt is en naar een album dat fantastisch is geproduceerd en samengesteld, koop dan nu meteen "Scene 29" van JaR!
Info:
- Web: JaR's home on the web
- Web: Officiële homepage van Jay Graydon
- Web: Officiële homepage van Randy Goodrum
- Audio Luister naar een interview (en) met Jay Graydon op Inside MusiCast
'Scene 29' by JaR. Release: 2008JaR are: Jay Graydon and Randy Goodrum
So, when I finally found the album on my door mat last week I feared I would not discover a new album by a new band, but rather a new album by an old band. Knowing where both Jay Graydon and Randy Goodrum come from, for they are JaR's band members, one might reason that this is factually correct.
It is no exaggeration to state that Jay Graydon is one of the founders of 'Westcoast Music', together with the likes of producer David Foster, Bill Champlin, the guys from Toto and others. On Jay's list of merits are artists and bands such as The Jackson Five, Cheap Trick, Christopher Cross, Ray Charles, Cher, Joe Cocker, Marvin Gaye, Hall & Oates, Art Garfunkel, Manhattan Transfer and Dionne Warwick.
Randy Goodrum's name may be a bit less known. But he's the guy responsible for (co-)writing hits like "You Needed Me" (Anne Murray), "I'll Be Over You" (Toto), "20-20" (George Benson) and "If She Would Have Been Faithful" (Chicago). His songs have been recorded by such artists as Gladys Knight, Christopher Cross, Ray Charles, Chakka Kahn, Mark Knopfler, Michael McDonald, Rita Coolidge, Al Jarreau, Natalie Cole, The Commodores, Dusty Springfield, Michael Bolton, David Pack, Agnetha Faltskog (Abba), The Jefferson Starship and Isaac Hayes, to name just a few.
So, in hindsight I need not have worried. And indeed, this new album does not at all sound like the album created by an old band. Sure, their compositions, their use of bass lines, the sound of their keyboards and their 'close harmony'-type singing, even some of their lyrics, all have 'Steely Dan' written all over them. In big bold capitals in fact. But that does not make it a remake of their work. In fact, JaR is in a league of their own.
Similar to Steely Dan, the music of JaR is very jazz-influenced, as is witnessed by its complex chord structures, and its jazzy bass lines. But at times it also is funky and soulful. The song "Esquire" is a great example of this. The song "Make Somebody" starts off with a very funky synthesizer, evolving into a jazz-rock song with a steamy guitar solo. "Your Heartbreak" features those intelligent 'Steely Dan-type' lyrics and organ-sound that many reviewers talk about.
Below is a video of 'the making of' of this song:
Graydon proves to be the master guitarist that people know him to be. His guitar solos have their roots deeply embedded in the best of Powerpop traditions. They are witty, original and ingenious and a party for your ears. This guy can play! The organ can puff and screach without becoming too soulful for this type of music. It is obvious that Graydon and Goodrum have thouroughly enjoyed making this album.
The album's production is pristine with a sound that is 'fresh' and 'pure'. It is this quality that betrays the craftsmanship and - dare I say it - age or rather musical maturity of both producers.
In the end, the album stuck with me like Donald Fagen's "The Nightfly" did in 1982. And as we all know, Fagen is one of Steely Dan's core members, together with Walter Becker. Did "The Nightfly" actually sound completely different from Steely Dan's best work? No, not really, but it did stick out as one of the era's best music albums. And maybe that is why it is better to compare "Scene 29" with "The Nightfly", rather than any of Steely Dan's original work.
"You guys have taken the torch from Steely Dan and have run miles and miles ahead"
- Steve Lukather
I think that "Scene 29" is in the same league there somewhere. It may not become a wildly popular album, but you'd better make sure it's in your collection, if you are to be considered a serious music lover!
So, in the end, is the album your money's worth? Yes, it most definitely is. It may not be innovative and it may not get into the pop charts. But, if you are interested in some great pop tunes, in some real fine guitar playing, in listening to music that its creators obviously have had fun creating and in hearing a fantastically produced and engineered album, then get off your chair and buy "Scene 29" by JaR right now!
Info:
- Web: JaR's home on the web
- Web: Official homepage for Jay Graydon
- Web: Official homepage for Randy Goodrum
- Audio: Listen to an interview with Jay Graydon on Inside MusiCast
- Web: Read this review in Dutch at Ciao Shopping
gepubliceerd op donderdag 28 augustus 2008
Why can't I play guitar like that
Een van de beroemdste en zeker muzikaalste intro tracks van een tv serie is Larry Carlton's Theme from Hill Street Blues. Ik kwam daar pas na jaren achter toen in de re run eindelijk de gehele tune bij de aftiteling werd gespeeld en er zich een wonderschone gitaarsolo bleek schuil te houden in het staartje van het themanummer. Larry Carlton is een jazz gitarist die eigenlijk in eerste instantie bekendheid kreeg als sessie muzikant voor o.a. Steely Dan en Joni Mitchell. Toen ik dankzij mijn broer ergens in de jaren tachtig de eerste LP van Lisa Dal Bello kado kreeg kwam ik bij de liner notes weer zijn naam tegen, naast die van andere sessiemuzikanten die op de weergaloze plaat nog aan het begin van hun carrière stonden en later naam maakten als solo muzikant (Michael McDonald) of met hun band (Toto).
Om die reden staat de plaat van Dal Bello voor mij ergens in het episch centrum van mijn muzikale ontwikkeling en volg ik de carrières van die onderhand oude muzikanten nog steeds op een afstand.
Larry Carlton wordt gezien als Jazz gitarist, maar is voor mij toch vooral een man van het mooie geluid en frazering in met name bluesy jazznummers. Voor mij dus niet zo'n Jazz vernieuwer als John Scofield maar wel een ongelooflijk goede jazz-blues gitarist. Geen wonder dan ook dat ik onlangs deze live-opname van hem vond waarin hij samen met gitaargod Robben Ford soleert.
Carlton heeft ook met Steve Lukather van Toto opgetreden, weer zo'n samenwerking waar je je pas jaren later van realiseert dat je die dus ook live had moeten zien. Hier zijn ze samen te horen met het fraaie 'Room 335'.
Ik meen in het akkoordenschema de hit 'Peg' van Steely Dan te horen. Toeval of creatief jatwerk? Hij was in ieder geval niet de gitarist van de solo, zoals blijkt uit de korte docu 'The Making of Peg' waarin ook Michael McDonald weer mag figureren.
Dat 'Room 335' klinkt zo ontspannen en gemakkelijk dat je denkt dat je het zo naspeelt. Ik weet het; arrogantie. Het lukt nog niet met een bezemsteel voor de spiegel, maar toch, met wat meer tijd, toewijding, aandacht... heel veel meer tijd... en toewijding.... zou het stukje solo lukken?
De eerste paar maten dan.
Forget it!
Maar mocht je het willen leren: meester Carlton geeft online gratis les.
gepubliceerd op vrijdag 11 januari 2008
Eiland toptien
Een van die muzikanten die het muziekheldendom is overstegen is Bob Marley. Net als Chuck Berry, Elvis Presley en John Lennon is Bob Marley een muzieklegende geworden, voor sommigen zelfs nog meer dan dat. Voor Will Smith in zijn 2007 film 'I am Legend' is Marley de belichaming van hoop op leven en zijn enige link met de normale maatschapij die ooit was. Terecht merkt hij ergens in de film op dat iedereen Bob Marley's muziek zou moeten kennen... Zo niet, "Ga direct naar de gevangenis. Ga niet langs "Start". U ontvangt geen ƒ 200".
Voor Will Smith staat zijn muziekverzameling voor de spreekwoordelijke 10 CD's die je uitkiest als je naar een onbewoond eiland zou worden verbannen of die je meeneemt op je iPod als je op vakantie gaat.
Of je nu ver weg gaat, met vliegtuig, trein of auto reist of een camping in eigen land opzoekt, een van de essentiële zaken om mee te nemen is natuurlijk een mp3-speler met voldoende geheugenruimte. Een verblijf op plekken als vliegvelden, busstations, treinen, tenten, hotelkamers of onbewoonde eilanden kan er een stuk door worden veraangenaamd.
Een probleem (ok: een luxe-probleem) is te beslissen welke muziek er moet worden meegenomen. Worden het 'de Essentials'? Houden we rekening met meeluisteraars, doen we modern én klassiek, nemen we hele albums mee of slechts bepaalde nummers, kopiëren we John Lennon, maar geen John Fogerty, wél Bob Marley, maar geen Bob Dylan?
Een album ligt altijd klaar (het debuutalbum van Lisa dal Bello), maar dan blijven er wel nog zat andere mogelijkheden over. Mijn keus zou dan zijn:
- Lisa dal Bello - Lisa dal Bello
- Middle Man - Boz Scaggs
- Single - Bill Champlin
- Boston - Boston
- Sergeant Pepper's - The Beatles
- Ziggy Stardust - David Bowie
- Blue Obsession - Michael McDonald
- Belle - Al Green
- Songs in the Key of Life - Stevie Wonder
- Night at the Opera - Queen
Gelukkig heeft een beetje iPod al gauw 30 Gig aan schijfruimte aan boord (de nieuwste generatie zelfs het dubbele), en da's ruim genoeg voor zo'n 6000 tot 7000 nummers van goede tot redelijke kwaliteit. Dit stelt een beetje muziekliefhebber weliswaar nog steeds voor lastige keuzes, maar over het algemeen zou het vaststellen van een selectie geen problemen moeten opleveren. De inhoud van mijn iPod zou, naast de 10 al genoemde albums, ondermeer bestaan uit:
- Road Island - Ambrosia
- The White Album - The Beatles
- Déja Vu - Crosby Stills Nash & Young
- Nightwatch - Kenny Loggins
- I Robot - Alan Parsons
- Shpritz - Herman Brood
- Sticky Fingers - The Rolling Stones
- Born to Run - Bruce Springsteen
- Tusk - Fleedwood Mac
- The Kick Inside - Kate Bush
- Led Zeppelin IV - Led Zeppelin
- Kind of Blue - Miles Davis
- Breakfast in America - Supertramp
- Remote Control - The Tubes
- Joe's Garage (I, II & III) - Frank Zappa
- Hotel California - The Eagles
- An Autobiography - Johny 'Cougar' Mellencamp
- Harvest - Neil Young
- Desire - Bob Dylan
- Chicago Transit Authority - Chicago
- The Album - Abba
- What's wrong with this picture - Andrew Gold
- Infinity - Journey
- Legend - Bob Marley & The Wailers
- Flesh + Blood - Roxy Music
- Abraxas - Santana
- Diamond Girl - Seals & Crofts
- Every Picture tells a story - Rod Stewart
- Monterey International Pop Festival - The Mamas & The Papas
- Tourist - St. Germain
- Dark Side of the Moon - Pink Floyd
- Midnight Love - Marvin Gaye
- Toto - Toto
- Darkness on the Edge of Town - Bruce Springsteen
Het zijn allemaal kandidaten. En dan heb ik het nog niet over Bach, Verdi, Mozart, Mahler, Boccerini, Beethoven, Vivaldi, Edwards... dit zijn geen eenvoudige keuzes; dit zijn zelfs emotionele keuzes! Grijsgedraaid zijn ze onderhand, bijna alle bovengenoemde albums. Van de meeste kan ik de lyrics aardig meezingen, de gitaarpartijen redelijk meespelen op mijn luchtgitaar en zelfs de drumsolo's feilloos mee luchtdrummen.
Lekker als dat is, wellicht is het een aardiger voor de eiland notering een lijstje samen te stellen met wat onbekendere albums en artiesten. Op die manier kun je nog een en ander ontdekken.
Daarom wordt mijn eiland top*tien uiteindelijk:
- Lisa dal Bello - Lisa dal Bello
- Bandit - Bandit
- Outlaws - The Outlaws
- Hold On - Trapeze
- All Out - Grin-
- Dixie Rock - Wet Willie
- Crackin' - Crackin'
- Lauren Wood - Lauren Wood
- Love & Respect - Marla Glen
- Watchin' TV - Barefoot Jerry
- The Eyes of an Only Child - Tom Jans
- Universal Love - MFSB
- Prone to Lean - Donnie Fritts
gepubliceerd op zaterdag 22 augustus 2009
Boz Scaggs, "Jump Street Jive Drive"
In 1976 bracht Boz Scaggs zijn album "Silk Degrees" uit. Het zou zijn tot dan toe grootste succes worden en wordt door velen nog steeds gezien als het hoogtepunt van zijn carrière. De combinatie van laid-back stijl, poppy R&B en rustige Soul brachten hem zijn welverdiende bekendheid bij het grote publiek. Het zijn zelfs zijn handelsmerken geworden. Bovendien stond hij met dit album aan de wieg, nee, aan de conceptie van dat andere wereldberoemde fenomeen: Toto.
Boz Scaggs bootleg "Jump Street Jive Drive / Jouncing About in Full Regalia / Recorded Live in Concert". Datum: 7 april 1976In de muziekwereld wordt bootleg met name gebruikt voor niet-officiele opnamen die, meestal tegen de wil van artiest of platenfirma, op de markt verschijnen. Vaak gaat het dan om illegale concertopnamen.' moest gaan van een concert dat in of vlak na 1976 moest zijn gegeven. Voor 10 euro nam ik 'm mee.
De setlist van "Jump Street Jive Drive" ziet er als volgt uit:
Kant 1
- Lowdown
- You Make It So hard (To Say No)
- What Can I Say
- Might Have To Cry
- Jump Street
- Slow Dancer
- It's Over
- Lido Shuffle
- Dinah Flo
- I Got Your Number
Thuis legde ik de plaat meteen op de draaitafel. Tot mijn verbazing was de lp zelf nog in uitstekende staat met weinig ruis en geen tikken. Daarnaast was ook de opname van verbazingwekkend goede kwaliteit.
De bootlegger had duidelijk zijn best gedaan een kwaliteitsproduct af te leveren. Je zou een opmerking kunnen maken over het te veel aan hoge tonen en het te weinig aan lage tonen - vooral hoorbaar bij de drumpartijen, maar voor een moderne hifi installatie is dat geen obstakel. Bovendien is de opname in stereo en dat is voor een bootleg uit de jaren 70 toch opmerkelijk.
Zelfs de afbeelding op de hoes is met gevoel voor kwaliteit gemaakt. Deze vermeldt tevens het label waaronder deze bootleg is uitgebracht: TAKRL. TAKRL was een van de top bootleggers in de jaren 70, afkomstig uit het zuiden van Californië. Het anagram staat voor "The Amazing Kornyfone Record Label" of "The Amazing Korniphone Rebirth Label".
Helaas is er in tegenstelling tot de aandacht voor kwaliteit die TAKRL aan de dag legde voor de hoes en de persing, geen aandacht besteed aan details over de plaats en de datum waarop het concert is opgenomen.
Na wat snuffelen echter blijkt dat deze uitgave, ondanks het aura van illegaliteit dat bootlegs hebben, als enige bootleg is opgenomen in de lijst van concerten op de site van de 'Boz Scaggs Music Community', de officiële 'Boz Scaggs Fan Site'. En daar staat dat de opname gemaakt is op 7 april 1976 in het 'Roxy Theatre' (gelegen in West Hollywood, Los Angeles, Californië). Het concert maakte deel uit van de officiële Silk Degrees Tour.
Hoewel het jammer - en voor sommige verzamelaars wellicht zelfs irritant - is dat deze gegevens op de hoes zelf ontbreken, wordt dit gemis meer dan goed gemaakt door de kwaliteit van de opname. Nu is dit de enige Boz Scaggs bootleg die ik ken, maar afgaande op de kwaliteit van bootlegs van artiesten als Zappa, Yes en Emerson Lake & Palmer uit de jaren 70 kan ik met een gerust hart zeggen dat een goede kwaliteit van bootlegs uit die tijd een zeldzaamheid genoemd mag worden.
Naast de hoge kwaliteit van de bootleg, is het concert zelf ook uitstekend: Scaggs is in grootse vorm, en wordt duidelijk gedreven door de fantastische band. Het orgeltje van Steve Porcaro is sexy en swingend. Het genie van Jeff Porcaro is al duidelijk aanwezig. Het basje van David Paich is spot on. Ook achtergrondzangeressen Becky Lewis en Phyllis St.James zijn erg goed bij stem. Lido Shuffle en Dinah Flo worden in rap tempo afgewerkt, nadat "What Can I Say" al is omgetoverd tot een funky swingend nummer met Zuid-Amerikaanse invloeden. Zelfs de afsluiter "I Got Your Number", toch nooit een van mijn favoriete Scaggs-nummers, wordt een funky nummer met deze band.
De bezetting is als volgt:
- Kevin Calhoun - percussie
- Dan Ferguson - guitaar
- David Hungate - bas
- Steve Leeds - saxofoon
- Becky Lewis - achtergrond zang
- John Madrid - trompet, flugelhorn
- David Paich - toetsenbord
- Jeff Porcaro - drum
- Steve Porcaro - toetsenbord, synthesizers
- Phylis St. James - achtergrond zang
John Madrid en Jeff Porcaro zijn helaas inmiddels overleden.
Van deze bootleg zijn trouwens twee uitgaven in omloop. Een iets eerdere uitgave heeft een geheel andere binnenhoes. Deze zou gedrukt zijn op blauw papier en een collage van Playboy cartoons tonen. De enige tekst die op de binnenhoes zou staan is "only good Boz songs", een opmerking die mijns inziens overbodig is. Van deze uitgave wordt gezegd dat de kwaliteit nog beter en ruislozer was.
Hoe het ook zij: ik ben TAKRL erg dankbaar dat ik 33 jaar na dato nog kan meeswingen met een zeer memorabel concert, al ben ik wel een tikkeltje jaloers dat hij er bij was en ik niet...
Info:
- Web/Audio: Officiële Boz Scaggs website (waarschuwing: er begint meteen muziek te spelen!)
- Web: een artikel van Alex Henderson over Jump Street Jive Drive op Allmusic
- Web: 'Boz Scaggs Music Community'
- Web: Interview uit 1977 met Boz Scaggs naar aanleiding van het album Silk Degrees, bevat interessant commentaar
gepubliceerd op zaterdag 24 januari 2009
De traagheid van een duiker
Hoes van "Arc of a Diver" van Steve Winwood, uit 1981Ik neem je vandaag mee terug naar 1981. Ik was 20 en was bepaald niet zo music-savvy als ik nu ben. Het was de tijd waarin ik muzikaal werd opgevoed door een goede vriend van me. Hij was het die me de liefde doorgaf voor Lisa dal Bello, die me wees op de muzikanten die later in Toto speelden, die mijn oren opende voor Rock en Americana. Op zijn kamer hoorde ik voor het eerst Boz Scaggs, The Tubes, Warren Zevon, Johnny Cougar, The Babys, Crackin', Les Dudek, Hall & Oates, Michael McDonald, Don Henley, Bruce Springsteen, Steve Winwood... Je begrijpt, het waren mooie tijden met bijna elke week een nieuwe muzikale ontdekking. En ik dronk het op als ware het de zoetste nectar op deze aarde.
In dat jaar kwam de plaat "Arc Of A Diver" uit van Steve Winwood. Het zal in een weekeinde geweest zijn, ergens rond kwart over vijf dat Steven de LP opzette. Ik vond het meteen prachtig, dit album waarop meester keyboard speler Winwood voor het eerst alle instrumenten zelf speelt. Hoogtepunt is nog altijd het nummer "While You See a Chance". Zo begon ook de kennismaking met het album.
In die tijd woonde ik nog bij m'n ouders. Die dag had ik met ze afgesproken zes uur 's avonds thuis te zijn voor het eten. Maar ja, wonderlijke nieuwe muziek, pilsje erbij, goeie vriend... Op het moment dat ik door had dat ik er vandoor moest begon net het een na laatste nummer, "Night Train". 'Ach, nog twee nummers...', dacht ik, niet wetende dat die laatste twee nummers samen bijna een kwartier duren. "Night Train" is een briljant nummer, met het tempo van een voortrazende locomotief, dat bijna 8 minuten duurt. Aan het einde daarvan zat ik al op hete kolen. Toen begon "Dust". Ik heb niet goed naar de tekst geluisterd, die eerste keer. Had ik dat wel gedaan, dan had ik gehoord dat het ging over tijd.
Time they call the universal healer but you're back every three days
Settling all around me
A feather duster's no substitute for the real thing
And the dust you left behind is settling still
Uit "Dust" van Steve Winwood
Gewoonlijk deed ik ongeveer twintig minuten over de afstand van Steven's ouderlijk huis naar het mijne. Die avond is het me gelukt in tien.
Dat is onderhand bijna dertig jaar geleden. Gelukkig heb ik ook dat album nog altijd. En gelukkig is en blijft het een uitstekend album. Ik ga er zo nog eens naar luisteren. Op m'n gemak.
gepubliceerd op woensdag 18 februari 2009
Nieuw album van Bill Champlin: resistance is futile!
"No Place Left To Fall", het nieuwe album van Bill ChamplinEigenlijk is het oud nieuws - het album is uitgekomen op 10 december jongstleden - maar Champlin zit niet meer bij een van de grote platenlabels en dan heeft dit soort nieuws de neiging wat langzaam in Europa door te dringen. Toch is dat in dit geval merkwaardig, aangezien Champlin's nieuwe label Zweeds is.
Op Zink Music (pas op: de muziek begint automatisch te spelen) heb ik twee nummers van het album gehoord en - WOW! - wat swingt dat weer. Er sprongen spontaan tranen in m'n ogen van blijdschap. Het spat je boxen uit en klampt zich vast aan je hersenstam, zodat je het niet meer uit je systeem krijgt.
Muziek dus met een soort van ingebouwde Borg-technologie, maar dan van het ongevaarlijke soort. Soul-volle rock arrangementen, met een nog almaar beter wordende stem die toch al fan-tas-tisch was, ouderwets heerlijke blazertjes een er-rug lekker orgeltje (op het nummer "Total Control", take it away Bill!) en gastoptredens van onder meer Peter Cetera (jawel, de ex-zanger van Chicago en voorganger van Champlin) en Steve Lukather (gitarist van de onlangs officieel opgeheven supergroep Toto).
Van de site van Steve Lukather kun je van elk van de twee nummers waar 'Luke' op heeft meegespeeld een MP3 bestand downloaden van 40 seconden (helaas niet meer). Die nummers zijn "Lover Like That" en "Never Been Afraid".
Het album bevat 13 nummers, goed voor een totaal van 68 minuten muziekgenot. Dat is weer ouderwets waar voor je geld. Er is zelfs een luxe uitgave, waar een DVD bij wordt geleverd met een aantal multimedia features, waarop Bill onder meer praat over zijn samenwerking met Will Champlin en over de invloed die de Beatles en Bob Dylan op hem gehad hebben en waar ook nog bonusmateriaal op staat van de "Sons Of Champlin". Op Youtube kun je daar al een en ander van vinden via het Bill Champlin kanaal.
Het album is nog niet uit in Nederland, dus ik heb 'm besteld, maar zodra ik 'm in huis heb laat ik het weten.
Ach, dat orgeltje... wat een feest!
info:
Officiële Bill Champlin website
Champlin's officiële MySpace pagina
Het Zweedse label Zink Music
Steve Lukather over het album "No Place Left To Fall"
venster
