Petruris, te salutamus

Bij 'mooie muziek' denk ik niet meteen aan hardrock. Bij lekkere muziek kan ik wel denken aan hardrock, al hoeft deze dan weer niet per se mooi te zijn. Een goed voorbeeld daarvan is Australische band AC/DC. Tijdens een korte wachtperiode op Station Sloterdijk, waar ik vlakbij een opdracht uitvoer, kocht ik onlangs de CD 'If You Want Blood, You've Got It', waarop deze gladiatoren der hardrock zo'n vijf kwartier lang in stevig tempo hun fans vermaken tijdens een live optreden opgenomen in 1978. Ik beluisterde deze CD samen met mijn broer in de auto van Amsterdam terug naar Rotterdam, tijdens de na-spits, gedurende de complete 5 kwartier die het album duurt.
We hadden net een vermoeiende 'day at the office' achter de rug, vanwege verschillende opdrachten toevallig bij elkaar in de buurt in het dichtbebouwde kantorencentrum nabij Sloterdijk. Unaniem besloten we de gloednieuwe JBL boxen een stresstest af te nemen. Er werd weinig gezegd in de Peugeot die avond; de hardrock van AC/DC maakte elke conversatie sowieso onmogelijk.
Het moet een vreemd doch vermakelijk gezicht zijn geweest: twee heren in pak die voorzichtig headbangend in een nieuwe 207 voorbij reden.

Na een dag vol stress, problemen en lange tenen kan ik AC/DC van harte aanbevelen. Ondanks de minimalistische eenvoud van de muziek dwingen de muzikanten respect af, zowel vanwege het enorme uithoudingsvermogen dat ze moeten hebben (met name zanger Bon Scott, drummer Phil Rudd en de immer als schooljongen op het podium rondspringende gitarist Angus Young kunnen na zo'n concert toch niet anders dan doodop zijn geweest), als ook vanwege het strakke ritme en het moordende tempo waarin de nummers elkaar opvolgen. Er worden weinig tot geen woorden vuil gemaakt aan interactie met het publiek. In de plaats daarvan wordt alle energie gestoken in de productie van veel lawaai. Strakke ritmes, snerpende gitaren en een hese stem brengen een reeks herkenbare nummers en wereldhits ten gehore als 'Whole Lotta Rosie' en 'Let There Be Rock'. De stem van Bon Scott, die in het jaar van het concert nog slechts twee jaar te leven had, lijkt het af en toe bijna te begeven. De snaren van Angus Young en broer Malcolm houden het vol, al gaat dat tegen elke natuurwet in. En de drums van Phil Rudd zijn dermate strak dat het lijkt alsof hij mechanisch wordt aangedreven.
Daarnaast is het gewoon lekkere muziek. Het is waar: je moet het vooral niet te vaak horen - zo ééns in het half jaar is meer dan genoeg - maar een nummer als 'Whole Lotta Rosie' is niet voor niets een klassieker. Het stampt lekker mee, het zingt lekker mee en de luchtgitaren gieren er fantastisch bij.

Op de snelweg van Amsterdam naar Rotterdam heb ik toch weer even genoten van de highway to hell!

Op de regel 'mooie muziek <> hardrock' vormt de Amerikaanse band Boston wat mij betreft overigens de spreekwoordelijke uitzondering. Het nummer 'A man I'll Never Be', verschenen op de LP/CD 'Don't Look Back' - uit het zelfde jaar als 'If You Want Blood, You've Got It' van AC/DC - is niet alleen een klassieker, maar zo mooi dat het kan wedijveren met de beste soul ballads. Dan is het toch eeuwig zonde dat Brad Delp eind 2007 besloot zich van het leven te moeten beroven. Hoe vreselijk eenzaam iemand kan zijn die dergelijke mooie muziek heeft gezongen gaat mijn voorstellingsvermogen te boven. Gedenk Brad vooral veelvuldig door veel te luisteren naar dit prachtige nummer!

"I can't get any stronger, I can't climb any higher
You'll never know just how hard I've tried
Cry a little longer, and hold a little tighter
Emotions can't be satisfied

You look up at me, and somewhere in your mind you see
A man I'll never be" - Tom Scholz

Lees verder/Read more »

For those about to Rock

Heerlijk: De van-dik-hout-zaagt-men-panken Mastodont van de Power Rock AC/DC komt weer 'ns met een album en, nog fijner, met een tour die ook Nederland gaat aan doen (13 maart 2009, Rotterdam Ahoy). Een en ander ter ondersteuning van het nieuwste album getiteld Black Ice, het eerste in 8 jaar, dat eind deze week in de winkels ligt.

De nieuwe single "Rock 'N Roll Train" is ook weer net zo primitief stampend als alle vorige nummers: open akkoorden intro, dreun op de drums, en hakken maar tot de break, solotje en doorrammen tot het eind. Meer graag, heren.

AC/DC met "Rock 'N Roll Train"

De ondertussen al weer 53-jarige nooit groot geworden (5 feet 2 inches) Angus Young zal tijdens de opkomende tour weer z'n rode kostschoolpak aantrekken, zo beloofd hij in eerdere interviews.

Hun laatste hit, 'Thunderstruck' is al weer 18 jaar geleden, maar echt zwakke momenten heeft de band eigenlijk nooit gekend. Wat toch best knap is voor een band die alleen Power Chords in vierkwartsmaat kent.

De voorverkoop voor het concert van AC/DC en support act begint aanstaande zaterdag 18 oktober om 10.00 uur. Ter voorkoming van zwarthandel is het alleen mogelijk om online (www.livenation.nl) kaarten te bestellen, met een maximum van 2 kaarten per persoon.

Lees verder/Read more »

Joe Walsh - Analog Man

We hebben 20 jaar geen nieuw album van hem gehoord, dus een tijdje wachten met een bespreking van zijn nieuwste boreling afgelopen jaar (op 5 juni 2012, om precies te zijn) maakt dan ook niet zoveel uit. In die 20 jaar lijkt Joe Walsh niet erg mee te zijn gegaan in zijn tijd. Dat heeft dan wel weer als voordeel dat de muziek op 'Analog Man' bijzonder herkenbaar blijft als echte 'Walsh-rock'. Van alle Eagles was deze ook altijd al de echte rocker. Veel van de stevige nummers van de Eagles werden dan ook door hem gezongen.

Tegendraads

Dat image van rocker staat hem nog steeds. Kijk maar naar de foto op de cover! De tegendraadsheid van de rocker zoekt hij ook op in zijn teksten. Waar anderen meegaan in de moderne tijd, klaagt Walsh veel van de verworvenheden aan die anderen als normaal ervaren.
In 'Analog Man', meteen ook het eerste nummer op het gelijknamige album, heeft hij het over de digitalisering, over kabel-tv en geweld op de televisie ("Murder and violance are rated PG. Too bad for the children: they are what they see"), over e-mail en over het grote aantal schermen waar iedereen constant mee omringd is.

In een interview in mijn favoriete muziekblad Heaven van sep/okt 2012 (zie pagina's 6 en 7) zegt hij over het nummer: "Ik houd me eigenlijk pas vrij kort bezig met internet en nu ook sociale media. Nou ja, laten we zeggen dat ik die probeer uit te vogelen. tot die tijd was me dat helemaal vreemd, ik was een analoge man. Voor het kleinste elektronische klusje moest ik de buurjongen van tien te hulp roepen. Ik steek de draak met mezelf".

Joe Walsh live met 'Analog Man'. Special Guest: Jeff Lynne. Knetterende gitaar, lekker koortje en ik geloof dat ik zelfs 3 drummers zie... he's back! Jaar: 2012, Plaats: The Troubadour in West Hollywood, Californië.

Demonen

Je zou zeggen dat het moeilijk is om je los te wrikken van de oude successen van albums als 'The Smoker You Drink, The Player You Get', 'So What' en 'But Seriously, Folks...', maar bij Walsh lijkt het alsof hij de draad weer moeiteloos oppakt. En eigenlijk is hij natuurlijk ook nooit echt weggeweest. Daar is zijn invloed op de moderne muziek - achter de schermen - te groot voor geweest.
Wel heeft hij jarenlang gevocht met de demonen van alcohol. 'Wrecking Ball', het tweede nummer van de plaat, herinnert nog aan die tijden. Inmiddels loopt hij al weer 18 jaar broodnuchter door het leven.

Dat Jeff Lynne, voormalig voorman van het Electric Light Orchestra het album geproduceerd heeft, hoor je in alle nummers wel terug. Maar vooral 'One Day at a Time' draagt een zware ELO-signatuur. Niets mis mee overigens, maar dat maakt het meteen ook niet echt subtiel, terwijl ook subtiliteit de oude rocker altijd heel goed gestaan heeft. Dat maakt het overigens beslist niet een slecht album.

Een aanrader met wat minnetjes

Sterker nog: hoe vaker ik het beluister, hoe lekkerder ik het vind. Dat neemt niet weg dat er wel wat mislukkingen op staan. Zo is 'Hi-Roller Baby' vast een lekkere meezinger tijdens concerten, maar van mij hoeft het niet, al compenseert het lekkere gitaartje dan wel weer wat van de gladheid van het nummer. 'Funk 50' is naar mijn smaak een mislukt experiment om iets met R&B te doen. En luisterend naar 'India' bekruipt me het sterke gevoel dat Joe Walsh ook vooral niet moet proberen AC/DC te kruisen met een housebeat.
Misschien moet ik het eens wat harder draaien...

Al met al is 'Analog Man' een aanrader. Vernieuwend is het niet, maar dat lijkt me dan ook niet hoeven voor een man die al zo zijn sporen verdiend heeft. En bovendien: oefening baart kunst!

Oordeel: uitstekend album met wat minnen en veel plussen!

Spotify: http://open.spotify.com/album/4AtCG1tHBfjFAmH1Rm9b50

Lees verder/Read more »

7 regels voor covers spelen

Covers kunnen geweldig zijn maar ook het origineel hartverscheurend verneuken. Ik heb nou zo vaak treurig makende artiesten een absoluut affreuze performance horen geven waarvoor ze hopelijk voor eeuwig in de hel zullen branden dat ik dan hier maar een paar geboden neer zet waar iedere coverband zich aan zou moeten houden. Leest u even mee?

regel 1: Er is maar een origineel en dat is het origineel.
Dus als je dan per se iets moet coveren, doe het dan niet klinken alsof het gewoon een kopie van het origineel is. Dat slaat namelijk nergens op. En waarom moeten we dat Rod Stewart eigenlijk uitleggen? Maar feit is dat zijn 'Downtown Train' niets, maar dan ook werkelijk niets toevoegt aan het meesterwerkje van Tom Waits.

regel 2: loop niet te klooten met de tekst.
Ok, De frontman van Ambrosia is ook flink in de heer, maar dat wil niet zeggen dat je dan gelijk ook met terugwerkende kracht van de klassieker 'You're the biggest part of me' een lofzang op de Here moet maken. En geloof me, God hield ook meer van het origineel.

regel 3: Hard rock laten coveren door een Boy Band mag niet!
Je verwacht een stadion-geluid met aanzwellende gitaren, maar in plaats daarvan kwelen de engeltjes van NSYNC pips 'A man I'll never be' van Boston. Heel Eng!

regel 4: cover niet je eigen songs.
Dus als je frontman dood is, kap dan met die band. Michael Sweet is niet Brad Delp, Paul Rodgers is geen Freddie Mercury. Ook al heeft ie een goede stem en haalt ie de hoge noten best redelijk, ik krijg gewoon het verkeerd soort kippevel als ik Paul Rodgers zonder spoor van ironie 'And bad mistakes, I've made a few ' hoor zingen. Ja Paul, dat weten we, nou jij nog.

Regel 5: Michael Jackson mag eigenlijk nooit gecovered worden
En al helemaal niet acapella! Want hij heeft gewoon altijd een betere stem, namelijk, dus. 'Man in the mirror'? Ik zou zeggen doe maar niet in je eentje op een podium met gitaar. En wat doet die slijmschuiver daar? Alhoewel het iets over de kwaliteit van het nummer zegt dat het geheel toch nog overeind blijft.

Regel 6: Beat it mag sowieso alleen door the man himself gespeeld worden.
Dus Fall Out Boy met John Mayer op gitaar; ga je schamen. De oorspronkelijke solo van Eddie Van Halen wordt zowaar zonder gene gewoon compleet verminkt. En ook Amy Winehouse krijgt de volgende keer huisarrest. Met name omdat ze hier gewoon dronken is maar ook anders want se hep dur niet de choeie stem foor. Amy: BEAT IT!

Regel 7: Alleen een Rock chick als Joan Jet mag rock covers spelen, andere meiden dus niet!
Kan iemand Celine Dion zeggen dat ze gevaarlijk eng is als ze Angus Young na doet met de Chicken Strut. En nooit, maar dan ook nooit meer You shook me all night long coveren zonder schriftelijke toestemming van het voltallige AC/DC fanleger. En dat geldt ook voor Shania Twain die van hetzelfde nummer een Country Rock versie maakt.

Met zoete samenzang, viool en een slide-solo op een Hawaiian gitaar. Een wat? Een Hawaiian gitaar..... Wat heeft Angus haar aangedaan dat hij zo wordt teruggepakt?
Ook Hilary Duff moet tegen zichzelf in bescherming genomen worden als ze 'my generation' speelt, en Britney Spears als ze Satisfaction zingt of 'I love Rock And Roll' van, godbeterd, Joan Jet. Maar bovenal moet van hogerhand een decreet worden uitgevaardigd om Tori Amos achter die piano vandaan te sleuren, bij voorkeur nog voordat ze 'smells like teen spirit' muzikaal geweld aan doet. Kijkt en huivert:

Lees verder/Read more »