Concertnieuws: Chuck Berry, Jerry Lee Lewis en Jackson Browne

Gaat dat zien, gaat dat zien:

links: Jerry Lee Lewis, foto: PA, rechts: Chuck Berry, foto: Håkan Henriksson

Mocht je in november nog zo'n zestig Euro over hebben, besteed dit dan aan het concert van Jerry Lee Lewis en Chuck Berry. Op 19 november aanstaande treden zij samen op in Amsterdam. Beide zijn al opa - Berry is 82 en Lewis 73 - maar ze rocken gegarandeerd de hele Heineken Music Hall plat!

Zowel Berry als Lewis mogen worden gezien als grondleggers voor de Rock'N'Roll zoals we die nu kennen. Lewis heeft nog opgetreden met Elvis Presley (het verhaal gaat dat hij hem zelfs - maar dan voor de gein - met de dood heeft bedreigd). Op 28 oktober aanstaande speelt hij op het London Rock 'n' Roll Festival. Dat optreden is het eerste van zijn Europese 'Great Balls Of Fire' tournee.
Chuck Berry was de allereerste rocker die is toegelaten tot de Rock and Roll Hall of Fame in 1985. Op 15 maart jongstleden trad Berry nog op in de 100 Club in Londen.

Gezien hun leeftijd zal dit een van de laatste keren zijn dat je ze samen kunt zien optreden, al lijkt het er op dat de Rock'n'Roll beide heren net zo jong houdt als Mick Jagger en consorten.
Toch wordt van Lewis gezegd dat dit zijn laatste Europese tournee zal zijn. Met andere woorden: zorreg, dat je er bij bent...!! Ik heb mijn toegangsbewijs al in huis. Klik hier om er ook een te bemachtigen.

Mijn toegangsbewijs voor het concert van Jerry Lee Lewis en Chuck Berry op 19 november 2008

Ruim vijf maanden daarna geeft Jackson Browne een concert in dezelfde zaal, en wel op 28 april 2009. Browne is onderhand ook al weer 60 jaar. Hij is met name bekend geworden van de bescheiden, maar prachtige hit 'Running on Empty'. Zijn Albums "Looking East" en "Hold Out" behoren onderhand tot de klassiekers in de popmuziek.

Lees verder/Read more »

Jerry Lee Lewis (en Chuck Berry)

Op woensdag 19 november klopte mijn hart vol verwachting. Rock 'n' Roll grootheden Jerry Lee Lewis (en Chuck Berry) traden op die dag op in de Heineken Music Hall.

Nu hebben beide heren een zekere reputatie wat betreft optredens, en het was nog maar helemaal de vraag of we ze sowieso te zien zouden krijgen. De begeleidingsband van Jerry Lee Lewis begon echter keurig op tijd aan het opwarmen van het publiek. Echt geweldig was het niet; het klonk wat valsig en een gemiddeld amateur bandje zou het al vlug beter doen, maar ach, het ging niet om hen, maar om de meester zelf.
Na een kwartiertje werd Lewis aangekondigd en ietwat ouwelijk kwam hij het podium oplopen. Zijn leeftijd was echter op geen enkele manier terug te horen in zijn spel. Sterker nog: 's mans vingers zijn nog onvoorstelbaar lenig! Zelfs de begeleidingsband speelde duidelijk beter met Lewis op de piano.
Ja, het was routineus en van enige spontaniteit gespeend, maar het was zeker vermakelijk en het klonk meer dan goed genoeg. Great Balls of Fire moet je echt een keer live gehoord hebben van de meester zelf!

Hoe anders was dat bij (Chuck Berry)... Die man moet er gewoon mee ophouden. Geld zat, wereldberoemd... wat zou je je publiek nou nog lastig vallen met je desinteresse, je valse gitaar en je slechte stem?! De man mag dan een van Rock 'n' Roll's legendes zijn, bij mij zal na dit concert altijd het beeld blijven bestaan van een oude man die niet meer dan drie akkoorden achter elkaar kan spelen op een valse gitaar en die wat heen en weer loopt om zijn bandleden aanwijzingen te geven.
Het was een pure aanfluiting! Ik had graag iets anders willen schrijven, maar het is zoals het is: (Chuck Berry) heeft zijn tijd gehad en zal bij Mooimuziek nog slechts tussen haakjes genoemd worden.

Lees verder/Read more »

Bo Diddley was the man, 30 dec. 1928 - 2 jun. 2008

Hij heeft mensen beïnvloed als Tom Petty, Ron Wood, Buddy Guy en Eric Clapton. Muzikaal stond hij op eenzame hoogten en kon hij zijn gelijken slechts erkennen in mannen als Link Wray, Chuck Berry, Little Richard, Fats Domino, Screamin' Jay Hawkins, Johny 'Guitar' Watson, Larry Williams of Johnny Otis. Met zijn opvallende vierkante gitaar, zijn typische ritme - bom ba-ba bom bom, bom bom - en zijn James Brown-achtige danspasjes vormde hij een live-act die zijn gelijke niet kende.

Bo Diddley in concert

Tegen de tijd dat de Beatles en de Stones de hitparades bestegen was zijn tijd in de opnamestudios al zo goed als voorbij. Zijn invloed reikt echter door tot vandaag en ook na vandaag zal hij nog vele muzikanten beïnvloeden.

In 1955 verscheen zijn eerste single: "Bo Diddley" met op de B-kant "I'm a man". Vandaag is hij op 79-jarige leeftijd overleden aan een hartstilstand.

De wereld heeft een markant showman verloren!

Lees verder/Read more »

Link Wray, godfather of Rock

Link Wray was een Shawnee indiaan uit het plaatsje Dunn in North Carolina, USA. Hij legde de basis voor ondermeer heavy metal, punk en grunge en beïnvloedde veel bekende muzikanten.

Publiciteitsfoto van Polydor

Zijn muziek is te horen in de films "Pulp Fiction", "Confessions of a Dangerous Mind" en "Independence Day". Artiesten en bands als de Sex Pistols, Frank Zappa, Boz Scaggs, Pete Townshend (The Who), Paul McCartney, Jimmy Page (The Yarbirds, Led Zeppelin, Bad Company), Jeff Beck, Jimi Hendrix, The Cramps, Eric Clapton, Bob Dylan, David Bowie, Jerry Garcia (Grateful Dead) hebben allen Link Wray genoemd als een van hun grootste muzikale invloeden.

Link Wray werd als Fred Lincoln Wray geboren op 2 mei 1929 (sommige bronnen moemen 1935) als zoon van twee straatpredikanten ("We was raised on gospel music and black blues. That's where I come from"). Hij overleed op 5 november 2005 in Kopenhagen; In 1978 was hij naar Denemarken geëmigreerd. Bij zijn overlijden liet hij een belangrijk muzikaal testament achter aan de gehele muziekwereld. Hij deed dat niet zozeer in hoeveelheid opgenomen werk en misschien niet eens in de kwaliteit van zijn opgenomen werk (hoewel in zijn jaren bij het label Polydor uitstekende opnamen zijn gemaakt). Zijn nalatenschap bestond veeleer uit iets veel groters: met zijn eigen specifieke geluid legde hij de basis voor moderne muziekstromingen. Zonder hem had de Rock 'N' Roll niet geklonken zoals hij nu klinkt.

Link Wray begon op zeer jonge leeftijd met gitaarspelen, nota bene op de gitaar die door zijn vader aan zijn broer Doug kado was gedaan. Het fundament voor zijn onsterfelijkheid legde hij in 1957 met het nummer 'Rumble'. In dat jaar vormden Link en zijn broers Doug en Vernon als The Wraymen de begeleidingsband van The Diamonds. Tijdens een optreden werd hun gevraagd 'The Stroll' te spelen, een van de nummers van The Diamonds. Link had echter geen idee hoe het nummer ging. Toen drummer Doug en neef Shorty Horton een 'stroll'-achtig ritme aangaven volgde Link met de gitaar en speelde hij een aantal basis riffs die ze de laatste tijd hadden geoefend. Hij speelde en improviseerde en het geluid werd zo opzwepend en dreigend dat het publiek tot drie keer toe om een herhaling vroeg.

Link Wray, "Rumble"

Op die avond werd 'Rumble' geboren. Kijk naar de Youtube video uit 1978 en realiseer je dat dit nummer geschreven is in 1957, het jaar waarin Elvis Presley ondermeer op de hitlijsten stond met 'All Shook Up' en 'Jailhouse Rock', Harry Belafonte met de 'Banana Boat Song', de Everly Brothers met 'Wake up Little Suzie' en Buddy Holly met 'Peggy Sue'!

Oorspronkelijk noemde Wray het nummer 'Oddball'. De eigenaar van Wray's toenmalige platenmatschappij Cadence Records, Archie Bleyer, was erg sceptisch over de kwaliteit en potentie van het nummer. Bleyer werd echter overgehaald het nummer uit te brengen door zijn tiener-dochter die juist erg enthousiast was. En Bleyer was degene die daarna de titel veranderde in 'Rumble', een verwijzing naar de 'rumble' in West Side Story.

In de opnamestudio lukte het Wray echter maar niet om hetzelfde geluid te produceren als op het podium. Link had het gevoel dat dit iets te maken had met de tweeters van de versterker. Het verhaal gaat dat hij daarop met een potlood een aantal gaten stak in de tweeters. Dat veroorzaakte het ruige geluid waar hij naar zocht.

Al vlug werd 'Rumble' geweerd van de Amerikaanse radiostations. Het werd gezien als suggestieve en agressieve muziek. Toch werd het nummer opgemerkt en het was de mainstream televisie die het onder de aandacht van het grote publiek bracht: "'Rumble' came out on St. Patrick's Day and it went out right in the charts with a bullet, played on the Dick Clark show, a syndicated show, so when he played something, it meant something," adus Wray. De Dick Clark show was zeker een goede kruiwagen. De show zond ondermeer optredens uit van Jackie Wilson, Chuck Berry, Bill Haley and The Comets, Sam Cooke en Chubby Checker. Het zou het begin zijn van de legende Link Wray.

Jaren later zouden bands als de Sex Pistols, Status Quo, Kiss, Metallica en Queen het drijvende ritme en de vervormde geluiden uit de versterker, zoals Link Wray die voor het eerst gebruikte, met succes toepassen in hun eigen muziek.

Info:
Web: fanpage van Link Wray

Lees verder/Read more »

Eiland toptien

Een van die muzikanten die het muziekheldendom is overstegen is Bob Marley. Net als Chuck Berry, Elvis Presley en John Lennon is Bob Marley een muzieklegende geworden, voor sommigen zelfs nog meer dan dat. Voor Will Smith in zijn 2007 film 'I am Legend' is Marley de belichaming van hoop op leven en zijn enige link met de normale maatschapij die ooit was. Terecht merkt hij ergens in de film op dat iedereen Bob Marley's muziek zou moeten kennen... Zo niet, "Ga direct naar de gevangenis. Ga niet langs "Start". U ontvangt geen ƒ 200".
Voor Will Smith staat zijn muziekverzameling voor de spreekwoordelijke 10 CD's die je uitkiest als je naar een onbewoond eiland zou worden verbannen of die je meeneemt op je iPod als je op vakantie gaat.

Of je nu ver weg gaat, met vliegtuig, trein of auto reist of een camping in eigen land opzoekt, een van de essentiële zaken om mee te nemen is natuurlijk een mp3-speler met voldoende geheugenruimte. Een verblijf op plekken als vliegvelden, busstations, treinen, tenten, hotelkamers of onbewoonde eilanden kan er een stuk door worden veraangenaamd.

Een probleem (ok: een luxe-probleem) is te beslissen welke muziek er moet worden meegenomen. Worden het 'de Essentials'? Houden we rekening met meeluisteraars, doen we modern én klassiek, nemen we hele albums mee of slechts bepaalde nummers, kopiëren we John Lennon, maar geen John Fogerty, wél Bob Marley, maar geen Bob Dylan?

Een album ligt altijd klaar (het debuutalbum van Lisa dal Bello), maar dan blijven er wel nog zat andere mogelijkheden over. Mijn keus zou dan zijn:

• Lisa dal Bello - Lisa dal Bello
• Middle Man - Boz Scaggs
• Single - Bill Champlin
• Boston - Boston
• Sergeant Pepper's - The Beatles
• Ziggy Stardust - David Bowie
• Blue Obsession - Michael McDonald
• Belle - Al Green
• Songs in the Key of Life - Stevie Wonder
• Night at the Opera - Queen

Gelukkig heeft een beetje iPod al gauw 30 Gig aan schijfruimte aan boord (de nieuwste generatie zelfs het dubbele), en da's ruim genoeg voor zo'n 6000 tot 7000 nummers van goede tot redelijke kwaliteit. Dit stelt een beetje muziekliefhebber weliswaar nog steeds voor lastige keuzes, maar over het algemeen zou het vaststellen van een selectie geen problemen moeten opleveren. De inhoud van mijn iPod zou, naast de 10 al genoemde albums, ondermeer bestaan uit:

• Road Island - Ambrosia
• The White Album - The Beatles
• Déja Vu - Crosby Stills Nash & Young
• Nightwatch - Kenny Loggins
• I Robot - Alan Parsons
• Shpritz - Herman Brood
• Sticky Fingers - The Rolling Stones
• Born to Run - Bruce Springsteen
• Tusk - Fleedwood Mac
• The Kick Inside - Kate Bush
• Led Zeppelin IV - Led Zeppelin
• Kind of Blue - Miles Davis
• Breakfast in America - Supertramp
• Remote Control - The Tubes
• Joe's Garage (I, II & III) - Frank Zappa
• Hotel California - The Eagles
• An Autobiography - Johny 'Cougar' Mellencamp
• Harvest - Neil Young
• Desire - Bob Dylan
• Chicago Transit Authority - Chicago
• The Album - Abba
• What's wrong with this picture - Andrew Gold
• Infinity - Journey
• Legend - Bob Marley & The Wailers
• Flesh + Blood - Roxy Music
• Abraxas - Santana
• Diamond Girl - Seals & Crofts
• Every Picture tells a story - Rod Stewart
• Monterey International Pop Festival - The Mamas & The Papas
• Tourist - St. Germain
• Dark Side of the Moon - Pink Floyd
• Midnight Love - Marvin Gaye
• Toto - Toto
  
• Darkness on the Edge of Town - Bruce Springsteen
  

Het zijn allemaal kandidaten. En dan heb ik het nog niet over Bach, Verdi, Mozart, Mahler, Boccerini, Beethoven, Vivaldi, Edwards... dit zijn geen eenvoudige keuzes; dit zijn zelfs emotionele keuzes! Grijsgedraaid zijn ze onderhand, bijna alle bovengenoemde albums. Van de meeste kan ik de lyrics aardig meezingen, de gitaarpartijen redelijk meespelen op mijn luchtgitaar en zelfs de drumsolo's feilloos mee luchtdrummen.

Lekker als dat is, wellicht is het een aardiger voor de eiland notering een lijstje samen te stellen met wat onbekendere albums en artiesten. Op die manier kun je nog een en ander ontdekken.

Daarom wordt mijn eiland top*tien uiteindelijk:

1. Lisa dal Bello - Lisa dal Bello
   
2. Bandit - Bandit
   
3. Outlaws - The Outlaws
   
4. Hold On - Trapeze
   
5. All Out - Grin-
   
6. Dixie Rock - Wet Willie
   
7. Crackin' - Crackin'
   
8. Lauren Wood - Lauren Wood
   
9. Love & Respect - Marla Glen
   
10. Watchin' TV - Barefoot Jerry
    
11. The Eyes of an Only Child - Tom Jans
    
12. Universal Love - MFSB
    
13. Prone to Lean - Donnie Fritts
    

Gelukkig mag ik valsspelen; het is mijn blog...

Lees verder/Read more »

A Time Machine to The Sixties, built by Robert Altman

This year we celebrate the 40th anniversary of Woodstock (august 15, 16 and 17, 1969). This legendary musical festival at the crossroads of the sixties and seventies has been captured both in writing and in recording many many times. You could seriously fill quite a few bookshelves with books on the spectacle that was held on the threshold, or rather 'dawning' of the 'Age of AquariusAge of Aquarius: In popular culture the expression 'Age of Aquarius' usually refers to the heyday of the hippie and New Age movements of the 1960s and 1970s. It is seen by many as the harbinger of a changeover of values associated with the arrival of the Age of Aquarius. The 1967 musical Hair, with its opening song "Aquarius" and the line "This is the dawning of the age of Aquarius," brought the Aquarian Age concept to the attention of audiences worldwide.
Source: Wikipedia'.

Cover of "The Sixties" by Robert Altman

Robert Altman's "The Sixties" is a beautiful addition to any bookshelf in its own right. It captures the spirit of the era just like the 5th Dimension-song does. Anyone who has a link with these times, be it directly or indirectly, passed down by parentage or siblings, by their love of the era's music or even from a historic point of view, will be captivated by the strong imagery in this book.

All photos in the book are from between 1969 and 1974. So why is the book called "The Sixties", rather than "The Seventies"? Robert Altman offers the answer to that in the Author's Note: "For many of us 'The Sixties' isn't about the early 1960s of JFK, the British Invasion, go-go boots, or beach blanket romps. For me, 'The Sixties' is the time of Sgt. Pepper, Woodstock, the Summer of Love, be-insbe-in: The Human Be-In was a happening in San Francisco's Golden Gate Park, the afternoon and evening of January 14, 1967. It focused the key ideas of the 1960s counterculture: personal empowerment, cultural and political decentralization, communal living, ecological awareness, higher consciousness, and liberal political consciousness.
Source: Wikipedia, anti-war protests, and everything else in between, including AltamontAltamont: refers to the Altamont Free Concert in December 1969. During a performance by The Rolling Stones, several people were injured and another stabbed to death. Many people see this as the end of the Hippie era.)."
I could not have said it any better. It is indeed how most people remember The Sixties. The Sixties started in 1969. It's as simple as that!

"Age of Aquarius" from the movie 'Hair'. Year: 1979. The originating musical is from the year 1969.

The book offers some rare and beautiful photographs that capture the innocence and naiveté of the times, but also the promise of something better to come, the belief of a whole generation that better times were about to unfold. Tina Turner, Jane Fonda, Stephen Stills, Taj Mahal, Timothy LearyTimothy Francis Leary: October 22, 1920 – May 31, 1996. An American writer, psychologist, futurist, and advocate of psychedelic drug research.
Source: Wikipedia, Dennis Hopper, Janis Joplin, Chuck Berry, Grace Slick and many many others were all part of that generation. These and many more have found their way into this magical book. And so have group hugs, naked dancing, a hippie bus, anti-war demonstrations ("Fuck the War!") and a Black PantherBlack Panther Party: African-American organization established to promote Black Power and self-defense. Active in the United States from the mid-1960s into the 1970s, they were deeply involved in local comunities. The Party was an auxiliary of the greater movement. This so-called Black Power Movement was one of the most significant social, political and cultural movements in U.S. history. They were mostly noted for their provocative rhetoric and militant posture.
Source: Wikipedia rally.

Some names and faces may not be as well-known and familiar in other parts of the world and the book's point of view is distinctly American. That however does not make it any less enjoyable to audiences in other parts of the world.

The imagery in "The Sixties" is really strong and takes you right back. This book is a Time Machine, a happy Time Machine, built by a great engineer by the name of Robert Altman.

Info:

• ISBN-10 1595800247
  
• ISBN-13 9781595800244
  
• Amazon: The Sixties: Photographs by Robert Altman (Hardcover)
  
• Web: Homepage of Robert Altman
  
• Wikipedia: read more about Robert Altman

Lees verder/Read more »