A Wonder Summer's Night: Stevie Wonder in Concert - 14 september 2008

Stevie Wonder in concert, 14 sep. 2008
bron: nu.nl
Foto: Erik Blokland

Ik had iets willen schrijven over de nummers die hij speelde, het vakmanschap van de man, de geweldige band, zijn betekenis in de popmuziek... Maar nadat ik Stevie Wonder gezien heb realiseer ik me dat er eigenlijk geen woorden voor zijn.

Het is allemaal waar: het vakmanschap van de man is fenomenaal, de muziek is prachtig, de veertien-koppige band swingt het dak van elke zaal, inclusief dat van Ahoy en de energie van Wonder, die toch al 58 is, is ongelooflijk.

Maar het is vooral de magie van zijn muziek, de levenskracht van hem zelf, de manier waarop hij een heel persoonlijk verhaal vertelt rond de dood van zijn moeder, de 'innervisions of my mind'. Deze man denkt en kijkt in klanken en in ritmes en emoties en trekt je mee in die wonderlijke wereld vol vibrerende en kleurrijke muziek. Zelfs de wat stoïcijnse man die vóór mij zat op de tribune ("ik vind het wel goed, maar ik dans _niet_ mee") kon op den duur het ritme niet langer weren uit zijn systeem en zat uiteindelijk heel stiekem toch mee te swingen.

Het is prachtig om Wonder te zien zingen: hij gebruikt zijn gehele mond als instrument, op een geheel andere manier dan andere artiesten. Hij vormt zijn lippen en mondholte om de klanken heen en smeedt ze samen tot muziek. Als hij een toonladder zingt, van C tot B en terug en dat in verschillende octaven en vijf minuten lang, dan kan mij dat niet ergeren, in tegenstelling tot de overdreven klank-uitingen van veel nu-soul artiesten.
De klanken die hij met een vocoder maakt zijn ook al even bijzonder en het is een genot om te zien hoe hij 'muziek maakt', in de meest letterlijke zin.

Mindere momenten in het concert waren er niet, of het moet het kortstondige optreden geweest zijn van dochter, "Isn't she lovely", Aïsha. Ze heeft een aardige stem, maar - zoals mijn broer terecht zei - ze zou zonder de steun van haar vader nooit met zo'n fantastische band hebben opgetreden. Ach, het was Wonder gauw vergeven, je gunt een vader zijn moment van trots en het was duidelijk dat Wonder daarvan blaakte.

Bovendien gaf hij het publiek waarvoor het kwam: alle bekende, swingende en lekkere, mooie en gevoelige nummers werden gespeeld. Zelfs het album "Journey Through the Secret Life of Plants", vaak gezien als een van zijn mindere, al heb ik het altijd prachtig gevonden, kwam ruimschoots aan bod. Daarnaast natuurlijk aandacht voor de albums "I was Made to Love Her", "Innervisions", "Songs in the Key of Life", "Talking Book".
En al is Stevie Wonder al lang niet meer 'little', zelfs een nummer als "Signed, Sealed, Delivered" klonk alsof het de dag daarvoor geschreven was. De hele zaal ging uit z'n dak!

Het was heel bijzonder om aanwezig te zijn bij dit feest. Als je nog geen kaartje hebt: koop er _nu_ een, leen er desnoods geld voor! Vanavond treedt hij nog een keer op in Ahoy. Op 28 september treedt hij als laatste in deze tournee op in Parijs. Zorreg, dat je er bij bent!


Erik Blokland maakte een fotoserie van het concert, die te zien is op nu.nl. Bekijk de fotoserie hier.

Lees verder/Read more »

Everything is Everything

Aan het begin van de jaren 70 kregen muzikanten langzaamaan meer vrijheid over het muzikale pad dat ze wilden bewandelen. In de jaren 60 waren het de platenlabels die de artiesten wilden kneden in het format dat zij hadden bedacht. Maar nadat bands als the Beatles het creatieve heft in eigen hand hadden genomen gingen steeds meer artiesten die weg. Stevie Wonder wist af te dwingen dat hij voor een nieuw conceptalbum de complete zeggenschap kreeg en maakte daarmee een van zijn beste platen ooit, Songs in the key of Life.

Een nu vrijwel vergeten grootheid uit die tijd die qua talent en muzikaliteit niet onderdoet voor Stevie Wonder was Donnie Hathaway. Als veelgevraagd sessiemuzikant, arrangeur en producer had hij al samengewerkt met o.a. Aretha Franklin, Jerry Butler, the Staple Singers, en Curtis Mayfield's Impressions voordat hij zijn eerste plaat opnam; "Everything is Everything" . Het nummer "The Ghetto" van die lp werd destijds geen echt grote hit maar geldt nu als een soulklassieker en is talloze malen geresampled door hiphopartiesten. Zijn doorbraak kwam pas na zijn samenwerking met Roberta Flack waarmee hij een heel album van duetten opnam dat o.a. de hits "where is the love" en "you've got a friend" (cover van James Taylor) voortbracht.

Flack had een jaar na haar eerste successen met Hathaway zelf een hit met het prachtige "Killing me softly", in 1996 gecovered door de Fugees met Lauryn Hill. Het getuigt van lef om zo'n bekend nummer te coveren dat ook nog sterk moet leunen op de performance van de zangeres, maar Hill en de Fugees eren het oude meesterwerk door er iets compleet nieuws en eigentijds van te maken. Ik vond een sterk optreden optreden uit 2005 waar "Killing me softly" op 5:02 begint.
Twee jaar na de hit met de Fugees kwam Hill het haar sociaalbewogen en soulvolle debut "The miseducation of Lauryn Hill" met daarop het nummer "Everything is everything" dat met de titel lijkt te verwijzen naar het album en nummer van Hathaway uit 1972.

Hathaway leek in tegenstelling tot Flack niet goed om te kunnen gaan met het succes . Hij leed aan depressies en trok zich een tijd terug uit de muziekscene, concentreerde zich op filmmuziek en trad slechts sporadisch op in kleine clubs en zaaltjes. Na een paar jaar leek hij hersteld. Hij legde het bij met Flack van wie hij vervreemd was geraakt en nam met haar zelfs weer een aantal nieuwe nummers op, die wederom hits werden. Maar op 13 januari 1979 werd zijn lichaam gevonden onderaan het gebouw waar hij op de 15e verdieping een appartement had; Het glas was netjes uit het raam gehaald en er waren geen sporen van een worsteling, wat de politie deed concluderen dat Donnie Hathaway op 33-jarige leeftijd zelfmoord had gepleegd.

Hathaway had een van de mooiste soulstemmen uit de jaren 70 en schreef prachtige nummers die daarom nog steeds vaak worden gecovered. Een van de mooiste en troostrijkste daarvan is in 2002 opnieuw opgenomen door Alicia Keys: Someday We'll All Be Free.

Lees verder/Read more »

Overleden in 2008

• Jeff Healey, March 25, 1966 – March 2, 2008. Canadese jazz and blues-rock gitarist en zanger. Vooral bekend om zijn unieke speelstijl. Werkte samen met ondermeer Stevie Ray Vaughan, Buddy Guy, BB King, ZZ Top, Steve Lukather en Eric Clapton.
  
• Eartha Kitt, January 17, 1927 – December 25, 2008. Eigenzinnige Amerikaanse actrice en zangeres met bijzondere en opvallende stem.
  
• Odetta Holmes, December 31, 1930 – December 2, 2008. Ook bekend als "The Voice of the Civil Rights Movement". Gitariste en zangeres van Amerikaanse folk muziek, blues, jazz, en spirituals. Beïnvloedde ondermeer Bob Dylan, Joan Baez en Janis Joplin.
  
• Miriam Makeba, 4 maart 1932 - 10 november 2008. Ook bekend als "Mama Afrika". Vlak na het zingen van haar grote hit "Pata Pata" tijdens een concert ter onderseuning van Italiaans schrijver Roberto Saviano in zijn strijd tegen de Camorra kreeg Miriam Makeba een hartaanval, aan de gevolgen waarvan ze later overleed.
  
• Maharishi Mahesh Yogi, 12 januari 1917 – 5 februari 2008. Gaf spirituele inspiratie aan ondermeer The Beatles en The Beachboys.
  
• Dee Dee Warwick, 25 september 1945 – 18 oktober 2008. Zus van Dionne Warwick. Werkte ondermeer samen met Aretha Franklin, Nina Simone en Wilson Pickett. Hits: "She Didn't Know (She Kept On Talking)" en "Cold Night in Georgia".
  
• Freddie Cavalli / Freddie van Kampen, 23 september 1955 - 18 januari 2008. Bassist. Bandlid van Herman Brood & His Wild Romance. Werkte ondermeer samen met The Meteors, Vitesse en Jan Akkerman.
  
• Buddy Miles / George Allen Miles Jr., 5 september 1947 - 26 februari 2008. Was bandlid van Electric Flag en Band Of Gypsys. Werkte ondermeer samen met Jimi Hendrix, The Bebops, Stevie Wonder, Muddy Waters, Barry White, The Delfonics, The Ink Spots, Wilson Pickett, David Bowie, Ruby & The Romantics, George Clinton, Carlos Santana en Bootsy Collins.
  
• Norman Whitfield, 12 mei 1940 - 16 sep. 2008. Motown producer en tekstschrijver.
  
• Rick Wright, 28 jul. 1943 - 15 sep. 2008. Toetsenist en een van de oprichters van Pink Floyd.
  
• Leroi Moore, 7 sep. 1961 - 19 aug. 2008. Saxofonist in de Dave Mathews Band.
  
• Jerry Wexler, 10 jan. 1917 - 15 aug. 2008. 'Rythm and Blues' pionier.
  
• Isaac Hayes, 20 aug. 1942 - 10 aug. 2008. Soul pionier, zanger en persoonlijkheid. Verpersoonlijking van 'Shaft'.
  
• Bobby Durham, 3 feb. 1937 - 6 jul. 2008. Jazz drummer. Speelde ondermeer met Frank Sinatra, James Brown, Ray Charles, Marvin Gaye, Ella Fitzgerald, Oscar Peterson, Count Basie big band, Duke Ellington Orchestra, The Drifters, The Supremes, Oscar Peterson en Dizzy Gillespie.
  
• Bo Diddley, 30 dec. 1928 - 2 jun. 2008. The man, ook bekend als "The Originator" vanwege zijn sleutelrol in de overgang van blues muziek naar rock'n'roll. Beïnvloedde ondermeer Buddy Holly, Jimi Hendrix en Eric Clapton.

meer info: The Dead Rock Stars Club

Lees verder/Read more »

David Bowie, Wild is the Wind

In 1976 bracht David Bowie een van de beste lp's uit zijn carrière uit. "Station to Station" was het negende album in een reeks die de richting van de popmuziek in de jaren zeventig voor een belangrijk deel bepaald heeft en waarvan de invloed ook in de hedendaagse pop nog voelbaar is. Bovendien staat op deze klassieker een van de mooiste covers uit de popgeschiedenis.

Station to Station, jaar: 1976

De drijvende gitaar van Carlos Alomar aan het begin van de titelsong zorgde voor een ware sensatie. Tijdens de Serious Moonlight Tour in 1983 beleefde ik in de Rotterdamse Kuip met eigen ogen en oren hoe Alomar als een ware magiër het geluid van een ouderwetse stoomlocomotief op vaart uit zijn gitaar toverde. Het hele stadion ging aan boord en werd door Bowie en de band meegenomen op reis door zijn gehele oeuvre.

"Station to Station" is een klasse apart en bevat, samen met "Low" wellicht het beste werk uit zijn carrière:

1. "Station to Station", "The return of the Thin White Duke / Throwing Darts / In lovers' eyes", tijdloos mooi,
   
2. Het prachtige haunting "Golden Years",
   
3. "Word On A Wing" met zijn typische desolate begin en einde,
   
4. "TVC15" dat begint als een bijna saloon-achtig dansnummer,
   
5. "Stay" met zijn opzwepend begin en een uitstekende gitaarsolo; wellicht is "Stay" niet een typisch Bowie-nummer, maar het is wel een rock-nummer bij uitstek... zo worden ze niet veel meer gemaakt!
   
6. En dan "Wild Is The Wind". De eerste keer dat ik het hoorde werd ik er meteen verliefd op. Om de een of andere reden vond ik dit wel een typisch Bowie-nummer. En laat uitgerekend dit nummer nu een cover zijn.

"Wild Is The Wind" is namelijk geschreven door Dimitri Tiomkin en Ned Washington, die het schreven voor Johny Mathis. Mathis nam het nummer op voor de film "Wild is the Wind" uit 1957. Echt bekend werd het in de uitvoering van Nina Simone.

De tekst is prachtig en poëtisch:

You touch me
I hear the sound of mandolins
You kiss me
With your kiss my life begins
You're spring to me
All things to me
Don't you know you're life itself

Lees het nog een keer. Luister daarna naar Johny Mathis, Nina Simone en David Bowie.

Deze video stamt uit 1981. Dat jaar werd een bewerkte versie uitgebracht door RCA ter promotie van het verzamelalbum ChangesTwoBowie. Regisseur was David Mallet, die de video opnam in grijstinten. Een prachtrig voorbeeld van less is more.

1976 Was sowieso een muzikaal top jaar. Bekijk de volgende indrukwekkende lijst eens, stuk voor stuk klassiekers en allemaal uit 1976:

• Boz Scaggs, Silk Degrees
  
• Boston, Boston ("More Than A Feeling")
  
• Queen, Day At The Races ("Tie Your Mother Down")
  
• Ambrosia, Somewhere I've Never Traveled
  
• Steve Miller Band, Fly Like an Eagle
  
• The Alan Parsons Project, Tales of Mystery and Imagination
  
• Eagles, Hotel California
  
• Ramones, Ramones
  
• Andrew Gold, What's Wrong With This Picture?
  
• Tom Jans, Dark Blonde
  
• Steely Dan, The Royal Scam
  
• Stevie Wonder, Songs In The Key Of Life
  
• Joe Cocker, Stingray
  
• Joni Mitchell, Hejira
  
• Marvin Gaye, I Want You
  
• Al Stewart, Year of the Cat
  
• Jeff Beck, Wired
  
• Chicago, X
  
• Les Dudek, Les Dudek (met Jeff Porcaro, David Paich, Tom Scott, Boz Scaggs, David Hungate, David Foster)
  
• Bob Dylan, Desire
  
• Abba, The Arrival
  
• Peter Frampton, Frampton Comes Alive
  
• Lou Reed, Coney Island Baby
  
• Blondie, Blondie

Lees verder/Read more »

Review: Darien, "If These Walls Could Talk"

Darien starts his debut album "If These Walls Could Talk" with the encouragement to "Smile!". And that's exactly what I've done throughout the entire length of the album. Darien is a newcomer, not just in The Netherlands or in Europe, but also in his home country America. But I can tell he is a stayer as well.

Darien, "If These Walls Could Talk". Year: 2009

I already noted Darien a few months ago. I wrote about the song "Holiday" and mentioned his - then - upcoming album "If These Walls Could Talk" in an article on this blog at the end of last year. I actually wrote that I hoped to add the album to my collection. Well, I'm happy to say that finally I have.

Let me start off with introducing the young man: Darien is an independent singer, songwriter and producer from Mount Vernon, New York.
The press kit tells of Darien's tales that are so rich and soulful you can envision every verse. I found this exceptionally true with the album's title track "If These Walls Could Talk", in which he paints the story of his mostly happy childhood: his mother, his college years, his first kiss and so on.
I was surprised to read of Darien's broad musical influences, mentioning greats like A Tribe Called Quest, Hall and Oates and Donny Hathaway. But I indeed found evidence to that in his music.
And it continues to mention his seductive and soothing melodies and some of the work Darien has done to date.

However, the press kit mentions Darien's voice only briefly. And this is curious, since his voice actually is his greatest asset. Its tone is warm and full of emotion, and its range is - indeed - phenomenal. At times, he reminds me of the young Stevie Wonder. And what is nice is that he does not show it off, but rather uses its abilities like an exceptional instrumentalist uses all possibilities of his instrument.

"If These Walls Could Talk" contains some great, polished, grown-up music. That doesn't mean it is overproduced though. It just sounds great. It is obvious that great care and attention was given to the album's sound and production. From its first tones on it's clear that this album is a product of Darien's love of music and language.

I lost my dad as a little boy
Momma, she had to 2 pairs of shoes to fill
Saved up her money, got her spirit right
Bought us a house up on a hill - New friends new
school, new way of life - Everything we once knew
had changed - But they say whateva don't break ya
Was sent to you to make ya - Stronger in the end
And we were never the same

- from the song "If These Walls Could Talk", music and lyrics by Darien

The song "Composure" kept singing around in my brain, much like a good wine sticks to a glass. It would be my favourite if this album wouldn't hold so many of those. Those background vocals are so smooth they can get you in a soulful mood all by themselves.
I love the horns in "Sail Thru" that give the song its almost eerie intermezzo. I've been missing the horns too much in contemporary music! This is one of those songs that make this album as soulful as it is.
"Love Revolution" also starts off with some great horns. They reminded me of the Dutch/Belgian jazz band Gare du Nord. In this song I guess the influence of the likes of Hall and Oates can be heard very clearly, with its sexy and subtle organ, driving rhythm, great chorus and strong bass line. Again: love the horns! This is a nicely crafted song!
"The Road" is one of the best showcases of Darien's exceptionally strong voice on the album. Wow!
"All Kinds Of Things" has a George-Benson-kinda-sound to it due to the guitar and the simple use of the organ. Its sound is nice and 'full'.
The song "If These Walls Could Talk" starts off with a simple acoustic guitar. It tells the story of Darien's life. This musical autobiography is one of the best songs on the album and certainly deserves to give it its name. You gotta love this song!

At this point though, the best has yet to come. Now, I do love a good blues song, but for someone as young as Darien to perform blues as good as he does takes some real talent. And this song, as far as I am concerned, is all the showcase I need to proof that he has just that. The 21st track on the record, with a total of 16 songs (see the track list below) is a blues song of great quality and soul. I was literally moved listening to "Whole Lotta Love", not just because of its musicality, but also because of the realization that great music is still made by great young musicians. Such a fine song! I almost can't stop hitting the repeat button.

Click here to see the album's track list  

This is the track list on Darien's album "If These Walls Could Talk":

1. Just Can't Wait
   
2. Gone
   
3. Composure
   
4. Where It's At
   
5. Showya
   
6. My Door
   
7. Sail Thru
   
8. Love Revolution
   
9. The Road
   
10. Nowhere
    
11. WSRD 33.3 FM
    
12. Saturday
    
13. All Kinds Of Things
    
14. If These Walls Could Talk
    
15. Seasons
    
16. Track 16 (4 sec)
    
17. Track 17 (5 sec)
    
18. Track 18 (5 sec)
    
19. Track 19 (5 sec)
    
20. Track 20 (4 sec)
    
21. Whole Lotta Love

"If These Walls Could Talk" is not easy to label, but in the end I guess labeling it as 'r&b', 'soul' or 'nu-soul' would be right. What makes it dificult though is the fact that it's jazzy and bluesy as well and on top of that it has some obvious hip hop influences too.

Wouldn't it be great to see Darien at the North Sea Jazz Festival in Rotterdam, The Netherlands one of the coming years. I can definitely picture him there!

All in all, there are no lows on this album and quite a few highs. And that certainly is a big compliment to this young musician, whose love for music and talent for crafting imaginative lyrics offers a great addition to any music collection.

Oh, by the way Darien: I'm sure your father is proud. I would be!

Info:
Audio: listen to samples of all the songs on cdbaby.com
Web: "If These Walls Could Talk" is published by the independent label Righteous Music Records
Audio: I found this audio interview with Darien (50 MB) at Soulinterviews.com
Webshop: buy the album at amazon.com

Lees verder/Read more »

Eiland toptien

Een van die muzikanten die het muziekheldendom is overstegen is Bob Marley. Net als Chuck Berry, Elvis Presley en John Lennon is Bob Marley een muzieklegende geworden, voor sommigen zelfs nog meer dan dat. Voor Will Smith in zijn 2007 film 'I am Legend' is Marley de belichaming van hoop op leven en zijn enige link met de normale maatschapij die ooit was. Terecht merkt hij ergens in de film op dat iedereen Bob Marley's muziek zou moeten kennen... Zo niet, "Ga direct naar de gevangenis. Ga niet langs "Start". U ontvangt geen ƒ 200".
Voor Will Smith staat zijn muziekverzameling voor de spreekwoordelijke 10 CD's die je uitkiest als je naar een onbewoond eiland zou worden verbannen of die je meeneemt op je iPod als je op vakantie gaat.

Of je nu ver weg gaat, met vliegtuig, trein of auto reist of een camping in eigen land opzoekt, een van de essentiële zaken om mee te nemen is natuurlijk een mp3-speler met voldoende geheugenruimte. Een verblijf op plekken als vliegvelden, busstations, treinen, tenten, hotelkamers of onbewoonde eilanden kan er een stuk door worden veraangenaamd.

Een probleem (ok: een luxe-probleem) is te beslissen welke muziek er moet worden meegenomen. Worden het 'de Essentials'? Houden we rekening met meeluisteraars, doen we modern én klassiek, nemen we hele albums mee of slechts bepaalde nummers, kopiëren we John Lennon, maar geen John Fogerty, wél Bob Marley, maar geen Bob Dylan?

Een album ligt altijd klaar (het debuutalbum van Lisa dal Bello), maar dan blijven er wel nog zat andere mogelijkheden over. Mijn keus zou dan zijn:

• Lisa dal Bello - Lisa dal Bello
• Middle Man - Boz Scaggs
• Single - Bill Champlin
• Boston - Boston
• Sergeant Pepper's - The Beatles
• Ziggy Stardust - David Bowie
• Blue Obsession - Michael McDonald
• Belle - Al Green
• Songs in the Key of Life - Stevie Wonder
• Night at the Opera - Queen

Gelukkig heeft een beetje iPod al gauw 30 Gig aan schijfruimte aan boord (de nieuwste generatie zelfs het dubbele), en da's ruim genoeg voor zo'n 6000 tot 7000 nummers van goede tot redelijke kwaliteit. Dit stelt een beetje muziekliefhebber weliswaar nog steeds voor lastige keuzes, maar over het algemeen zou het vaststellen van een selectie geen problemen moeten opleveren. De inhoud van mijn iPod zou, naast de 10 al genoemde albums, ondermeer bestaan uit:

• Road Island - Ambrosia
• The White Album - The Beatles
• Déja Vu - Crosby Stills Nash & Young
• Nightwatch - Kenny Loggins
• I Robot - Alan Parsons
• Shpritz - Herman Brood
• Sticky Fingers - The Rolling Stones
• Born to Run - Bruce Springsteen
• Tusk - Fleedwood Mac
• The Kick Inside - Kate Bush
• Led Zeppelin IV - Led Zeppelin
• Kind of Blue - Miles Davis
• Breakfast in America - Supertramp
• Remote Control - The Tubes
• Joe's Garage (I, II & III) - Frank Zappa
• Hotel California - The Eagles
• An Autobiography - Johny 'Cougar' Mellencamp
• Harvest - Neil Young
• Desire - Bob Dylan
• Chicago Transit Authority - Chicago
• The Album - Abba
• What's wrong with this picture - Andrew Gold
• Infinity - Journey
• Legend - Bob Marley & The Wailers
• Flesh + Blood - Roxy Music
• Abraxas - Santana
• Diamond Girl - Seals & Crofts
• Every Picture tells a story - Rod Stewart
• Monterey International Pop Festival - The Mamas & The Papas
• Tourist - St. Germain
• Dark Side of the Moon - Pink Floyd
• Midnight Love - Marvin Gaye
• Toto - Toto
  
• Darkness on the Edge of Town - Bruce Springsteen
  

Het zijn allemaal kandidaten. En dan heb ik het nog niet over Bach, Verdi, Mozart, Mahler, Boccerini, Beethoven, Vivaldi, Edwards... dit zijn geen eenvoudige keuzes; dit zijn zelfs emotionele keuzes! Grijsgedraaid zijn ze onderhand, bijna alle bovengenoemde albums. Van de meeste kan ik de lyrics aardig meezingen, de gitaarpartijen redelijk meespelen op mijn luchtgitaar en zelfs de drumsolo's feilloos mee luchtdrummen.

Lekker als dat is, wellicht is het een aardiger voor de eiland notering een lijstje samen te stellen met wat onbekendere albums en artiesten. Op die manier kun je nog een en ander ontdekken.

Daarom wordt mijn eiland top*tien uiteindelijk:

1. Lisa dal Bello - Lisa dal Bello
   
2. Bandit - Bandit
   
3. Outlaws - The Outlaws
   
4. Hold On - Trapeze
   
5. All Out - Grin-
   
6. Dixie Rock - Wet Willie
   
7. Crackin' - Crackin'
   
8. Lauren Wood - Lauren Wood
   
9. Love & Respect - Marla Glen
   
10. Watchin' TV - Barefoot Jerry
    
11. The Eyes of an Only Child - Tom Jans
    
12. Universal Love - MFSB
    
13. Prone to Lean - Donnie Fritts
    

Gelukkig mag ik valsspelen; het is mijn blog...

Lees verder/Read more »

Pink Floyd oprichter Rick Wright, 28 jul. 1943 - 15 sep. 2008

Pink Floyd toetsenist Rick Wright tijdens een optreden in 2006
Foto: onbekend

Zondag een prachtig concert van Stevie Wonder bijwonen en maandag horen dat Richard Wright van Pink Floyd is overleden...
De familie van Rick Wright liet weten dat hij afgelopen maandag overleed aan de gevolgen van kanker.

In 1965 richtte Wright samen met Roger Waters een band op die ze The Pink Floyd Sound noemden. Als keyboard speler heeft Wright een grote bijdrage geleverd aan het geluid van het latere Pink Floyd. Maar ook als bedenker van vele geluidseffecten speelde hij een grote rol in de herkenbaarheid van hun muziek.

Daarnaast heeft hij een bescheiden aantal nummers geschreven voor de band, waaronder twee die het album "Dark Side of the Moon" beslist mede zijn succes hebben gegeven, t.w. "Us And Them" en het wonderschone "The Great Gig In The Sky".

'The Great Gig In The Sky' van de DVD 'Pink Floyd - Pulse' uit 2006

"And I am not frightened of dying, any time will do, I
don't mind. Why should I be frightened of dying?
There's no reason for it, you've gotta go sometime."

"If you can hear this whispering you are dying."

"I never said I was frightened of dying."

Tekst van 'The Great Gig In The Sky' van het album 'Dark Side of the Moon'
tekst en muziek: Richard Wright

Zie davidgilmour.com voor een mooie in memoriam van de man met wie Wright zoveel successen heeft gekend: "[...] Like Rick, I don't find it easy to express my feelings in words, but I loved him and will miss him enormously."
Hanging on in quiet desperation is the English way...

Lees verder/Read more »

Jamendo

Stan-X

Wie Jamendo nog niet kent en het leuk vindt om zo nu en dan nieuwe artiesten te ontdekken moet die site zeker bezoeken. Gewoonlijk promoot ik hier geen websites, maar Jamendo is een ontzettend leuke site om een avondje op door te brengen. Je vindt er muziek die je legaal mag downloaden of beluisteren in allerlei stijlen en uit alle windhoeken.
De stijlen variëren van blues, jazz, disco, reggae, poprock, punkrock en gothic tot rap, hiphop, house, electronic, ambient, techno en trance. Artiesten zijn afkomstig van Polen tot Canada en van Argentinië tot België.

Alle muziek op Jamendo valt onder de Creative Commons licentie, net zoals de teksten op deze blog. Iedereen die zich aan deze licentie wil confirmeren mag zijn muziek op Jamendo zetten. Hierdoor kom je veel zeer gemotiveerde muzikanten tegen. Soms is dat tegen beter weten in, of zelfs zonder een grijntje zelfkritiek. Soms vraag je je af waarom ze nog geen contract hebben bij een groot bekend platenlabel.
Het viel me overigens op dat Franse artiesten en bands zeer goed vertegenwoordigd zijn, maar dat ook Zuid-Amerikaanse bands en Poolse bands de site gevonden blijken te hebben. Nederlandse bands heb ik nog maar sporadisch gevonden en tot nutoe nog niet een die naar mijn smaak de moeite waard is. Maar ik word graag van het tegendeel overtuigd!

Tegelijk doet je dat overigens beseffen hoe verschrikkelijk moeilijk het dus is om originele muziek te schrijven. Denk aan Michael Jackson, Prince, Stevie Wonder, Michael McDonald, Ambrosia, The Beatles, The Rolling Stones, Madonna, enfin, noem ze maar op... Vooral na een bezoek aan Jamendo kun je alleen nog maar meer respect hebben voor deze artiesten en voor de doorzetters die na jaren alsnog weten door te breken.

Ik zal vanaf nu met enige regelmaat een artiest belichten van de Jamendo site. Vandaag is dat Stan-X met de gelijknamige CD. De stijl wordt door hen zelf omschreven als Jazz Funk Fusion. Kijk op deze link op Jamendo om het album te beluisteren. Het is zeer de moeite waard. Misschien niet vernieuwend, maar wel erg lekker. Koptelefoon op en genieten van een paar uitstekend musicerende Fransozen.

Lees verder/Read more »

Darien, "Holiday", "If These Walls Could Talk"

Een mooi Holiday nummer van Darien. Ik kende hem niet, maar kwam hem op twee sites en een blog tegen en besloot toen maar eens te luisteren.
Het is een simpel en lekker nummer van een jonge zanger met een uitstekende soulvolle stem. Het onafhankelijke label Righteous Music Records dacht er kennelijk ook zo over; in 2009 brengen ze zijn album "If These Walls Could Talk" uit.

Het bijzondere aan dit nummer is dat het in deze woelige tijden gewoon eens appelleert aan het familie-gevoel dat zo bij de kersttijd hoort. Bovendien vind ik het iets Stevie Wonder-achtigs hebben. Of dat aan Darien's stem ligt of aan de productie, daar ben ik nog even niet uit, maar - om met Pietje Pitamientje te spreken - 'het is gewoon lekker!'.
Zijn stem en stijl zijn te beluisteren op zijn 'Space'. Het zou zo maar kunnen dat ik dat album van hem in 2009 aan mijn platenkast toe ga voegen...

Luister hier naar het nummer Holiday.

info:
Audio: Een audio interview met Darien (50 MB) op Soulinterviews.com
Web: De site van het onafhankelijke label Righteous Music Records

Lees verder/Read more »

Mijn Muziekhelden

Als blokfluiter, gitarist, pianist, organist en trommelaar ben ik helaas schromelijk mislukt. Na mijn laatste verhuizing heb ik dan nog wel het oefen drumstel weer uit de mottenballen gehaald, mét een doos goede voornemens; maar een muziekheld zal ik nooit worden.

Nu hoeft dat ook niet, want muziekhelden zijn er in overvloed.
Neem Lisa dal Bello. Haar eerste, titelloze, LP hoorde ik voor het eerst in 1978 bij een vriend thuis, nadat zijn oudere broer die had meegenomen uit Amerika. Dal Bello had het album het jaar daarvoor - op haar achttiende - geschreven, deels samen met de later beroemd geworden producent David Foster (van ondermeer Celine Dion, Chicago, Whitney Houston, Paul McCartney), die ook dít album produceerde. Vol emotie, passie, funk, spunk, rock, soul en sensualiteit deden de songs van deze Canadese mijn muzikale wereld op zijn grondvesten schudden. En ook na dertig jaar staan ze nog als een huis! Gepassioneerd waren ook de producer, de muzikanten en de zangeres zelf. Haar stem, die dezelfde kracht en expressie heeft als die van Tina Turner en zo warm en elastisch is als die van Oleta Adams, raakt me nog altijd. De muzikale vrijage tussen Lisa dal Bello en David Foster redde mijn muzieksmaak, zo tegen het einde van mijn puberteit, uit de klauwen van de wansmaak. Luister alleen maar eens naar het nummer ‘Stand in your way’; stem, gitaar, drums, ritme, bas, percussie, orgel, alles komt er in samen. Kijk hier voor meer informatie over dit album.

Bij toeval - en onder het slaken van een vreugdeskreet - vond ik de LP rond 1980 terug bij ‘Concerto’ aan de Utrechtsestraat in Amsterdam. Lisa dal Bello werd toegevoegd aan mijn muziekverzameling in het goede gezelschap van ondermeer Kenny Loggins, Boz Scaggs en Bill Champlin, die alle drie trouwens op verschillende momenten in hun carrière albums hebben laten produceren door David Foster.

Natuurlijk is er voor de ware muziekliefhebber niets mooier dan zijn muziekhelden te bekijken en te luisteren naar wat ze het beste doen. In 1984 lukte mij dat met Lisa dal Bello. Helaas zong ze niets van dat prachtige eerste album uit ‘77. Wel kwam haar album Whomanfoursays ruim aan bod. Compleet andere muziek, heel veel synthesizers, maar wat een stem ook toen nog steeds!

Terugkijkend was het eerste album van Lisa dal Bello in feite ook een van de eerste albums van wat later bekend is geworden als Toto (van mega hits ‘Africa’ en ‘Rosanna’), toentertijd nog onbekende studio muzikanten. Naast Toto, opgericht in 1978, zijn vooral Kenny Loggins en Boz Scaggs ook in Europa wat bekender geworden. Loggins heeft met Loggins & Messina en later met Michael McDonald (nog zo’n muziekheld!) grote successen beleefd. Boz Scaggs heeft grote internationale hits gehad met onder andere ‘Lido Shuffle’ en ‘We're All Alone’. De begeleidingsband op zijn tournees ter promotie van de albums ‘Silk Degrees’ (1976) en ‘Middle Man’ (1980) bestond voor het grootste deel uit de mannen van Toto. Sterker nog: Boz Scaggs heeft ooit één nummer opgenomen met miss Dal Bello, om het kringetje rond te maken. Dat nummer heet ‘Miss Sun’ en is een onbekend zinderend juweeltje uit de muziekhistorie; het werd geschreven door David Paich, de toetsenist van Toto…
Ook tijdens het live optreden dat ik in 2001 in de Melkweg zag van een grijzende Scaggs bleef dit nummer volledig overeind, inclusief een heerlijk orgeltje! Hij heeft trouwens iets met Missen: het nummer ‘Miss Riddle’, van zijn CD ‘Dig’ uit 2001, is door hem zelf geschreven. Ook dit nummer is zo’n prachtig muzikaal juweeltje, ditmaal met mooi ingetogen altsaxofoon in plaats van zinderend orgeltje.

Overigens, het summum van lekkere orgeltjes is natuurlijk te horen bij mensen als Al Green, Steve Winwood, Billy Preston, Stevie Wonder, Lenny Kravitz, Pointer Sisters, Gladys Knight & The Pips. Maar ook Boz Scaggs hoort thuis in dit rijtje, en nog wel met een eervolle vermelding ook; luister naar ‘Runnin’ Blue’ op de laatste live CD (ook uitgebracht op DVD) en probeer maar eens stil te blijven zitten bij dát orgeltje… onmogelijk! Door muziek kun je werkelijk huilen en lachen tegelijkertijd.
En tjongejonge, wat een muzikanten!

Lees verder/Read more »

Exclusive Interview with Clay Drayton of Soul Excitement

40 Years ago, the sixties were nearing their end. It later proved to be the end of an era that had produced great music and the first of what came to be known as 'pop' music. One of these popular genres - now defined as 'funk' - brought us the names of James Brown, The Meters, Sly & The Family Stone and many others.

Photo courtesy of Mr. Clay Drayton

The end of this era was the beginning of a new one. One in which black music became the true driving force. And like the sixties, the seventies brought a lot of new musical genres that conquered, and indeed ruled!, the world. These genres - like soul, disco and R&B - were predominantly 'black'. Their 'common denominator' was - still - funk with its roots in the previous decade. Funk became the calling card of illustrious bands and artists such as Parliament, Funkadelic, Mother's Finest, Bootsy's Rubber Band, Johny Guitar Watson, Cameo and The Bar-Kays.

Of course, these well-known acts were not the only ones that made great funk music. There may have been hundreds of other bands out there that rode the waves of the popular new music genre. Some were more succesful than others. And while some have not been able to escape from the abyss of time, others have survived - albeit just barely - and some of those were even re-released by such labels as Kay-Dee Records, Motown and Stax.

Soul Excitement

Label of the 45RPM re-release of 'Stay Together' by Soul Excitement

Those that were less succesful were not always less in terms of quality. Like today, back then there were many ways for new young bands to shine brightly one week and implode the next, like red dwarfs dying in the galaxy. One of these bright new bands was called Soul Excitement. Its front man was Clay Drayton. I stumbled upon the band's name one night reading about the song "Stay Together" that was re-released by Kay-Dee Records and ordered this 'new' 45RPM vinyl re-release single.

Hearing it for the first time I became instantly interested. My interest was triggered not because "Stay Together" still sounds hot, new and funky though, which it does!, but actually because of the 'wild' intro the song starts-off with. It has the rythm of a Viennese Waltz and sounds exactly like a traditional Dutch children's song, that is sung on December 5th, celebrating the birthday of Saint Nicolas, who is believed to be a great children's friend. This waltz was originally written by a a seventeenth century bagpipe player from plague-ridden Vienna; see the article "Popmuziek is schatplichtig aan zeventiende eeuwse doedelzakspeler" (DutchEnglish: Pop music pays tribute to seventeenth century bagpipe player).

My 'quest' into the origins of the intro to Soul Excitement's only single eventually brought me in touch with Clay Drayton. Clay was the singer, bass player and frontman of Soul Excitement. As it turns out, Clay is still working with music. He was friendly enough to answer a few questions for this article.

Clay is the main author of the song "Stay Together", on which he cooperated with the other band members A.C. Drummer Jr. (Guitar), Roland Washington (Saxophone), Paul Cutner (Drums) and Paul Settle (Trumpet).
About the 'wild' intro to the song Clay remembers it was inspired by Sly and the Family Stone's intro to "Sing a Simple Song". He was not aware of the origins of the intro on "Stay Together" as described in the above mentioned article. However, he says, "I wrote it from an American children's song 'The more we get together, the happier we'll be'".

The origins of a psychedelic funk band

Soul Excitement only existed for a short number of years. On how the band was formed, Clay remembers: "I met AC when we were in a band called Cecil Garrett and the FascinationsCecil Garrett and the Fascinations: Cecil Garrett and the Fascinations were part of the sixties' Pittsburg sound. "Bearcat" is one of their better known records., I wanted to start a band of my own and AC came with me. We found the other band members.
AC's mother knew a couple who wanted to start their own record label. They liked us and paid for studio time and record pressing on their label 'Pink Dolphin Records'. We played at night clubs every weekend for four years."

At the "Rare Funk and Soul Forum" Roland Washington, the band's saxophone player, also remembers the exciting times with Soul Excitement:
"Soul Excitement was a psychedelic funk band out of Newark, New Jersey. The band was originally formed by Clarence (Clay) Drayton, who was the leader and bass player, along with AC Drummer, guitarist, and Paul Cutner, drummer in the year 1968. During the summer of that year they took on a young tenor saxophone player, Roland Washington.
The band concentrated primarily on performing songs of the current popular artists of that time with a deep, funky, driving spin on such songs as Stevie Wonder's "I Was Made To Love Her", Parliament Funkadelic's "Good Old Funky Music" and "I Just Want to Testify", the Temptations' "Runaway Child". Their repertoire was an endless chain of funky songs. Clay on bass and Paul on drums would always put the band right in the pocket of the groove. AC Drummer would fill the rest with some of the funkiest guitar strokes accented by fuzz and wah-wah.

Dee Dee Warwick

The band enjoyed performing as regulars at such places as "The Cheetah" and "Trudy Heller's" in Manhattan. They were well loved wherever they performed. Soul Excitement also performed as backup band for Dee Dee Warwick and Linda Jones, two oustanding recording artists of that time. They performed on shows opposite the Delfonics, Unifics, Manhattans, Sam and Dave, Joe Tex and many other well known celebrities of that era.

Ellis Haizlip, host of the Channel 13 show 'Soul!, 13 Dec. 1972'

The band was later joined by Bernard "Captain Hook" Cutner as lead vocalist. His energy and dance moves created an atmosphere that totally captivated audiences. In the fall of 1968, the Soul Excitement appeared live, along with the "Grand Prix Machine" singing group, on Channel 13's "Soul", hosted by Ellis Haizlip. Haizlip later commented that until that time, no other performers had ever stirred the audience so much that they began dancing up and down the studio aisles.
After Captain Hook left the band, Tamy Smith joined as lead vocalist and eventually Paul Settle came aboard on trumpet. Tamy Smith and Clay Drayton are the voices heard singing the lead vocals on "Stay Together". Tamy is also the lead singer on "Smile".

The "Stay Together" and "Smile" 45RPM, unfortunately, was the only recording produced by Soul Excitement. The band dissolved sometime around January or February of 1970."

Soon after the recording of "Stay Together" and its B-side "Smile", AC Drummer and Clay Drayton began playing full-time for Dee Dee Warwick (sister of Dionne Warwick), which meant the end of the band and the end of Clay's brush with funk music.

Hollywood

However, it was just the beginning of an era that turned out to be even more exciting for Clay Drayton than Soul Excitement had already been.

Marvin Gaye

Clay Drayton remembers: "I was playing in Las Vegas with Dee Dee Warwick for six weeks and after three weeks we got a week off and went to Beverly Hills to see Dionne. When I set foot in Hollywood, I knew that I wanted to live there. As soon as the six weeks was over everyone else went back to New Jersey and I moved to Hollywood.
That very day I found an apartment on a side street off of Hollywood Boulevard. As I walked out of the door and started down the street a van drove up and the driver shouted "Clay!".
I looked and it was Mark Davis, the keyboard player we met one year prior at a gig in Chicago.
He asked "Are you living here now?" and I said "Yeah, I just got an apartment".
He asked again "Are you still writing songs?"
"Of course", I answered.
"Well I’m producing Marvin Gaye and Diana Ross, would you like to write for Motown?", he asked."

It's the stuff dreams are made of or, in the words of Clay Drayton, "It was a DIVINE appointment".

Jackson 5

Clay continues: "A short time after that I was on the writing staff at Motown Records, working with some of the best producers in the world. Hal DavisHal Davis: African American songwriter and record producer. One of the key figures in the latter part of The Jackson 5's Motown career. Co-writer and producer of the Jackson 5 hit "I'll Be There", among others would come into the room asking "Anyone got anything for my boys?" (i.e. The Jackson 5). I said "Yeah, I have a few songs", he listened and liked what I had."
As a bass player Mr. Drayton played on many of the Jacksons' sings: "Being a bass player, Joe JacksonJoe Jackson: father and manager of the Jackson 5 and family patriarch asked me to do some things with Jermaine. I also wrote and produced some things on Randy and Janet when they were young. Unfortunately," he says "these things were not released."

Mr. Drayton was also the arranger on "Love Hangover" for Diana Ross. He earned five gold records to his credits on albums from Diana Ross, The Jackson 5, High Inergy and Lenny Williams.

Motown time capsule featuring the song "Love Hangover" by Diana Ross, arranged by Clay Drayton. Year: 1976

20th Century Fox Music

After Motown, Clay Drayton signed with 20th Century Fox Music. He has been president of his own music publishing companies, ClayTam Publishing (with his wife Tami) and Troytiaco Publishing.

Clay is also a member of the Screen Actors GuildScreen Actors Guild (S.A.G.): American labor union representing over 120,000 film and television principal performers and background performers worldwide. According to SAG's Mission Statement, the Guild seeks to: negotiate and enforce collective bargaining agreements that establish equitable levels of compensation, benefits, and working conditions for its performers; collect compensation for exploitation of recorded performances by its members, and provide protection against unauthorized use of those performances; and preserve and expand work opportunities for its members. and has appeared in several commercials, movies and television shows. He has produced Opening Night Productions for several World Conferences, which includes special guests such as M.C. Hammer and Martha Reeves (of Martha and the Vandellas).

Phatfoot

Today, Clay Drayton has even ventured into inventing. Clay explains: "As a bass player, many drummers would ask me to stand in front of their bass drum to keep it from sliding. There was no device to stop the drums from sliding. Drummers used all kinds of crazy things to keep the drum in place. Basically drummers have resolved the problem to using heavy carpets or rugs. Then one night I saw this thing floating in a dream. I jumped out of bed and grabbed a piece of paper and started folding it like origami. And there it was."
Clay continues: "I called someone to create a prototype." After the product was fine-tuned and completed it was tried out by Kenny Elliott who at that time was the drummer for Lou Rawls. Clay: "Kenny loved it: "Man this is amazing!" One of the other drummers he had it tried by was Dean Castronovo of Journey. Dean was blown away."
Today, the Phatfoot Drum Harness is made of glass filled Nylon but only weighs less than 2 oz, making it lightweight and durable.

Roland Washington later performed with Larry Young Jr. (jazz organist) and Chris White (bassist). He founded the Bell Telefunk Company band, which after he departed later evolved into The Dazz Band. Roland Washington currently is a producer and co-host at KPOO FM 89.5.

Clay Drayton (right) and his wife Tami

A.C. Drummer Jr. has continued to play the guitar. He mainly plays jazz, soul-jazz and jazz-funk and has recorded with Willis Jackson, Lou Donaldson (Jazz Sax) and other artists. He currently lives in North Carolina with his family.
To this day Clay Drayton still plays the bass and can be heard on recordings and during concerts by Marilyn McCoo & Billy Davis, Jr. (ex-5th Dimension). Like Billy and Marilyn, Clay and Tami Drayton have lived the title of Soul Excitement's one and only recording and still Stay Together.


Thanks go to Clay Drayton and Roland Washington!

Info:

• Forum: The history of Soul Excitement by Roland Washington
  
• Web: Dr. Gayle Wald on Ellis Haizlip and Soul!
  
• Web: Producer Hal Davis on the making of Diana Ross' "Love Hangover"
  
• Web: Home of the Phatfoot Drum Harness
  
• Web: Clay and Tami Drayton teach marriage classes and counsel couples at 'Romance and Royalty'
  
• Web: Home of Marilyn McCoo & Billy Davis, Jr.

Lees verder/Read more »