Nieuw album van Bill Champlin: resistance is futile!

"No Place Left To Fall", het nieuwe album van Bill Champlin

Nou, effe een kort artikeltje dan, maar wel eentje om erg blij van te worden: Bill Champlin heeft een nieuw solo album uit: "No Place Left To Fall".

Eigenlijk is het oud nieuws - het album is uitgekomen op 10 december jongstleden - maar Champlin zit niet meer bij een van de grote platenlabels en dan heeft dit soort nieuws de neiging wat langzaam in Europa door te dringen. Toch is dat in dit geval merkwaardig, aangezien Champlin's nieuwe label Zweeds is.

Op Zink Music (pas op: de muziek begint automatisch te spelen) heb ik twee nummers van het album gehoord en - WOW! - wat swingt dat weer. Er sprongen spontaan tranen in m'n ogen van blijdschap. Het spat je boxen uit en klampt zich vast aan je hersenstam, zodat je het niet meer uit je systeem krijgt.
Muziek dus met een soort van ingebouwde Borg-technologie, maar dan van het ongevaarlijke soort. Soul-volle rock arrangementen, met een nog almaar beter wordende stem die toch al fan-tas-tisch was, ouderwets heerlijke blazertjes een er-rug lekker orgeltje (op het nummer "Total Control", take it away Bill!) en gastoptredens van onder meer Peter Cetera (jawel, de ex-zanger van Chicago en voorganger van Champlin) en Steve Lukather (gitarist van de onlangs officieel opgeheven supergroep Toto).

Van de site van Steve Lukather kun je van elk van de twee nummers waar 'Luke' op heeft meegespeeld een MP3 bestand downloaden van 40 seconden (helaas niet meer). Die nummers zijn "Lover Like That" en "Never Been Afraid".
Het album bevat 13 nummers, goed voor een totaal van 68 minuten muziekgenot. Dat is weer ouderwets waar voor je geld. Er is zelfs een luxe uitgave, waar een DVD bij wordt geleverd met een aantal multimedia features, waarop Bill onder meer praat over zijn samenwerking met Will Champlin en over de invloed die de Beatles en Bob Dylan op hem gehad hebben en waar ook nog bonusmateriaal op staat van de "Sons Of Champlin". Op Youtube kun je daar al een en ander van vinden via het Bill Champlin kanaal.
Het album is nog niet uit in Nederland, dus ik heb 'm besteld, maar zodra ik 'm in huis heb laat ik het weten.

Ach, dat orgeltje... wat een feest!

info:
Officiële Bill Champlin website
Champlin's officiële MySpace pagina
Het Zweedse label Zink Music
Steve Lukather over het album "No Place Left To Fall"

Lees verder/Read more »

Review: Bill Champlin, "No Place Left To Fall" - WOW!

An English translation of this article was published as well

'Wat van ver komt is lekker', gaat het gezegde. En dat geldt ook voor muziek waar je lang op hebt moeten wachten. Dat is voor ons Europeanen zeker het geval met "No Place Left To Fall", het nieuwe album van Bill Champlin en zijn eerste solo album in 13 jaar, dat werd uitgebracht in september 2008. In mijn 'vooraankondiging' schreef ik al "Resistance is futile". Ruim 6 maanden nadat ik het album besteld had heb ik het nu eindelijk met aandacht in zijn geheel kunnen beluisteren. En ook bij nadere beschouwing blijft die eerdere constatering overeind.

"No Place Left to Fall", Jaar: 2008

"No Place Left To Fall" is een cd met zinderende Al Green-orgeltjes, vol westcoast tot de tweede macht: sexy, rockend, jazzy en soulvol. Wat is het toch heerlijk om zo nu een dan een cd van een oudgediende in huis te halen en met de allereerste klanken bevestigd te krijgen dat hij het niet verleerd is.

William Bradford Champlin: bewijzen hoeft deze man natuurlijk niets meer. Als hij een cd uitbrengt, is dat omdat hij er zin in heeft. En wat heeft hij er op "No Place Left To Fall" weer zin in! De zin spettert van elk nummer af. Je kunt er niet stil bij blijven zitten.

Bill Champlin tijdens een interview in Parijs. Datum: 29 juli 2009

De hoes laat een wat oudere man zien. Dat is wel even schrikken, want ik ken hem nog als jonge muzikant van albums als "Runaway" (1971) en "Single" (1978). Maar vergis je niet: in de tussentijd heeft Champlin wel een ontzagwekkende carrière van ruim 40 jaar (jawel, veer-tig!) achter de rug.

Van "No Place Left To Fall" heb ik de luxe versie in huis gehaald, wat in dit geval betekent dat er een DVD bij wordt geleverd. Op die DVD krijg je een uitstekend inzicht in de muzikale ontwikkeling van Champlin.
Bovendien is het leuk om de meester aan het werk te zien. Het is al zo jammer dat westcoast muzikanten als Champlin, Michael McDonald, Kenny Loggins, Jay Graydon, Robbie Dupree, Bill LaBounty, Bobby Kimball zo weinig naar Europa komen. Daarom is zo'n luxe versie met DVD bijna wel een 'must' voor de ware liefhebber; het is de 'second best thing' na een live optreden en voor Youtube om de man te zien spelen.

The Sons of Champlin

Leuk is ook te horen hoe hij praat over zijn invloeden zoals Lou Rawls ("This guy was like my teacher"), The Beatles en Bob Dylan, over zijn carrière (de eerste band waarin hij speelde was een schoolband met de naam Opposite Six: "we backed up The Righteous Brothers while we were in high school") en over zijn nieuwe album ("Man, I realize how fortunate I am to be able to do this."). Natuurlijk wordt er aandacht besteed aan de Sons of Champlin. Bovendien wordt de enige echte son of Champlin, zijn zoon Will, voorgesteld.

Maar waar het uiteindelijk natuurlijk allemaal om draait is de muziek. En jongejongejonge, wat is dat een likkebaardend lekkerlessend kloekklinkend frisdrinkend stemmensmerend razendflitsend snelvibrerend koel koel koel sissende muziek!

'Grimassende gezichten'-orgeltjes, gitaarsolo's die je ziel raken, stampende rockmuziek waar je onmogelijk bij stil kunt blijven zitten en fantastische samenzang met een aantal van de beste stemmen uit de westcoast music. Dat allemaal zit in het nieuwe album van Bill Champlin. Als je iets hebt met rock en westcoast, dan mag deze cd niet ontbreken in je collectie. Ik heb hem overigens apart moeten bestellen, omdat de CD+DVD versie op dat moment bij bol.com niet leverbaar was en bij amazon.com uitverkocht. Mijn exemplaar is een Japanse import-versie, die gelukkig wel is voorzien van een compleet Engelstalig boekje met credits, lyrics en liner notes.

De nummers

Het merendeel van de nummers is geschreven door Bill Champlin zelf. Hij werd daarbij ondermeer terzijde gestaan door Jay Graydon (die op dat moment ook aan het werk was voor het eerste album van zijn nieuwe project JaR, "Scene 29"), zijn zoon Will, zijn vrouw Tamara, Michael Caruso en Bruce Gaitsch.

Het openingsnummer is "Total Control". Hiermee geeft Champlin meteen zijn visite kaartje af. Luister en laat je overdonderen en meeslepen.
Ik merk dat ik het telkens weer onmogelijk vind stil te blijven zitten bij "The Truth" (#3). Het nummer heeft een enorme drive, het is een sterk en krachtig nummer, geheel in de traditie van Champlin's eerdere werk.
Het volgende nummer is het titelnummer. "No Place Left To Fall" is een van de rustigere nummers op het album. Het staat in mooi contrast met "The Truth". Het valt niet alleen op door die rust, maar ook door de prachtige vocale arrangementen.
"Looking for you" (#6) is vanaf de eerste klanken een gospel-achtig nummer. Het orgeltje en het soulvolle koortje bevestigen dat. Als het woord 'you' in "I keep looking for you" met een hoofdletter geschreven was, dan was het onvervalste gospel geweest, blue-eyed westcoast gospel!
"Never Been Afraid" (#7) is geschreven door Champlin zelf en het is echt vakwerk! Het had overigens zo op een Chicago album kunnen staan. Dit is westcoast van het zuiverste water met een prachtige solo door Steve Lukather. En wie horen we daar in het achtergrondkoortje? Jazeker, Peter Cetera! Prachtig nummer! Ik denk dat het mijn favoriet is op dit album.
Het nummer "Never Let Go" (#11) is een nummer met veel jazz-invloeden. Het begint met een heerlijke jazzy 'stem-jam'. Je hoort er de invloeden in van Supertramp en Chicago. Wat moet het heerlijk zijn een goede zangstem te hebben en zo'n 'stem-feestje' te kunnen houden met vrienden en gelijkgestemden.
Het meest funky nummer is ongetwijfeld "Stone Cold Hollywood". Het heeft een geweldig drijvend ritme en heerlijke funky gitaarrifjes. Need I say more?
Ook de afsluiter "All Along", een typisch Chicago-nummer ("... you'll recognize the sound ..."), is een nummer dat staat als een huis met vier onvervalste klankmuren.

Klik hier voor de complete tracklist van "No Place Left To Fall"   

De complete tracklist van "No Place Left To Fall":

1. Total Control *
   
2. Tuggin' on Your Sleeve
3. The Truth *
4. No Place Left to Fall
5. Lover Like That
6. Lookin' for You *
7. Never Been Afraid *
8. Angelina (of 'Angelina Happen', beide titels worden gebruikt in het boekje)
9. Look Away
10. I Want You to Stay
11. Never Let Go
12. Stone Cold Hollywood *
13. All Along

* Mooimuziek's favorieten

Album info:

• Artiest: Bill Champlin
• Titel: No Place Left to Fall
• Producers: Mark Reddinger & Bill Champlin
• Release datum: 24 september 2008
• Label: Victor Entertainment
• Persing: Japans (import)
• Inhoud: CD+DVD
• Barcode: 4 988002 555253

De muzikanten

• Bill Champlin: zingt op bijna alle nummers zelf niet alleen de lead vocals, maar ook de background vocals; daarnaast speelt hij Hammond orgel, piano en akoestische en elektrische gitaar,
• Steve Lukather: gitaar (solo)
• Keith Howland: gitaar (solo)
• Bruce Gaitsch: gitaar (akoestisch en elektrisch)
• George Hawkins, jr.: bas
• Billy Ward: drums & percussion
• Mark Eddinger: Wurlitzer, synth. strings
• Tamara Champlin, Will Champlin, Peter Cetera, Michael English: background vocals

Conclusie

Ook over dit album hebben verschillende recensenten gezegd dat het zo weinig venieuwend is. Mijn antwoord op dergelijke kritiek heb ik al gegeven in het artikel "Vernieuwend": muziek draait om muziek, geniet er van en laat het tot je doordringen, 'vernieuwend' en 'mooi' zijn geen synoniemen.

Samenvattend: "No Place Left to Fall" is een album waar Champlin trots op mag zijn. Sterker nog: elke artiest die er aan meewerkte mag er trots op zijn. Nee, vernieuwend is het niet, maar het is wel een logische ontwikkeling in de toch al indrukwekkende carrière van Bill Champlin. De jazzy, bluesy en r&b invloeden laten zich uitstekend mengen met de alom aanwezige westcoast.
Champlin wordt wel eens de musician's musician genoemd; op dit album bewijst hij die titel met trots te kunnen dragen. Liefhebbers mogen dit album niet laten liggen!

Info:

• Web: Bill Champlin's Officiële Website
• Audio interview: Interview van InsideMusicast met Bill Champlin over zijn nieuwe album
• Video interview: Champlin praat uitgebreid over zijn eigen album "No Place Left To Fall", over het nieuwe album van JaR (Jay Graydon en Randy Goodrum) en dat van Steve Lukather en over veel andere collega's. Dit interview is opgenomen in juli 2009 in Parijs - deel 1 (5:05 min.), deel 2 (6:15 min.), deel 3 (5:22 min.), deel 4 (5:01 min.), deel 5 (3:18 min.)

Lees verder/Read more »

Review: Bill Champlin, "No Place Left To Fall" - WOW! - English version

This is the English translation of a Dutch review on the album "No Place Left to Fall" by Bill Champlin:

Expectations are always high set for a new Bill Champlin album, even more so if the album is his first in 13 years. "No Place Left to Fall" was released on September 24, 2008. In my preview I described the album with the old Borg statement: 'Resistance is futile'. Some 6 months after I ordered the album, I have finally gotten around to listening to it. And on further consideration I still stand by that conclusion.

No 'Place Left to Fall', Year: 2008

"No Place Left To Fall" is a cd with a soul crunching Al Green-like organ sound, full of westcoast-to-the-second-degree: sexy, rocking, jazzy and soulful. It gives quite a thrill to put on an album by a veteran and to have the very first sounds confirm that he hasn't lost his touch.

William Bradford Champlin: this guy obviously doesn't have to prove anything to anyone anymore. Whenever he releases an album, he does so because he enjoys doing so. And boy, has he ever enjoyed himself on "No Place Left To Fall"! His appetite for music is so contagious, it's sheer impossible to sit still and listen to it.

Bill Champlin during an interview in Paris. Date: July 29, 2009

The album cover shows an older guy (sorry Bill!). This is a bit of a shock, since I've known him as a young musicion on albums like "Runaway" (1971) and "Single" (1978). I guess it makes me realize I must have aged quite a bit as well. But make no mistake: in the meantime Champlin has had an awesome career, spanning more than forty years (yep, that's four-zero).

"No Place Left To Fall" comes in two versions; I bought the 'deluxe' version that includes a dvd. The dvd offers a great insight in the musical development that Champlin went through.
What's more, it is great to see the maestro at work. It is a pity that westcoast musicians like Champlin, Michael McDonald, Kenny Loggins, Jay Graydon, Robbie Dupree, Bill LaBounty, Bobby Kimball are rarely ever to be seen on the European main land. And that's why such a deluxe version with dvd is almost a must-have for the true fan; it is the second best thing to a live performance that you'll ever get, in Europe at least.

The Sons of Champlin

It's great to see and hear him talk about his early musical influences like Lou Rawls ("This guy was like my teacher"), The Beatles and Bob Dylan, about his career (the first band he ever played in was a school band called Opposite Six: "we backed up The Righteous Brothers while we were in high school") and to hear him talk about his new album ("Man, I realize how fortunate I am to be able to do this."). Of course, he pays attention to the Sons of Champlin as well. And he introduces the one and only son of Champlin, his son Will.

However, it is, of course, all about the music. And boy, is this great music!

Soulful organs that make you grimace in extacy, soul touching guitar solos, grinding rockmusic you have to move your body to and fantastic vocal harmonies with some of the best voices in westcoast music. All that, and more, can be found on Bill Champlin's new album. If you are into rock and westcoast, this cd simply must be part of your collection. I had to order it separately, here in the Netherlands, since the deluxe version was not readily available here and it was sold out at Amazon at the time. I finally got a Japanese import version, which I am happy to say had a booklet in English, including credits, lyrics and liner notes.

The songs

Most of the songs were written by Bill Champlin himself. Songwriting credits also go to Jay Graydon (who at the time was also working on the first album for his new project JaR, called 'Scene 29'), Bill's son Will, his wife Tamara, Michael Caruso and Bruce Gaitsch.

The opening song is "Total Control". It's his calling card. Listen, be overwhelmed and let it warm you up. But be warned: it does take total control of your senses!
"Tugging on your Sleeve" (#2) also makes it impossible to sit still. People keep looking at me with a mildly annoyed expression when I listen to this song on my iPod on the train: I just cannot keep sitting still!
"The Truth" (#3) has this great drive; it really is a strong and powerful song, which is completely fitting in the tradition of Champlin's earlier work. Great guitar solo!
The title song "No Place Left To Fall" is one of the calmer songs on the album. It makes a great contrast with 'The Truth'. Also, the beautiful vocal arrangements make it one of the album's highlights.
From the very first piano chord on "Looking for you" (#6) has a distinct gospel-like quality. This is confirmed by the organ and the soulful choir. If the word 'you' in "I keep looking for you" were written with a capital Y, it would have been real gospel: pure blue-eyed westcoast gospel! I love this song!
"Never Been Afraid" (#7) was written by Bill Champlin himself and it displays his incredible craftmanship. It could just as well have been a Chicago song. This is the purest form of westcoast music possible with a fine solo performance by Steve Lukather (he still rocks!). And if you listen carefully, whom do you hear...? You guessed it: it's Chicago's former lead singer Peter Cetera. Great song as well!
"Never Let Go" (#11) is heavily jazz influenced. It starts off with a lovely 'voice-jam'. You can hear the influences of Supertramp and Chicago. It must be soooo fulfilling to have a great voice and to use it to have such a 'voice-jam' with friends and colleagues. Can't get enough if this.
The funkiest song, without a doubt, is "Stone Cold Hollywood". It has a grinding rythm, some fantastic horns, great organ sound and wonderful guitar riffs. Need I say more?
The last song "All Along" also is a typical Chicago song ("... you'll recognize the sound ..."). It ends in a true wall of sound, with a great climax. This is one of the most appropriate last songs on any album I've ever heard.

When you fell you fell completely
to the bottom of your soul
when I went along I was hangin' on
and hopin'it didn't show

For the times you were beside me
I was barely there for you
I believed the lies I told myself
and rarely heard the truth

First two verses of "Lookin' for You"

Click here for the album's complete track listing  

Complete track listing of "No Place Left To Fall":

1. Total Control *
   
2. Tuggin' on Your Sleeve
3. The Truth *
4. No Place Left to Fall
5. Lover Like That
6. Lookin' for You *
7. Never Been Afraid *
8. Angelina (or 'Angelina Happen', both titles are used in the booklet)
9. Look Away
10. I Want You to Stay
11. Never Let Go
12. Stone Cold Hollywood *
13. All Along

* Mooimuziek's favorites

Album info:

• Artist: Bill Champlin
• Title: No Place Left to Fall
• Producers: Mark Reddinger & Bill Champlin
• Release date: September 24, 2008
• Label: Victor Entertainment
• Issue: Japanese (import)
• Contents: CD+DVD
• Barcode: 4 988002 555253

The musicians

• Bill Champlin: lead vocals on all songs and background vocals on almost all of them; he also plays the Hammond organ, piano and acoustic as well as electric guitars,
• Steve Lukather: guitars (solo)
• Keith Howland: guitars (solo) - and yes, it's the same Keith Howland as in Chicago's lead guitarist
• Bruce Gaitsch: guitars (acoustic and electric) - worked with Boston, Chicago, Philip Bailey
• George Hawkins, jr.: bass - worked with Doobie Brothers, Jim Messina, Kenny Loggins
• Billy Ward: drums & percussion
• Mark Eddinger: Wurlitzer, synth. strings, co-producer
• Tamara Champlin, Will Champlin, Peter Cetera, Michael English: background vocals

Conclusion

I have read quite a few reviews on this album that say it is not an innovative album. Honestly, I couldn't care less. I love any album that makes me forget everyday life for a moment everytime I listen to it. And "No Place Left to Fall" does just that! Music is about music: enjoy it, feel it in your bones, in your heart and in your soul. "No Place Left to Fall" does that too and very well indeed!

In short: "No Place Left to Fall" is an album Bill Champlin can be genuinely proud of. Actually, everyone that worked on the album can be really proud of it. No, it might not be innovative, but it is a logical next step in Champlin's impressive career. The jazz, blues and r&b influences make an excellent mix with the all-present westcoast sound.

Champlin has been called a musician's musician on many occasions. This album proves he has really earned this 'title'. Any lover of great music cannot leave this album untouched!

Info:

• Web: Bill Champlin's Official Website
• Audio interview: Interview by InsideMusicast with Bill Champlin on his new album
• Video interview: Champlin talks extensively about his new solo album "No Place Left To Fall", about JaR's (Jay Graydon and Randy Goodrum) and Steve Lukather's new album and about many other colleagues. This interview was recorded in Paris in July of 2009 - part 1 (5:05 min.), part 2 (6:15 min.), part 3 (5:22 min.), part 4 (5:01 min.), part 5 (3:18 min.)

Lees verder/Read more »

Boz Scaggs, "Jump Street Jive Drive"

In 1976 bracht Boz Scaggs zijn album "Silk Degrees" uit. Het zou zijn tot dan toe grootste succes worden en wordt door velen nog steeds gezien als het hoogtepunt van zijn carrière. De combinatie van laid-back stijl, poppy R&B en rustige Soul brachten hem zijn welverdiende bekendheid bij het grote publiek. Het zijn zelfs zijn handelsmerken geworden. Bovendien stond hij met dit album aan de wieg, nee, aan de conceptie van dat andere wereldberoemde fenomeen: Toto.

Boz Scaggs bootleg "Jump Street Jive Drive / Jouncing About in Full Regalia / Recorded Live in Concert". Datum: 7 april 1976

Tijdens een 'snuffelsessie' in een van mijn favoriete tweedehands muziekzaken in Rotterdam vond ik een tijd geleden een mij tot dan toe onbekende LP van Boz Scaggs. "Jump Street Jive Drive" vermeldde de hoes en daaronder "Jouncing About in Full Regalia / Recorded Live in Concert". Gezien het ontbreken van een officieel platenlabel en afgaande op de setlist werd al gauw duidelijk dat het hier om een 'bootlegbootleg: de letterlijke vertaling van het woord bootleg is de kap van een laars. Vroeger werd deze gebruikt om smokkelwaar in te verbergen. De term werd voor het eerst als zodanig gebruikt om de illegale verkoop van alcoholische dranken mee aan te geven tijdens de Amerikaanse drooglegging in de jaren 20 van de vorige eeuw.
In de muziekwereld wordt bootleg met name gebruikt voor niet-officiele opnamen die, meestal tegen de wil van artiest of platenfirma, op de markt verschijnen. Vaak gaat het dan om illegale concertopnamen.' moest gaan van een concert dat in of vlak na 1976 moest zijn gegeven. Voor 10 euro nam ik 'm mee.

De setlist van "Jump Street Jive Drive" ziet er als volgt uit:
Kant 1

1. Lowdown
   
2. You Make It So hard (To Say No)
   
3. What Can I Say
   
4. Might Have To Cry
   
5. Jump Street

Kant 2

1. Slow Dancer
   
2. It's Over
   
3. Lido Shuffle
   
4. Dinah Flo
   
5. I Got Your Number

Thuis legde ik de plaat meteen op de draaitafel. Tot mijn verbazing was de lp zelf nog in uitstekende staat met weinig ruis en geen tikken. Daarnaast was ook de opname van verbazingwekkend goede kwaliteit.
De bootlegger had duidelijk zijn best gedaan een kwaliteitsproduct af te leveren. Je zou een opmerking kunnen maken over het te veel aan hoge tonen en het te weinig aan lage tonen - vooral hoorbaar bij de drumpartijen, maar voor een moderne hifi installatie is dat geen obstakel. Bovendien is de opname in stereo en dat is voor een bootleg uit de jaren 70 toch opmerkelijk.

Zelfs de afbeelding op de hoes is met gevoel voor kwaliteit gemaakt. Deze vermeldt tevens het label waaronder deze bootleg is uitgebracht: TAKRL. TAKRL was een van de top bootleggers in de jaren 70, afkomstig uit het zuiden van Californië. Het anagram staat voor "The Amazing Kornyfone Record Label" of "The Amazing Korniphone Rebirth Label".

Helaas is er in tegenstelling tot de aandacht voor kwaliteit die TAKRL aan de dag legde voor de hoes en de persing, geen aandacht besteed aan details over de plaats en de datum waarop het concert is opgenomen.
Na wat snuffelen echter blijkt dat deze uitgave, ondanks het aura van illegaliteit dat bootlegs hebben, als enige bootleg is opgenomen in de lijst van concerten op de site van de 'Boz Scaggs Music Community', de officiële 'Boz Scaggs Fan Site'. En daar staat dat de opname gemaakt is op 7 april 1976 in het 'Roxy Theatre' (gelegen in West Hollywood, Los Angeles, Californië). Het concert maakte deel uit van de officiële Silk Degrees Tour.

Hoewel het jammer - en voor sommige verzamelaars wellicht zelfs irritant - is dat deze gegevens op de hoes zelf ontbreken, wordt dit gemis meer dan goed gemaakt door de kwaliteit van de opname. Nu is dit de enige Boz Scaggs bootleg die ik ken, maar afgaande op de kwaliteit van bootlegs van artiesten als Zappa, Yes en Emerson Lake & Palmer uit de jaren 70 kan ik met een gerust hart zeggen dat een goede kwaliteit van bootlegs uit die tijd een zeldzaamheid genoemd mag worden.

Naast de hoge kwaliteit van de bootleg, is het concert zelf ook uitstekend: Scaggs is in grootse vorm, en wordt duidelijk gedreven door de fantastische band. Het orgeltje van Steve Porcaro is sexy en swingend. Het genie van Jeff Porcaro is al duidelijk aanwezig. Het basje van David Paich is spot on. Ook achtergrondzangeressen Becky Lewis en Phyllis St.James zijn erg goed bij stem. Lido Shuffle en Dinah Flo worden in rap tempo afgewerkt, nadat "What Can I Say" al is omgetoverd tot een funky swingend nummer met Zuid-Amerikaanse invloeden. Zelfs de afsluiter "I Got Your Number", toch nooit een van mijn favoriete Scaggs-nummers, wordt een funky nummer met deze band.

De bezetting is als volgt:

• Kevin Calhoun - percussie
  
• Dan Ferguson - guitaar
  
• David Hungate - bas
  
• Steve Leeds - saxofoon
  
• Becky Lewis - achtergrond zang
  
• John Madrid - trompet, flugelhorn
  
• David Paich - toetsenbord
  
• Jeff Porcaro - drum
  
• Steve Porcaro - toetsenbord, synthesizers
  
• Phylis St. James - achtergrond zang

Natuurlijk waren David Paich en Jeff Porcaro (door Scaggs aangekondigd als "the wonderful Jeffrey Porcaro") enige jaren later de 'founding fathers' van de band Toto, waartoe ook David Hungate en Steve Porcaro behoorden, samen met lead gitarist Steve Lukather en zanger Bobby Kimball.
John Madrid en Jeff Porcaro zijn helaas inmiddels overleden.

Van deze bootleg zijn trouwens twee uitgaven in omloop. Een iets eerdere uitgave heeft een geheel andere binnenhoes. Deze zou gedrukt zijn op blauw papier en een collage van Playboy cartoons tonen. De enige tekst die op de binnenhoes zou staan is "only good Boz songs", een opmerking die mijns inziens overbodig is. Van deze uitgave wordt gezegd dat de kwaliteit nog beter en ruislozer was.

Hoe het ook zij: ik ben TAKRL erg dankbaar dat ik 33 jaar na dato nog kan meeswingen met een zeer memorabel concert, al ben ik wel een tikkeltje jaloers dat hij er bij was en ik niet...

Info:

• Web/Audio: Officiële Boz Scaggs website (waarschuwing: er begint meteen muziek te spelen!)
  
• Web: een artikel van Alex Henderson over Jump Street Jive Drive op Allmusic
  
• Web: 'Boz Scaggs Music Community'
  
• Web: Interview uit 1977 met Boz Scaggs naar aanleiding van het album Silk Degrees, bevat interessant commentaar

Info over TAKRL:

• Web: Een informatieve pagina over TAKRL met een aantal van de hoezen
  
• Web: De geschiedenis van het TAKRL bootleg label
  
• Web: Een artikel over 'The Amazing Kornyfone Record Label' op Wikipedia

Lees verder/Read more »

JaR, where Steely Dan is never far away

Klik hier voor de Nederlandstalige recensie van "Scene 29"  

JaR, in de voetsporen van Steely Dan

Voordat ik met deze recensie begon heb ik een van de ongeschreven wetten van recensenten gebroken. Ik heb andere recensies van het album gelezen, voordat ik nog één maat van datzelfde album gehoord had. Wat me daarbij opviel was dat al die artikelen de nieuwe cd "Scene 29" van JaR vergelijken met de muziek en het specifieke geluid van Steely Dan.

Toen de cd vorige week eindelijk op de deurmat viel was ik dan ook bang dat ik niet een nieuw album van een nieuwe band zou horen, maar een nieuw album van een oude band. En feitelijk klopt dit ook, als je weet wat Jay Graydon en Randy Goodrum beide allemaal al gedaan hebben

Zonder overdrijving kan gesteld worden dat Jay Graydon een van de grondleggers is van de 'Westcoast Music', samen met mensen als David Foster (de producent), Bill Champlin, de mannen van Toto en anderen. Hij heeft samengewerkt met artiesten en bands als The Jackson Five, Cheap Trick, Christopher Cross, Ray Charles, Cher, Joe Cocker, Marvin Gaye, Hall & Oates, Art Garfunkel, Manhattan Transfer en Dionne Warwick.
De naam van Randy Goodrum is wellicht iets minder bekend. Maar hij is de man die (mede-)verantwoordelijk is voor hits als "You Needed Me" (Anne Murray), "I'll Be Over You" (Toto), "20-20" (George Benson) en "If She Would Have Been Faithful" (Chicago). Zijn nummers zijn onder meer opgenomen door artiesten als Gladys Knight, Christopher Cross, Ray Charles, Chakka Kahn, Mark Knopfler, Michael McDonald, Rita Coolidge, Al Jarreau, Natalie Cole, The Commodores, Dusty Springfield, Michael Bolton, David Pack, Agnetha Faltskog (Abba), The Jefferson Starship en Isaac Hayes.

Dus achteraf gezien had ik me geen zorgen hoeven maken. En inderdaad, dit album klinkt dan ook in het geheel niet als een album van een oude band. Dat wil niet zeggen dat de composities, het gebruik van 'bass lines', het geluid van de toetsenborden en de samenzang niet aan het geluid van Steely Dan doen denken. Sterker nog, daar doet het bij elk nummer aan denken. Maar toch klinkt het niet als een 'remake' van oud Steely Dan materiaal. JaR is duidelijk een klasse apart.

Net zoals de muziek van Steely Dan, heeft ook de muziek van JaR duidelijke jazz invloeden, hetgeen je hoort aan de complexe akkoorden en de jazzy bas. Maar tegelijk is de muziek funky en vol soul. Het nummer "Esquire" is hiervan een uitstekend voorbeeld. "Make Somebody" begint met een ontzettend funky synthesizer, maar ontwikkelt zich in een jazz-rock nummer met een fantastische gitaar solo. "Your Heartbreak" laat die zo typische wat intellectuele 'Steely Dan'-achtige songteksten horen.
Hieronder een 'the making of' van dit nummer:
ZIE DE ENGELSTALIGE TEKST HIERONDER voor de video

Graydon bewijst zich ook op dit album de meester gitarist die we kennen. Zijn solos staan met alle zes de snaren stevig in de traditie van de Powerpop. Ze zijn origineel, ingenieus en een feestje voor je oren. Wat kan die kerel spelen! Het orgeltje kreunt en schreeuwt zonder dat het overigens weer teveel 'soul' heeft voor dit soort muziek. Het straalt van alle nummers af dat Graydon en Goodrum veel lol hebben gehad terwijl ze aan dit album werkten.

De productie is heel zuiver met een geluid dat zich alleen laat omschrijven als 'vers' en 'puur'. In die grote kwaliteit verraden zich het vakmanschap en - als ik zo vrij mag zijn - de leeftijd, of beter wellicht, de muzikale volwassenheid van beide producers.

Uiteindelijk maakte het album net zoveel indruk op me als Donald Fagen's "The Nightfly" in 1982. En zoals we weten vormt Fagen samen met Walter Becker de kern van Steely Dan. En klonk "The Nightfly" nou zo vreselijk anders dan het beste werk van Steely Dan? Nou, nee, niet echt. Maar het is wel een van de beste albums van die tijd. Daarom is het wellicht ook beter om "Scene 29" te vergelijken met "The Nightfly", dan met het werk van Steely Dan.

"You guys have taken the torch from Steely Dan and have run miles and miles ahead"
- Steve Lukather

Ik denk dat "Scene 29" zich in dezelfde klasse bevindt. Het wordt denk ik geen bijzonder populair album. Maar je kunt er maar beter voor zorgen dat het in je platenkast staat, als je als muziekliefhebber nog serieus genomen wilt worden!

Is het album je geld waard? O jawel, dat is het zeker. Het mag dan geen innovatief album zijn en het zal ook wel niet in de poplijsten terecht komen. Maar als je graag luistert naar geweldige popmuziek, naar fantastisch gitaarspel, naar muziek die duidelijk met plezier gemaakt is en naar een album dat fantastisch is geproduceerd en samengesteld, koop dan nu meteen "Scene 29" van JaR!

Info:

• Web: JaR's home on the web
  
• Web: Officiële homepage van Jay Graydon
  
• Web: Officiële homepage van Randy Goodrum
  
• Audio Luister naar een interview (en) met Jay Graydon op Inside MusiCast

'Scene 29' by JaR. Release: 2008
JaR are: Jay Graydon and Randy Goodrum

Actually, before I started writing this review, I did the unthinkable. I crossed a line that serious reviewers all over the world know is sacred. I read some reviews of the album I was going to review before listening to even one note on the album. And what stuck to my mind most is that all of them compared JaR's new album "Scene 29" to the sound of Steely Dan.

So, when I finally found the album on my door mat last week I feared I would not discover a new album by a new band, but rather a new album by an old band. Knowing where both Jay Graydon and Randy Goodrum come from, for they are JaR's band members, one might reason that this is factually correct.

It is no exaggeration to state that Jay Graydon is one of the founders of 'Westcoast Music', together with the likes of producer David Foster, Bill Champlin, the guys from Toto and others. On Jay's list of merits are artists and bands such as The Jackson Five, Cheap Trick, Christopher Cross, Ray Charles, Cher, Joe Cocker, Marvin Gaye, Hall & Oates, Art Garfunkel, Manhattan Transfer and Dionne Warwick.
Randy Goodrum's name may be a bit less known. But he's the guy responsible for (co-)writing hits like "You Needed Me" (Anne Murray), "I'll Be Over You" (Toto), "20-20" (George Benson) and "If She Would Have Been Faithful" (Chicago). His songs have been recorded by such artists as Gladys Knight, Christopher Cross, Ray Charles, Chakka Kahn, Mark Knopfler, Michael McDonald, Rita Coolidge, Al Jarreau, Natalie Cole, The Commodores, Dusty Springfield, Michael Bolton, David Pack, Agnetha Faltskog (Abba), The Jefferson Starship and Isaac Hayes, to name just a few.

So, in hindsight I need not have worried. And indeed, this new album does not at all sound like the album created by an old band. Sure, their compositions, their use of bass lines, the sound of their keyboards and their 'close harmony'-type singing, even some of their lyrics, all have 'Steely Dan' written all over them. In big bold capitals in fact. But that does not make it a remake of their work. In fact, JaR is in a league of their own.

Similar to Steely Dan, the music of JaR is very jazz-influenced, as is witnessed by its complex chord structures, and its jazzy bass lines. But at times it also is funky and soulful. The song "Esquire" is a great example of this. The song "Make Somebody" starts off with a very funky synthesizer, evolving into a jazz-rock song with a steamy guitar solo. "Your Heartbreak" features those intelligent 'Steely Dan-type' lyrics and organ-sound that many reviewers talk about.
Below is a video of 'the making of' of this song:

The making of "Your Heartbreak", a song from the album "Scene 29", by JaR. Release: 2008

Graydon proves to be the master guitarist that people know him to be. His guitar solos have their roots deeply embedded in the best of Powerpop traditions. They are witty, original and ingenious and a party for your ears. This guy can play! The organ can puff and screach without becoming too soulful for this type of music. It is obvious that Graydon and Goodrum have thouroughly enjoyed making this album.

The album's production is pristine with a sound that is 'fresh' and 'pure'. It is this quality that betrays the craftsmanship and - dare I say it - age or rather musical maturity of both producers.

In the end, the album stuck with me like Donald Fagen's "The Nightfly" did in 1982. And as we all know, Fagen is one of Steely Dan's core members, together with Walter Becker. Did "The Nightfly" actually sound completely different from Steely Dan's best work? No, not really, but it did stick out as one of the era's best music albums. And maybe that is why it is better to compare "Scene 29" with "The Nightfly", rather than any of Steely Dan's original work.

"You guys have taken the torch from Steely Dan and have run miles and miles ahead"
- Steve Lukather

I think that "Scene 29" is in the same league there somewhere. It may not become a wildly popular album, but you'd better make sure it's in your collection, if you are to be considered a serious music lover!

So, in the end, is the album your money's worth? Yes, it most definitely is. It may not be innovative and it may not get into the pop charts. But, if you are interested in some great pop tunes, in some real fine guitar playing, in listening to music that its creators obviously have had fun creating and in hearing a fantastically produced and engineered album, then get off your chair and buy "Scene 29" by JaR right now!

Info:

• Web: JaR's home on the web
  
• Web: Official homepage for Jay Graydon
  
• Web: Official homepage for Randy Goodrum
  
• Audio: Listen to an interview with Jay Graydon on Inside MusiCast
  
• Web: Read this review in Dutch at Ciao Shopping

Lees verder/Read more »

Why can't I play guitar like that

Een van de beroemdste en zeker muzikaalste intro tracks van een tv serie is Larry Carlton's Theme from Hill Street Blues. Ik kwam daar pas na jaren achter toen in de re run eindelijk de gehele tune bij de aftiteling werd gespeeld en er zich een wonderschone gitaarsolo bleek schuil te houden in het staartje van het themanummer. Larry Carlton is een jazz gitarist die eigenlijk in eerste instantie bekendheid kreeg als sessie muzikant voor o.a. Steely Dan en Joni Mitchell. Toen ik dankzij mijn broer ergens in de jaren tachtig de eerste LP van Lisa Dal Bello kado kreeg kwam ik bij de liner notes weer zijn naam tegen, naast die van andere sessiemuzikanten die op de weergaloze plaat nog aan het begin van hun carrière stonden en later naam maakten als solo muzikant (Michael McDonald) of met hun band (Toto).

Om die reden staat de plaat van Dal Bello voor mij ergens in het episch centrum van mijn muzikale ontwikkeling en volg ik de carrières van die onderhand oude muzikanten nog steeds op een afstand.
Larry Carlton wordt gezien als Jazz gitarist, maar is voor mij toch vooral een man van het mooie geluid en frazering in met name bluesy jazznummers. Voor mij dus niet zo'n Jazz vernieuwer als John Scofield maar wel een ongelooflijk goede jazz-blues gitarist. Geen wonder dan ook dat ik onlangs deze live-opname van hem vond waarin hij samen met gitaargod Robben Ford soleert.
Carlton heeft ook met Steve Lukather van Toto opgetreden, weer zo'n samenwerking waar je je pas jaren later van realiseert dat je die dus ook live had moeten zien. Hier zijn ze samen te horen met het fraaie 'Room 335'.

Ik meen in het akkoordenschema de hit 'Peg' van Steely Dan te horen. Toeval of creatief jatwerk? Hij was in ieder geval niet de gitarist van de solo, zoals blijkt uit de korte docu 'The Making of Peg' waarin ook Michael McDonald weer mag figureren.
Dat 'Room 335' klinkt zo ontspannen en gemakkelijk dat je denkt dat je het zo naspeelt. Ik weet het; arrogantie. Het lukt nog niet met een bezemsteel voor de spiegel, maar toch, met wat meer tijd, toewijding, aandacht... heel veel meer tijd... en toewijding.... zou het stukje solo lukken?
De eerste paar maten dan.
Forget it!
Maar mocht je het willen leren: meester Carlton geeft online gratis les.

Lees verder/Read more »

Overleden in 2008

• Jeff Healey, March 25, 1966 – March 2, 2008. Canadese jazz and blues-rock gitarist en zanger. Vooral bekend om zijn unieke speelstijl. Werkte samen met ondermeer Stevie Ray Vaughan, Buddy Guy, BB King, ZZ Top, Steve Lukather en Eric Clapton.
  
• Eartha Kitt, January 17, 1927 – December 25, 2008. Eigenzinnige Amerikaanse actrice en zangeres met bijzondere en opvallende stem.
  
• Odetta Holmes, December 31, 1930 – December 2, 2008. Ook bekend als "The Voice of the Civil Rights Movement". Gitariste en zangeres van Amerikaanse folk muziek, blues, jazz, en spirituals. Beïnvloedde ondermeer Bob Dylan, Joan Baez en Janis Joplin.
  
• Miriam Makeba, 4 maart 1932 - 10 november 2008. Ook bekend als "Mama Afrika". Vlak na het zingen van haar grote hit "Pata Pata" tijdens een concert ter onderseuning van Italiaans schrijver Roberto Saviano in zijn strijd tegen de Camorra kreeg Miriam Makeba een hartaanval, aan de gevolgen waarvan ze later overleed.
  
• Maharishi Mahesh Yogi, 12 januari 1917 – 5 februari 2008. Gaf spirituele inspiratie aan ondermeer The Beatles en The Beachboys.
  
• Dee Dee Warwick, 25 september 1945 – 18 oktober 2008. Zus van Dionne Warwick. Werkte ondermeer samen met Aretha Franklin, Nina Simone en Wilson Pickett. Hits: "She Didn't Know (She Kept On Talking)" en "Cold Night in Georgia".
  
• Freddie Cavalli / Freddie van Kampen, 23 september 1955 - 18 januari 2008. Bassist. Bandlid van Herman Brood & His Wild Romance. Werkte ondermeer samen met The Meteors, Vitesse en Jan Akkerman.
  
• Buddy Miles / George Allen Miles Jr., 5 september 1947 - 26 februari 2008. Was bandlid van Electric Flag en Band Of Gypsys. Werkte ondermeer samen met Jimi Hendrix, The Bebops, Stevie Wonder, Muddy Waters, Barry White, The Delfonics, The Ink Spots, Wilson Pickett, David Bowie, Ruby & The Romantics, George Clinton, Carlos Santana en Bootsy Collins.
  
• Norman Whitfield, 12 mei 1940 - 16 sep. 2008. Motown producer en tekstschrijver.
  
• Rick Wright, 28 jul. 1943 - 15 sep. 2008. Toetsenist en een van de oprichters van Pink Floyd.
  
• Leroi Moore, 7 sep. 1961 - 19 aug. 2008. Saxofonist in de Dave Mathews Band.
  
• Jerry Wexler, 10 jan. 1917 - 15 aug. 2008. 'Rythm and Blues' pionier.
  
• Isaac Hayes, 20 aug. 1942 - 10 aug. 2008. Soul pionier, zanger en persoonlijkheid. Verpersoonlijking van 'Shaft'.
  
• Bobby Durham, 3 feb. 1937 - 6 jul. 2008. Jazz drummer. Speelde ondermeer met Frank Sinatra, James Brown, Ray Charles, Marvin Gaye, Ella Fitzgerald, Oscar Peterson, Count Basie big band, Duke Ellington Orchestra, The Drifters, The Supremes, Oscar Peterson en Dizzy Gillespie.
  
• Bo Diddley, 30 dec. 1928 - 2 jun. 2008. The man, ook bekend als "The Originator" vanwege zijn sleutelrol in de overgang van blues muziek naar rock'n'roll. Beïnvloedde ondermeer Buddy Holly, Jimi Hendrix en Eric Clapton.

meer info: The Dead Rock Stars Club

Lees verder/Read more »

Onvervalste oude witte mannen blues van Renegade Creation

Renegade Creation is de nieuwe band van Michael Landau en de naam van het nieuwe en eerste album van de groep. De rock- en blueshelden laten op dit album horen waar ze goed in zijn: lekkere blues, ruige gitaren, uitstekende composities en goede stemmen. Niets nieuws onder de zon dus. Maar - WOW! - wat een lekkere plaat!

De hoes van "Renegade Creation", jaar: 2010

Michael Landau (zang, gitaar), Robben Ford (zang, gitaar), Jimmy Haslip (basgitaar) en Gary Novak (drums, basgitaar) hebben het allemaal al gedaan en meegemaakt: dure shows, mooie albums, succes, samenwerken met beroemdheden... bewijzen hoeven ze dus niets meer. Dat betekent echter niet dat ze een tamme plaat hebben afgeleverd. Nee, ambitieus is hij wellicht niet, maar hij zit vol met hoogstandjes, vette gitaarrifs en gewoon goede muziek. "Renegade Creation" was duidelijk geen 'moetje'!


Voor degenen die de afgelopen decennia in winterslaap hebben doorgebracht: Michael Landau (1958) is een sessie muzikant die onder meer samenspeelde met Seal, Dionne Warwick, James Taylor, America, Richard Marx, Fee Waybill, David Foster, Miles Davis, George Duke, Michael Jackson, Pink Floyd, Chicago, Tom Scott, Waddy Wachtel, Barbra Streisand, Quincy Jones, Michael Mcdonald, Steve Lukather, enfin... de lijst met beroemdheden is te lang om op te noemen.

Robben Ford (1951) mag met recht nu al legendarisch genoemd worden. Deze gitaargod heeft zijn roots liggen in de Jazz en speelde onder meer voor en samen met Jimmy Witherspoon, Gregg Allman, L.A. Express (met Tom Scott), George Harrison, Miles Davis, Elvin Bishop en Joni Mitchell.

Basgitarist Jimmy Haslip (1951) leerde Robben Ford kennen in de groep Yellowjackets, die door Ford in 1977 werd opgericht (en weer verlaten werd in 1983). Haslip speelde samen met onder meer Luis Conte, Bo Didley, Booker T. Jones, Betty Wright, Paulinho Da Costa, Rita Coolidge, Vonda Shepard, Bill Champlin, Randy Brecker, Charlie Watts, Rickie Lee Jones, Dusty Springfield, Toots Thielemans, Michael McDonald, El Debarge, Gino Vannelli, Vince Mendoza, Russell Ferrante, en Justo Almario. Ook deze lijst met beroemdheden is te lang om op te noemen.

Gary Novak (1965) is de jongste en wellicht ook de onbekendste van het stel. Dat dit onterecht is toont de video hieronder. Novak is een drummer van wereldklasse en speelde al voor en samen met onder andere de Chick Corea Elektric Band, Allan Holdsworth, Lee Ritenour, George Benson, Michael McDonald, Anita Baker, David Sanborn, Ozzy Osbourne, Chaka Khan en Vinnie Colaiuta.

voor de echte smulpaap: Gary Novak geeft een fenomenale drumsolo van ruim vier minuten tijdens een optreden met Chick Corea in Polen...

Alle vier hebben ze naast hun studio- en sessiewerk ook nog de nodige solo albums uitgebracht.

In de Amerikaanse Billboard Charts kwam "Renegade Creation" binnen op nummer 6. Voor een dergelijke plaat is dat een binnenkomer van jewelste. In Nederland is de plaat nog niet echt opgevallen, maar met "Goud - 25 jaar Gerard Joling" op de tweede plaats van de Album top 100 en "Leef je droom" van Frans Duijts op de achtste krijgt het Nederlandse publiek dan ook de artiesten die het verdient.

"Renegade Creation" is een plaat voor de liefhebber. Bij mij zit hij al 2 dagen in de cd-speler en de kans dat hij daar binnenkort uitkomt, lijkt op dit moment vrij klein. Waar sommige nummers op "Renegade Creation" vette Blues zijn (The Darkness - met 'vet' in de betekenis van dik, stroperig, zwaar), zijn andere meer Rock nummers met zware Blues invloeden (God and Rock 'n Roll) en neigt een enkel nummer zelfs naar Hard Rock (Renegade Destruction). Al met al is "Renegade Creation" een klassieke Blues Rock plaat geworden die iedere artiest de kans geeft te schijnen.

Een optreden van deze groep op het aankomende North Sea Jazz festival zou niet misstaan! Jammer, jammer, jammer...

Info:

• Webstek: Geheel vernieuwde website van Michael Landau; let op: er begint meteen muziek te spelen (maar wel lekkere muziek)!,
  
• Webstek: Drummer's World, over Gary Novak,
  
• Webstek: Jimmy Haslip op allmusic.com (Haslip heeft een eigen website, maar die is sinds 2008 niet meer bijgewerkt, zo lijkt het),
  
• Webstek: Biografie van Jimmy Haslip op de site van de Yellowjackets,
  
• Webstek: Eigen website van Robben Ford,
  
• Webstek: biografie van Robben Ford op allmusic.com

Lees verder/Read more »

mooie liedjes

Christy Moore (Ierse singer-songwriter, mm) once said songs are floating in the air all the time, melodies, phrases. You’ve got to pluck them out of the air, otherwise they’ll drift by and Paul Simon or some other bastard will get ‘em." - Shane Macgowan (1992)

"Keith Richards zei ooit dat mooie liedjes in de lucht hangen. Je moet ze alleen op het goede moment plukken. Hij heeft gelijk. Liedjes wachten en zweven boven ons." - miRco (op http://www.mircomooieliedjes.nl/)

Through Here Quite Often - Crosby & Nash
She - Charles Aznavour
Ruthless Queen - Kayak
Miss Sun - Toto
Conviction Of The Heart - Kenny Loggins
Overload - Lauren Wood
She's Out Of My Life - Michael Jackson

Through Here Quite Often Artiest/Band: Crosby & Nash | Muziek: Dean Parks | Tekst: David Crosby | Album: Crosby & Nash | Jaar: 2004 Graham Nash: "[Dit is] een ongelooflijk hartverscheurend mooi nummer, over wat David opviel in een koffiehuis, waar hij een serveerster zag die onvoorstelbaar aardig was voor mensen op een heel eenvoudige manier - hoe ze iemand een vork aangaf, en hem niet op tafel smeet. Kleine momenten van vriendelijkheid - David zag het en schreef de woorden op." bron: Mix Online

She Artiest/Band: Charles Aznavour | Muziek: Charles Aznavour | Tekst: Herbert Kretzmer | Album: She (themanummer van "Seven Faces Of Woman", serie van zeven toneelstukken over de verschillende aspecten van de moderne vrouw op zeven verschillende leeftijden) | Jaar: 1974 (Aznavour), 1999 (Costello) De begintoon heeft hij goed; toch ben ik telkens teleurgesteld wanneer ik de stem van Elvis Costello herken in de 'Notting Hill' versie van 'She'. Zeker: hij doet het mooi, dat moet ik toegeven. Maar niemand kan 'She' beter zingen dan de man die de franse Frank Sinatra wordt genoemd. Aznavour zingt alleen al die eerste langgerekte 'She' met zoveel passie en liefde - en zo verschrikkelijk mooi - dat doet Costello hem niet na. Zie ook FreakyTrigger, voor een discussie (Engels) over Aznavour's 'She'

Ruthless Queen Artiest/Band: Kayak | Muziek: Ton Scherpenzeel | Tekst: Irene Linders | Album: Phantom of the Night | Jaar: 1978 Edward Reekers was al lange tijd een grote fan van Kayak. In 1978 kwam zijn droom uit en werd hij lead zanger van de groep, nadat Max Werner, tot dat moment de zanger, de drums overnam van Charles Schouten (die overstapte naar Kaz Lux). Het eerste nummer dat de groep in deze bezetting opnam werd meteen hun grootste hit: Ruthless Queen. Zie ook de officiële pop-video van 'Ruthless Queen'

Miss Sun Artiest/Band: Toto | Muziek/Tekst: David Paich | Album: Toto XX | Jaar: 1991 Toto nam midden jaren 70 al het nummer 'Miss Sun' op voor een demotape. Lisa dal Bello, destijds de vriendin van Toto's drummer Jeff Porcaro, zong daarop de tweede stem. Uiteindelijk werd het nummer niet uitgebracht. In diezelfde tijd luisterde Dal Bello veel naar het album 'Silk Degrees' van Boz Scaggs, dat geproduceerd was door David Paich. Toen Boz Scaggs in 1980 uiteindelijk 'Miss Sun' uitbracht op het compilatie album 'Hits!' zong zij ook daarop de tweede stem. Toto bracht hun originele versie pas uit in 1998 op het album 'Toto XX'. bron: stevelukather.net

Conviction Of The Heart Artiest/Band: Kenny Loggins | Muziek/Tekst: Mark Isham, Kenny Loggins, Guy Thomas | Album: Leap of Faith | Jaar: 1991 Dit album staat vol met pareltjes die grotendeels onderbelicht zijn gebleven (onbegrijpelijk genoeg krijgt het van 'allmusic' een beoordeling van slechts 2 sterren). "Conviction Of The Heart" is zo'n pareltje. Loggins schreef het nummer ter ere van "Earth Day" 1990. Dergelijke dagen zijn dan wel typisch Amerikaans, het nummer zelf echter heeft een spiritualiteit die het werelds maakt. Op het schitterende live album "Outside: From The Redwoods" van 2 jaar later staat een prachtige versie van dit nummer (en van vele andere zoals onder meer "Celebrate Me Home" en "This Is It").

Overload Artiest/Band: Lauren Wood | Muziek/Tekst: Lauren Wood | Album: Lauren Wood | Jaar: 1979 Als je voor je eerste album de namen van Michael McDonald, Bill Champlin, Jay Graydon, Bobby Kimball, Jeffrey Porcaro, David Hungate en Steve Lukather mag noteren, dan kan er met je carrière verder toch niets misgaan. Toch hebben we na haar titelloze debuut album uit 1979 internationaal verder niets meer gehoord van Lauren Wood. En dat is jammer, want ze heeft een mooie, loepzuivere, wat omfloerste stem. In het nummer "Overload" komt die stem uitstekend tot uiting. Op haar website (laurenwood.com) kun je zien dat Lauren na haar debuut beslist niet heeft stilgezeten.

She's Out Of My Life Artiest/Band: Michael Jackson | Muziek/Tekst: Michael Jackson | Album: Off The Wall | Jaar: 1979 De snik aan het einde weet bij mij elke keer nog een zenuw te raken. Kippevel in het kwadraat, zo verschrikkelijk mooi! Hier moet je niet over praten, dit moet je voelen. Ik vond deze prachtige opname van She's Out Of My Life: recht door het hart en ongelooflijk goed geproduceerd!

Lees verder/Read more »