Boz Scaggs, "Jump Street Jive Drive"

In 1976 bracht Boz Scaggs zijn album "Silk Degrees" uit. Het zou zijn tot dan toe grootste succes worden en wordt door velen nog steeds gezien als het hoogtepunt van zijn carrière. De combinatie van laid-back stijl, poppy R&B en rustige Soul brachten hem zijn welverdiende bekendheid bij het grote publiek. Het zijn zelfs zijn handelsmerken geworden. Bovendien stond hij met dit album aan de wieg, nee, aan de conceptie van dat andere wereldberoemde fenomeen: Toto.

Boz Scaggs bootleg "Jump Street Jive Drive / Jouncing About in Full Regalia / Recorded Live in Concert". Datum: 7 april 1976

Tijdens een 'snuffelsessie' in een van mijn favoriete tweedehands muziekzaken in Rotterdam vond ik een tijd geleden een mij tot dan toe onbekende LP van Boz Scaggs. "Jump Street Jive Drive" vermeldde de hoes en daaronder "Jouncing About in Full Regalia / Recorded Live in Concert". Gezien het ontbreken van een officieel platenlabel en afgaande op de setlist werd al gauw duidelijk dat het hier om een 'bootlegbootleg: de letterlijke vertaling van het woord bootleg is de kap van een laars. Vroeger werd deze gebruikt om smokkelwaar in te verbergen. De term werd voor het eerst als zodanig gebruikt om de illegale verkoop van alcoholische dranken mee aan te geven tijdens de Amerikaanse drooglegging in de jaren 20 van de vorige eeuw.
In de muziekwereld wordt bootleg met name gebruikt voor niet-officiele opnamen die, meestal tegen de wil van artiest of platenfirma, op de markt verschijnen. Vaak gaat het dan om illegale concertopnamen.' moest gaan van een concert dat in of vlak na 1976 moest zijn gegeven. Voor 10 euro nam ik 'm mee.

De setlist van "Jump Street Jive Drive" ziet er als volgt uit:
Kant 1

1. Lowdown
   
2. You Make It So hard (To Say No)
   
3. What Can I Say
   
4. Might Have To Cry
   
5. Jump Street

Kant 2

1. Slow Dancer
   
2. It's Over
   
3. Lido Shuffle
   
4. Dinah Flo
   
5. I Got Your Number

Thuis legde ik de plaat meteen op de draaitafel. Tot mijn verbazing was de lp zelf nog in uitstekende staat met weinig ruis en geen tikken. Daarnaast was ook de opname van verbazingwekkend goede kwaliteit.
De bootlegger had duidelijk zijn best gedaan een kwaliteitsproduct af te leveren. Je zou een opmerking kunnen maken over het te veel aan hoge tonen en het te weinig aan lage tonen - vooral hoorbaar bij de drumpartijen, maar voor een moderne hifi installatie is dat geen obstakel. Bovendien is de opname in stereo en dat is voor een bootleg uit de jaren 70 toch opmerkelijk.

Zelfs de afbeelding op de hoes is met gevoel voor kwaliteit gemaakt. Deze vermeldt tevens het label waaronder deze bootleg is uitgebracht: TAKRL. TAKRL was een van de top bootleggers in de jaren 70, afkomstig uit het zuiden van Californië. Het anagram staat voor "The Amazing Kornyfone Record Label" of "The Amazing Korniphone Rebirth Label".

Helaas is er in tegenstelling tot de aandacht voor kwaliteit die TAKRL aan de dag legde voor de hoes en de persing, geen aandacht besteed aan details over de plaats en de datum waarop het concert is opgenomen.
Na wat snuffelen echter blijkt dat deze uitgave, ondanks het aura van illegaliteit dat bootlegs hebben, als enige bootleg is opgenomen in de lijst van concerten op de site van de 'Boz Scaggs Music Community', de officiële 'Boz Scaggs Fan Site'. En daar staat dat de opname gemaakt is op 7 april 1976 in het 'Roxy Theatre' (gelegen in West Hollywood, Los Angeles, Californië). Het concert maakte deel uit van de officiële Silk Degrees Tour.

Hoewel het jammer - en voor sommige verzamelaars wellicht zelfs irritant - is dat deze gegevens op de hoes zelf ontbreken, wordt dit gemis meer dan goed gemaakt door de kwaliteit van de opname. Nu is dit de enige Boz Scaggs bootleg die ik ken, maar afgaande op de kwaliteit van bootlegs van artiesten als Zappa, Yes en Emerson Lake & Palmer uit de jaren 70 kan ik met een gerust hart zeggen dat een goede kwaliteit van bootlegs uit die tijd een zeldzaamheid genoemd mag worden.

Naast de hoge kwaliteit van de bootleg, is het concert zelf ook uitstekend: Scaggs is in grootse vorm, en wordt duidelijk gedreven door de fantastische band. Het orgeltje van Steve Porcaro is sexy en swingend. Het genie van Jeff Porcaro is al duidelijk aanwezig. Het basje van David Paich is spot on. Ook achtergrondzangeressen Becky Lewis en Phyllis St.James zijn erg goed bij stem. Lido Shuffle en Dinah Flo worden in rap tempo afgewerkt, nadat "What Can I Say" al is omgetoverd tot een funky swingend nummer met Zuid-Amerikaanse invloeden. Zelfs de afsluiter "I Got Your Number", toch nooit een van mijn favoriete Scaggs-nummers, wordt een funky nummer met deze band.

De bezetting is als volgt:

• Kevin Calhoun - percussie
  
• Dan Ferguson - guitaar
  
• David Hungate - bas
  
• Steve Leeds - saxofoon
  
• Becky Lewis - achtergrond zang
  
• John Madrid - trompet, flugelhorn
  
• David Paich - toetsenbord
  
• Jeff Porcaro - drum
  
• Steve Porcaro - toetsenbord, synthesizers
  
• Phylis St. James - achtergrond zang

Natuurlijk waren David Paich en Jeff Porcaro (door Scaggs aangekondigd als "the wonderful Jeffrey Porcaro") enige jaren later de 'founding fathers' van de band Toto, waartoe ook David Hungate en Steve Porcaro behoorden, samen met lead gitarist Steve Lukather en zanger Bobby Kimball.
John Madrid en Jeff Porcaro zijn helaas inmiddels overleden.

Van deze bootleg zijn trouwens twee uitgaven in omloop. Een iets eerdere uitgave heeft een geheel andere binnenhoes. Deze zou gedrukt zijn op blauw papier en een collage van Playboy cartoons tonen. De enige tekst die op de binnenhoes zou staan is "only good Boz songs", een opmerking die mijns inziens overbodig is. Van deze uitgave wordt gezegd dat de kwaliteit nog beter en ruislozer was.

Hoe het ook zij: ik ben TAKRL erg dankbaar dat ik 33 jaar na dato nog kan meeswingen met een zeer memorabel concert, al ben ik wel een tikkeltje jaloers dat hij er bij was en ik niet...

Info:

• Web/Audio: Officiële Boz Scaggs website (waarschuwing: er begint meteen muziek te spelen!)
  
• Web: een artikel van Alex Henderson over Jump Street Jive Drive op Allmusic
  
• Web: 'Boz Scaggs Music Community'
  
• Web: Interview uit 1977 met Boz Scaggs naar aanleiding van het album Silk Degrees, bevat interessant commentaar

Info over TAKRL:

• Web: Een informatieve pagina over TAKRL met een aantal van de hoezen
  
• Web: De geschiedenis van het TAKRL bootleg label
  
• Web: Een artikel over 'The Amazing Kornyfone Record Label' op Wikipedia

Lees verder/Read more »

mooie liedjes

Christy Moore (Ierse singer-songwriter, mm) once said songs are floating in the air all the time, melodies, phrases. You’ve got to pluck them out of the air, otherwise they’ll drift by and Paul Simon or some other bastard will get ‘em." - Shane Macgowan (1992)

"Keith Richards zei ooit dat mooie liedjes in de lucht hangen. Je moet ze alleen op het goede moment plukken. Hij heeft gelijk. Liedjes wachten en zweven boven ons." - miRco (op http://www.mircomooieliedjes.nl/)

Through Here Quite Often - Crosby & Nash
She - Charles Aznavour
Ruthless Queen - Kayak
Miss Sun - Toto
Conviction Of The Heart - Kenny Loggins
Overload - Lauren Wood
She's Out Of My Life - Michael Jackson

Through Here Quite Often Artiest/Band: Crosby & Nash | Muziek: Dean Parks | Tekst: David Crosby | Album: Crosby & Nash | Jaar: 2004 Graham Nash: "[Dit is] een ongelooflijk hartverscheurend mooi nummer, over wat David opviel in een koffiehuis, waar hij een serveerster zag die onvoorstelbaar aardig was voor mensen op een heel eenvoudige manier - hoe ze iemand een vork aangaf, en hem niet op tafel smeet. Kleine momenten van vriendelijkheid - David zag het en schreef de woorden op." bron: Mix Online

She Artiest/Band: Charles Aznavour | Muziek: Charles Aznavour | Tekst: Herbert Kretzmer | Album: She (themanummer van "Seven Faces Of Woman", serie van zeven toneelstukken over de verschillende aspecten van de moderne vrouw op zeven verschillende leeftijden) | Jaar: 1974 (Aznavour), 1999 (Costello) De begintoon heeft hij goed; toch ben ik telkens teleurgesteld wanneer ik de stem van Elvis Costello herken in de 'Notting Hill' versie van 'She'. Zeker: hij doet het mooi, dat moet ik toegeven. Maar niemand kan 'She' beter zingen dan de man die de franse Frank Sinatra wordt genoemd. Aznavour zingt alleen al die eerste langgerekte 'She' met zoveel passie en liefde - en zo verschrikkelijk mooi - dat doet Costello hem niet na. Zie ook FreakyTrigger, voor een discussie (Engels) over Aznavour's 'She'

Ruthless Queen Artiest/Band: Kayak | Muziek: Ton Scherpenzeel | Tekst: Irene Linders | Album: Phantom of the Night | Jaar: 1978 Edward Reekers was al lange tijd een grote fan van Kayak. In 1978 kwam zijn droom uit en werd hij lead zanger van de groep, nadat Max Werner, tot dat moment de zanger, de drums overnam van Charles Schouten (die overstapte naar Kaz Lux). Het eerste nummer dat de groep in deze bezetting opnam werd meteen hun grootste hit: Ruthless Queen. Zie ook de officiële pop-video van 'Ruthless Queen'

Miss Sun Artiest/Band: Toto | Muziek/Tekst: David Paich | Album: Toto XX | Jaar: 1991 Toto nam midden jaren 70 al het nummer 'Miss Sun' op voor een demotape. Lisa dal Bello, destijds de vriendin van Toto's drummer Jeff Porcaro, zong daarop de tweede stem. Uiteindelijk werd het nummer niet uitgebracht. In diezelfde tijd luisterde Dal Bello veel naar het album 'Silk Degrees' van Boz Scaggs, dat geproduceerd was door David Paich. Toen Boz Scaggs in 1980 uiteindelijk 'Miss Sun' uitbracht op het compilatie album 'Hits!' zong zij ook daarop de tweede stem. Toto bracht hun originele versie pas uit in 1998 op het album 'Toto XX'. bron: stevelukather.net

Conviction Of The Heart Artiest/Band: Kenny Loggins | Muziek/Tekst: Mark Isham, Kenny Loggins, Guy Thomas | Album: Leap of Faith | Jaar: 1991 Dit album staat vol met pareltjes die grotendeels onderbelicht zijn gebleven (onbegrijpelijk genoeg krijgt het van 'allmusic' een beoordeling van slechts 2 sterren). "Conviction Of The Heart" is zo'n pareltje. Loggins schreef het nummer ter ere van "Earth Day" 1990. Dergelijke dagen zijn dan wel typisch Amerikaans, het nummer zelf echter heeft een spiritualiteit die het werelds maakt. Op het schitterende live album "Outside: From The Redwoods" van 2 jaar later staat een prachtige versie van dit nummer (en van vele andere zoals onder meer "Celebrate Me Home" en "This Is It").

Overload Artiest/Band: Lauren Wood | Muziek/Tekst: Lauren Wood | Album: Lauren Wood | Jaar: 1979 Als je voor je eerste album de namen van Michael McDonald, Bill Champlin, Jay Graydon, Bobby Kimball, Jeffrey Porcaro, David Hungate en Steve Lukather mag noteren, dan kan er met je carrière verder toch niets misgaan. Toch hebben we na haar titelloze debuut album uit 1979 internationaal verder niets meer gehoord van Lauren Wood. En dat is jammer, want ze heeft een mooie, loepzuivere, wat omfloerste stem. In het nummer "Overload" komt die stem uitstekend tot uiting. Op haar website (laurenwood.com) kun je zien dat Lauren na haar debuut beslist niet heeft stilgezeten.

She's Out Of My Life Artiest/Band: Michael Jackson | Muziek/Tekst: Michael Jackson | Album: Off The Wall | Jaar: 1979 De snik aan het einde weet bij mij elke keer nog een zenuw te raken. Kippevel in het kwadraat, zo verschrikkelijk mooi! Hier moet je niet over praten, dit moet je voelen. Ik vond deze prachtige opname van She's Out Of My Life: recht door het hart en ongelooflijk goed geproduceerd!

Lees verder/Read more »

David Bowie, Wild is the Wind

In 1976 bracht David Bowie een van de beste lp's uit zijn carrière uit. "Station to Station" was het negende album in een reeks die de richting van de popmuziek in de jaren zeventig voor een belangrijk deel bepaald heeft en waarvan de invloed ook in de hedendaagse pop nog voelbaar is. Bovendien staat op deze klassieker een van de mooiste covers uit de popgeschiedenis.

Station to Station, jaar: 1976

De drijvende gitaar van Carlos Alomar aan het begin van de titelsong zorgde voor een ware sensatie. Tijdens de Serious Moonlight Tour in 1983 beleefde ik in de Rotterdamse Kuip met eigen ogen en oren hoe Alomar als een ware magiër het geluid van een ouderwetse stoomlocomotief op vaart uit zijn gitaar toverde. Het hele stadion ging aan boord en werd door Bowie en de band meegenomen op reis door zijn gehele oeuvre.

"Station to Station" is een klasse apart en bevat, samen met "Low" wellicht het beste werk uit zijn carrière:

1. "Station to Station", "The return of the Thin White Duke / Throwing Darts / In lovers' eyes", tijdloos mooi,
   
2. Het prachtige haunting "Golden Years",
   
3. "Word On A Wing" met zijn typische desolate begin en einde,
   
4. "TVC15" dat begint als een bijna saloon-achtig dansnummer,
   
5. "Stay" met zijn opzwepend begin en een uitstekende gitaarsolo; wellicht is "Stay" niet een typisch Bowie-nummer, maar het is wel een rock-nummer bij uitstek... zo worden ze niet veel meer gemaakt!
   
6. En dan "Wild Is The Wind". De eerste keer dat ik het hoorde werd ik er meteen verliefd op. Om de een of andere reden vond ik dit wel een typisch Bowie-nummer. En laat uitgerekend dit nummer nu een cover zijn.

"Wild Is The Wind" is namelijk geschreven door Dimitri Tiomkin en Ned Washington, die het schreven voor Johny Mathis. Mathis nam het nummer op voor de film "Wild is the Wind" uit 1957. Echt bekend werd het in de uitvoering van Nina Simone.

De tekst is prachtig en poëtisch:

You touch me
I hear the sound of mandolins
You kiss me
With your kiss my life begins
You're spring to me
All things to me
Don't you know you're life itself

Lees het nog een keer. Luister daarna naar Johny Mathis, Nina Simone en David Bowie.

Deze video stamt uit 1981. Dat jaar werd een bewerkte versie uitgebracht door RCA ter promotie van het verzamelalbum ChangesTwoBowie. Regisseur was David Mallet, die de video opnam in grijstinten. Een prachtrig voorbeeld van less is more.

1976 Was sowieso een muzikaal top jaar. Bekijk de volgende indrukwekkende lijst eens, stuk voor stuk klassiekers en allemaal uit 1976:

• Boz Scaggs, Silk Degrees
  
• Boston, Boston ("More Than A Feeling")
  
• Queen, Day At The Races ("Tie Your Mother Down")
  
• Ambrosia, Somewhere I've Never Traveled
  
• Steve Miller Band, Fly Like an Eagle
  
• The Alan Parsons Project, Tales of Mystery and Imagination
  
• Eagles, Hotel California
  
• Ramones, Ramones
  
• Andrew Gold, What's Wrong With This Picture?
  
• Tom Jans, Dark Blonde
  
• Steely Dan, The Royal Scam
  
• Stevie Wonder, Songs In The Key Of Life
  
• Joe Cocker, Stingray
  
• Joni Mitchell, Hejira
  
• Marvin Gaye, I Want You
  
• Al Stewart, Year of the Cat
  
• Jeff Beck, Wired
  
• Chicago, X
  
• Les Dudek, Les Dudek (met Jeff Porcaro, David Paich, Tom Scott, Boz Scaggs, David Hungate, David Foster)
  
• Bob Dylan, Desire
  
• Abba, The Arrival
  
• Peter Frampton, Frampton Comes Alive
  
• Lou Reed, Coney Island Baby
  
• Blondie, Blondie

Lees verder/Read more »

Mijn Muziekhelden

Als blokfluiter, gitarist, pianist, organist en trommelaar ben ik helaas schromelijk mislukt. Na mijn laatste verhuizing heb ik dan nog wel het oefen drumstel weer uit de mottenballen gehaald, mét een doos goede voornemens; maar een muziekheld zal ik nooit worden.

Nu hoeft dat ook niet, want muziekhelden zijn er in overvloed.
Neem Lisa dal Bello. Haar eerste, titelloze, LP hoorde ik voor het eerst in 1978 bij een vriend thuis, nadat zijn oudere broer die had meegenomen uit Amerika. Dal Bello had het album het jaar daarvoor - op haar achttiende - geschreven, deels samen met de later beroemd geworden producent David Foster (van ondermeer Celine Dion, Chicago, Whitney Houston, Paul McCartney), die ook dít album produceerde. Vol emotie, passie, funk, spunk, rock, soul en sensualiteit deden de songs van deze Canadese mijn muzikale wereld op zijn grondvesten schudden. En ook na dertig jaar staan ze nog als een huis! Gepassioneerd waren ook de producer, de muzikanten en de zangeres zelf. Haar stem, die dezelfde kracht en expressie heeft als die van Tina Turner en zo warm en elastisch is als die van Oleta Adams, raakt me nog altijd. De muzikale vrijage tussen Lisa dal Bello en David Foster redde mijn muzieksmaak, zo tegen het einde van mijn puberteit, uit de klauwen van de wansmaak. Luister alleen maar eens naar het nummer ‘Stand in your way’; stem, gitaar, drums, ritme, bas, percussie, orgel, alles komt er in samen. Kijk hier voor meer informatie over dit album.

Bij toeval - en onder het slaken van een vreugdeskreet - vond ik de LP rond 1980 terug bij ‘Concerto’ aan de Utrechtsestraat in Amsterdam. Lisa dal Bello werd toegevoegd aan mijn muziekverzameling in het goede gezelschap van ondermeer Kenny Loggins, Boz Scaggs en Bill Champlin, die alle drie trouwens op verschillende momenten in hun carrière albums hebben laten produceren door David Foster.

Natuurlijk is er voor de ware muziekliefhebber niets mooier dan zijn muziekhelden te bekijken en te luisteren naar wat ze het beste doen. In 1984 lukte mij dat met Lisa dal Bello. Helaas zong ze niets van dat prachtige eerste album uit ‘77. Wel kwam haar album Whomanfoursays ruim aan bod. Compleet andere muziek, heel veel synthesizers, maar wat een stem ook toen nog steeds!

Terugkijkend was het eerste album van Lisa dal Bello in feite ook een van de eerste albums van wat later bekend is geworden als Toto (van mega hits ‘Africa’ en ‘Rosanna’), toentertijd nog onbekende studio muzikanten. Naast Toto, opgericht in 1978, zijn vooral Kenny Loggins en Boz Scaggs ook in Europa wat bekender geworden. Loggins heeft met Loggins & Messina en later met Michael McDonald (nog zo’n muziekheld!) grote successen beleefd. Boz Scaggs heeft grote internationale hits gehad met onder andere ‘Lido Shuffle’ en ‘We're All Alone’. De begeleidingsband op zijn tournees ter promotie van de albums ‘Silk Degrees’ (1976) en ‘Middle Man’ (1980) bestond voor het grootste deel uit de mannen van Toto. Sterker nog: Boz Scaggs heeft ooit één nummer opgenomen met miss Dal Bello, om het kringetje rond te maken. Dat nummer heet ‘Miss Sun’ en is een onbekend zinderend juweeltje uit de muziekhistorie; het werd geschreven door David Paich, de toetsenist van Toto…
Ook tijdens het live optreden dat ik in 2001 in de Melkweg zag van een grijzende Scaggs bleef dit nummer volledig overeind, inclusief een heerlijk orgeltje! Hij heeft trouwens iets met Missen: het nummer ‘Miss Riddle’, van zijn CD ‘Dig’ uit 2001, is door hem zelf geschreven. Ook dit nummer is zo’n prachtig muzikaal juweeltje, ditmaal met mooi ingetogen altsaxofoon in plaats van zinderend orgeltje.

Overigens, het summum van lekkere orgeltjes is natuurlijk te horen bij mensen als Al Green, Steve Winwood, Billy Preston, Stevie Wonder, Lenny Kravitz, Pointer Sisters, Gladys Knight & The Pips. Maar ook Boz Scaggs hoort thuis in dit rijtje, en nog wel met een eervolle vermelding ook; luister naar ‘Runnin’ Blue’ op de laatste live CD (ook uitgebracht op DVD) en probeer maar eens stil te blijven zitten bij dát orgeltje… onmogelijk! Door muziek kun je werkelijk huilen en lachen tegelijkertijd.
En tjongejonge, wat een muzikanten!

Lees verder/Read more »