Live from Daryl's House: A Stupidly Good Song

Daryl Hall en John Oates spelen een onwaarschijnlijk sterke cover van de klassieker "Backstabbers" van de O'Jays (vanaf 2:00)

Info:

• Website: Live from Daryl's House,
  
• Homepage: Wie zijn Hall & Oates? (1),
  
• Wikipedia: Wie zijn Hall & Oates? (2),
  
• Soultracks: Wie zijn de O'Jays? (1),
  
• Wikipedia: Wie zijn de O'Jays? (2)

Lees verder/Read more »

David Bowie, Wild is the Wind

In 1976 bracht David Bowie een van de beste lp's uit zijn carrière uit. "Station to Station" was het negende album in een reeks die de richting van de popmuziek in de jaren zeventig voor een belangrijk deel bepaald heeft en waarvan de invloed ook in de hedendaagse pop nog voelbaar is. Bovendien staat op deze klassieker een van de mooiste covers uit de popgeschiedenis.

Station to Station, jaar: 1976

De drijvende gitaar van Carlos Alomar aan het begin van de titelsong zorgde voor een ware sensatie. Tijdens de Serious Moonlight Tour in 1983 beleefde ik in de Rotterdamse Kuip met eigen ogen en oren hoe Alomar als een ware magiër het geluid van een ouderwetse stoomlocomotief op vaart uit zijn gitaar toverde. Het hele stadion ging aan boord en werd door Bowie en de band meegenomen op reis door zijn gehele oeuvre.

"Station to Station" is een klasse apart en bevat, samen met "Low" wellicht het beste werk uit zijn carrière:

1. "Station to Station", "The return of the Thin White Duke / Throwing Darts / In lovers' eyes", tijdloos mooi,
   
2. Het prachtige haunting "Golden Years",
   
3. "Word On A Wing" met zijn typische desolate begin en einde,
   
4. "TVC15" dat begint als een bijna saloon-achtig dansnummer,
   
5. "Stay" met zijn opzwepend begin en een uitstekende gitaarsolo; wellicht is "Stay" niet een typisch Bowie-nummer, maar het is wel een rock-nummer bij uitstek... zo worden ze niet veel meer gemaakt!
   
6. En dan "Wild Is The Wind". De eerste keer dat ik het hoorde werd ik er meteen verliefd op. Om de een of andere reden vond ik dit wel een typisch Bowie-nummer. En laat uitgerekend dit nummer nu een cover zijn.

"Wild Is The Wind" is namelijk geschreven door Dimitri Tiomkin en Ned Washington, die het schreven voor Johny Mathis. Mathis nam het nummer op voor de film "Wild is the Wind" uit 1957. Echt bekend werd het in de uitvoering van Nina Simone.

De tekst is prachtig en poëtisch:

You touch me
I hear the sound of mandolins
You kiss me
With your kiss my life begins
You're spring to me
All things to me
Don't you know you're life itself

Lees het nog een keer. Luister daarna naar Johny Mathis, Nina Simone en David Bowie.

Deze video stamt uit 1981. Dat jaar werd een bewerkte versie uitgebracht door RCA ter promotie van het verzamelalbum ChangesTwoBowie. Regisseur was David Mallet, die de video opnam in grijstinten. Een prachtrig voorbeeld van less is more.

1976 Was sowieso een muzikaal top jaar. Bekijk de volgende indrukwekkende lijst eens, stuk voor stuk klassiekers en allemaal uit 1976:

• Boz Scaggs, Silk Degrees
  
• Boston, Boston ("More Than A Feeling")
  
• Queen, Day At The Races ("Tie Your Mother Down")
  
• Ambrosia, Somewhere I've Never Traveled
  
• Steve Miller Band, Fly Like an Eagle
  
• The Alan Parsons Project, Tales of Mystery and Imagination
  
• Eagles, Hotel California
  
• Ramones, Ramones
  
• Andrew Gold, What's Wrong With This Picture?
  
• Tom Jans, Dark Blonde
  
• Steely Dan, The Royal Scam
  
• Stevie Wonder, Songs In The Key Of Life
  
• Joe Cocker, Stingray
  
• Joni Mitchell, Hejira
  
• Marvin Gaye, I Want You
  
• Al Stewart, Year of the Cat
  
• Jeff Beck, Wired
  
• Chicago, X
  
• Les Dudek, Les Dudek (met Jeff Porcaro, David Paich, Tom Scott, Boz Scaggs, David Hungate, David Foster)
  
• Bob Dylan, Desire
  
• Abba, The Arrival
  
• Peter Frampton, Frampton Comes Alive
  
• Lou Reed, Coney Island Baby
  
• Blondie, Blondie

Lees verder/Read more »

De overdonderende Rock & Soul van Waylon

Ik volg niet alle talentenshows die de Nederlandse televisie makers over ons uitstorten. Ik had dan ook nog nooit van Waylon gehoord tot ik de laatste klanken van de single "Wicked Way" afgelopen week op de radio hoorde. Dat Holland talent heeft is inmiddels vanzelfsprekend, maar met de ontdekking van Waylon heeft "Holland's got talent" een fundamenteel recht van bestaan gekregen.

Toen ik Waylon voor het eerst goed beluisterde kon ik nauwelijks geloven dat Waylon een Nederlander is. Deze man klinkt werelds, in alle mogelijke betekenissen van het woord. Waylon staat nu al op eenzame hoogte. En wat ook zo heerlijk is: eindelijk een Nederlander die niet klinkt als een Hollander!

Waylon tijdens zijn eerste optreden bij Holland's Got Talent. Overdonderend en veelbelovend! Inmiddels tekende hij een contract bij Motown.

Pijn en emotie

De pijn en ervaring die je hoort in zijn muziek komen daadwerkelijk uit zijn eigen leven. Luister naar het nummer "Hate Me" en je voelt de pijn. Luister naar "Hey" en je hoort de 'soul' en de melancholie. "Hey" is een van de nummers die Sylvia Rhone, de baas van Motown Records, van Waylon's talent overtuigde.

"Waylon heeft een zeer exceptionele stem en hij is daarbij een uitstekend performer. We zijn erg trots Waylon te verwelkomen als eerste Nederlandse solo artiest ooit op Motown"
Sylvia Rhone, CEO van Motown Records

Tijdens de halve finale van de talentenjacht zong hij al het nummer "Love man" van Motown-ikoon Otis Redding. En met het fantastisch intiem gezongen nummer "Until We Meet Again" roept hij ook op cd meteen weer die unieke Motown sfeer op. Wat een hèèrlijk orgeltje horen we trouwens weer in dit nummer!
In "Fragile People" horen we de invloed van zijn grote voorbeeld Waylon Jennings, die van Willem Bijkerk de artiest Waylon maakte.
Ach, iedereen die kan zingen als Waylon is in mijn boek echt groot. Daarnaast is hij ook nog een grote persoonlijkheid op het podium.

"Wicked Ways" is een cd met een fantastische stem, sterke composities, vette orgeltjes en subtiele gitaartjes, vol pijn, emotie en energie. In Waylon's eigen woorden: "It’s got the rough and tumble energy of a Rock record and the emotional depth of a Soul record." Het is een 'rough and tumble energy' die mij erg doet denken aan die andere blue-eyed soul man die vorig jaar zo'n sensatie was, namelijk Eli "Paperboy" Reed (lees Aan de kant voor Eli "Paperboy" Reed & the True Loves!).

Deze artiest verdient een groot publiek, vèèl groter dan Nederland hem kan bieden. Dat publiek is hem nu gegarandeerd met zijn Motown contract. Afgezien daarvan lijkt een optreden samen met Eli 'Paperboy' Reed en Sharon Jones & The Dap Kings in één show mij een fantastische publiekstrekker!

Klik hier voor de tracklist van "Wicked Ways"   

De tracklist van "Wicked Ways":

1. Wicked Way [ 4:16]
2. Fragile People [ 3:38]
3. Could Have Been Me* [ 3:40]
4. Nothing To Lose [ 3:40]
5. Hey* [ 4:36]
6. Tell Me What You're Thinking [ 4:01]
7. Happy Song [ 3:31]
8. Sometimes An Angel* [ 2:22]
9. Don't Go Changing * [ 4:29]
10. Ain't Nothing Wrong With That [ 2:53]
11. Hate Me* [ 3:44]
12. Until We Meet Again* [ 3:19]

*: favorieten

Artiest: Waylon
Album titel: Wicked Ways
Label: Universal Music
Datum: 7 augustus 2009
Geproduceerd door: Martin Terefe en Sacha Skarbek

Info:

• Youtube: Check hier Waylon's eigen channel op Youtube met ondermeer de officiële video van Waylon's single 'Wicked Way'
• Video: Wie Waylon's debuut op de Nederlandse televisie gemist heeft kan op Youtube nog nagenieten
• Video: Kijk hier voor het origineel van "It's A Man's World" van James Brown (let ook even op de achtergrondzangeressen)
• Video/Radio538: Beluister en bekijk een interview dat Waylon op 20 augustus had bij Radio538. Bovendien speelt Waylon met zijn band tot slot een uitstekende cover van Michael Jackson's "The Way You Make Me Feel"
• Web: Lees een interview met Waylon op ze.nl

Lees verder/Read more »

Moving cover of Bob Marley's "One Love"

Bob Marley, the legendary musician from Jamaica, would have been 64 years old today if he were still alive. His song "One Love/People Get Ready" is a reggae/Rhythm and blues song featured on the 1977 album "Exodus" by Bob Marley & The Wailers. The song's first recording was done by Marley's original group, The Wailers, on their 1965 debut album The Wailing Wailers in a ska style.

"One Love" was actually named 'Song of the Millennium' by The BBC. From web.bobmarley.com: "BBC television selected "One Love" as the anthem of their 24-hour millennium coverage and because of the song's wide-ranging appeal the esteemed network went on to name it their "Song of the Millenium"."

The following is a beautiful rendition of the song. Released in celebration of Bob Marley's birthday on February 6th, this tribute to the legend is performed by musicians around the world adding their part to the song as it traveled the globe.

"One Love" from the award-winning documentary "Playing For Change: Peace Through Music"

Info:

• Wikipedia article on Bob Marley
  
• Allmusic.com article on Bob Marley
  
• The subversion of 'One Love', by Patricia Meschino / BobMarley.com
  
• 'One Love' unites musicians, people - New rendition of Marley classic brings cultures together, by Mark Johnson / special to BobMarley.com
  
• Youtube: One Love | Playing For Change | Song Around the World
  
• Buy the CD/DVD "Songs Around The World" at Amazon
  
• Peace through music: Playing For Change

Lees verder/Read more »

Popmuziek is schatplichtig aan zeventiende eeuwse doedelzakspeler

Een oer-Hollands Sinterklaas wijsje wordt gezongen door de Beatles, meege-'jamd' in de intro van de enige single van de band Soul Excitement, wint een Grammy Award in de outro van een Blood Sweat & Tears hit en wordt pure Rock'n'Roll in een uitvoering van Billy Frazier.
Hoe Hollands is dat Sinterklaas wijsje eigenlijk? En wat heeft een dakloze doedelzakspeler uit Wenen daar mee te maken?

Nieuwe vinyl single van "Stay Together" door "Soul Excitement" op het re-issue label Kay-Dee. Op de B-kant "Smile"

Een tijdje geleden stuitte ik op het nummer "Stay Together" van de Amerikaanse band "Soul Excitement". Het nummer was het allereerste dat geschreven werd door bandleider Clay Drayton. Het werd uitgebracht in 1969.
Het nummer is een produkt van zijn tijd. Drayton's muzikale inspiratie was "Sing a Simple Song" van "Sly & The Family Stone". Tot mijn stomme verbazing hoorde ik in de eerste paar maten het "oer-Hollandse" Sinterklaas wijsje "Daar wordt aan de deur geklopt (/ hard geklopt, zacht geklopt. / Daar wordt aan de deur geklopt, / wie zou dat zijn?)".

Bij nader onderzoek blijkt het populaire deuntje meerdere popmusici geïnspireerd te hebben. Paul McCartney zingt op dezelfde wijs "Balls to Mr. Banglestein, / Banglestein , Banglestein. / Balls to Mr. Banglestein, / dirty old man", zoals te horen is op de 'Get Back-sessions' uit 1969. Billy Frazier laat in 1962 "Did you ever see a lassie?" swingen op een Rock'n'Roll ritme. En bovendien wint het nummer "Spinning Wheel" van Blood Sweat & Tears de Grammy voor 'Best Instrumental Arrangement' in 1970; in de outro van het nummer is het Sinterklaasliedje weer te horen op de klanken van een fluit.

Of horen we een doedelzak?

Wenen, 1679

Oorlogen, pestepidemieën en een grondig verpeste economie teisterden Wenen. In 1610 probeerde Bohemen de stad te veroveren en in 1645 probeerde Zweden het ook nog eens.

Wenen beschikte echter over goed versterkte en goed onderhouden vestingwerken. Daardoor weerstond het deze aanvallen, al was de prijs economisch gezien hoog.
Maar tegen één aanval was geen verdedigingsmuur of uitkijkpost opgewassen. In 1679 was het de pest die de stad overviel. Door de pest verloor ruim eenderde van de bevolking van Wenen het leven.

De pestbacterie die de ziekte veroorzaakt verspreidde zich via de beet van vlooien op de zwarte rat. In die tijd wist men dat echter nog niet. Wie nu door deze mooie stad loopt kan zich niet voorstellen dat ruim 300 jaar geleden de lijken in stapels langs de kanten van de straten lagen. Met een soort van hooikarren haalden speciaal aangestelde lijkenruimers de lijken 's nachts op.

"Hier sang sein Lied zum 1. Mal", Der liebe Augustin

In die gruwelijke omstandigheden probeerde Marx Augustin een boterham te verdienen. Augustin was zowel doedelzakspeler, straatzanger als sneldichter. Maar het geld dat hij overdag op straat verdiende gaf hij grotendeels 's avonds in de kroeg al weer uit aan wijn.
Augustin zou erg geliefd zijn geweest. Met zijn grappige liedjes en deuntjes vrolijkte hij de mensen op. En dat konden ze in die sombere tijden goed gebruiken. Augustin stond daarom in de volksmond bekend als "lieber Augustin". Dit betekent zoveel als "beste Augustin" of "goede Augustin".

Marx staat op uit de dood

Volgens de overlevering had Marx op een avond flink teveel gedronken. Onderweg naar zijn slaapplaats voor die nacht viel hij daardoor stomdronken in slaap in een greppel langs de weg.
Zo werd hij gevonden door de lijkenruimers. Door zijn diepe roes hielden die hem voor een van de vele slachtoffers van de Zwarte Dood. En in die waan gooiden zij zijn bewegingloze lichaam op de kar boven op de stapel al opgehaalde lijken. Later die nacht reden ze de kar buiten de stadspoorten om hun lugubere lading te dumpen in een massagraf.

Net op tijd ontwaakte Marx uit zijn roes. Hij joeg de omstanders de stuipen op het lijf toen hij plotsklaps opstond en nog wat onvast de benen nam, als uit de dood herrezen. Daarmee was het gerucht geboren dat wijn niet alleen een geneeskrachtige, maar zelfs een preventieve werking had tegen de pest.

De werkelijke reden dat Augustin deze ontmoeting met de Zwarte Dood overleefde is een geheel andere. De vlooien die de pestbacterie bij zich droegen hadden zich namelijk al lang vol gezogen met het bloed van hun slachtoffers. In de lijkkar zal daarom niet één hongerige - en dus gevaarlijke - vlo meer gezeten hebben.

Doedelzakspeler wordt succesvol componist

Zijn populariteit werd door dit voorval nog groter. Als sneldichter had Marx al vlot zijn ervaringen op rijm gezet. Daarna schreef hij er ook eigenhandig nog muziek voor. Het tempo dat hij gebruikte was een een driekwartsmaat. Tegenwoordig herkennen wij dat als een wals. Het liedje "O du lieber Augustin" wordt door velen gezien als de opmaat voor de Weense wals, al worden hier op internet stevige discussies over uitgevochten. (opm.: de eerste echte Weense wals verscheen pas in 1786 (volgens sommige bronnen 1776) in de opera "Una Cosa Rara", geschreven door de Spanjaard Vicente Martín y Soler, die trouwens samen met Mozart en Salieri de positie van hofcomponist bekleedde in Wenen)

Bladmuziek voor "O du lieber Augustin", bron:kitchenmusician.net

Je kunt het meezingen op de wijs van "Daar wordt aan de deur geklopt":

O du lieber Augustin, Augustin, Augustin,
O du lieber Augustin, alles ist hin.

Geld ist weg, Mensch ist weg,
Alles hin, Augustin.
O du lieber Augustin,
Alles ist hin.

Rock ist weg, Stock ist weg,
Augustin liegt im Dreck,
O du lieber Augustin,
Alles ist hin.

Und selbst das reiche Wien,
Hin ist's wie Augustin;
Weint mit mir im gleichen Sinn,
Alles ist hin!

Jeder Tag war ein Fest,
Und was jetzt? Pest, die Pest!
Nur ein groß' Leichenfest,
Das ist der Rest.

Augustin, Augustin,
Leg' nur ins Grab dich hin!
O du lieber Augustin,
Alles ist hin!

Zie ingeb.org voor de gehele tekst

Het deuntje werd al snel populair. Zo populair zelfs, dat het gerust tot de zeventiende eeuwse popmuziek gerekend mag worden. En volgens de overleveringen heeft Marx Augustin dan ook goed kunnen leven van het verhaal over zijn 'opstanding' en van het liedje 'O du lieber Augustin'.

Van Weense wals naar wereldhit

Marx' 'popliedje' bleek een blijvertje. Een kleine negentig jaar na zijn dood werd het liedje gebruikt in het ballet "La Dansomanie", geschreven door Gardel, dat in 1793 in Parijs werd geproduceerd.

In 1812 was het vanuit het moderne en toonaangevende Parijs overgewaaid naar de ballrooms in Engeland waar de Britse adel zich vermaakte. De choreografie die Gardel schreef op basis van het deuntje van Marx Augustin werd in Engeland in eerder instantie weggehoond. Maar nadat keizer Alexander in 1816 aan de dans had deelgenomen in de Almack werd het alsnog in korte tijd populair. De Almack was dé danszaal van die tijd (zie de blog Nineteen Teen voor een artikel over Almack, "Heaven, Regency Style").

Van wereldhit naar kinderhit

De melodie van het originele Weense popliedje van Marx is nog steeds de basis voor populaire variaties, met name in de Angelsaksische wereld. Zo is het onder meer 'vertaald' in een populair Engels kinderliedje. De tekst is gewijzigd, maar de muziek is zo goed als onveranderd, zoals te horen en te zien is op Youtube:

"Did You Ever See a Lassie" door de Australische kinder muziekgroep "The Wiggles", zie ook Wikipedia en de website van The Wiggles

Did you ever see a lassie, a lassie, a lassie? Did you ever see a lassie go this way and that? Go this way and that way, go this way and that way. Did you ever see a lassie go this way and that?

In de loop der tijd heeft de melodie de fantasie geraakt van velen. Er bestaan de merkwaardigste variaties op de tekst, alle gezongen op hetzelfde wijsje:

• "Did you Ever See a Lassie" (Schotland),
  
• "The More We Get Together / Together, together / Oh, the more we get together / The happier we'll be." (US),
  
• "I'm a Little Dutch Girl" (waar 'Dutch' vermoedelijk is afgeleid van 'Deutsch' en dus niets met Nederland te maken heeft),
  
• "Can't put you muck in our dustbin / our dustbin, our dustbin" (UK, ca. 1950),
  
• "See the little angels / Ascend up, ascend up / See the little angels / Ascend up on high",
  
• "Love to be in Copenhagen",
  
• "Have you ever seen a horse fly",
  
• "Daar wordt aan de deur geklopt" (NL, ca 1906),
  
• "Balls to Mr. Banglestein / Banglestein, Banglestein / Balls to Mr. Banglestein / dirty old man" (Beatles, "Get Back Session", jan. 1969 - Paul zingt "Balls To Mr Banglestein, etc"); zie hier voor de volledige tekst van dit 'gebed',
  
• "'t Peerd van Ome Loeks is dood / Loeks is dood, Loeks is dood / 't Peerd van Ome Loeks is dood, helemaal dood / Gister'n nog kern gezond / sloeg met zien steert in 't rond / 't Peerd van Ome Loeks is dood, hartstikke dood" (Groningen NL, Damrakkertjes, jaren '80).

Cornelia (1848-1945), Clara (1867-1948) en Johanna Veth (1852-1932), portret door hun broer Jan Veth, 1884, Rijksmuseum Amsterdam

Ook de Duitse componist A.H. Wenck (ca. 1750 - ca. 1814) ontkwam niet aan deze fascinatie. Wenck publiceerde verschillende variaties op "O du lieber Augustin" in de tijd dat hij in Amsterdam woonde en werkte. En ook hij schreef weer nieuwe teksten en nieuwe arrangementen gebaseerd op het oude zeventiende eeuwse Duitstalige volksliedje. Hoewel ik er geen bewijs voor gevonden heb, is het zeer waarschijnlijk dat zijn publicaties later onder ogen kwamen van de Groningse zanglerares Johanna Francina Veth (1852 - 1932). De melodie die zij zo leerde kennen werd in 1907 de basis voor haar Sinterklaaslied "Daar wordt aan de deur geklopt". Waar Marx Augustin uiteindelijk aan overleed laat de geschiedschrijving niet weten, slechts dat het in oktober 1705 was. In 1685 had hij nog de Turkse invasie van Wenen meegemaakt. Hij ligt begraven op de Nikolai begraafplaats in Wenen. Nooit heeft hij kunnen bedenken dat vorsten zouden dansen op het simpele volksliedje dat hij schreef. Maar dat zijn popliedje ook nog in de huidige popliedjes gebruikt wordt had hem ongetijfeld deugd gedaan. "Lieber Augustin" mag dan het enige nummer zijn dat we aan Marx Augustin kunnen toeschrijven, maar daarmee heeft deze tijdgenoot van J.S. Bach en Henry Purcell dan toch een stevige voetafdruk achtergelaten in de muziekgeschiedenis.

Terug in de eenentwintigste eeuw

Clay Drayton en zijn vrouw Tami in 2008

Ik begon met "Soul Excitement", die het originele deuntje van Marx Augustin in 1969 gebruikten in de introductiematen van hun funknummer "Stay Together". Over die obscure eerste maten vertelt bandleider Clay Drayton in een exclusief interview aan Mooimuziek: "I wrote it from an American children's song 'The more we get together, the happier we'll be'"
Op Spotify kun je het nummer ook beluisteren: Drayton zou daarna nauw samengewerken met onder meer de Jackson 5, Dee Dee Warwick en Diana Ross. Het interview met Clay Drayton wordt binnenkort gepubliceerd op Mooimuziek.

Marx Augustin: historie of legende...

Standbeeld van Marx Augustin in het zevende arrondissement van Wenen, Neubau

In Duitsland en in Oostenrijk is het volksverhaal van Marx Augustin bij iedereen bekend. Het liedje heeft er de status van officieus volkslied. En in Wenen is voor Augustin zelfs een standbeeld opgericht. Maar waarschijnlijk heeft dit meer te maken met zijn rol in de legende van 'Lieber Augustin', dan met de historische persoon Marx Augustin. De toeristische industrie spint immers goed garen bij het verhaal van de doedelzakspeler die uit de dood verrees. Ondanks de vele verhalen en aanwijzingen is het historisch gezien niet te bewijzen dat Marx Augustin ook daadwerkelijk aan de basis gestaan heeft van "O du lieber Augustin". Sterker nog: men weet zelfs niet zeker of hij werkelijk heeft bestaan.
Info: Wikipedia artikel over Oh, du lieber Augustin (en) Wikipedia artikel over de Zwarte Dood House of Mirth Op juno records is de nieuw uitgebrachte single van Soul Excitement te bestellen Lange discussie over de tekst van "Ach, du lieber Augustin" op Mudcat.org Het HEMONY Ensemble heeft een 2CD uitgebracht onder de titel "Daar wordt aan de deur geklopt" Informatie over de familie Veth Volksmusik und Volkslied in Wien, geschreven door Gertraud Schaller-Pressler, ISBN 382588659X 9783825886592, uit. Wien Münster Lit

Lees verder/Read more »

Marvin Gaye, "What's Going On / What's Happening Brother"

Marvin Gaye in 1972 tijdens het "Save The Children" concert met James Jamerson op bas.

Don't you know you've got to find a way to bring some loving here today.

De film "Save The Children" kwam uit in 1973. In de film zijn veel muzikale grootheden op te zien, zoals Sammy Davis Jr., Isaac Hayes, Curtis Mayfield, The Temptations (niet allemaal) en de Jackson 5.

Blijft zalig allemaal.

Twee keer dan maar:
http://www.youtube.com/watch?v=Y9KC7uhMY9s (het "Save The Children" concert) en
http://www.youtube.com/watch?v=d9KmXxAGklM (uitstekende cover van Paul Weller)

Met dank aan mijn brother, 'for being my brother'!
Meer info op marvingayepage.net

Lees verder/Read more »

Vreemd van Frédérique Spigt: moooi!

"Vreemd" van Frédérique Spigt, uit 2008

Ik realiseerde me vandaag dat ik nog geen aandacht besteed heb aan de nieuwste CD van Frédérique Spigt. En dat is vreemd.
Heel vreemd zelfs, omdat ik deze Rotterdamse zangeres hoog heb zitten. Ik kocht de CD "Vreemd" dan ook zonder dat ik er iets van had gehoord. Nou ja, ik had een optreden gezien op tv met de nummers "Spreek" en "Vreemd". Nu ben ik verliefd op het geluid van twee muziekinstrumenten en dat zijn de cello en de bandoneon. De cello is op dit album niet te horen, maar de manier waarop Gwen Cresens de bandoneon bespeelt is werkelijk prachtig. De combinatie van bandoneon met Spigts stem, waar ik trouwens ook een groot zwak voor heb, levert prachtige momenten op; "Spreek" en "Vreemd" zijn daar de bewijsstukken van. Maar eigenlijk zijn alle nummers op dit album gewoon erg mooi. Zo heb ik zelfs een traantje moeten wegpinken bij het ontroerend eenvoudige "Afscheidslied".

Ja, mensen zijn echt tot prachtige dingen in staat! Kopen dus, meteen. Sta nu op en loop naar de platenzaak. Dit is een prachtige CD!


Info
haar eigen website

Lees verder/Read more »

Kerstliedjes - Erlend Øye, "Last Christmas" (2002)

"Last Christmas"?? Jep, datzelfde "Last Christmas" als van Wham! Maar waar het origineel onderhand bijna camp is, daar is de cover goed te pruimen! Deze versie verscheen in 2002 op het album "Seasonal greetings - A Compilation of 13 Christmas and Winter Songs".

Erlend Øye is de helft van "Kings of Convenience", een Noors duo dat met akoestische gitaren en computer gegenereerde muziek aan de weg timmert met een zoetgevooisd soort pop ballads.
Enfin, laat je verrassen...

Erlend Øye met "Last Christmas" uit 2002

Lees verder/Read more »

Summertime

Woensdagavond kwam ik laat terug uit Alkmaar, waar mijn werkgever zetelt. Daar had ik ondermeer een presentatie gegeven over de laatste opdracht die ik had vervuld en 's avonds hadden we met negen collega's in een restaurantje nog zitten eten en napraten met de Taptoe in het kader van 'Alkmaars Ontzet' op de achtergrond. De sfeer was gezellig en ondanks mijn initiële tegenzin in de reis van Rotterdam naar Alkmaar en terug, had ik het uitstekend naar m'n zin gehad.

Onderweg naar huis had ik zitten meeblèren op de muzikale successen van 1966 (mp3) ("I'm a boy" van The Who, "I'll Be There" van de Four Tops, "Nobody loves you when you're down and out" van de Spencer Davis Group met een 18-jarige Steve Winwood op piano en vocals, "Sunshine" van Donovan, "Eleanor Rigby" van The Beatles), opgediend door Stefan Stassen in KRO's 'Theater van het Sentiment'.

Tegen elf uur was ik bijna thuis toen uit de boxen een fan-tas-ti-sche cover schalde van 'Summertime'. Jazeker, de 'Summertime' van George Gershwin uit de musical 'Porgy and Bess'. De 'Summertime' van Sarah Vaughan. De 'Summertime' van Ella Fitzgerald en Louis Armstrong. En de 'Summertime' ook van Miles Davis op z'n trompet. Maar verder moest iedereen er met z'n tengels en z'n stem van af blijven, want iedere andere cover kon het alleen maar verpesten...

En toen was daar Billy Stewart. En jonge jonge jonge, wat knalt deze cover! Hij is gewaagd (met een ander ritme), hij is sensueel (en niet romantisch), hij is zelfs grappig (ja, probeer hier maar eens *niet* bij te grinniken). Je moet 'm dus echt gaan horen!

Billy Stewart, aka 'Fat Man'

Billy Stewart werd geboren op 24 maart 1937. Deze getalenteerde soul zanger tekende een contract bij Chess, voordat hij ondermeer in de band speelde van Bo Diddley (1956). In december 1964, nam hij zijn grote hit "I Do Love You" op, waarmee hij maar liefst 21 weken lang in de R&B en Pop hitlijsten stond. Zijn volgende hit heette "Sitting In The Park". Door zijn grote succes kwam Billy niet meer toe aan studiowerk, want "optredens betalen meer rekeningen dan het opnemen van platen", zoals hij zei.

Op 6 oktober 1965 nam Stewart het nummer "Summertime" op. Als tiener had hij dit nummer als eens ten gehore gebracht op een talentenconcours. Op de opnamen speelden ondermeer Pete Cosey (gitaar), Louis Satterfield (electrische bas), Sonny Thompson (piano) en Maurice White (drums). White zou later in de jaren zeventig grote successen vieren met zijn band Earth, Wind & Fire. Het nummer bereikte de zevende plaats op de R&B hitlijsten.
Op deze cover is goed te horen dat Billy Stewart verzot was op Calypso muziek. De Latin invloeden maken "Summertime" zowaar dansbaar!

Op 17 januari 1970 raakte de auto waarin Billy Stewart en drie bandleden van de weg en belandde in een rivier. Stewart en de anderen kwamen om bij dit ongeluk.
Billy Stewart werd slechts 33 jaar oud.

De "Summertime" versie van Billy Stewart

Lees verder/Read more »

Inspiration Information

Inspiration Information, uit 1974
hoes ontwerp: T.E. St. John

Laatst via Ebay het album Inspiration Information van Shuggie Otis aangeschaft. Mijn lief zei mij net dat ik de muziek te hard aan had, en dat terwijl ik op de bank zit met een koptelefoon op m'n hoofd...

Inspiration Information is een van die albums die je niet zacht kúnt draaien. Ik schreef laatst een artikel over lekkere orgeltjes: luister naar Sweet Thang en je hoort daar toch een van de lekkerste orgeltjes ooit opgenomen in de moderne muziekgeschiedenis. Luister naar het begin van Ice Cold Daydream... Ja, ik kan daar dus gewoon niet stil bij blijven zitten. Ok, ik ga het proberen: ken je die ontspanningsoefening waarbij je gaat liggen en elk spiertje in je lichaam, letterlijk van top tot teen, nagaat en voelt of dat spiertje ontspannen is en dan - nadat je je hele lichaam hebt gehad - begin je overnieuw en merk je meestal dat een van die spieren al weer gespannen is? Die oefening probeer ik met dit album en ik zeg je dat ik hem ad finitum kan blijven doen, want elke keer blijk ik te beschikken over een spiertje dat, geheel uit eigen beweging - echt! - meeswingt op Sweet Thang, Not Available, Strawberry Letter 23, eigenlijk alle nummers.

Trouwens: mijn broer schreef laatst het artikel 7 regels voor covers spelen. De cover die de Brothers Johnson in 1977 maakten van 'Strawberry Letter 23' (met een nr. 1 notering op de Billboard R&B chart) heeft het nummer natuurlijk de nodige bekendheid gebracht. Ik vind het een uitstekende cover, die perfect past in de swingende discotijd van de jaren 70. Niets mis mee dus. En toch moet ik zeggen dat ik toch de originele versie prefereer. Waarom? Hij is wat slomer, maar bevat daardoor tevens een bepaalde spanning die het nummer dan toch weer enorm doet swingen.
Ben benieuwd hoe Aron er over denkt...

Oh trouwens: Shuggie Otis was pas 15 jaar toen hij dit album in 1974 opnam... dat is dus wat de Britten zo mooi mindboggling noemen!!

Lees verder/Read more »

7 regels voor covers spelen

Covers kunnen geweldig zijn maar ook het origineel hartverscheurend verneuken. Ik heb nou zo vaak treurig makende artiesten een absoluut affreuze performance horen geven waarvoor ze hopelijk voor eeuwig in de hel zullen branden dat ik dan hier maar een paar geboden neer zet waar iedere coverband zich aan zou moeten houden. Leest u even mee?

regel 1: Er is maar een origineel en dat is het origineel.
Dus als je dan per se iets moet coveren, doe het dan niet klinken alsof het gewoon een kopie van het origineel is. Dat slaat namelijk nergens op. En waarom moeten we dat Rod Stewart eigenlijk uitleggen? Maar feit is dat zijn 'Downtown Train' niets, maar dan ook werkelijk niets toevoegt aan het meesterwerkje van Tom Waits.

regel 2: loop niet te klooten met de tekst.
Ok, De frontman van Ambrosia is ook flink in de heer, maar dat wil niet zeggen dat je dan gelijk ook met terugwerkende kracht van de klassieker 'You're the biggest part of me' een lofzang op de Here moet maken. En geloof me, God hield ook meer van het origineel.

regel 3: Hard rock laten coveren door een Boy Band mag niet!
Je verwacht een stadion-geluid met aanzwellende gitaren, maar in plaats daarvan kwelen de engeltjes van NSYNC pips 'A man I'll never be' van Boston. Heel Eng!

regel 4: cover niet je eigen songs.
Dus als je frontman dood is, kap dan met die band. Michael Sweet is niet Brad Delp, Paul Rodgers is geen Freddie Mercury. Ook al heeft ie een goede stem en haalt ie de hoge noten best redelijk, ik krijg gewoon het verkeerd soort kippevel als ik Paul Rodgers zonder spoor van ironie 'And bad mistakes, I've made a few ' hoor zingen. Ja Paul, dat weten we, nou jij nog.

Regel 5: Michael Jackson mag eigenlijk nooit gecovered worden
En al helemaal niet acapella! Want hij heeft gewoon altijd een betere stem, namelijk, dus. 'Man in the mirror'? Ik zou zeggen doe maar niet in je eentje op een podium met gitaar. En wat doet die slijmschuiver daar? Alhoewel het iets over de kwaliteit van het nummer zegt dat het geheel toch nog overeind blijft.

Regel 6: Beat it mag sowieso alleen door the man himself gespeeld worden.
Dus Fall Out Boy met John Mayer op gitaar; ga je schamen. De oorspronkelijke solo van Eddie Van Halen wordt zowaar zonder gene gewoon compleet verminkt. En ook Amy Winehouse krijgt de volgende keer huisarrest. Met name omdat ze hier gewoon dronken is maar ook anders want se hep dur niet de choeie stem foor. Amy: BEAT IT!

Regel 7: Alleen een Rock chick als Joan Jet mag rock covers spelen, andere meiden dus niet!
Kan iemand Celine Dion zeggen dat ze gevaarlijk eng is als ze Angus Young na doet met de Chicken Strut. En nooit, maar dan ook nooit meer You shook me all night long coveren zonder schriftelijke toestemming van het voltallige AC/DC fanleger. En dat geldt ook voor Shania Twain die van hetzelfde nummer een Country Rock versie maakt.

Met zoete samenzang, viool en een slide-solo op een Hawaiian gitaar. Een wat? Een Hawaiian gitaar..... Wat heeft Angus haar aangedaan dat hij zo wordt teruggepakt?
Ook Hilary Duff moet tegen zichzelf in bescherming genomen worden als ze 'my generation' speelt, en Britney Spears als ze Satisfaction zingt of 'I love Rock And Roll' van, godbeterd, Joan Jet. Maar bovenal moet van hogerhand een decreet worden uitgevaardigd om Tori Amos achter die piano vandaan te sleuren, bij voorkeur nog voordat ze 'smells like teen spirit' muzikaal geweld aan doet. Kijkt en huivert:

Lees verder/Read more »

Herbie Hancock, ft. John Mayer

Aanrader: lekkere CD van Herbie Hancock met veel nieuwe (en een paar oudere) artiesten, zoals Christina Aguilera, Paul Simon, Josh Stone, Sting, Damien Rice en John Mayer om maar een greep te doen. Bovendien heeft Santana zijn medewerking verleend. De CD is uitgekomen in 2005 en heet 'Possibilities'. Luister naar dit fragment van Herbie Hancock met John Mayer in 'Stitched Up':

Lees verder/Read more »

Scary Joe

North Sea Jazz, zondag 13 juli. Te mooi weer eigenlijk om je tot laat in de avond onder te dompelen in muziekgeweld. Maar goed, het kaartje is al gekocht en de aftrap begint voor mij bij Joe Jackson. Rasmuzikant met fraaie liedjes. Goede arrangementen van z'n eigen hits en vakkundig gespeeld op piano, bas en drum. Niets bijzonders dus eigenlijk tot hij een cover aankondigt.
"Dit is ons laatste optreden van de toer, en elke avond spelen we een cover. En vanavond is dat van een groot artiest die ik zeer bewonder." Hij begint met een staccato ritme op de piano en een loopje dat me vaag bekend voorkomt. Dan de zang, en ik denk, He, die tekst ken ik toch? En dat klopt, maar dan van David Robert Jones, aka Bowie: 'Scary Monsters (and Super Creeps)'.

Lees verder/Read more »

Everything is Everything

Aan het begin van de jaren 70 kregen muzikanten langzaamaan meer vrijheid over het muzikale pad dat ze wilden bewandelen. In de jaren 60 waren het de platenlabels die de artiesten wilden kneden in het format dat zij hadden bedacht. Maar nadat bands als the Beatles het creatieve heft in eigen hand hadden genomen gingen steeds meer artiesten die weg. Stevie Wonder wist af te dwingen dat hij voor een nieuw conceptalbum de complete zeggenschap kreeg en maakte daarmee een van zijn beste platen ooit, Songs in the key of Life.

Een nu vrijwel vergeten grootheid uit die tijd die qua talent en muzikaliteit niet onderdoet voor Stevie Wonder was Donnie Hathaway. Als veelgevraagd sessiemuzikant, arrangeur en producer had hij al samengewerkt met o.a. Aretha Franklin, Jerry Butler, the Staple Singers, en Curtis Mayfield's Impressions voordat hij zijn eerste plaat opnam; "Everything is Everything" . Het nummer "The Ghetto" van die lp werd destijds geen echt grote hit maar geldt nu als een soulklassieker en is talloze malen geresampled door hiphopartiesten. Zijn doorbraak kwam pas na zijn samenwerking met Roberta Flack waarmee hij een heel album van duetten opnam dat o.a. de hits "where is the love" en "you've got a friend" (cover van James Taylor) voortbracht.

Flack had een jaar na haar eerste successen met Hathaway zelf een hit met het prachtige "Killing me softly", in 1996 gecovered door de Fugees met Lauryn Hill. Het getuigt van lef om zo'n bekend nummer te coveren dat ook nog sterk moet leunen op de performance van de zangeres, maar Hill en de Fugees eren het oude meesterwerk door er iets compleet nieuws en eigentijds van te maken. Ik vond een sterk optreden optreden uit 2005 waar "Killing me softly" op 5:02 begint.
Twee jaar na de hit met de Fugees kwam Hill het haar sociaalbewogen en soulvolle debut "The miseducation of Lauryn Hill" met daarop het nummer "Everything is everything" dat met de titel lijkt te verwijzen naar het album en nummer van Hathaway uit 1972.

Hathaway leek in tegenstelling tot Flack niet goed om te kunnen gaan met het succes . Hij leed aan depressies en trok zich een tijd terug uit de muziekscene, concentreerde zich op filmmuziek en trad slechts sporadisch op in kleine clubs en zaaltjes. Na een paar jaar leek hij hersteld. Hij legde het bij met Flack van wie hij vervreemd was geraakt en nam met haar zelfs weer een aantal nieuwe nummers op, die wederom hits werden. Maar op 13 januari 1979 werd zijn lichaam gevonden onderaan het gebouw waar hij op de 15e verdieping een appartement had; Het glas was netjes uit het raam gehaald en er waren geen sporen van een worsteling, wat de politie deed concluderen dat Donnie Hathaway op 33-jarige leeftijd zelfmoord had gepleegd.

Hathaway had een van de mooiste soulstemmen uit de jaren 70 en schreef prachtige nummers die daarom nog steeds vaak worden gecovered. Een van de mooiste en troostrijkste daarvan is in 2002 opnieuw opgenomen door Alicia Keys: Someday We'll All Be Free.

Lees verder/Read more »

mooie liedjes

Christy Moore (Ierse singer-songwriter, mm) once said songs are floating in the air all the time, melodies, phrases. You’ve got to pluck them out of the air, otherwise they’ll drift by and Paul Simon or some other bastard will get ‘em." - Shane Macgowan (1992)

"Keith Richards zei ooit dat mooie liedjes in de lucht hangen. Je moet ze alleen op het goede moment plukken. Hij heeft gelijk. Liedjes wachten en zweven boven ons." - miRco (op http://www.mircomooieliedjes.nl/)

Through Here Quite Often - Crosby & Nash
She - Charles Aznavour
Ruthless Queen - Kayak
Miss Sun - Toto
Conviction Of The Heart - Kenny Loggins
Overload - Lauren Wood
She's Out Of My Life - Michael Jackson

Through Here Quite Often Artiest/Band: Crosby & Nash | Muziek: Dean Parks | Tekst: David Crosby | Album: Crosby & Nash | Jaar: 2004 Graham Nash: "[Dit is] een ongelooflijk hartverscheurend mooi nummer, over wat David opviel in een koffiehuis, waar hij een serveerster zag die onvoorstelbaar aardig was voor mensen op een heel eenvoudige manier - hoe ze iemand een vork aangaf, en hem niet op tafel smeet. Kleine momenten van vriendelijkheid - David zag het en schreef de woorden op." bron: Mix Online

She Artiest/Band: Charles Aznavour | Muziek: Charles Aznavour | Tekst: Herbert Kretzmer | Album: She (themanummer van "Seven Faces Of Woman", serie van zeven toneelstukken over de verschillende aspecten van de moderne vrouw op zeven verschillende leeftijden) | Jaar: 1974 (Aznavour), 1999 (Costello) De begintoon heeft hij goed; toch ben ik telkens teleurgesteld wanneer ik de stem van Elvis Costello herken in de 'Notting Hill' versie van 'She'. Zeker: hij doet het mooi, dat moet ik toegeven. Maar niemand kan 'She' beter zingen dan de man die de franse Frank Sinatra wordt genoemd. Aznavour zingt alleen al die eerste langgerekte 'She' met zoveel passie en liefde - en zo verschrikkelijk mooi - dat doet Costello hem niet na. Zie ook FreakyTrigger, voor een discussie (Engels) over Aznavour's 'She'

Ruthless Queen Artiest/Band: Kayak | Muziek: Ton Scherpenzeel | Tekst: Irene Linders | Album: Phantom of the Night | Jaar: 1978 Edward Reekers was al lange tijd een grote fan van Kayak. In 1978 kwam zijn droom uit en werd hij lead zanger van de groep, nadat Max Werner, tot dat moment de zanger, de drums overnam van Charles Schouten (die overstapte naar Kaz Lux). Het eerste nummer dat de groep in deze bezetting opnam werd meteen hun grootste hit: Ruthless Queen. Zie ook de officiële pop-video van 'Ruthless Queen'

Miss Sun Artiest/Band: Toto | Muziek/Tekst: David Paich | Album: Toto XX | Jaar: 1991 Toto nam midden jaren 70 al het nummer 'Miss Sun' op voor een demotape. Lisa dal Bello, destijds de vriendin van Toto's drummer Jeff Porcaro, zong daarop de tweede stem. Uiteindelijk werd het nummer niet uitgebracht. In diezelfde tijd luisterde Dal Bello veel naar het album 'Silk Degrees' van Boz Scaggs, dat geproduceerd was door David Paich. Toen Boz Scaggs in 1980 uiteindelijk 'Miss Sun' uitbracht op het compilatie album 'Hits!' zong zij ook daarop de tweede stem. Toto bracht hun originele versie pas uit in 1998 op het album 'Toto XX'. bron: stevelukather.net

Conviction Of The Heart Artiest/Band: Kenny Loggins | Muziek/Tekst: Mark Isham, Kenny Loggins, Guy Thomas | Album: Leap of Faith | Jaar: 1991 Dit album staat vol met pareltjes die grotendeels onderbelicht zijn gebleven (onbegrijpelijk genoeg krijgt het van 'allmusic' een beoordeling van slechts 2 sterren). "Conviction Of The Heart" is zo'n pareltje. Loggins schreef het nummer ter ere van "Earth Day" 1990. Dergelijke dagen zijn dan wel typisch Amerikaans, het nummer zelf echter heeft een spiritualiteit die het werelds maakt. Op het schitterende live album "Outside: From The Redwoods" van 2 jaar later staat een prachtige versie van dit nummer (en van vele andere zoals onder meer "Celebrate Me Home" en "This Is It").

Overload Artiest/Band: Lauren Wood | Muziek/Tekst: Lauren Wood | Album: Lauren Wood | Jaar: 1979 Als je voor je eerste album de namen van Michael McDonald, Bill Champlin, Jay Graydon, Bobby Kimball, Jeffrey Porcaro, David Hungate en Steve Lukather mag noteren, dan kan er met je carrière verder toch niets misgaan. Toch hebben we na haar titelloze debuut album uit 1979 internationaal verder niets meer gehoord van Lauren Wood. En dat is jammer, want ze heeft een mooie, loepzuivere, wat omfloerste stem. In het nummer "Overload" komt die stem uitstekend tot uiting. Op haar website (laurenwood.com) kun je zien dat Lauren na haar debuut beslist niet heeft stilgezeten.

She's Out Of My Life Artiest/Band: Michael Jackson | Muziek/Tekst: Michael Jackson | Album: Off The Wall | Jaar: 1979 De snik aan het einde weet bij mij elke keer nog een zenuw te raken. Kippevel in het kwadraat, zo verschrikkelijk mooi! Hier moet je niet over praten, dit moet je voelen. Ik vond deze prachtige opname van She's Out Of My Life: recht door het hart en ongelooflijk goed geproduceerd!

Lees verder/Read more »