Schrijf in je agenda: 15 april, Sharon Jones in Paradiso

Jazeker, het is waar: Sharon Jones gaat ons blij maken met een concert op 15 april. Rond dezelfde tijd zal haar nieuwe album uitkomen, dus grote kans dat ze daar een en ander van laat horen. Eerdere optredens van Jones en haar Dap Kings werden het muziekwalhalla in geprezen, dus ik verheug me.

Je leest het goed: ik heb kaartjes, al begint de voorverkoop officieel pas op de twintigste van deze maand. Gewoon via ticketshop.nl. Mocht iemand het leuk vinden met me mee te gaan van Rotterdam naar Amsterdam vice versa: ik heb twee kaartjes en nog geen reis- en concertgezel.

Een uitgebreid verslag volgt op 16 of 17 april.

Lees verder/Read more »

Putumayo gaat back to basics met Rhythm & Blues en Jazz

Mijn liefde voor Putumayo begon jaren geleden met de ontdekking van hun grote collectie Jazz, Blues en Lounge cd's. In de tussentijd is het repertoire flink uitgebreid. Een aantal titels zijn: Euro Lounge, Blues Lounge, Afro-Latin Party, Latin Lounge, Swing Around The World, American Folk, Sahara Lounge, ¡Salsa!, Italia, España, Asia... en dat beslaat nog geen tien procent van de gehele collectie. Het knappe is bovendien dat er niet één slechte cd tussen zit!

"Rhythm & Blues", de nieuwste sampler van Putumayo. Releasedatum: 9 februari 2010

Op 9 februari brengt Putumayo de cd "Rhythm & Blues" uit. Daarmee gaat het label voor mijn gevoel terug naar de basis. Het is een heerlijke cd geworden, tjokvol met nieuwe en oude bekende namen.
Zo hoor je onder meer James Hunter (wat heeft die man toch een fantastische stem!), Keb' Mo (samen met Sam Moore en Angie Stone in een geweldige versie van "Wang Dang Doodle"), Sharon Jones and The Dap Kings en The Emotions (met een zalige uitvoering van "My Honey and Me"), maar ook voor mij onbekende artiesten als Cracked Ice en Snooks Eaglin.
Met de swing en krachtige stem van Lavelle White in het bekende nummer "I've never found a man" word je meteen de cd in 'gezogen'. Feestje organiseren, deze cd opzetten en alles komt goed!

Het is een cd vol krachtige stemmen, drijvende ritmes en lekkere orgeltjes. Knappe luisteraar die hier stil bij kan blijven zitten!

Klik hier voor de tracklist van "Rhythm & Blues"  

De tracklist van "Rhythm & Blues":

1. Lavelle White, I've Never Found a Man to Love *
   
2. James Hunter, 'Til Your Fool Comes Home
   
3. Cracked Ice, Sweet Feeling
   
4. The Quantic Soul Orchestra featuring Kabir, Who Knows
   
5. The Emotions, My Honey and Me *
   
6. Sam Moore, Keb' Mo' and Angie Stone, Wang Dang Doodle *
   
7. Catherine Russell, Put Me Down Easy
   
8. Ruthie Foster, 'Cuz I'm Here
   
9. Snooks Eaglin, A Mother's Love
   
10. Sharon Jones and The Dap Kings, 100 Days, 100 Nights *
    
11. Rockie Charles, Before I Find the Right Girl for Me
    
12. Irma Thomas with Henry Butler, River Is Waiting

* Mooimuziek's favorieten

Album info:

• Artiest: Diversen
• Titel: Rhythm & Blues
• Info: Rhythm & Blues op de website van Putumayo
• Release datum: 9 februari 2010
• Label: Putumayo

"Jazz Around the World" - jaar: 2009

Overigens was Putumayo al eerder back to basics gegaan met de cd "Jazz Around the World", die al eind vorig jaar werd uitgebracht. Het is een album dat een muzikale wereldreis bevat naar jazz uit Amerika, Canada, Cuba, Kameroen, Senegal, Mali, Nieuw Zeeland, Frankrijk, Mexico en Zuid-Afrika.

"Jazz Around the World" is een aanrader, zowel voor jazzliefhebbers als voor de liefhebbers van wereldmuziek!

Klik hier voor de tracklist van "Jazz Around the World"  

De tracklist van "Jazz Around the World":

1. Chantal Chamberland, La Mer (zie ook chantalchamberland.com, waar onder meer het nummer La Mer beluisterd kan worden - LET OP: muziek begint meteen te spelen!) *
   
2. Niuver, Quiereme Mucho (zie ook dailymotion.com - LET OP: muziek begint meteen te spelen!) *
   
3. Blick Bassy, Donalina
   
4. Kora Jazz Trio, Chan-Chan
   
5. Heather Rigdon, Young and Naive
   
6. Kad, J'aime Mon Lit
   
7. Sherele, Polka Dot Blues
   
8. Kataraina Pipi, Te Reo o Papatuanuku
   
9. Keletigui Diabate with Habib Koite, Summertime at Bamako
   
10. Billy Cobham and Asere, Destinos
    
11. Hugh Masekela with Malaika, Open the Door

* Mooimuziek's favorieten

Album info:

• Artiest: Diversen
• Titel: Jazz Around the World
• Info: Jazz Around the World op de website van Putumayo
• Release jaar: 2009
• Label: Putumayo

"Jazz Playground", de jongste telg uit de Playground serie van Putumay, verschijnt op 9 maart 2010

Nu bestaat onder velen de misvatting dat kinderen niets van jazz moeten hebben. Dat kinderen echter echt niet alleen van K3 en Ernst Bobby en de Rest houden, heeft Putumayo goed in de gaten. Met de cd "Jazz Playground", die verschijnt op 9 maart 2010, doet Putumayo spelenderwijs een goed geslaagde poging kinderen in contact te brengen met een geheel andere muziekstijl

Zelf schrijft Putumayo over de cd: "Bebop, swing and all that jazz: cool tunes for global kids!". Denk daarbij echter niet dat de cd alleen aan te horen is door kinderoortjes; ook volwassenen kunnen genieten van deze 'vette tunes'; met de internationale jazz op Jazz Playground is het swingen voor de gehele familie!
Het nummer dat met kop en schouders uitsteekt boven de - overigens zeer goede - rest is "Sing a Song of Sixpence", gezonden door Barbara Morrison.

De cd is trouwens niet de eerste in de Playground serie. Eerder werden al titels uitgebracht als European Playground, Picnic Playground, World Playground, African Playground en meer.

Klik hier voor de tracklist van "Jazz Playground"  

De tracklist van "Jazz Playground":

1. Lewis Franco & The Missing Cats, Stomp, Stomp - (USA)
   
2. Chris McKhool, Spider-man - (Canada) *
   
3. Jose Conde, Cumbamba - (USA/Cuba)
   
4. Triocéphale, Sur Le Pont d'Avignon - (Frankrijk) *
   
5. Oran Etkin with Charenee Wade, Little Lamb Jam - (Israël/USA)
   
6. Kinderjazz, Gazooba - (Australië)
   
7. Barbara Morrison, Sing a Song of Sixpence - (USA) **
   
8. Trapperdetrap, Zuignapje - (Nederland)
   
9. Selloane with Famoro Dioubaté, Shortnin' Bread - (Zuid-Afrika/Guinea) *
   
10. The Mighty Buzzniks, Agree & Disagree - (Australië)
    
11. Gui Tavares, Dois Meninos - (Brazilië)
    
12. Modern Conya, Oyatsu no Jikan - (Japan)
    
13. Ingrid Lucia, This Little Light of Mine - (USA)

* Mooimuziek's favorieten

Album info:

• Artiest: Diversen
• Titel: Jazz Playground
• Info: Jazz Playground op de website van Putumayo
• Release datum: 9 maart 2010
• Label: Putumayo

"Rhythm & Blues", "Jazz Around the World" en "Jazz Playground" zijn het meer dan waard om aan je platenkast toegevoegd te worden. Daar mogen we Putumayo weer ruimhartig voor bedanken!

Putumayo helpt Haïti

Tot slot nog dit: We weten allemaal wat voor een ramp zich voltrokken heeft op Haïti. Met het verstrijken van de tijd wordt zelfs deze ramp verdrongen door ander nieuws. We mogen de Haïtianen echter niet vergeten! Ze zullen nog jaren hulp nodig hebben.
Wat is er fijner om mensen te helpen en er zelf blij van te worden? Dit wordt je nu door Putumayo wel heel makkelijk gemaakt: als reactie op de aardbeving en de kosten die door vele hulporganisaties moeten worden gemaakt, brengt Putumayo de cd's French Caribbean en Caribbean Playground opnieuw uit.
ALLE opbrengsten uit de verkopen van deze twee cd's gedurende 2010 zullen in hun geheel worden overgemaakt aan het Internationale Rode Kruis.

Klik hier om "French Caribbean" te bestellen en hier voor de cd "Caribbean Playground".

Info:

• De website van Putumayo
  
• De website van Putumayo Kids
  

Lees verder/Read more »

Boz Scaggs, "Jump Street Jive Drive"

In 1976 bracht Boz Scaggs zijn album "Silk Degrees" uit. Het zou zijn tot dan toe grootste succes worden en wordt door velen nog steeds gezien als het hoogtepunt van zijn carrière. De combinatie van laid-back stijl, poppy R&B en rustige Soul brachten hem zijn welverdiende bekendheid bij het grote publiek. Het zijn zelfs zijn handelsmerken geworden. Bovendien stond hij met dit album aan de wieg, nee, aan de conceptie van dat andere wereldberoemde fenomeen: Toto.

Boz Scaggs bootleg "Jump Street Jive Drive / Jouncing About in Full Regalia / Recorded Live in Concert". Datum: 7 april 1976

Tijdens een 'snuffelsessie' in een van mijn favoriete tweedehands muziekzaken in Rotterdam vond ik een tijd geleden een mij tot dan toe onbekende LP van Boz Scaggs. "Jump Street Jive Drive" vermeldde de hoes en daaronder "Jouncing About in Full Regalia / Recorded Live in Concert". Gezien het ontbreken van een officieel platenlabel en afgaande op de setlist werd al gauw duidelijk dat het hier om een 'bootlegbootleg: de letterlijke vertaling van het woord bootleg is de kap van een laars. Vroeger werd deze gebruikt om smokkelwaar in te verbergen. De term werd voor het eerst als zodanig gebruikt om de illegale verkoop van alcoholische dranken mee aan te geven tijdens de Amerikaanse drooglegging in de jaren 20 van de vorige eeuw.
In de muziekwereld wordt bootleg met name gebruikt voor niet-officiele opnamen die, meestal tegen de wil van artiest of platenfirma, op de markt verschijnen. Vaak gaat het dan om illegale concertopnamen.' moest gaan van een concert dat in of vlak na 1976 moest zijn gegeven. Voor 10 euro nam ik 'm mee.

De setlist van "Jump Street Jive Drive" ziet er als volgt uit:
Kant 1

1. Lowdown
   
2. You Make It So hard (To Say No)
   
3. What Can I Say
   
4. Might Have To Cry
   
5. Jump Street

Kant 2

1. Slow Dancer
   
2. It's Over
   
3. Lido Shuffle
   
4. Dinah Flo
   
5. I Got Your Number

Thuis legde ik de plaat meteen op de draaitafel. Tot mijn verbazing was de lp zelf nog in uitstekende staat met weinig ruis en geen tikken. Daarnaast was ook de opname van verbazingwekkend goede kwaliteit.
De bootlegger had duidelijk zijn best gedaan een kwaliteitsproduct af te leveren. Je zou een opmerking kunnen maken over het te veel aan hoge tonen en het te weinig aan lage tonen - vooral hoorbaar bij de drumpartijen, maar voor een moderne hifi installatie is dat geen obstakel. Bovendien is de opname in stereo en dat is voor een bootleg uit de jaren 70 toch opmerkelijk.

Zelfs de afbeelding op de hoes is met gevoel voor kwaliteit gemaakt. Deze vermeldt tevens het label waaronder deze bootleg is uitgebracht: TAKRL. TAKRL was een van de top bootleggers in de jaren 70, afkomstig uit het zuiden van Californië. Het anagram staat voor "The Amazing Kornyfone Record Label" of "The Amazing Korniphone Rebirth Label".

Helaas is er in tegenstelling tot de aandacht voor kwaliteit die TAKRL aan de dag legde voor de hoes en de persing, geen aandacht besteed aan details over de plaats en de datum waarop het concert is opgenomen.
Na wat snuffelen echter blijkt dat deze uitgave, ondanks het aura van illegaliteit dat bootlegs hebben, als enige bootleg is opgenomen in de lijst van concerten op de site van de 'Boz Scaggs Music Community', de officiële 'Boz Scaggs Fan Site'. En daar staat dat de opname gemaakt is op 7 april 1976 in het 'Roxy Theatre' (gelegen in West Hollywood, Los Angeles, Californië). Het concert maakte deel uit van de officiële Silk Degrees Tour.

Hoewel het jammer - en voor sommige verzamelaars wellicht zelfs irritant - is dat deze gegevens op de hoes zelf ontbreken, wordt dit gemis meer dan goed gemaakt door de kwaliteit van de opname. Nu is dit de enige Boz Scaggs bootleg die ik ken, maar afgaande op de kwaliteit van bootlegs van artiesten als Zappa, Yes en Emerson Lake & Palmer uit de jaren 70 kan ik met een gerust hart zeggen dat een goede kwaliteit van bootlegs uit die tijd een zeldzaamheid genoemd mag worden.

Naast de hoge kwaliteit van de bootleg, is het concert zelf ook uitstekend: Scaggs is in grootse vorm, en wordt duidelijk gedreven door de fantastische band. Het orgeltje van Steve Porcaro is sexy en swingend. Het genie van Jeff Porcaro is al duidelijk aanwezig. Het basje van David Paich is spot on. Ook achtergrondzangeressen Becky Lewis en Phyllis St.James zijn erg goed bij stem. Lido Shuffle en Dinah Flo worden in rap tempo afgewerkt, nadat "What Can I Say" al is omgetoverd tot een funky swingend nummer met Zuid-Amerikaanse invloeden. Zelfs de afsluiter "I Got Your Number", toch nooit een van mijn favoriete Scaggs-nummers, wordt een funky nummer met deze band.

De bezetting is als volgt:

• Kevin Calhoun - percussie
  
• Dan Ferguson - guitaar
  
• David Hungate - bas
  
• Steve Leeds - saxofoon
  
• Becky Lewis - achtergrond zang
  
• John Madrid - trompet, flugelhorn
  
• David Paich - toetsenbord
  
• Jeff Porcaro - drum
  
• Steve Porcaro - toetsenbord, synthesizers
  
• Phylis St. James - achtergrond zang

Natuurlijk waren David Paich en Jeff Porcaro (door Scaggs aangekondigd als "the wonderful Jeffrey Porcaro") enige jaren later de 'founding fathers' van de band Toto, waartoe ook David Hungate en Steve Porcaro behoorden, samen met lead gitarist Steve Lukather en zanger Bobby Kimball.
John Madrid en Jeff Porcaro zijn helaas inmiddels overleden.

Van deze bootleg zijn trouwens twee uitgaven in omloop. Een iets eerdere uitgave heeft een geheel andere binnenhoes. Deze zou gedrukt zijn op blauw papier en een collage van Playboy cartoons tonen. De enige tekst die op de binnenhoes zou staan is "only good Boz songs", een opmerking die mijns inziens overbodig is. Van deze uitgave wordt gezegd dat de kwaliteit nog beter en ruislozer was.

Hoe het ook zij: ik ben TAKRL erg dankbaar dat ik 33 jaar na dato nog kan meeswingen met een zeer memorabel concert, al ben ik wel een tikkeltje jaloers dat hij er bij was en ik niet...

Info:

• Web/Audio: Officiële Boz Scaggs website (waarschuwing: er begint meteen muziek te spelen!)
  
• Web: een artikel van Alex Henderson over Jump Street Jive Drive op Allmusic
  
• Web: 'Boz Scaggs Music Community'
  
• Web: Interview uit 1977 met Boz Scaggs naar aanleiding van het album Silk Degrees, bevat interessant commentaar

Info over TAKRL:

• Web: Een informatieve pagina over TAKRL met een aantal van de hoezen
  
• Web: De geschiedenis van het TAKRL bootleg label
  
• Web: Een artikel over 'The Amazing Kornyfone Record Label' op Wikipedia

Lees verder/Read more »

Sabrina Starke goed bij stem op Dunya 2009

Onder een strakblauwe hemel en met fantastisch weer genoot een divers publiek van vele muziekstijlen. De vorige jaren trok het festival gemiddeld rond de 200.000 bezoekers; vorig jaar werden er 220.000 geteld. Door het prachtige weer werd dat aantal dit jaar zonder twijfel overtroffen.

Sabrina Starke tijdens Dunya 2009. Foto: 2009 (c) Mooimuziek

Het park onder de Rotterdamse Euromast was wederom het spiegelbeeld van een multiculturele samenleving op haar best. Fins-Joodse Klezmer muziek (Alamaailman Vasarat), Braziliaanse Big Band muziek (Spok Frevo Orquestra), Cubaanse hiphop en rap (Kumar), Afrikaanse jazz/folk fusion (Mdungu), Rotterdamse Soul en R&B (Sabrina Starke) en nog veel meer muzieksoorten waren er te horen. Door de muziek en door de bezoekers uit de vele culturen die Rotterdam rijk is, maar ook door de vele exotische hapjes en drankjes en stalletjes met kleding, cd's en curiosa was op 31 mei de typische Dunya sfeer weer te proeven.

Sabrina Starke maakt er een feestje van op Dunya 2009. Foto: 2009 (c) Mooimuziek

Voor mij werd de avond afgesloten met Sabrina Starke op het Couleur Locale podium. Het was de eerste keer dat ik onze Rotterdamse trots live zag. In een uur tijd speelde ze met haar uitstekende band een flink aantal nummers van haar debuut cd "Yellow Brick Road", waaronder haar nieuwe single "Foolish". Als een ware show-vrouw stond ze op het podium, sprak ze met het publiek en kreeg ze iedereen aan het dansen, ook de wat stijveren onder ons!

Ze sloot af met een geslaagde cover van de Janis Joplin klassieker "(Find A Little) Piece Of My Heart". Op deze avond werd weer eens bevestigd wat een prachtige en krachtige stem Sabrina Starke heeft. Het was een uitstekend concert en een voorproefje van wat ons op 12 juli aanstaande te wachten staat op het grootste jazz festival van Europa. Spannend!

Heb jij leuke ervaringen of heb je bijzondere dingen gehoord op Dunya 2009? Deel ze hier met de bezoekers van Mooimuziek.

Info:
Web: Ortel Dunya
Homepage: Sabrina Starke
Audio/Video: 'Do For Love' (single)
Video: Videokanaal van Sabrina op Youtube

Lees verder/Read more »

Review: Darien, "If These Walls Could Talk"

Darien starts his debut album "If These Walls Could Talk" with the encouragement to "Smile!". And that's exactly what I've done throughout the entire length of the album. Darien is a newcomer, not just in The Netherlands or in Europe, but also in his home country America. But I can tell he is a stayer as well.

Darien, "If These Walls Could Talk". Year: 2009

I already noted Darien a few months ago. I wrote about the song "Holiday" and mentioned his - then - upcoming album "If These Walls Could Talk" in an article on this blog at the end of last year. I actually wrote that I hoped to add the album to my collection. Well, I'm happy to say that finally I have.

Let me start off with introducing the young man: Darien is an independent singer, songwriter and producer from Mount Vernon, New York.
The press kit tells of Darien's tales that are so rich and soulful you can envision every verse. I found this exceptionally true with the album's title track "If These Walls Could Talk", in which he paints the story of his mostly happy childhood: his mother, his college years, his first kiss and so on.
I was surprised to read of Darien's broad musical influences, mentioning greats like A Tribe Called Quest, Hall and Oates and Donny Hathaway. But I indeed found evidence to that in his music.
And it continues to mention his seductive and soothing melodies and some of the work Darien has done to date.

However, the press kit mentions Darien's voice only briefly. And this is curious, since his voice actually is his greatest asset. Its tone is warm and full of emotion, and its range is - indeed - phenomenal. At times, he reminds me of the young Stevie Wonder. And what is nice is that he does not show it off, but rather uses its abilities like an exceptional instrumentalist uses all possibilities of his instrument.

"If These Walls Could Talk" contains some great, polished, grown-up music. That doesn't mean it is overproduced though. It just sounds great. It is obvious that great care and attention was given to the album's sound and production. From its first tones on it's clear that this album is a product of Darien's love of music and language.

I lost my dad as a little boy
Momma, she had to 2 pairs of shoes to fill
Saved up her money, got her spirit right
Bought us a house up on a hill - New friends new
school, new way of life - Everything we once knew
had changed - But they say whateva don't break ya
Was sent to you to make ya - Stronger in the end
And we were never the same

- from the song "If These Walls Could Talk", music and lyrics by Darien

The song "Composure" kept singing around in my brain, much like a good wine sticks to a glass. It would be my favourite if this album wouldn't hold so many of those. Those background vocals are so smooth they can get you in a soulful mood all by themselves.
I love the horns in "Sail Thru" that give the song its almost eerie intermezzo. I've been missing the horns too much in contemporary music! This is one of those songs that make this album as soulful as it is.
"Love Revolution" also starts off with some great horns. They reminded me of the Dutch/Belgian jazz band Gare du Nord. In this song I guess the influence of the likes of Hall and Oates can be heard very clearly, with its sexy and subtle organ, driving rhythm, great chorus and strong bass line. Again: love the horns! This is a nicely crafted song!
"The Road" is one of the best showcases of Darien's exceptionally strong voice on the album. Wow!
"All Kinds Of Things" has a George-Benson-kinda-sound to it due to the guitar and the simple use of the organ. Its sound is nice and 'full'.
The song "If These Walls Could Talk" starts off with a simple acoustic guitar. It tells the story of Darien's life. This musical autobiography is one of the best songs on the album and certainly deserves to give it its name. You gotta love this song!

At this point though, the best has yet to come. Now, I do love a good blues song, but for someone as young as Darien to perform blues as good as he does takes some real talent. And this song, as far as I am concerned, is all the showcase I need to proof that he has just that. The 21st track on the record, with a total of 16 songs (see the track list below) is a blues song of great quality and soul. I was literally moved listening to "Whole Lotta Love", not just because of its musicality, but also because of the realization that great music is still made by great young musicians. Such a fine song! I almost can't stop hitting the repeat button.

Click here to see the album's track list  

This is the track list on Darien's album "If These Walls Could Talk":

1. Just Can't Wait
   
2. Gone
   
3. Composure
   
4. Where It's At
   
5. Showya
   
6. My Door
   
7. Sail Thru
   
8. Love Revolution
   
9. The Road
   
10. Nowhere
    
11. WSRD 33.3 FM
    
12. Saturday
    
13. All Kinds Of Things
    
14. If These Walls Could Talk
    
15. Seasons
    
16. Track 16 (4 sec)
    
17. Track 17 (5 sec)
    
18. Track 18 (5 sec)
    
19. Track 19 (5 sec)
    
20. Track 20 (4 sec)
    
21. Whole Lotta Love

"If These Walls Could Talk" is not easy to label, but in the end I guess labeling it as 'r&b', 'soul' or 'nu-soul' would be right. What makes it dificult though is the fact that it's jazzy and bluesy as well and on top of that it has some obvious hip hop influences too.

Wouldn't it be great to see Darien at the North Sea Jazz Festival in Rotterdam, The Netherlands one of the coming years. I can definitely picture him there!

All in all, there are no lows on this album and quite a few highs. And that certainly is a big compliment to this young musician, whose love for music and talent for crafting imaginative lyrics offers a great addition to any music collection.

Oh, by the way Darien: I'm sure your father is proud. I would be!

Info:
Audio: listen to samples of all the songs on cdbaby.com
Web: "If These Walls Could Talk" is published by the independent label Righteous Music Records
Audio: I found this audio interview with Darien (50 MB) at Soulinterviews.com
Webshop: buy the album at amazon.com

Lees verder/Read more »

A Wonder Summer's Night: Stevie Wonder in Concert - 14 september 2008

Stevie Wonder in concert, 14 sep. 2008
bron: nu.nl
Foto: Erik Blokland

Ik had iets willen schrijven over de nummers die hij speelde, het vakmanschap van de man, de geweldige band, zijn betekenis in de popmuziek... Maar nadat ik Stevie Wonder gezien heb realiseer ik me dat er eigenlijk geen woorden voor zijn.

Het is allemaal waar: het vakmanschap van de man is fenomenaal, de muziek is prachtig, de veertien-koppige band swingt het dak van elke zaal, inclusief dat van Ahoy en de energie van Wonder, die toch al 58 is, is ongelooflijk.

Maar het is vooral de magie van zijn muziek, de levenskracht van hem zelf, de manier waarop hij een heel persoonlijk verhaal vertelt rond de dood van zijn moeder, de 'innervisions of my mind'. Deze man denkt en kijkt in klanken en in ritmes en emoties en trekt je mee in die wonderlijke wereld vol vibrerende en kleurrijke muziek. Zelfs de wat stoïcijnse man die vóór mij zat op de tribune ("ik vind het wel goed, maar ik dans _niet_ mee") kon op den duur het ritme niet langer weren uit zijn systeem en zat uiteindelijk heel stiekem toch mee te swingen.

Het is prachtig om Wonder te zien zingen: hij gebruikt zijn gehele mond als instrument, op een geheel andere manier dan andere artiesten. Hij vormt zijn lippen en mondholte om de klanken heen en smeedt ze samen tot muziek. Als hij een toonladder zingt, van C tot B en terug en dat in verschillende octaven en vijf minuten lang, dan kan mij dat niet ergeren, in tegenstelling tot de overdreven klank-uitingen van veel nu-soul artiesten.
De klanken die hij met een vocoder maakt zijn ook al even bijzonder en het is een genot om te zien hoe hij 'muziek maakt', in de meest letterlijke zin.

Mindere momenten in het concert waren er niet, of het moet het kortstondige optreden geweest zijn van dochter, "Isn't she lovely", Aïsha. Ze heeft een aardige stem, maar - zoals mijn broer terecht zei - ze zou zonder de steun van haar vader nooit met zo'n fantastische band hebben opgetreden. Ach, het was Wonder gauw vergeven, je gunt een vader zijn moment van trots en het was duidelijk dat Wonder daarvan blaakte.

Bovendien gaf hij het publiek waarvoor het kwam: alle bekende, swingende en lekkere, mooie en gevoelige nummers werden gespeeld. Zelfs het album "Journey Through the Secret Life of Plants", vaak gezien als een van zijn mindere, al heb ik het altijd prachtig gevonden, kwam ruimschoots aan bod. Daarnaast natuurlijk aandacht voor de albums "I was Made to Love Her", "Innervisions", "Songs in the Key of Life", "Talking Book".
En al is Stevie Wonder al lang niet meer 'little', zelfs een nummer als "Signed, Sealed, Delivered" klonk alsof het de dag daarvoor geschreven was. De hele zaal ging uit z'n dak!

Het was heel bijzonder om aanwezig te zijn bij dit feest. Als je nog geen kaartje hebt: koop er _nu_ een, leen er desnoods geld voor! Vanavond treedt hij nog een keer op in Ahoy. Op 28 september treedt hij als laatste in deze tournee op in Parijs. Zorreg, dat je er bij bent!


Erik Blokland maakte een fotoserie van het concert, die te zien is op nu.nl. Bekijk de fotoserie hier.

Lees verder/Read more »

'Rythm and Blues' pionier Jerry Wexler, 10 jan. 1917 - 15 aug. 2008

Jerry Wexler
Foto: Associated Press

Zijn naam is geen 'household name', maar Wexler is degene die in 1949, toen hij als journalist voor het muziekblad Billboard werkte, de term 'Rythm and Blues' gaf aan het genre muziek dat daarvóór in de zwarte muziek lijsten van het blad nog werd aangeduid als 'Race Music'.

In 1953 werd Wexler partner bij Atlantic Records. Daar hielp hij de carrièrres op gang van ondermeer Ray Charles, Wilson Pickett en Aretha Franklin. Hij was betrokken bij de totstandkoming van de hits 'Respect' (Franklin), 'When a Man Loves a Woman' (Percy Sledge) en 'In the Midnight Hour' (Pickett). Er werd over hem gezegd dat Rythm and Blues door zijn aderen stroomde. Solomon Burke zei over hem onder andere "He loved black music, R&B music and rhythm and blues was his foundation."

Wexler ontdekte Stax Records, waardoor de artiesten van Stax de ranken van Atlantic versterkten. De voor Atlantic nieuwe en verfrissende manier van platen opnemen en produceren die bij Stax gewoon was werd door hem geïntroduceerd bij Atlantic artiesten als Wilson Pickett en Sam & Dave.
Dit bleek weer artiesten aan te trekken uit geheel andere muziekstromingen, die zich graag wilden associëren met het label van hun Soul en R&B helden. Zo contracteerde hij ondermeer Duane Allman, Led Zepelin (op een voorstel van Dusty Springfield), Cream, Yes en Emerson Lake and Palmer.

Nadat hij in 1975 Atlantic verliet was hij als freelance producent betrokken bij de producties van artiesten als Dr. John, Dire Straits, Bob Dylan, Allen Toussaint, Santana, Linda Ronstadt, George Michael en nog veel meer.

Door de mensen die hem gekend hebben zal hij herinnerd worden als een van die platenbonzen die de platenmaatschappij leiding gaven, maar daarnaast ook de muziek produceerden én in de studio rondliepen om contact te hebben met de artiesten.

Dit laatste leidde in 1966 tot een van zijn grootste triomfen: het contracteren van Aretha Franklin. Franklin hield zich op dat moment bezig met cabaret. Wexler herkende echter haar unieke talent. Hij spoorde haar aan zelf achter de piano plaats te nemen en weer te zingen zoals ze dat gedaan had in de traditie van de zwarte kerkmuziek. Zo introduceerde hij de muziek van 'zwart Amerika' aan de rest van Amerika. De schok die dit teweeg bracht veranderde de Amerikaanse muziek cultuur. Sterker nog, artiesten als Mariah Carey en Whitney Houston, die zonder de ster van Franklin zelf niet zo fel gestraald hadden, danken hun bestaansrecht aan Wexlers talent bij artiesten het beste uit zichzelf naar boven te halen.

In 1987 werd Wexler toegelaten tot de Rock and Roll Hall of Fame. Bij die gelegenheid werd over hem gezegd: "Wexler's efforts at Atlantic helped bring black music to the masses, and in so doing built a significant and lasting bridge between the races". Hij was een van de eerste niet-artiesten die deze eer te beurt viel.

Zijn autobiografie Rhythm and the Blues is een standaard werk voor elke muziekliefhebber die geïnteresseerd is in de geschiedenis van Amerikaanse muziek.

Jerry Wexler overleed vrijdag 15 augustus in een verzorgingstehuis in Sarasota, Florida op 91-jarige leeftijd.

Klik hier voor zijn eigen pagina in de Rock and Roll Hall of Fame.
Zie hier voor een lijst van artiesten waar Wexler mee heeft samengewerkt

Lees verder/Read more »

Aan de kant voor Eli "Paperboy" Reed & the True Loves!

Roll With You

Ik ben niet verslaafd aan kopen, maar af en toe moet ik een bepaalde CD gewoon hebben. Afgelopen weekend deed ik een impuls aankoop bij Plato in het centrum van Rotterdam. Die ochtend had ik op een lokale Rotterdamse zender net de laatste tien seconden meegekregen van een van de nummers op de nieuwe CD 'Roll With You' van Eli "Paperboy" Reed & the True Loves. Die tien seconden waren genoeg om later die dag de 'no risk' CD bij Plato mee te nemen.
Niet één seconde heb ik spijt gehad van mijn aankoop. Reed is een moderne soul en R&B artiest met funk invloeden. Hij weet de sfeer op te roepen van de stevige R&B van Otis Redding en Sam Cooke, met een geheel eigen stijl inclusief blazers en heerlijke orgeltjes.

"Hij komt uit Boston, en klinkt alsof hij veertig jaar geleden zijn platen opnam voor maatschappijen als Motown, en Stax. Maar net als de Duffy's en Adèle's van deze wereld was ook Eli toen nog helemaal niet geboren: hij is pas 24."
Frits Spits over Eli "Paperboy" Reed

Behalve aan Redding en Cooke, doet zijn krachtige stem ook denken aan Screamin' Jay Hawkins. En aan James Brown. Ach, hij heeft gewoon een uniek stemgeluid, en wel een waarmee hij schreeuwt en huilt en zingt en gromt. Indien iemand ooit een R&B opera zou schrijven, laat hem dan Eli "Paperboy" Reed de hoofdrol zingen! Reed zingt met passie, met explosies van kracht, met uithalen; zijn stem heeft een enorme soupplesse. Je moet het gewoon horen! Hij is hoorbaar verliefd op muziek. En of hij nu zingt in een kerk in Chicago, in een studio voor CD-opnamen of op een poppodium ergens in Europa, zijn explosie van Rythm & Blues boeit tot en met de laatste seconde.
Op 16 juli gaat hij dat bewijzen met een optreden in Paradiso. Helaas valt 16 juli op een woensdag en dan is hij ook nog eens geprogrammeerd om 22:00u. Minpuntje voor Paradiso! Zo iemand hoort om een uur of negen á tien in het weekeinde geprogrammeerd te worden.

Eli "Paperboy" Reed heeft een eigen ruimte op MySpace. Daar kun je ook - gratis en voor niks! - vijf nummers van de nieuwe CD beluisteren.

Voor wie nog meer over hem wil weten: op allmusic kun je een biografie van hem lezen.

Lees verder/Read more »