Jazeker, het is waar: Sharon Jones gaat ons blij maken met een concert op 15 april. Rond dezelfde tijd zal haar nieuwe album uitkomen, dus grote kans dat ze daar een en ander van laat horen. Eerdere optredens van Jones en haar Dap Kings werden het muziekwalhalla in geprezen, dus ik verheug me.
Je leest het goed: ik heb kaartjes, al begint de voorverkoop officieel pas op de twintigste van deze maand. Gewoon via ticketshop.nl. Mocht iemand het leuk vinden met me mee te gaan van Rotterdam naar Amsterdam vice versa: ik heb twee kaartjes en nog geen reis- en concertgezel.
Een uitgebreid verslag volgt op 16 of 17 april.
Binnenkort op Mooimuziek
» De Hemelse X Factor van Rebecca Ferguson
gepubliceerd op dinsdag 16 februari 2010
Schrijf in je agenda: 15 april, Sharon Jones in Paradiso
gepubliceerd op dinsdag 9 februari 2010
Muziek in Beeld: muziekprogramma's op televisie
An Evening with... Jools, Spectacle: Elvis Costello with..., 2 Meter Sessies, VPRO's Vrije Geluiden en NPS Podium. Het is zomaar een greep uit de tv programma's die ons overladen met muziek.
Wat deze programma's echter anders maakt dan Toppop ('Yeah!'), Vrienden van Amstel, MTV (doen die überhaupt nog muziek?) en TMF is dat ze artiesten nu eens niet presenteren als dansende en rijmzingende kunstenmakers voor MTV- en TMF-jeugd, voorgekookt, voorgekauwd en voorverpakt. Nee, deze programma's presenteren de artiesten als mensen van vlees en bloed, die de kans krijgen zelf te vertellen over hun muziek, hun muzikale invloeden en hun muzikale vrienden.
Spectacle: Elvis Costello with...
Het is jammer dat Het Gesprek bij veel mensen geassocieerd wordt met saai lullen over saaie onderwerpen. Niets staat verder van de waarheid.
Afgelopen weken werden we getrakteerd op de herhaling (een zacht 'hoera!' voor herhalingen) van een gesprek van Elvis Costello met Sir Elton John. Wat de show zo geweldig maakt, zijn de inkijkjes die Sir Elton ons geeft in zijn muzikale puberteit.
Hij illustreert dat veelvuldig met geraffineerde loopjes op de piano en korte knappe imitaties van artiesten als Ray Charles en Billy Stewart. Hij haalt herinneringen op: aan de tijd dat hij Martha Reeves en haar Vandellas van het vliegtuig ophaalde en zag hoe zij zelf hun hotel moesten betalen, aan de keer dat hij in complete euphorie zijn moeder belde om haar te vertellen dat Frank Sinatra tijdens een van zijn Las Vegas-shows het nummer "Sorry Seems To Be The Hardest Word" gezongen had, aan de dag dat hij met een toen al heel fragiele Ray Charles had gejamd. Het plezier straalt daarbij van zijn gezicht!
Het is dit soort ontboezemingen dat de show waardevol maakt en het is tevens waarin Elvis Costello zich een meester toont. Zo weet hij zelfs Elton John, die toch al honderden keren is geïnterviewd, nog aardige uitspraken te ontfutselen: over de kwaliteit van LP hoezen, over de tempowisselingen in de muziek van Laura Nyro, over de naamsverandering van Reginald Kenneth Dwight in Elton John.
In het eerste seizoen ontving Costello onder meer: Bill Clinton, Lou Reed, Tony Bennett, Smokey Robinson, Diana Krall, Herbie Hancock en John Mellencamp. In het tweede seizoen sprak hij met Bruce Springsteen, Ray LaMontagne, Lyle Lovett, Bono en The Edge (U2), om er een paar te noemen. Het is echt de moeite waard; kijken dus!
Live from Abbey Road
2 Meter Sessies
Jan Douwe Kroeske is gelukkig ook van de partij. "Voor Het Gesprek presenteert hij 2 Meter Sessies In Gesprek, waarin muzikale gasten samen met hem hun favoriete optredens uit het 2 Meter Sessies-archief bekijken." staat op de site te lezen.Ook dit programma is al vaak geprezen en ik hoop dat Jan Douwe het nog heel lang volhoudt.
De Artiestenfoyer
In het programma "De Artiestenfoyer" "ontvangt Frenk van der Linden grote namen uit de klassieke muziekwereld. Tijdens een intiem gesprek probeert Frenk te begrijpen wat muziek voor zijn gast betekent." En ja, het begint wat eentonig te worden: ook dit programma kun je bekijken op Het Gesprek.Vrije Geluiden
Goed, genoeg reclame gemaakt voor Het Gesprek. Gelukkig heeft ook de VPRO het behoud en de verspreiding van ons cultuurgoed hoog in het vaandel staan: zondagochtend kan iedereen kijken en luisteren naar VPRO's "Vrije Geluiden". Zo zag ik onder meer VoiceMail ('a capella never dies'), Rudolf Koelman & Antoine Oomen met het prachtige werk "Cantabile Opus 17" van Niccolo Paganini en het Jazz Orchestra of the Concertgebouw. De interviews zijn leuk en muzikanten blijven gelukkig mensen die graag over hun passie verhalen!Later... with Jools Holland
En ja, wie kent "Later... with Jools Holland" niet? Verplichte kost voor elke muziekliefhebber! Het is onvoorstelbaar hoe deze man het elke keer weer voor elkaar krijgt zoveel grootheden tegelijkertijd in zijn studio bij elkaar te krijgen. In de laatste uitzending die in Nederland te zien was (seizoen 9) stonden naast elkaar op het podium:- Alice in Chains
- Joss Stone met het nummer "Parallel Lines"
- Black Joe Lewis & the Honey Bears
- Steve Martin & The Steep Canyon Rangers met "Jubilation Day" (een verrassend optreden met Steve Martin op de banjo)
- Delphic
- Martha Wainwright met "l'Accordéoniste", een nummer van haar prachtige nieuwe cd "Sans Fusils, Ni Souliers, Á Paris" (Jools omschreef haar optreden als "complete abandon")
- Rickie Lee Jones met het mooie nummer "The Moon is Made of Gold" (geschreven door haar vader Richard); ook mevrouw Jones is oud geworden, maar haar stem klinkt nog even jong als anders
Top 2000 A GoGo
Deze mag in het rijtje niet ontbreken. "Top 2000 Á GoGo" (uitgezonden door de NPS) wordt dan weliswaar slechts een paar dagen per jaar uitgezonden (afgelopen jaar was dat van vrijdag 26 tot en met woensdag 31 december), maar is wat mij betreft toch een van de hoogtepunten, al is het alleen maar om de prachtige verhalen van Leo Blokhuis. Hij weet niet alleen veel, maar kan ook prachtig over zijn onderwerpen vertellen, weet verrassende verbanden te leggen en blijft daarbij enthousiast als een kind in een snoepjeswinkelNPS Podium
Tot slot NPS Podium. Dit programma wordt elke zondag utigezonden op Nederland 2 om 1 uur in de middag en herhaald op de daaropvolgende maandagavond om kwart voor elf. Het wordt gepresenteerd door Diewertje Blok, wat natuurlijk een van de charmes van het programma is. Het toont reportages, interviews en optredens van componisten, dirigenten en uitvoerenden uit de (klassieke) muziekwereld en de wereld van de dans.Acht mooie muziekprogramma's op televisie... En nu nooit meer klagen dat er niet genoeg aandacht wordt besteed aan serieuze muziek. Uit met Twitter en aan met die tv: genieten zul je!
Info:
- De website van "Spectacle: Elvis Costello with ...", waar je delen van shows kunt terugzien,
- Op de site van Het Gesprek kun je je abonneren op alerts per e-mail om op de hoogte gehouden te worden van nieuws over "Live from Abbey Road",
- De pagina van 2 Meter Sessies op de site van Het Gesprek,
- De pagina van De Artiestenfoyer op de site van Het Gesprek,
- Website van VPRO's "Vrije Geluiden",
- "Later... with Jools Holland" op de website van de BBC,
- Een mooi overzicht van de "Top 2000 A GoGo" van 2009 op de radio2 site,
- De website van NPS Podium.
gepubliceerd op dinsdag 25 augustus 2009
Putumayo viert nieuwe release met een Braziliaans feestje in Rotterdam
Op vrijdag 11 september geeft de Braziliaanse nachtegaal Ceumar een concert in de World Music and Dance Center in Rotterdam ter gelegenheid van de nieuwste release van Putumayo: Brazilian Café (verkrijgbaar vanaf 28 juli). Haar prachtige akoestiche nummer "Feliz e Triste" is een van de tracks op deze CD.
Dus, zet in je agenda:
concert: Ceumar feat. Mike del Ferro Trio
datum: vrijdag 11 september 2009
aanvang concert: 20.30 uur (deur open 20.00)
afterparty: 22.00 uur met DJ Joãozinho (radio Pulsa Brasil)
toegangsprijs: € 12 (Rotterdampas € 10)
lokatie: World Music & Dance Centre
adres: Pieter de Hoochweg 125, 3024 BG Rotterdam
telefoon: 010-2444 500
Zie de site van het WMDC voor een routebeschrijving.
Info:
- Web: WMDC - Latin Spring: Putumayo Presents Brazilian Café featuring Ceumar
- Web/Audio: e-card van de CD Brazilian Café (waarschuwing: er begint meteen muziek te spelen!)
- Web: de site van Ceumar
gepubliceerd op zaterdag 22 augustus 2009
Boz Scaggs, "Jump Street Jive Drive"
In 1976 bracht Boz Scaggs zijn album "Silk Degrees" uit. Het zou zijn tot dan toe grootste succes worden en wordt door velen nog steeds gezien als het hoogtepunt van zijn carrière. De combinatie van laid-back stijl, poppy R&B en rustige Soul brachten hem zijn welverdiende bekendheid bij het grote publiek. Het zijn zelfs zijn handelsmerken geworden. Bovendien stond hij met dit album aan de wieg, nee, aan de conceptie van dat andere wereldberoemde fenomeen: Toto.
In de muziekwereld wordt bootleg met name gebruikt voor niet-officiele opnamen die, meestal tegen de wil van artiest of platenfirma, op de markt verschijnen. Vaak gaat het dan om illegale concertopnamen.' moest gaan van een concert dat in of vlak na 1976 moest zijn gegeven. Voor 10 euro nam ik 'm mee.
De setlist van "Jump Street Jive Drive" ziet er als volgt uit:
Kant 1
- Lowdown
- You Make It So hard (To Say No)
- What Can I Say
- Might Have To Cry
- Jump Street
- Slow Dancer
- It's Over
- Lido Shuffle
- Dinah Flo
- I Got Your Number
Thuis legde ik de plaat meteen op de draaitafel. Tot mijn verbazing was de lp zelf nog in uitstekende staat met weinig ruis en geen tikken. Daarnaast was ook de opname van verbazingwekkend goede kwaliteit.
De bootlegger had duidelijk zijn best gedaan een kwaliteitsproduct af te leveren. Je zou een opmerking kunnen maken over het te veel aan hoge tonen en het te weinig aan lage tonen - vooral hoorbaar bij de drumpartijen, maar voor een moderne hifi installatie is dat geen obstakel. Bovendien is de opname in stereo en dat is voor een bootleg uit de jaren 70 toch opmerkelijk.
Zelfs de afbeelding op de hoes is met gevoel voor kwaliteit gemaakt. Deze vermeldt tevens het label waaronder deze bootleg is uitgebracht: TAKRL. TAKRL was een van de top bootleggers in de jaren 70, afkomstig uit het zuiden van Californië. Het anagram staat voor "The Amazing Kornyfone Record Label" of "The Amazing Korniphone Rebirth Label".
Helaas is er in tegenstelling tot de aandacht voor kwaliteit die TAKRL aan de dag legde voor de hoes en de persing, geen aandacht besteed aan details over de plaats en de datum waarop het concert is opgenomen.
Na wat snuffelen echter blijkt dat deze uitgave, ondanks het aura van illegaliteit dat bootlegs hebben, als enige bootleg is opgenomen in de lijst van concerten op de site van de 'Boz Scaggs Music Community', de officiële 'Boz Scaggs Fan Site'. En daar staat dat de opname gemaakt is op 7 april 1976 in het 'Roxy Theatre' (gelegen in West Hollywood, Los Angeles, Californië). Het concert maakte deel uit van de officiële Silk Degrees Tour.
Hoewel het jammer - en voor sommige verzamelaars wellicht zelfs irritant - is dat deze gegevens op de hoes zelf ontbreken, wordt dit gemis meer dan goed gemaakt door de kwaliteit van de opname. Nu is dit de enige Boz Scaggs bootleg die ik ken, maar afgaande op de kwaliteit van bootlegs van artiesten als Zappa, Yes en Emerson Lake & Palmer uit de jaren 70 kan ik met een gerust hart zeggen dat een goede kwaliteit van bootlegs uit die tijd een zeldzaamheid genoemd mag worden.
Naast de hoge kwaliteit van de bootleg, is het concert zelf ook uitstekend: Scaggs is in grootse vorm, en wordt duidelijk gedreven door de fantastische band. Het orgeltje van Steve Porcaro is sexy en swingend. Het genie van Jeff Porcaro is al duidelijk aanwezig. Het basje van David Paich is spot on. Ook achtergrondzangeressen Becky Lewis en Phyllis St.James zijn erg goed bij stem. Lido Shuffle en Dinah Flo worden in rap tempo afgewerkt, nadat "What Can I Say" al is omgetoverd tot een funky swingend nummer met Zuid-Amerikaanse invloeden. Zelfs de afsluiter "I Got Your Number", toch nooit een van mijn favoriete Scaggs-nummers, wordt een funky nummer met deze band.
De bezetting is als volgt:
- Kevin Calhoun - percussie
- Dan Ferguson - guitaar
- David Hungate - bas
- Steve Leeds - saxofoon
- Becky Lewis - achtergrond zang
- John Madrid - trompet, flugelhorn
- David Paich - toetsenbord
- Jeff Porcaro - drum
- Steve Porcaro - toetsenbord, synthesizers
- Phylis St. James - achtergrond zang
John Madrid en Jeff Porcaro zijn helaas inmiddels overleden.
Van deze bootleg zijn trouwens twee uitgaven in omloop. Een iets eerdere uitgave heeft een geheel andere binnenhoes. Deze zou gedrukt zijn op blauw papier en een collage van Playboy cartoons tonen. De enige tekst die op de binnenhoes zou staan is "only good Boz songs", een opmerking die mijns inziens overbodig is. Van deze uitgave wordt gezegd dat de kwaliteit nog beter en ruislozer was.
Hoe het ook zij: ik ben TAKRL erg dankbaar dat ik 33 jaar na dato nog kan meeswingen met een zeer memorabel concert, al ben ik wel een tikkeltje jaloers dat hij er bij was en ik niet...
Info:
- Web/Audio: Officiële Boz Scaggs website (waarschuwing: er begint meteen muziek te spelen!)
- Web: een artikel van Alex Henderson over Jump Street Jive Drive op Allmusic
- Web: 'Boz Scaggs Music Community'
- Web: Interview uit 1977 met Boz Scaggs naar aanleiding van het album Silk Degrees, bevat interessant commentaar
gepubliceerd op woensdag 6 mei 2009
Programma North Sea Jazz 2009: prikkelend, verrassend en erg muzikaal
Het programma van North Sea Jazz 2009 is vandaag bekend gemaakt. De voorspelling die ik enkele dagen geleden gedaan had is daarmee uitgekomen: Sabrina Starke staat op het North Sea Jazz 2009.
Hierbij een kort overzicht van de artiesten die dit jaar op North Sea Jazz zullen optreden.
Adele • BB King • Burt Bacharach • Seal • Duffy • Jamie Cullum • Erykah Badu • George Benson • SMV featuring Clarke, Miller & Wooten • James Taylor • Roy Hargrove • Esperanza Spalding • Amos Lee • Raphael Saadiq • Raul Midón • Wynton Marsalis • Hank Jones • Chris Potter • Wouter Hamel • Robin Thicke • Steve Winwood • Toots Thielemans • McCoy Tyner • Allen Toussaint • Hiromi & Akiko Yano • Cecil Taylor • Randy Crawford & Joe Sample Trio • “Sing the Truth” featuring Diane Reeves, Lizz Wright & Simone • Eric Vloeimans • John Scofield Piety Street Band • George Duke & Rachelle Ferell • Chuco Valdes • Candy Dulfer • Q-Tip • Melody Gardot • David Sanborn • Lee Konitz & Brad Meldau & Charlie Haden & Jorge Rossy • Kyteman’s Hiphop Orkest • Paquito D’Rivera • Eli 'Paperboy' Reed • James Hunter • Bart Lust Quintet • Lee Ritenour • Greetje Kauffeld • Jazzanova • Herbie Hancock • Sabrina Starke
Nu nog een sponsor voor kaartjes en Mooimuziek doet uitgebreid verslag...
Info:
Web: kijk op northseajazz.com voor het complete overzicht
gepubliceerd op woensdag 22 april 2009
Adele at North Sea Jazz Festival 2009
Adele op North Sea Jazz Festival 2009
Deze week maakte de organisatie van North Sea Jazz 2009 bekend dat ook Adele op zal treden op het bekende festival.
De jonge, zeer getalenteerde Engelse zangeres Adele won dit jaar maar liefst twee Grammy’s. Haar debuutalbum "19" werd in 2008 platina en stond maar liefst vijf weken op nummer 1 in de Album Top 100. De afgelopen anderhalf jaar bestormde ze de hitlijsten met haar singles "Hometown Glory", "Chasing Pavements" en meest recentelijk de Bob Dylan cover "Make You Feel My Love". De 21-jarige zangeres heeft in haar prille carrière reeds gewerkt met beroemde producenten als Jim Abiss, Eg White en Mark Ronson.
De Britse zangeres Duffy zal ook optreden op het NSJ 2009.
The young and very talented English singer Adele won no less than two Grammy's this year. In 2008 her debut album "19" turned into platinum and topped the Album Top 100 for no less than five weeks. The past year and a half she stormed the charts with her singles "Hometown Glory", "Chasing Pavements" en most recently with the Bob Dylan cover "Make You Feel My Love". In her young career the 21-year-old singer already colaborated with famous producers such as Jim Abiss, Eg White and Mark Ronson.
British singer Duffy will also perform at the NSJ 2009.
Info:
gepubliceerd op vrijdag 17 april 2009
Kaarten North Sea Jazz 2009 te koop vanaf 9 mei
Dit jaar zal de beroemde gitarist en zanger George Benson tijdens een bijzonder concert een eerbetoon brengen aan Nat King Cole, de legendarische jazz-zanger, pianist en songwriter die in 1965 overleed. Naast Benson zullen ondermeer de volgende artiesten optreden: Burt Bacharach, John Scofield, het Anthony Braxton Diamond Curtain Wall Trio, McCoy Tyner feat. Bill Frisell, Duffy, Herbie Hancock & Lang Lang, James Taylor en Jamie Cullum. Heel bijzonder is natuurlijk dat BB King zal optreden. De 83-jarige bluesgitarist is zo'n grote legende; die mag je natuurlijk gewoon niet missen!
En ook Gino Vanelli, de Canadese jazz-rock zanger en multi-instrumentalist die al weer een tijd woonachtig is in Nederland, is weer van de partij. Hij laat dit weten via zijn blog op northseajazz.com.
Mooimuziek durft hier trouwens nog wel een gokje te wagen met de voorspelling dat Sabrina Starke dit jaar ook op North Sea Jazz staat. Vorig jaar was ze al te horen in North Sea Jazz Around Town. Als Rotterdamse is ze er dit jaar natuurlijk gewoon bij. Ik sta vooraan! Ik hoop wel dat ze haar dan niet op dezelfde dag en tijd als Duffy programmeren, of BB King of Burt Bacharach of Gino Vanelli of.... Zucht, zoveel mooie muziek, zoveel keuzes!
George Benson opent North Sea Jazz 2009 tijdens het Grolsch North Sea Jazz Gala op 8 juli om half acht 's avonds, waarvoor apart kaarten aangeschaft moeten worden. Het North Sea Jazz Festival zal dit jaar worden gehouden op 10, 11 en 12 juli, natuurlijk in het Ahoy complex in Rotterdam.
Info:
- De website van North Sea Jazz
gepubliceerd op donderdag 16 april 2009
Sabrina Starke treedt op tijdens Dunya Festival 2009
Het festival staat dit jaar voor een groot deel in het teken van Brazilië. Artiesten en bands die al zijn aangekondigd zijn: Pedro Luis e a Parede, SpokFrevo Orquestra (een 18-koppige bigband), Hamilton de Holanda en Marcos Suzano. En natuurlijk kun je daarnaast ook dit jaar weer genieten van de lekkerste hapjes, de relaxte sfeer, het publiek, de vele fleurige en geurige standjes en het heerlijke weer (fingers crossed).
Dunya vindt plaats in het Park bij de Euromast in Rotterdam en duurt van 1 uur 's middags tot 10 uur 's avonds. De toegang is geheel en al gratis (ja, je leest het goed: al deze muzikanten geheel voor noppes!).
Info:
- de website van het Ortel Dunya Festival
gepubliceerd op dinsdag 10 maart 2009
Burt Bacharach op North Sea Jazz 2009
Duffy, Herbie Hancock & Lang Lang, B.B. King, James Taylor, Jamie Cullum, John Scofield, het Anthony Braxton Diamond Curtain Wall Trio en McCoy Tyner feat. Bill Frisell behoren tot de acts die zijn aangetrokken voor het North Sea Jazz festival 2009.
En vandaag werd bekend dat ook Burt Bacharach zal optreden tijdens de 34ste editie van het festival.
Het mag gerust wereldnieuws genoemd worden dat de nestor van de easy listening een concert geeft op een van de grootste muziek evenementen ter wereld. Het zal bovendien zijn eerste concert in Nederland zijn. Burt Bacharach tijdens een BBC concert in 2008
Zijn muziek werd verder vertolkt door onder meer The Beatles (het nummer "Baby It's You" werd opgenomen op 11 feb. 1963 voor het album "Please Please Me". Naderhand verscheen het nog op het album "Introducing... The Beatles"), Aretha Franklin, Isaac Hayes ("Walk On By" op het album "Hot Buttered Soul") en Trijntje Oosterhuis.
Bacharach wordt dit jaar 81.
info:
Website van North Sea Jazz
Burt Bacharach online
zie ook "Burt Bacharach in Nicaragua"
gepubliceerd op woensdag 11 februari 2009
Marvin Gaye, "What's Going On / What's Happening Brother"
De film "Save The Children" kwam uit in 1973. In de film zijn veel muzikale grootheden op te zien, zoals Sammy Davis Jr., Isaac Hayes, Curtis Mayfield, The Temptations (niet allemaal) en de Jackson 5.
Blijft zalig allemaal.
Twee keer dan maar:
http://www.youtube.com/watch?v=Y9KC7uhMY9s (het "Save The Children" concert) en
http://www.youtube.com/watch?v=d9KmXxAGklM (uitstekende cover van Paul Weller)
Met dank aan mijn brother, 'for being my brother'!
Meer info op marvingayepage.net
gepubliceerd op zaterdag 25 oktober 2008
Concertnieuws: Chuck Berry, Jerry Lee Lewis en Jackson Browne
Gaat dat zien, gaat dat zien:
Zowel Berry als Lewis mogen worden gezien als grondleggers voor de Rock'N'Roll zoals we die nu kennen. Lewis heeft nog opgetreden met Elvis Presley (het verhaal gaat dat hij hem zelfs - maar dan voor de gein - met de dood heeft bedreigd). Op 28 oktober aanstaande speelt hij op het London Rock 'n' Roll Festival. Dat optreden is het eerste van zijn Europese 'Great Balls Of Fire' tournee.
Chuck Berry was de allereerste rocker die is toegelaten tot de Rock and Roll Hall of Fame in 1985. Op 15 maart jongstleden trad Berry nog op in de 100 Club in Londen.
Gezien hun leeftijd zal dit een van de laatste keren zijn dat je ze samen kunt zien optreden, al lijkt het er op dat de Rock'n'Roll beide heren net zo jong houdt als Mick Jagger en consorten.
Toch wordt van Lewis gezegd dat dit zijn laatste Europese tournee zal zijn. Met andere woorden: zorreg, dat je er bij bent...!! Ik heb mijn toegangsbewijs al in huis. Klik hier om er ook een te bemachtigen.
Ruim vijf maanden daarna geeft Jackson Browne een concert in dezelfde zaal, en wel op 28 april 2009. Browne is onderhand ook al weer 60 jaar. Hij is met name bekend geworden van de bescheiden, maar prachtige hit 'Running on Empty'. Zijn Albums "Looking East" en "Hold Out" behoren onderhand tot de klassiekers in de popmuziek.
gepubliceerd op maandag 15 september 2008
A Wonder Summer's Night: Stevie Wonder in Concert - 14 september 2008
Het is allemaal waar: het vakmanschap van de man is fenomenaal, de muziek is prachtig, de veertien-koppige band swingt het dak van elke zaal, inclusief dat van Ahoy en de energie van Wonder, die toch al 58 is, is ongelooflijk.
Maar het is vooral de magie van zijn muziek, de levenskracht van hem zelf, de manier waarop hij een heel persoonlijk verhaal vertelt rond de dood van zijn moeder, de 'innervisions of my mind'. Deze man denkt en kijkt in klanken en in ritmes en emoties en trekt je mee in die wonderlijke wereld vol vibrerende en kleurrijke muziek. Zelfs de wat stoïcijnse man die vóór mij zat op de tribune ("ik vind het wel goed, maar ik dans _niet_ mee") kon op den duur het ritme niet langer weren uit zijn systeem en zat uiteindelijk heel stiekem toch mee te swingen.
Het is prachtig om Wonder te zien zingen: hij gebruikt zijn gehele mond als instrument, op een geheel andere manier dan andere artiesten. Hij vormt zijn lippen en mondholte om de klanken heen en smeedt ze samen tot muziek. Als hij een toonladder zingt, van C tot B en terug en dat in verschillende octaven en vijf minuten lang, dan kan mij dat niet ergeren, in tegenstelling tot de overdreven klank-uitingen van veel nu-soul artiesten.
De klanken die hij met een vocoder maakt zijn ook al even bijzonder en het is een genot om te zien hoe hij 'muziek maakt', in de meest letterlijke zin.
Mindere momenten in het concert waren er niet, of het moet het kortstondige optreden geweest zijn van dochter, "Isn't she lovely", Aïsha. Ze heeft een aardige stem, maar - zoals mijn broer terecht zei - ze zou zonder de steun van haar vader nooit met zo'n fantastische band hebben opgetreden. Ach, het was Wonder gauw vergeven, je gunt een vader zijn moment van trots en het was duidelijk dat Wonder daarvan blaakte.
Bovendien gaf hij het publiek waarvoor het kwam: alle bekende, swingende en lekkere, mooie en gevoelige nummers werden gespeeld. Zelfs het album "Journey Through the Secret Life of Plants", vaak gezien als een van zijn mindere, al heb ik het altijd prachtig gevonden, kwam ruimschoots aan bod. Daarnaast natuurlijk aandacht voor de albums "I was Made to Love Her", "Innervisions", "Songs in the Key of Life", "Talking Book".
En al is Stevie Wonder al lang niet meer 'little', zelfs een nummer als "Signed, Sealed, Delivered" klonk alsof het de dag daarvoor geschreven was. De hele zaal ging uit z'n dak!
Het was heel bijzonder om aanwezig te zijn bij dit feest. Als je nog geen kaartje hebt: koop er _nu_ een, leen er desnoods geld voor! Vanavond treedt hij nog een keer op in Ahoy. Op 28 september treedt hij als laatste in deze tournee op in Parijs. Zorreg, dat je er bij bent!
Erik Blokland maakte een fotoserie van het concert, die te zien is op nu.nl. Bekijk de fotoserie hier.
gepubliceerd op dinsdag 9 september 2008
De cello van Jacqueline du Pré
Toen ze net 15 jaar oud was (het was 1960), werd ze uitverkoren deel te nemen aan een masterclass van Pablo Casals. Als zeventienjarige speelde ze twee jaar later, tijdens haar officiële concert debuut, het meesterlijke en melancholische cello concert (Cello Concert in E mineur, Opus 85, zie hieronder) van de Britse componist Sir Edward Elgar, samen met het BBC Symphony Orchestra. Drie jaar daarna nam ze het concert op voor het platenlabel EMI met het London Symphony Orchestra onder leiding van dirigent John Barbirolli.
Als de Youtube video hieronder je ook maar enigszins naar adem doet snakken moet je dit album kopen zonder er bij na te denken: het is nog altijd een magistrale vertolking van dit concert en het mag dan ook in geen platenkast ontbreken.
Een jaar na deze briljante opname, in 1966, ontmoette ze pianist Daniël Barenboim, met wie ze een jaar later trouwde. Voor het huwelijk bekeerde ze zich tot het jodendom. In 1967 debuteerde Barenboim als dirigent van het Philharmonic Orchestra in London en vanaf die tijd dirigeerde hij ook zijn vrouw regelmatig.
In het begin van de jaren '70 leed Jacqueline aan een depressie en hoewel al in 1971 duidelijk werd dat er iets mis was, en Du Pré al regelmatig klaagde over verlies van gevoel in haar vingers, werd pas in 1973 de diagnose multiple sclerose gesteld.
Ze trad voor het laatst op in New York in 1973 met een set van vier optredens. Het laatste optreden moest ze afzeggen. Tegen die tijd was ze alle gevoel in haar vingers verloren en moest ze haar vingers met haar ogen blijven volgen om te kunnen spelen.
Dat is het brute einde van wat begon als een sprookje: du Pré overleed op 19 oktober 1987 op 42-jarige leeftijd.
Wat ze naliet is een schat aan de prachtigste interpretaties met een reusachtige muzikaliteit en vertolkt op haar geheel eigen wijze die zondermeer heeft bijgedragen aan haar bekendheid. Nu heeft het beeld van een vrouw met een cello tussen haar dijen geklemd voor veel mannen toch al de nodige sex-appeal; du Pré echter bespeelt haar instrument alsof het haar geliefde is. De grote passie waarmee ze het instrument omklemt, de uitdrukkingen op haar gezicht, de wild zwaaiende armen. Het is een genot om naar te kijken!
Ik krijg vooral kippenvel als ik luister en kijk naar haar interpretatie van het cello concert in E mineur, Opus 85 van Sir Edward Elgar, dat ik hiervoor al noemde en waarvan onderaan dit artikel een Youtube filmpje te vinden is.
Nu ben ik geen groot kenner van klassieke muziek, maar deze uitvoering is gewoon zó prachtig, zó ontroerend dat iedereen haar moet horen, of je nu luistert naar Britney Spears, meegromt met Nirvana, danst met Michael Jackson, headbangt met Metallica of meezingt met Maroon 5!
Ik zal niet zeggen dat het bij je opvoeding hoort, maar als je verwacht door muziek geraakt te worden, de tijd te vergeten, je ziel te voelen, weggevoerd te worden van deze wereld, dan moet je hier toch echt naar luisteren. Dit is het sprookje van Jacqueline du Pré in één muziekstuk. Alsof Elgar het schreef voor haar alleen.
Hoe droevig haar leven ook eindigde, ze blijft de rest van de wereld in vervoering brengen. Wat heerlijk dat we de techniek hebben om geluid en beeld vast te leggen!
Filmpje...
Boven: Jacqueline du Pré en dirigent Daniël Barenboim - Cello Concert in E mineur, Opus 85, 1st Movement
Boven: Yo-Yo Ma en Daniël Barenboim met het Chicago Symphonie Orkest, 1997 - Cello Concert in E mineur, Opus 85, 1st Movement
De wereldberoemde cellist Yo-Yo Ma heeft overigens een van de beroemde cello's van Jacqueline du Pré, de Davidof Stradivarius, in bruikleen van de Vuitton Foundation, die het instrument kocht voor iets meer dan een miljoen pond. Of deze dezelfde cello is als waarop hij speelt in dit filmpje heb ik niet kunnen achterhalen.
Het boek 'Genius in the Family', geschreven door zus Hilary en broer Piers, verhaalt indringend over hun beroemde zus, de depressies waar ze aan leed, de verhouding die ze had met haar zwager en haar slopende ziekte en de genialiteit van haar muziek. 'Les extrèmes se touchent', zeggen de Fransen; het bewijs is in het leven van Jacqueline du Pré.
De Britse actrice Emily Watson speelde de rol van Jacqueline in 'Hilary and Jackie', de ontroerende verfilming van het boek 'Genius in the Family'.
gepubliceerd op vrijdag 8 augustus 2008
Lekkere orgeltjes
Ik noem vijf nummers, in willekeurige volgorde, waarin een lekker orgeltje de hoofdrol opeist:
- Kenny Loggins - If You Believe (Leap of Faith, 1991)
- Michael McDonald - For Once In My Life (Soul Speak, 2008)
- Steve Winwood - Why Can't We Live Together (About Time, 2003)
- Les Dudek - Cruisin' Groove (Les Dudek, 1976)
Kippenvelmuziek!!
gepubliceerd op vrijdag 25 april 2008
Popmuziek volgens de SGP
Een bericht in DePers.nl van donderdag 24 april 2008, dat mij niet als muziek in de oren klinkt: "Popmuziek heeft de intentie de mens los te maken van God. Vergeten wordt waartoe de mens op aarde is". De woorden zijn afkomstig van Nelis Zondag, statenlid namens de SGP, tijdens een debat over subsidie voor Gelderse popcentra. De PvdA had hem expliciet gevraagd naar zijn mening over popmuziek. Deze mening is overigens niet Zondags privé mening, zo stelt hij, maar zou het gedachtegoed van de SGP verwoorden.
De SGP wil dat de overheid alleen evenementen subsidieert die
een educatieve waarde hebben. Volgens Zondag valt popmuziek daar niet onder. "Popmuziek heeft zeker ook culturele waarde, maar wat ons betreft moet het als zodanig ook educatieve waarde hebben. Bij popmuziek gaat het om opzwepen.", zei Zondag donderdag.
Dat de SGP een verbod zou willen op popmuziek, zoals de titel van het artikel in DePers.nl stelt, blijkt trouwens niet uit het artikel zelf, noch uit het debat; laat suggestieve berichtgeving maar aan de pers over!
Voor de nodige houvast biedt Van Dale uitkomst:
pop·mu·ziek (dev)
1 hedendaagse populaire muziek
mu·ziek (dev)
1 geluid, voortgebracht door de menselijke stem of door instrumenten omwille van de schoonheid van dat geluid of als expressie van gevoelens
op·zwe·pen (overgankelijk werkwoord; zweepte op, heeft opgezweept)
1 (ook absoluut) (iem.) sterk prikkelen
2 (iets) in de hoogte jagen
cul·tuur (dev)
2 (culturen) geheel van voortbrengselen van een gemeenschap
gepubliceerd op vrijdag 18 april 2008
Het meesterwerk van John Mellencamp
Op 15 juli 2008 komt het nieuwe album uit van John Mellencamp! 'Life, Death, Love and Freedom' wordt zijn 22ste studio album. Aan Rolling Stone magazine vertelde hij "I realized our country has written some sad motherfuckin' songs. I wanted to see if I had it in me to write like that. I see darkness everywhere, and I have to write about it. I don't care if I just sell six records. All I can do is keep on writing songs and singing." Het album is geproduceerd door T Bone Burnett, bekend van ondermeer Roy Orbison, Elvis Costello en Counting Crows. Gitarist Mike Wanchic zei over 'Life, Death, Love and Freedom' (in een interview met de krant Bloomington Herald-Times): "It's very, very, very organic [with] upright basses, cocktail (drum) kits, lots of acoustic guitars, really very atmospheric, absolutely one of the coolest sounding records that I've ever heard, of ours or anybody else's." Mellencamp zelf heeft het album al "The best record I’ve ever made" genoemd. En bij zijn nieuwe platenlabel, Starbucks' Hear Music, vinden ze het album volgens hem "a fucking masterpiece".
Mellencamp, in de jaren '70 van de vorige eeuw begonnen als John Cougar, een naam die David Bowie's manager Tony DeFries voor hem had bedacht, bracht vorig jaar het album "Freedom's Road" uit, dat hoog binnenkwam op de Amerikaanse Billboard 200. Zeer terecht leverde het hem ook een Grammy nominatie op in de categorie 'Best Solo Rock Vocal Performance'.
Wie hem wil zien optreden moet gedurende de hele maand juli in Amerika zijn. Extra bonus: Lucinda Williams zal de 'support act' zijn. Schat, we gaan dit jaar naar Amerika op vakantie...!
Voor de liefhebber: Mellencamp heeft een eigen YouTube kanaal.
Update: Mellencamp does Droopy
gepubliceerd op zaterdag 16 februari 2008
Judy outdoes Rufus in Carnegie Hall
Wat is dat toch met Rufus Wainwright's redo van Judy Garland's beroemde concert in Carnegie Hall op 23 april 1961 (vastgelegd op vinyl onder de titel "Judy at Carnegie Hall")? Ik werd er tijdens mijn vakantie al op hoog volume mee lastig gevallen in boek- en muziekhandel Indigo in Montréal en hij wordt er om geprezen op verschillende websites, zoals bijvoorbeeld Allmusic.com.
Wat is er dan mis met dat concert? Nou, het is meer dat er wat mis is met Rufus. Hij zingt namelijk vals. Zo, het hoge woord is er uit: vals.Terwijl bijna alle recensenten hem prijzen om zijn durf en vakmanschap lijkt niemand te horen dat hij Judy Garland's tour de force niet aankan. Let wel: niet het gehele concert is vals. Zo weet het orkest op een prachtige manier de sfeer en tijdgeest van eind jaren '50 en begin jaren '60 van de vorige eeuw op te roepen. En vooral tijdens de wat meer up-beat nummers weet Rufus zich goed staande te houden. Ondanks dat is zijn stem niet gemaakt voor de 'Great American Songbook'; hij moet zich hoorbaar inspannen en hij komt niet een keer zelfs maar in de buurt van de souplesse die de stem van Garland had. Echter, met name in de 'glissandi' (zie Wikipedia) vertilt Rufus zich aan dit concert als een bouwvakker met hernia aan een betonplaat.
"Rufus does Judy in Carnegie Hall"; behalve om de hilarische titel kan ik om dit album helaas niet lachen. Doe mij het origineel maar.
gepubliceerd op zaterdag 2 februari 2008
Petruris, te salutamus
Bij 'mooie muziek' denk ik niet meteen aan hardrock. Bij lekkere muziek kan ik wel denken aan hardrock, al hoeft deze dan weer niet per se mooi te zijn. Een goed voorbeeld daarvan is Australische band AC/DC. Tijdens een korte wachtperiode op Station Sloterdijk, waar ik vlakbij een opdracht uitvoer, kocht ik onlangs de CD 'If You Want Blood, You've Got It', waarop deze gladiatoren der hardrock zo'n vijf kwartier lang in stevig tempo hun fans vermaken tijdens een live optreden opgenomen in 1978. Ik beluisterde deze CD samen met mijn broer in de auto van Amsterdam terug naar Rotterdam, tijdens de na-spits, gedurende de complete 5 kwartier die het album duurt.
We hadden net een vermoeiende 'day at the office' achter de rug, vanwege verschillende opdrachten toevallig bij elkaar in de buurt in het dichtbebouwde kantorencentrum nabij Sloterdijk. Unaniem besloten we de gloednieuwe JBL boxen een stresstest af te nemen. Er werd weinig gezegd in de Peugeot die avond; de hardrock van AC/DC maakte elke conversatie sowieso onmogelijk.
Het moet een vreemd doch vermakelijk gezicht zijn geweest: twee heren in pak die voorzichtig headbangend in een nieuwe 207 voorbij reden.
Na een dag vol stress, problemen en lange tenen kan ik AC/DC van harte aanbevelen. Ondanks de minimalistische eenvoud van de muziek dwingen de muzikanten respect af, zowel vanwege het enorme uithoudingsvermogen dat ze moeten hebben (met name zanger Bon Scott, drummer Phil Rudd en de immer als schooljongen op het podium rondspringende gitarist Angus Young kunnen na zo'n concert toch niet anders dan doodop zijn geweest), als ook vanwege het strakke ritme en het moordende tempo waarin de nummers elkaar opvolgen. Er worden weinig tot geen woorden vuil gemaakt aan interactie met het publiek. In de plaats daarvan wordt alle energie gestoken in de productie van veel lawaai. Strakke ritmes, snerpende gitaren en een hese stem brengen een reeks herkenbare nummers en wereldhits ten gehore als 'Whole Lotta Rosie' en 'Let There Be Rock'. De stem van Bon Scott, die in het jaar van het concert nog slechts twee jaar te leven had, lijkt het af en toe bijna te begeven. De snaren van Angus Young en broer Malcolm houden het vol, al gaat dat tegen elke natuurwet in. En de drums van Phil Rudd zijn dermate strak dat het lijkt alsof hij mechanisch wordt aangedreven.
Daarnaast is het gewoon lekkere muziek. Het is waar: je moet het vooral niet te vaak horen - zo ééns in het half jaar is meer dan genoeg - maar een nummer als 'Whole Lotta Rosie' is niet voor niets een klassieker. Het stampt lekker mee, het zingt lekker mee en de luchtgitaren gieren er fantastisch bij.
Op de snelweg van Amsterdam naar Rotterdam heb ik toch weer even genoten van de highway to hell!Op de regel 'mooie muziek <> hardrock' vormt de Amerikaanse band Boston wat mij betreft overigens de spreekwoordelijke uitzondering. Het nummer 'A man I'll Never Be', verschenen op de LP/CD 'Don't Look Back' - uit het zelfde jaar als 'If You Want Blood, You've Got It' van AC/DC - is niet alleen een klassieker, maar zo mooi dat het kan wedijveren met de beste soul ballads. Dan is het toch eeuwig zonde dat Brad Delp eind 2007 besloot zich van het leven te moeten beroven. Hoe vreselijk eenzaam iemand kan zijn die dergelijke mooie muziek heeft gezongen gaat mijn voorstellingsvermogen te boven. Gedenk Brad vooral veelvuldig door veel te luisteren naar dit prachtige nummer!
"I can't get any stronger, I can't climb any higher
You'll never know just how hard I've tried
Cry a little longer, and hold a little tighter
Emotions can't be satisfied
You look up at me, and somewhere in your mind you see
A man I'll never be" - Tom Scholz
gepubliceerd op zaterdag 15 december 2007
Mijn Muziekhelden
Als blokfluiter, gitarist, pianist, organist en trommelaar ben ik helaas schromelijk mislukt. Na mijn laatste verhuizing heb ik dan nog wel het oefen drumstel weer uit de mottenballen gehaald, mét een doos goede voornemens; maar een muziekheld zal ik nooit worden.Nu hoeft dat ook niet, want muziekhelden zijn er in overvloed.
Neem Lisa dal Bello. Haar eerste, titelloze, LP hoorde ik voor het eerst in 1978 bij een vriend thuis, nadat zijn oudere broer die had meegenomen uit Amerika. Dal Bello had het album het jaar daarvoor - op haar achttiende - geschreven, deels samen met de later beroemd geworden producent David Foster (van ondermeer Celine Dion, Chicago, Whitney Houston, Paul McCartney), die ook dít album produceerde. Vol emotie, passie, funk, spunk, rock, soul en sensualiteit deden de songs van deze Canadese mijn muzikale wereld op zijn grondvesten schudden. En ook na dertig jaar staan ze nog als een huis! Gepassioneerd waren ook de producer, de muzikanten en de zangeres zelf. Haar stem, die dezelfde kracht en expressie heeft als die van Tina Turner en zo warm en elastisch is als die van Oleta Adams, raakt me nog altijd. De muzikale vrijage tussen Lisa dal Bello en David Foster redde mijn muzieksmaak, zo tegen het einde van mijn puberteit, uit de klauwen van de wansmaak. Luister alleen maar eens naar het nummer ‘Stand in your way’; stem, gitaar, drums, ritme, bas, percussie, orgel, alles komt er in samen. Kijk hier voor meer informatie over dit album.
Bij toeval - en onder het slaken van een vreugdeskreet - vond ik de LP rond 1980 terug bij ‘Concerto’ aan de Utrechtsestraat in Amsterdam. Lisa dal Bello werd toegevoegd aan mijn muziekverzameling in het goede gezelschap van ondermeer Kenny Loggins, Boz Scaggs en Bill Champlin, die alle drie trouwens op verschillende momenten in hun carrière albums hebben laten produceren door David Foster.
Natuurlijk is er voor de ware muziekliefhebber niets mooier dan zijn muziekhelden te bekijken en te luisteren naar wat ze het beste doen. In 1984 lukte mij dat met Lisa dal Bello. Helaas zong ze niets van dat prachtige eerste album uit ‘77. Wel kwam haar album Whomanfoursays ruim aan bod. Compleet andere muziek, heel veel synthesizers, maar wat een stem ook toen nog steeds!
Terugkijkend was het eerste album van Lisa dal Bello in feite ook een van de eerste albums van wat later bekend is geworden als Toto (van mega hits ‘Africa’ en ‘Rosanna’), toentertijd nog onbekende studio muzikanten. Naast Toto, opgericht in 1978, zijn vooral Kenny Loggins en Boz Scaggs ook in Europa wat bekender geworden. Loggins heeft met Loggins & Messina en later met Michael McDonald (nog zo’n muziekheld!) grote successen beleefd. Boz Scaggs heeft grote internationale hits gehad met onder andere ‘Lido Shuffle’ en ‘We're All Alone’. De begeleidingsband op zijn tournees ter promotie van de albums ‘Silk Degrees’ (1976) en ‘Middle Man’ (1980) bestond voor het grootste deel uit de mannen van Toto. Sterker nog: Boz Scaggs heeft ooit één nummer opgenomen met miss Dal Bello, om het kringetje rond te maken. Dat nummer heet ‘Miss Sun’ en is een onbekend zinderend juweeltje uit de muziekhistorie; het werd geschreven door David Paich, de toetsenist van Toto…
Ook tijdens het live optreden dat ik in 2001 in de Melkweg zag van een grijzende Scaggs bleef dit nummer volledig overeind, inclusief een heerlijk orgeltje! Hij heeft trouwens iets met Missen: het nummer ‘Miss Riddle’, van zijn CD ‘Dig’ uit 2001, is door hem zelf geschreven. Ook dit nummer is zo’n prachtig muzikaal juweeltje, ditmaal met mooi ingetogen altsaxofoon in plaats van zinderend orgeltje.
Overigens, het summum van lekkere orgeltjes is natuurlijk te horen bij mensen als Al Green, Steve Winwood, Billy Preston, Stevie Wonder, Lenny Kravitz, Pointer Sisters, Gladys Knight & The Pips. Maar ook Boz Scaggs hoort thuis in dit rijtje, en nog wel met een eervolle vermelding ook; luister naar ‘Runnin’ Blue’ op de laatste live CD (ook uitgebracht op DVD) en probeer maar eens stil te blijven zitten bij dát orgeltje… onmogelijk! Door muziek kun je werkelijk huilen en lachen tegelijkertijd.
En tjongejonge, wat een muzikanten!


