Marc Hamilton en "Comme j'ai toujours envie d'aimer"

Tijd voor een nieuw artikel en waarom dan niet een dat enigszins uit de toon valt bij de rest van de artikelen op Mooimuziek? De keuze van het onderwerp heb je te danken aan Diana Sno van het onvolprezen programma SnoTime, dat elke zaterdag en zondag wordt uitgezonden op Radio 2 op de ongoddelijke tijd van 6 uur tot 9 uur in de ochtend. 2 weken geleden liet Diana het wat suffige nummer "Comme j'ai toujours envie d'aimer" horen van Marc Hamilton, met de opmerking achteraf dat ze op Internet niets over hem kon vinden.
Dat kon Mooimuziek zich niet voorstellen; daarom stof ik bij dezen de (in Europa) bijna vergeten historie af van de Frans-Canadese zanger Marc Hamilton: jaren 70-idool, brokkenpiloot, zanger van psychedelische chansons, held van een generatie.

De hoes van "Comme J'ai Tourjours Envie D'Aimer".

Marc Hamilton werd geboren in de Gaspésie, een prachtige streek in Québec, Canada op 2 februari 1944. Hoewel iedereen Hamilton op z'n Engels zal uitspreken, hoor je zijn naam vanwege zijn afkomst ook vaak uitgesproken op z'n Frans, en wel als "Amieltún".
In 1964 richtte Marc Amieltún de groep Les Shadols op, waarin hij zong en gitaar speelde. In 1965 wijzigden zij hun naam in Les Monstres (waarin Hamilton zich de artiestennaam 'Marc Sansregret' aanmat). In 1967 sloot hij zich aan bij de groep Les Caïds.

Hamilton's monster hit "Comme j'ai toujours envie d'aimer"

Tot zover niets bijzonders en Hamilton was nu wellicht een anonieme producer of dj geweest, als hij eind jaren zestig geen solocarrière was begonnen. Hij begon die carrière met het nummer "Comme j'ai toujours envie d'aimer". Hij zou er tot in lengte der dagen - of in ieder geval tot mei 2010 - zijn naam en faam aan te danken houden. Het nummer werd uitgebracht in 1970 en het werd instant de grootste hit in Québec en Frankrijk. "Comme j'ai toujours envie d'aimer" stond meerdere weken nummer 1 in allerlei hitlijsten. Er zijn meer dan 200.000 singles in Québec verkocht, en anderhalf miljoen in Europa. Ook in Nederland was het nummer succesvol: van november 1970 tot februari 1971 stond het 11 weken in de Nederlandse Top 40 met als hoogste notering nummer 12.

Met dat succes was Hamilton een van de eerste Canadese zangers met een groot succes buiten zijn eigen land. "Comme j'ai toujours envie d'aimer" wordt nog steeds verkocht; tot nu toe zijn er wereldwijd meer dan 8 miljoen examplaren van over de toonbank gegaan! Sinds 2007 mag hij zich vanwege dat ene nummer lid noemen van de 'Canadian Songwriters Hall of Fame'.

Opvallend is trouwens dat Hamilton zingt zonder enig 'Québecois' accent, wat voor iemand uit Québec heel bijzonder is. Wellicht is het mede de oorzaak geweest voor de enorme populariteit van het nummer in Frankrijk.

Het nummer "Tapis Magique"

Ondanks dat toch immense succes vind ik de b-kant, met het nummer "Tapis Magique", heel wat beter aan te horen. De lichtelijk psychedelische sfeer van dit nummer past bovendien uitstekend bij het begin van de jaren zeventig.

"Comme j'ai toujours envie d'aimer" is in ruim twintig talen vertaald en gezongen, waaronder het Spaans (door Hervé Vilard als "Asi te quiero"), het Italiaans (door Jean-François Michaël als "Più di ier") en het Duits (door Hervé Vilard als "Komm"). De Italiaanse en Duitse versies zijn echte collectors' items. Artiesten als Paul Mariat, Mitsou, Roch Voisine en Jean-François Michaël hebben het nummer gecovered in het Frans.
In totaal heeft Hamilton nog zo'n 180 nummers geschreven, maar niet een kwam ook maar in de buurt van het succes dat hij had met "Comme j'ai toujours envie d'aimer".

Op de site Ma Passion Musique Maroc vond ik onder meer de afbeeldingen van twee hoezen van "Comme j'ai toujours envie d'aimer", maar ook een obscuur (en - mag ik het zeggen? - erg fout op z'n Frans) videootje uit 2007 van de Canadese groep JohnE-5 over Marc Hamilton, overigens wel in onvervalst Québecois gezongen: "Comment ça va Marc Hamilton?". Het filmpje begint in de stad Montréal, getuige de straatnaambordjes "Saint Laurent" en "Mont Royal" en laat zien hoe de drie leden van JohnE-5 op een verre planeet de legerhordes van een boosaardige buitenaardse heks verslaan, 'Capitaine' Marc Hamilton als grijsaard met ooglapje bevrijden uit zijn cel en gezamenlijk veilig huiswaarts keren ("Je me souviens Marc Hamilton"). Ik heb het filmpje bekeken, maar ga dat beslist geen tweede keer doen: je bent gewaarschuwd!

Op Vente de Garage Podcast vond ik nog een (Franstalige) blogpost over Les Monstres, de band waar Hamilton in 1965 aan deelnam. Deze is zeer de moeite van het lezen waard!
Op "Vente de Garage Podcast" vind je nog een aantal andere nummers van Hamilton, waaronder zijn meer psychedelische werk: "La Question", "La jeunesse", "Le pusher" en het vreemde, maar wel heel aardige "J'veux pas de vinaigre sur mes patates (Ça c'est l'fun)".
Uiteindelijk blijft "Tapis Magique" mijn favoriete Amieltún-song, al moet ik bekennen dat zijn muziek mijn verzameling naar alle waarschijnlijkheid nooit zal sieren.

Links: Marc Hamilton anno 1970, rechts: Marc Hamilton tegenwoordig (foto door Bernard Bujold, alle rechten gereserveerd)

Op de eveneens Franstalige site retrojeunesse60 worden twee foto's van Marc Hamilton getoond, waarvan de tweede (helemaal onderaan) met ooglapje. Hoewel als gimmick uitgebuit, was de oorzaak van het ooglapje heel wat minder romantisch: in 1973 werd Hamilton slachtoffer van een auto-ongeluk, waardoor hij zijn linker oog moest missen. In zijn autobiografie "Le chanson qui m'a tué" (Nl: "Het lied dat me gedood heeft"), die verscheen in 2005, schreef hij over dat ongeluk, maar ook over het lied, zijn alcohol-, drugs- en medicijnverslaving, zijn verschillende zelfmoordpogingen en de jaren die hij doorbracht in "grande misère". Ondanks alle nummer die hij zong en de liedjes die hij schreef, bleef zijn naam altijd verbonden met dat ene nummer. Op de acherflap van zijn autobiografie schrijft hij daarover: "Elle a été ma fierté. Elle m'a donné la gloire. Dans ses filets, sans le savoir, elle m'a capturé. Je m'appelle Marc Hamilton. Elle s'appelle... "Comme j'ai toujours envie d'aimer". Laisser-moi vous raconter mon histoire (Nl: "Zij was mijn trots. Ze gaf me heerlijkheid. Zonder het te weten ving ze me in haar net. Ik heet Marc Hamilton. Zij heet... 'Comme j'ai toujours envie d'aimer'. Laat me u mijn verhaal vertellen.").

Tegenwoordig woont en werkt Hamilton in Montréal. Jazeker, hij leeft nog! Sterker nog: hij zingt nog steeds en gaat regelmatig op tournee. In Québec wordt hij op straat herkend en is hij een nationale held.

Heb jij bijzondere herinneringen aan Marc Hamilton of aan zijn chanson "Comme j'ai toujours envie d'aimer"? Heb jij hem wel eens live gezien? Vertel het de wereld van Mooimuziek en laat nu hieronder je commentaar achter!

Info:

• Webstek: retrojeunesse60 (Fr.),
  
• Webstek: Ma Passion Musique Maroc (Fr.),
  
• Webstek: De tekst van "Comme j'ai toujours envie d'aimer" op Bide et Musique, voor de die-hard fan (Fr.),
  
• Audio/Video: Allemaal Marc Hamilton video's, voor de liefhebber!,
  
• Webstek: Les Monstres et Marc Hamilton, leuk verhaal, wel helemaal in het Frans!,
  
• MySpace: Space van de Frans-Canadese band JohnE-5 (Fr.),
  
• Webstek: Uitgebreide biografie van Marc Hamilton op Québec Info Musique (Fr.),
  
• Webstek: Site van radiozender Le Studio 1 in Montréal met een fotoreportage van Marc Hamilton van een paar jaar geleden (Fr./En.),
  
• Webstek: Website van NCRV's SnoTime

Lees verder/Read more »

Power-pop nuggets

Wat hebben The Beatles, The Kinks, The Who en Badfinger gemeen met The Plimsouls, Phil Seymour, David Werner en Tom Petty? Antwoord: allen vallen ze binnen het genre van de 'power-pop'.

Wikipedia definieert power-pop als een populair muziek genre dat zijn inspiratie haalt uit de Britse en Amerikaanse pop en rock muziek van de jaren zestig. Het onderscheidt zich door het gebruik van sterke melodieën, 'economische' arrangementen, melodieuze samenzang, prominente gitaar riffs en een vlotte, krachtige beat.

De term 'power-pop' is pas ontstaan in de loop van de jaren tachtig, toen bands als Cheap Trick en the Plimsouls furore maakten met een aantal vlotte hits, waarna ze al weer vlug uit de hitparades verdwenen om nog lang goed geld te verdienen in het club circuit. De traditie van de power-pop heeft de jaren negentig overleefd met onder meer The Romantics en Matthew Sweet. Ook de middelbare heren van Cheap Trick worden nog regelmatig op het podium gespot om te zingen dat ze willen dat je ze wilt!

vanaf links bovenaan met de klok mee: "Clap Clap Clap" van Ambershades uit 2004, "David Werner" van David Werner uit 1983, "Orbit" van Thundermug uit 1973 en "McGear" van Mike McCartney uit 1974

De eenvoud van power-pop is dermate overtuigend en verleidelijk, dat het sub-genre op dit moment zelfs floreert, zij het name in Noord-Amerika. Een van de hedendaagse bands die de power-pop traditie hoog houdt is Bunson, uit San Francisco. Je moet beslist eens luisteren naar hun single "Easy On Me", die de klanken van The Beatles en de Beachboys op zeer overtuigende wijze nieuw leven inblaast. Dit is een officiële aanrader! Throwback Suburbia is nog zo'n jonge power-pop band met een zeer overtuigende sound en combinatie van simpele teksten, lekkere gitaartjes, vlotte ritmes en goed in het gehoor liggende samenzang. Ook de Amphibians hebben een typisch power-pop geluid en doen in de verte zelfs denken aan Cheap Trick. Luister als je toch eenmaal bezig bent zeker naar Astro Junkie, die alle regels van de power-pop in ere houden en daar hun eigen geluid aan toevoegen. Tenslotte ben ik erg gecharmeerd van Kenny Quest uit Canada. Go check it out!
De site GarageBand.com is een erg leuke site om kennis te maken met de moderne power-pop 'scene'. Je kunt er zelfs, geheel en al legaal, mp3's downloaden.

Er zijn zeer veel bronnen te vinden over power-pop. De leukste bronnen zijn die waar we ook wat aan over houden: niet sites waar we slechts leuke artikelen over allerlei vooral obscure power-pop artiesten en albums kunnen lezen, maar sites waar we al die muziek ook gewoon kunnen downloaden. En die sites zijn er! Zorg echter dat je genoeg bandbreedte hebt, goed bent uitgeslapen en wellicht zelfs vrijgezel bent, want als je eenmaal begint ...

Bij dezen een aantal tips. Zet om te beginnen de volgende sites/blogs in je bookmarks en zoek van daaruit verder:

• power pop criminals
• Planet power-pop
• Late For The Sky
• Robots For Ronnie
• Absolute power-pop

Vandaag ben ik me te buiten gegaan aan:
Loveless, "Gift To The World" (leuk)
Thundermug, "Orbit" (warm aanbevolen!)
Ambershade, "Clap Clap Clap" (aardig)
Mike McCartney, "McGear" (broer en met medewerking van Paul, dus uitstekend)
David Werner, "David Werner" (heerlijke glam-rock met het fantastische hit nummer "Melanie Cries" en veel ander lekkers).

Begin niet meteen als een gek alles te downloaden wat je ziet, maar maak weloverwogen keuzes. Voor je het weet staat je schijf vol met dingen die je wel aardig vindt, maar waar je door de bytes de lol niet meer van hoort. Zorg dat je een programma hebt waarmee je een muziek database kan aanleggen, liefst een dat dat semi-automatisch kan. Een echte aanrader op dat vlak is het programma gmusicbrowser (klik hier voor de site). Het programma werkt momenteel weliswaar alleen nog onder Linux, maar zal binnenkort ook voor Windows verkrijgbaar zijn. Bovendien is het open source en dus gratis!
Vooralsnog zweren veel mensen natuurlijk bij iTunes (onontbeerlijk als je een iPhone of iPod bezit) of bij Microsoft's eigen Mediaplayer, al kunnen die beide niet goed met grote verzamelingen overweg. Het programma foobar2000 (klik hier) schijnt dat wel te kunnen en wordt door velen de hemel in geprezen. Bovendien is ook dat gratis.

Nu ik toch bezig ben met tips: voor de niet-ingewijden ligt er een schat aan muzikale 'goodies' te wachten in de vele nieuwsservers die internet rijk is. Ga naar binsearch.info, zoek de gewenste artiest/album en vink aan wat je wilt oogsten. Maak er een .nzb bestand van (goed kijken op binsearch.info, niet meteen vragen!) en download een en ander met een goed nieuwsgroep-download-programma (voor Linux is dat pan, voor Windows adepten is Agent een goede kandidaat).

Belangrijk: downloaden doe je alleen als het legaal is of als het gaat om albums die nergens meer commercieel te krijgen zijn. Mooimuziek zet op generlei wijze aan tot illegaal downloaden en wijst alle verantwoordelijkheid daarvoor dan ook resoluut op voorhand af. Dat dat duidelijk is!

Dat gezegd hebbende: gaat heen en vermenigvuldigt uw muziek...

Info:

• Web: Lees hier alles over NZB bestanden
• Web: Goede startpagina voor alles NZB
• Ontdek nieuwe power-pop muziek op GarageBand.com

Lees verder/Read more »

Abba legendes lanceren eerste popsongs in 15 jaar

"BAO 3" van het Benny Anderssons Orkester. Jaar: 2007

In 1974 maakten we voor het eerst kennis met Q en Q, de onderhand legendarische jeugdserie rond Aristides Quarles van Ispen en Wilbur Quant. De serie werd uitgezonden door de KRO en trok per uitzending gemiddeld zo'n vier miljoen kijkers.

In datzelfde jaar maakte de hele wereld kennis met ABBA, de legendarische popgroep uit Zweden rond Agnetha, Björn, Benny en Annifrid. Het Eurovisie Songfestival werd uitgezonden door de TROS. Ondanks dat er in 1974 voor de eerste keer kijkcijfers werden bijgehouden, zijn deze voor het Songfestival van dat jaar helaas onbekend.

De B en B van ABBA, Benny Andersson en Björn Ulvaeus, hebben nu voor het eerst in vijftien jaar weer een aantal nieuwe popsongs geschreven, aldus verschillende bronnen. Hoewel de twee jeugdvrienden in de afgelopen jaren altijd samen zijn blijven werken, deden zij dit alleen maar in het musical genre. Denk aan de musicals "Mamma Mia!" en "Chess". Hun huidige samenwerking ontstond nadat Andersson zich realiseerde dat zeker 20 personeelsleden van zijn Hotel Rival in Stockholm in amateurkoortjes zongen. Hij schreef de muziek en Ulvaeus schreef de tekst.
Het nummer, "Second Best To None", staat op de homepage van het hotel op rival.se. Let wel op: de muziek begint meteen te spelen!

Een tweede nummer, "Story Of A Heart", zal zelfs worden opgenomen voor een nieuw album van het Benny Anderssons Orkester. Deze band is een in Zweden enorm populair en succesvol dans orkest dat Andersson in 2001 oprichtte samen met een stel vrienden. Het orkest bestaat uit 16 orkestleden en speelt een mix van Zweedse volksmuziek, pop and dansmuziek.

Op 4 juli treedt het Benny Anderssons Orkester op in Hampstead Heath in Londen. De toegang is gratis. Het nieuwe album zal uitkomen op 6 juli.

Info:
Web: De homepage van het Benny Anderssons Orkester
Web: Mono Music, het muziek label dat Andersson in 1987 oprichtte
BBC: Abba pair unveil new pop tracks

Lees verder/Read more »

Sabrina Starke op Bevrijdingsfestival Zuid-Holland 2009

Overzicht van het festivalterrein voor het Bevrijdingsfestival Zuid-Holland 2009 in Rotterdam. Bron: Google Maps

Op de een of andere manier blijkt het moeilijk te zijn een eenvoudig programma te maken voor de optredens tijdens bevrijdingsdag in Rotterdam. Het kostte mij althans toch meer dan gemiddeld moeite uit te vinden waar en op welk tijdstip Sabrina Starke op zal treden.

Dat ik er inmiddels uit ben heeft niets te maken met de duidelijkheid van de sites waar een en ander op te vinden is, maar meer met mijn kennis van Google zoektermen. Enfin, Sabrina treedt op aan de voet van de Erasmusbrug op het 'FunX presents Lijn5mei-podium' (wie verzint dit soort idiote namen?). Zorg dat je er om acht uur 's avonds staat om deze prachtige en fantastische Rotterdamse zangeres te aanschouwen en beluisteren. Zij doet dat als afsluiter op dit podium. De rest van de programmering is te vinden op de site bevrijdingsfestivalzh.nl.

Alle podia bevinden zich aan de voet van de Erasmusbrug (dat is de noordzijde van de Erasmus brug aan de kant van de Boompjes en het Vasteland). Deze lokatie is goed bereikbaar met de metro (halte Leuvehaven) en tramlijn 7 vanaf CS richting Willemsplein (eindpunt). De metro is in Rotterdam alleen toegankelijk met een ov-kaart.
Het zal druk zijn in Rotterdam, dus het openbaar vervoer is aan te raden. Als je dan toch met de auto komt, besef dan dat je in de stad overal voor je parkeerplek moet betalen en alleen kunt betalen met je chipknip! Uitzondering hierop vormen de garages.


De programmering in een vogelvlucht:

Podium: Erasmuspodium

13:00 uur Opening door burgemeester Aboutaleb
13:05 uur Babylon Circus
14:15 uur De Staat (rock)
15:25 uur 100% Isis en Ellen ten Damme (dance)
16:20 uur Triggerfinger (rock)
17:30 uur Vive La Fête (electro-rock-pop-disco-glam-kitsch)
18:45 uur Kraak & Smaak (dj- en producerstrio, eclectische mix van o.a. funk en electronica)
19:30 uur Dirtcaps (dance)
20:45 uur DJ Quinten de Rosario (dance)
21:45 uur DJ Joris Voorn (dance, techno)
19:30 uur MC Haits (hiphop)

Podium: FunX presents Lijn5mei

16:00 uur Music Matters. Line-up: Kevin Ferreira da Silva, klassiek pianist; Lana de Kievit, rockzangeres; Tibisai Mercera, soulzangeres en saxofoniste; G-no, rapper/beatboxer
16:55 uur DJ MP (tot 21.00 uur)
16:55 uur GMB (soul, hiphop)
17:55 uur Winne (hiphop)
18:45 uur Maikal X (reggae, dancehall, hiphop)
20.00 uur Sabrina Starke (soul, nu-soul, jazz, r&b)

Podium: Vrijheidspodium

13:00 uur DJ Rubenski
14:00 uur Yogaworkshop: Vrijheid van geest
14:30 uur 1e debat: 'Freedom of Debate'
15:00 uur Relaas van een oorlogsfotograaf
15:15 uur 2e debat: 'Freedom of Debate'
16:00 uur Jessica Hoogenboom (pop)
16:30 uur 3e debat: 'Freedom of Debate'
17:15 uur Winnaar GPZH: Singer/Songwriter
18:00 uur Stand-up comedian Rachid Larouz
18:20 uur Kon Kelei: Relaas van een ex-kindsoldaat uit Soedan
18:50 uur Demonstratie van Capoeira Rotterdam
19:30 uur Winnaar GPZH: Bands

Podium: Plein van de Vrijheid

Gehele dag:
Amnesty International
Cordaid Mensen in Nood
Vluchtelingenwerk Nederland
War Child

Info:
Web: de programmering van het bevrijdingsfestival Zuid Holland

Lees verder/Read more »

Nog kaarten voor Ray LaMontagne in Tivoli en Melkweg

Ray LaMontagne live in Tivoli en de Melkweg

Ray LaMontagne was fabrieksarbeider toen hij op een dag in 2004 om 4 uur 's ochtends wakker werd van het wonderschone 'Treetop Flyer' op zijn wekkerradio. In plaats van zich klaar voor werk te maken zoals elke ochtend bleef hij in vervoering liggen en realiseerde zich op dat moment dat hij niets liever zou doen dan zo, net als Stephen Stills, muziek maken.
Hij begon liedjes te schrijven en regelde optredens in lokale bars en uitgaansgelegenheden. Op voorspraak van o.a. Michael McDonald en met steun van een zakenman die zijn talent meteen herkenden bracht Ray zijn eerste CD, Trouble, in 2004 uit.

Zijn eerste concert in Nederland, op 26 april 2005 in de Melkweg, Amsterdam, was wonderschoon. Een verlegen Lamontagne vulde de zaal met zijn prachtige stem, en gaf als bijna enige reactie op het gejuich van het enthousiaste publiek 'Oh, you're such a nice audience, I want to put you in a little box and take you home with me'.

Nu, twee cd's later, doet Lamontagne weer Nederland aan om zijn laatste CD, "Gossip In The Grain", te promoten.
En alhoewel ik die laatste CD vond tegenvallen ten opzichte van de eerste twee staat het werk van de singer-songwriter muzikaal nog steeds op grote hoogte.
Donderdag is hij te beluisteren in Tivoli en een dag later weer in de Melkweg.

Beide concerten zijn officieel uitverkocht maar via Marktplaats zijn nog wel kaarten te verkrijgen.

Lees verder/Read more »

Duffy wint 3x op Brit Awards 2009

Mooimuziek schreef het al in april vorig jaar(zie het artikel "Debuut: Aimee Anne Duffy"): "De vergelijkingen met Amy Winehouse zijn niet van de lucht, maar met zo'n stem kan Duffy het volgens mij geheel op eigen kracht klaren!".

Gisteravond werden deze woorden profetisch: Duffy won de Brit Awards voor "British Female Solo Artist" (Beste Britse Zangeres), "British Breakthrough Act" (Beste Nieuwkomer) en "British Album" (Beste Britse Album, voor het mooie en evenwichtige "Rockferry"). Met tranen in de ogen nam ze de prijzen in ontvangst.
Bij de Grammy Awards, eerder deze maand, was ze nog genomineerd in de categorieën "Best New Artist" (winnares: Adèle), "Best Female Pop Vocal Performance" (winnares: Adèle) en "Best Pop Vocal Album" (winnares: Sheryl Crow). Vooral de toekenning van de Grammy aan Adèle voor "Best Female Pop Vocal Performance" vond ik zeer onterecht.

Winnaars van de Brit Awards 2009

Britse prijzen
beste mannelijke artiest: Paul Weller
beste vrouwelijke artiest: Duffy
beste band: Elbow
beste liveband: Iron Maiden
beste single: Girls Aloud (The promise)
beste album: Duffy (Rockferry)
beste doorbraak: Duffy

Internationale prijzen
beste mannelijke artiest: Kanye West
beste vrouwelijke artiest: Katy Perry
beste band: Kings Of Leon
beste album: Kings Of Leon (Only by the night)

Carrièreprijs
Pet Shop Boys

Prijs van de critici
Florence And The Machine

De site van Duffy was vanmorgen nog niet ge-update.
De site van de Brit Awards was dat wel.
Zie ook de site van RTLNieuws.nl

Lees verder/Read more »

Novastar wijzigt naam

"Almost Bangor" van Novastar, uit 2008

Al een tijdje loop ik langs de CD "Almost Bangor" van Novastar zonder hem ook maar een blik waardig te keuren. De reden is even onthutsend als terecht: de naam van de band. 'Novastar' klinkt niet 'sexy'. Het 'bekt' wel makkelijk, maar tegelijk denk ik aan een tienersterretje, aan iemand die achter de computer effe wat liedjes in elkaar draait en met vlugge vlotte digitale deuntjes in korte tijd goed geld verdient. Iemand die al weer snel in de vergetelheid verdwijnt met achterlating van niemandallige nietdeugende muziek. Goed voor een top 40, maar niet voor mijn platenkast.

Zoiets heet geloof ik vooroordeel.

En dat is jammer. Wat blijkt namelijk: Novastar is een band die met gemak aansluit in het rijtje moderne singer songwriters en bands als Jack Johnson, Jason Mraz, Ray Lamontagne en Paolo Nutini. Sterker nog, het album "Almost Bangor" laat een artiest horen die een lekker venijnige elektrische gitaar weet te combineren met mooie liedjes, leuke teksten en een goede stem.

Toen ik op internet ging zitten snuffelen was het voor mij des te onthutsender er achter te komen dat de frontman van Novastar een in Nederland geboren Belgische artiest is met de naam Joost Zweegers die al zeer lang aan de weg timmert. Eerst deed hij dat met de groep "The Sideburns" (dat in 1992 de finale haalde van Humo's Rock Rally) en nu dan dus met de groep "Novastar". De debuut CD "Novastar" werd onder meer bekroond met een Belgische TMF-award voor "Beste Album" van het jaar 2000. Op die eerste CD staat onder andere het nummer "The Best is Yet To Come". En dat bewijst Novastar overtuigend met "Almost Bangor".

De arrangementen zijn verrassend. Ik vind ze zelfs verrassender en frisser dan die van voornoemde artiesten. En dat komt met name door het gebruik van de instrumenten, het geluid dat men uit de gitaren weet te halen is bijna jaren zeventig, maar dan met een fris nieuw klankkleurtje. Erg goed gedaan!
Ik hoor invloeden van Paul McCartney & Wings, David Bowie, Simon & Garfunkel, maar ook van Crowded House. "Weller Weakness" is een potentiële hitsingle met verrassend gebruik van gitaar, piano en viool. "Making Waves" begint bijna als een Simon & Garfunkel nummer. De samenzang is er niet, maar het gebruik van de akoestische gitaar in dit nummer is bijna traditioneel te noemen. In "Tunnelvision" hoor ik een bijna 'Starkeyaans' drumloopje. De huidige hitsingle "Because" is zeker niet slecht, maar naar mijn mening niet typisch representatief voor het gehele album. Wel een uitstekende hitsingle trouwens. "Bangor", met erg lekker gitaartje en lekkere melodie-lijn, strijdt met "Weller Weakness" om mijn keuze tot favoriet op dit album.

Niet alleen het grote commerciële succes van "Novastar" bewijst hun muzikale kwaliteiten; op hun Myspace mogen ze onder meer Paul McCartney, Van Morrison, Bob Dylan en Neil Young tot hun vrienden rekenen.

"Novastar" is voor mij dan wel een nieuwe ontdekking, maar de band kan met hun ervaring onderhand geen nieuwe ster meer genoemd worden. Binnenkort verwacht ik daarom eigenlijk een artikel in de krant met als titel "Novastar wijzigt naam".

info:
Officiële Novastar website
Biografie van Novastar op popinstituut.nl
Myspace van Novastar

Lees verder/Read more »

Antony en de Johnsons treden op tijdens Holland Festival

Zo gaat dat soms: je schrijft over een artiest en een paar dagen later wordt bekend dat diezelfde artiest binnenkort een concert geeft. En dan nog wel in Nederland. Tijdens het Holland Festival, dat plaatsvindt van 4 tot en met 28 juni, geven Antony en de Johnsons een optreden onder begeleiding van het Metropole Orkest. Dit doen ze ter afsluiting van de tour ter promotie van de nieuwste CD "The Crying Light".
Op 3 maart start de kaartverkoop voor het Holland Festival.

Lees verder/Read more »

Jeff Buckley is herrezen en hij heet Antony and the Johnsons

Antony and the Johnsons tijdens een optreden met Charles Atlas. Foto: Richard Termine

Vervreemdende en verstilde muziek, waarbij ik in gedachten word verplaatst naar een bergtop in Schotland, uitkijkend over de mistige bergtoppen in de verte. Teruglopend naar mijn kleine cottage aan de ruige kust zie ik in de mistflarden in de verte de gestalte van een rijzige, eenzame figuur in lange donkere gewaden, die zingt met een betoverende stem, begeleid door het geluid van piano, viool, harp, fluit en een enkele harmonica.

De stem van Antony (volledige naam: Antony Hegarty) deed mij meteen denken aan Jeff Buckley. Sterker nog, als je niet beter weet zou je denken dat Buckley is herrezen uit de dood. Ik vind het prachtig, al zullen er velen zijn die het niet kunnen aanhoren, afgeschrikt door de bijna plakkerige melancholie en niet alledaagse orkestratie. Verder dan de stem en het ietwat melancholieke dat ook op Buckley's albums is te horen gaat de vergelijking trouwens niet.

En ik geef toe dat ik er niet te lang naar moet luisteren. Voor de nodig energie zet ik daarna toch even de Beatles op of Snow Patrol of The Fray. Maar intussen blijft het betoverende en wonderschone muziek.

"Listening to Antony's voice is like hearing Elvis for the first time: two words and he has broken your heart… when he sings it is the most exquisite thing that you will hear in your life"

– Laurie Anderson

Op de website van Secretly Canadian wordt de muziek van Antony and the Johnsons de brug genoemd tussen 'avant-classical music' en de blues. Ik denk dat je het ook onder soul zou kunnen categoriseren. Niet dat het klassieke soul is of neo-soul, verre van dat, maar de man zingt wel vanuit zijn ziel, en met een melancholie die verder alleen maar te horen is in de Blues muziek uit het diepe zuiden van de Verenigde Staten.
Misschien zou je zelfs een nieuw genre kunnen introduceren, gebaseerd op zijn uiterlijk, optredens, muziek en geluid en het 'goth-blues' kunnen noemen of 'gothic soul' of... but I digress...

Met het vorige, tweede, album "I Am A Bird Now" vergaarde Antony and the Johnsons al enige bekendheid in het Verenigd Koninkrijk, waar ze de "UK's Mercury Prize" 2005 wonnen.

"The Crying Light" van Antony and the Johnsons, uit 2009

Drie dagen geleden, op 20 januari, kwam het album "The Crying Light" uit. Mijn favoriete nummers zijn "Kiss My Name" en "Daylight and the Sun". "Kiss My Name" is iets meer up-tempo dan de rest van het album, de drumpartij is meer prominent aanwezig en er komt een prachtige viool lijn in voor. "Daylight and the Sun" is bijna een moderne opera met de stem van Jeff Buckley.

Over dit nieuwe album is op de website van Secretly Canadian het volgende te lezen: "Here, Antony shifts the thematic focus and explores his relationship with the elemental and natural world, and the intimacy of the Johnsons' sound is enveloped by subtle symphonic arrangements."

Antony leende zijn stem aan het album "Raven" van Lou Reed uit 2002. Ook tourde hij met Reed in 2003 voor de integrale live opvoering van "Berlin". Op Reed's live album "Animal Serenade" staat Antony's versie van het nummer "Candy Says" dat hij opvoerde tijdens deze concertreeks.
Daarnaast heeft hij onder andere opgetreden in Carnegie Hall in New York en in het Sydney Opera House.

info:
De website van Antony and the Johnsons
Ook Antony and the Johnsons hebben een space op MySpace

Lees verder/Read more »

Veel plezier met de Nationale Entertainment Card

De Nationale Entertainment Card, Het Leukste Cadeau Van Nederland

Voor een IT klusje kreeg ik onlangs een CD-bon van 100 Euro. Nu is dat altijd wel fijn om te krijgen, maar vooral als je sinds januari zonder werk zit (kijk eens op LinkedIn; schaamteloze zelfpromotie mag immers op mijn eigen blog!).

En dan begint het zoeken en kijken en luisteren. En eigenlijk wilde ik alles ook nog in één dag uitgeven, want, zeg nou zelf, wat is er leuker dan 's avonds na een dag struinen langs Rotterdams betere CD zaken met vijf of zes nieuwe CD's thuiskomen?

Uiteindelijk ben ik daarin uitstekend geslaagd. Een opsomming:

"Pacific Ocean Blue" (2008, oorspronkelijk uitgebracht in 1977)

Dennis Wilson, "Pacific Ocean Blue" [Legacy Edition].
Dubbel-CD van deze ondergewaardeerde Beach Boy. Prachtig album, waarop de grote muzikaliteit te horen valt die de jongere Wilson in huis had. Op deze Legacy Edition is ook de opvolger van POB uitgebracht. Op "Bambu" is de kwalitatief stijgende lijn goed te horen. Wat zonde dat hij het uiteindelijk niet af heeft kunnen maken!

"Deseronto" (2007)

White Sands, "Deseronto".
White Sands was een mij volkomen onbekende Nederlandse band. Jammer, want het betreft hier een Nederlandse Americana band van uitzonderlijke klasse. Hoewel ik het album af en toe wel wat vind voortkabbelen en ik geen echte hoogtepunten kan aanwijzen, is het een prachtig, ietwat melancholiek album voor wat later op de avond.
Kijk op hun website voor meer informatie en luister vooral ook naar dit wonderschone album.

"Seeing Things" (2008)

Jakob Dylan, "Seeing Things".
Prachtig album van 'de zoon van'. Ik vind de teksten erg sterk en ook de muziek is prachtig. Doet nog wel duidelijk aan zijn vader denken, maar ik zie hem daar nog wel los van komen. Grote belofte!

"Hurricane" (2008)

Grace Jones, "Hurricane".
Op zestigjarige leeftijd is het deze prachtige dame gelukt een uitstekend album uit te brengen met veel sterke nummers. De stijl is duidelijk herkenbaar Grace Jones en het album is zeker niet vernieuwend, maar wel absoluut de moeite waard. Favorieten: "William's Blood", "Well Well Well", "Hurricane" en "Devil In My Life".
She's back!

"Speak Low" (2008)

Boz Scaggs, "Speak Low".
Alleen een waar artiest lukt het om in verschillende stijlen en in een tijdsbestek van een halve eeuw een bijna constante kwaliteit te behouden. Boz Scaggs bewijst zich met dit prachtige Jazz album een waar artiest. Zie ook "Boz Scaggs, Speak Low - in één woord prachtig"

"Tranquil Isolation" (2003)

Nicolai Dunger, "Tranquil Isolation"
Hoewel Dunger van origine Zweeds is, kan het album het best omschreven worden als Americana. Er zijn invloeden van Tim Buckley te horen, maar ook van Neil Young. Het is een rustig album met prachtige overgangen en mooie akkoorden en met soul en folk invloeden. De kwaliteit is zeker niet constant, maar het is een veelbelovend album. Sinds 2003 heeft Dunger trouwens nog 4 albums uitgebracht, wat het totaal op 10 brengt.
Op dit album werkt Dunger samen met Will Oldham, beter bekend onder zijn artiestennamen 'Palace Brothers' (met broer Paul) of 'Bonnie "Prince" Billy' en Pete Townsend op drums.

Lees verder/Read more »

Zanger Dave Dee, 17 dec 1941 - 9 jan 2009

In 1969 verliet Dave Dee de band om een solocarrière na te streven. Sinds 1990 traden "Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich" echter weer met enige regelmaat op. Dat zal nu definitief niet meer gebeuren. Dave Dee was de artiestennaam van Dave Harman. Harman overleed op 9 januari op 67-jarige leeftijd in een ziekenhuis in Londen. Hij leed al jarenlang aan kanker.

Het gekke is dat ik op de een of andere manier deze band altijd heb geassocieerd met een meidengroep avant la lettre, terwijl niets verder van de waarheid staat. Luister naar "Xanadu".

Dave Harman, aka Dave Dee met het beroemde nummer "Xanadu" uit 1968, in 2005 ...

... en met de hele band in het Engelse programma "Blue Peter", in 1965, met het nummer "Hold Tight"... luister naar die lekkere gitaartjes!

Lees verder/Read more »

De man die Eric Clapton leerde zingen

Misschien herken je het wel: je hebt al jaren een of meerdere albums in je platenkast staan die je niet draait omdat je hoofd er niet naar staat, het album in je herinnering niet zo goed is, je de artiest eigenlijk niet zo goed kent, verzin maar een reden.

'Delaney & Bonnie & Friends On Tour with Eric Clapton', uit 1970

Een jaar of zes, zeven geleden kocht ik het album "Delaney & Bonnie & Friends on Tour with Eric Clapton". Ik weet eigenlijk niet meer waarom ik het kocht. Het kan de op de hoes prijkende naam van Eric Clapton geweest zijn. Het kan de indrukwekkende lijst met muzikanten geweest zijn. Naast Delaney Bramlett (gitaar en zang) en zijn vrouw Bonnie (zang) zijn dat de al genoemde Clapton (lead gitaar), Dave Mason (gitaar - Traffic, Jimi Hendrix), Carl Radle (bass - Eric Clapton, Duane Allman), Jim Gordon (drums - Carpenters, Beach Boys, CSN&Y, co-auteur van Layla samen met Clapton), B. Whitlock (ooit begonnen met piano spelen in de beroemde Stax studios - George Harrison, Joe Cocker), Jim Price (trompet, trombone - Rolling Stones, Clapton), Bobby Keys (saxofoon - The Who, Rolling Stones), Tex Johnson (conga, bongo drums) en Rita Coolidge (zang). De productie was in handen van ondermeer Ahmet Ertegun (die in 1970 samen met Jerry Wexler Atlantic Records oprichtte). Radle, Gordon, Whitlock en Clapton vormden in 1970 de groep Derek and the Dominos.

Delaney Bramlett, foto: Robert Altman, met toestemming van/permission granted by Robert Altman. Bezoek de website op altmanphoto.com

Ook heb ik eigenlijk geen idee waarom ik dit album de afgelopen zes, zeven jaar niet gedraaid heb. Ik zag het wel staan, maar sloeg het toch telkens weer over.
Afgelopen week echter had ik eindelijk een aanleiding om het uit de kast te plukken en te draaien. Het was alleen jammer dat het een trieste aanleiding was: Delaney Bramlett overleed op 27 december 2008 op 69-jarige leeftijd aan de gevolgen van een galblaasoperatie.

Er valt op internet genoeg te vinden over de carrière van Delaney Bramlett. Zo valt op Wikipedia te lezen dat hij een Amerikaans songwriter, zanger en muziekproducer was. En op zijn eigen site kun je lezen dat hij met vele beroemde musici samen speelde. Hij heeft samengespeeld met of nummers geschreven of geproduceerd voor ondermeer John Lennon, Janis Joplin, Steve Cropper, Jimi Hendrix, Duane Allman, Joe Cocker, Etta James en Elvin Bishop. Daarnaast schijnt hij een bijzonder beminnelijk mens geweest te zijn.

Dat is echter niet waarin hij zich werkelijk onderscheidde van vele vakbroeders. Wat hem echt apart doet staan is het feit dat hij Eric Clapton heeft leren zingen. En dat claimde niet hij, maar dat beweert Clapton zelf.

Lees trouwens vooral zijn biografie op delaneybramlett.com: het is niet alleen leuk geschreven, maar leest ook als een Who is Who van de rock en blues.

Mijn advies: haal dat ene album dat je al jaren negeert nu uit je kast en leg het in je CD-speler of op je draaitafel. Geniet van je herontdekking!

Delaney & Bonnie met de toekomstige 'Derek and the Dominos' (Eric Clapton, Jim Gordon, Carl Radle, Bobby Whitlock) én George Harrison (met lange haren) live met de klassieker "Comin' Home"

In memoriam Delaney Bramlett, 1 jul. 1939 - 27 dec. 2008

info:

• Het Parool
  
• Wikipedia
  
• delaneybramlett.com
  
• bonniebramlett.com

Lees verder/Read more »

Kerstliedjes - Erlend Øye, "Last Christmas" (2002)

"Last Christmas"?? Jep, datzelfde "Last Christmas" als van Wham! Maar waar het origineel onderhand bijna camp is, daar is de cover goed te pruimen! Deze versie verscheen in 2002 op het album "Seasonal greetings - A Compilation of 13 Christmas and Winter Songs".

Erlend Øye is de helft van "Kings of Convenience", een Noors duo dat met akoestische gitaren en computer gegenereerde muziek aan de weg timmert met een zoetgevooisd soort pop ballads.
Enfin, laat je verrassen...

Erlend Øye met "Last Christmas" uit 2002

Lees verder/Read more »

Kerstliedjes - Bing Crosby en David Bowie, "Peace On Earth/Little Drummer Boy" (1977)

B: Hello, are you the new butler?
C: Oh, it's been a long time since I've been the new anything!

Een ware klassieker! En dat niet in het minst omdat Bing Crosby, onder het grote publiek toch voornamelijk bekend om zijn "White Christmas", een maand na het beëindigen van de opnames voor deze video overleed tijdens het golfen.
De bijna tegengestelde stemmen van Crosby en Bowie (of is het 'Bowie & Bing'?) vullen elkaar wonderwel goed aan in deze prachtige vertolking van "Peace on Earth". "It's a pretty thing, isn't it?"

Bing Crosby en David Bowie in "Peace On Earth/Little Drummer Boy" uit 1977

Lees verder/Read more »

Saxofonist Leroi Moore, 7 sep. 1961 - 19 aug. 2008

LeRoi Moore tijdens een optreden met de Dave Matthews Band in de Roseland Ballroom in New York, op 9 mei 2005
Foto: foxnews.com

Tijdens zijn studietijd op de universiteit van Virginia leerde Moore tenor saxofoon te spelen. Nadat hij zijn studie afbrak richtte hij het Charlottesville Swing Orchestra op en het John D'earth Quintet.
Moore was zodoende al een gerenommeerd saxofonist toen hij begin jaren negentig Dave Mathews ontmoette. Nadat hij een demo bandje van Mathews hoorde (waarvan hij blijkens een later interview op z'n best niet onder de indruk was) besloot hij toe te treden tot de Dave Mathews Band, samen met een bevriende drummer en andere muzikanten. Naast saxofoon bespeelde Moore tevens de fluit en de basklarinet.

Moore stond er om bekend verschillende genres zeer goed te beheersen. Zo wisselde hij moeiteloos tussen verschillende stijlen als funk en R&B. Ook als gastmuzikant op verschillende albums toonde hij zijn veelzijdige jazz talent.

Op 30 juni 2008 kreeg LeRoi Moore op zijn 'farm' in Virginia, USA een vrij ernstig ongeluk met een quad, waarbij hij een paar gebroken ribben en een geperforeerde long opliep. Hoewel het in eerste instantie goed met hem leek te gaan en thuis met zijn revalidatie begonnen was, werd hij halverwege juli weer in het ziekenhuis opgenomen, alwaar hij aan complicaties overleed op 19 augustus jl.

Lees verder/Read more »

Herbie Hancock, ft. John Mayer

Aanrader: lekkere CD van Herbie Hancock met veel nieuwe (en een paar oudere) artiesten, zoals Christina Aguilera, Paul Simon, Josh Stone, Sting, Damien Rice en John Mayer om maar een greep te doen. Bovendien heeft Santana zijn medewerking verleend. De CD is uitgekomen in 2005 en heet 'Possibilities'. Luister naar dit fragment van Herbie Hancock met John Mayer in 'Stitched Up':

Lees verder/Read more »

Scary Joe

North Sea Jazz, zondag 13 juli. Te mooi weer eigenlijk om je tot laat in de avond onder te dompelen in muziekgeweld. Maar goed, het kaartje is al gekocht en de aftrap begint voor mij bij Joe Jackson. Rasmuzikant met fraaie liedjes. Goede arrangementen van z'n eigen hits en vakkundig gespeeld op piano, bas en drum. Niets bijzonders dus eigenlijk tot hij een cover aankondigt.
"Dit is ons laatste optreden van de toer, en elke avond spelen we een cover. En vanavond is dat van een groot artiest die ik zeer bewonder." Hij begint met een staccato ritme op de piano en een loopje dat me vaag bekend voorkomt. Dan de zang, en ik denk, He, die tekst ken ik toch? En dat klopt, maar dan van David Robert Jones, aka Bowie: 'Scary Monsters (and Super Creeps)'.

Lees verder/Read more »

Burt Bacharach in Nicaragua

"Butch Cassidy and the Sundance Kid"

Het moet 1970 of 1971 zijn geweest. Ik zat op een 'Special American School' - met vriendjes van over de hele wereld - waar ik naar toe ging met een gele schoolbus, we woonden in een grote witte bungalow met een porch en luiken voor de ramen en m'n vader was schatrijk. Terugkijkend was hij dat ook, niet naar Nederlandse maatstaven, maar wel naar Nicaraguaanse maatstaven. We hadden een 'cook' in dienst, een tuinman en een dienstmeisje, Maritza. Maritza deed tevens dienst als kindermeisje op de momenten dat dat zo uitkwam; bovendien was ze gek op ons, en vooral op mijn broer - toen mijn broertje - die 4 of 5 jaar oud was in die tijd en blond.

Het was de tijd van de moesonregens. De geur staat mij nog altijd bij, net als het geluid van de regen; iedereen die moesonregens heeft meegemaakt weet dat hun geluid in geen verhouding staat tot dat van een goede Hollandse bui. Er zijn twee geluiden die ik me altijd zal herinneren uit Nicaragua: het geluid van de moeson en het nachtelijke alom aanwezige geluid van krekels. Moesonregens zijn ontzagwekkend. De druppels zijn groot en het geluid dat ze maken wanneer ze op de grond uiteenvallen lijkt harder en indringender. Ook lijken tropische regens wel bijna natter dan Hollandse regens. Bovendien zijn ze warm.

Ik vond ze heerlijk. Het was tijdens zo'n moesonregen, dat ik voor het eerst het liedje 'Raindrops keep fallin' on my head' hoorde. Het heeft voor mij altijd een bijzondere betekenis gehouden. Jaren later las ik dat het liedje afkomstig was uit de film 'Butch Cassidy and the Sundance Kid', en geschreven was door Burt Bacharach (muziek) en Hal David (tekst). Het werd gezongen door B.J. Thomas en uitgebracht in de herfst van 1969.

Burt Bacharach zal altijd deel blijven uitmaken van mijn herinnering aan Nicaragua.

Lees verder/Read more »

Popmuziek volgens de SGP

Een bericht in DePers.nl van donderdag 24 april 2008, dat mij niet als muziek in de oren klinkt: "Popmuziek heeft de intentie de mens los te maken van God. Vergeten wordt waartoe de mens op aarde is". De woorden zijn afkomstig van Nelis Zondag, statenlid namens de SGP, tijdens een debat over subsidie voor Gelderse popcentra. De PvdA had hem expliciet gevraagd naar zijn mening over popmuziek. Deze mening is overigens niet Zondags privé mening, zo stelt hij, maar zou het gedachtegoed van de SGP verwoorden.
De SGP wil dat de overheid alleen evenementen subsidieert die
een educatieve waarde hebben. Volgens Zondag valt popmuziek daar niet onder. "Popmuziek heeft zeker ook culturele waarde, maar wat ons betreft moet het als zodanig ook educatieve waarde hebben. Bij popmuziek gaat het om opzwepen.", zei Zondag donderdag.

Dat de SGP een verbod zou willen op popmuziek, zoals de titel van het artikel in DePers.nl stelt, blijkt trouwens niet uit het artikel zelf, noch uit het debat; laat suggestieve berichtgeving maar aan de pers over!

Voor de nodige houvast biedt Van Dale uitkomst:

pop·mu·ziek (de^v)
1 hedendaagse populaire muziek

mu·ziek (de^v)
1 geluid, voortgebracht door de menselijke stem of door instrumenten omwille van de schoonheid van dat geluid of als expressie van gevoelens

op·zwe·pen (overgankelijk werkwoord; zweepte op, heeft opgezweept)
1 (ook absoluut) (iem.) sterk prikkelen
2 (iets) in de hoogte jagen

cul·tuur (de^v)
2 (culturen) geheel van voortbrengselen van een gemeenschap

Lees verder/Read more »

Michael Jackson houdt de spanning vast

thril·ler (de^m; thrillers)
1 verhaal, film of toneelstuk, bedoeld om bij de lezer of toeschouwer spanning op te roepen

---

bron: van Dale onlinewoordenboek

Doe me een lol: loop naar je platenkast, pak het album 'Off The Wall' van Michael Jackson er uit, zet een koptelefoon op je hoofd, zet het nummer "Don't Stop 'Til You Get Enough" op en sluit je ogen. Concentreer je op de drums, luister naar de accenten die gelegd worden met de keyboards, let op de knappe blazerspartijen, luister naar Jackson's hijgjes en kreetjes... hoe briljant kan een nummer in elkaar steken! Elk geluidje, elk instrument is functioneel; alles is daarbij ondergeschikt aan het ritme. Als geen ander weet Michael Jackson zijn stem multi-instrumentaal te gebruiken. Sluit je af voor de wereld, luister niet alleen met je oren maar ook met je gevoel en geniet van de opbouw in spanning. De spanning van dit nummer zit 'm in de beat! Het was een briljante prelude op het album 'Thriller' dat vier jaar later zou worden uitgebracht.

"'Thriller' blijft steken achter Amy Winehouse" koppen nieuws.nl, aol.nl en rtlboulevard.nl (nou, dan moet het wel waar zijn!). TMF brengt het nog iets smeuïger met "Amy Winehouse Stoot 'thriller' Van De Troon!" (let op het hoofdlettergebruik). Dát zou pas een echte thriller zijn! En op nlpop.blog.nl valt te lezen: "Ondanks de trouwe fans kan Jackson niet voorkomen dat Winehouse ruim 2x zoveel cd's verkoopt".

Het juiste verhaal is natuurlijk dat de her-uitgave van Thriller op de tweede plaats binnenkomt en dat het album "Back to Black" de eerste plaats bezet. De her-uitgave... dus een album wordt voor de tweede keer uitgegeven, 25 jaar na dato, en dan nóg komt het album binnen op de tweede plaats van de 'Mega Album Top 100'! I rest my case...
Waarmee ik Winehouse trouwens niet wil devalueren; ze is zeer goed bij stem en de nummers zijn fris en fruitig en overgoten met een zonnig Motown sausje; niets mis mee! Nu nog 25 jaar volhouden en 100 miljoen keer over de toonbank...

Lees verder/Read more »