Link Wray, godfather of Rock

Link Wray was een Shawnee indiaan uit het plaatsje Dunn in North Carolina, USA. Hij legde de basis voor ondermeer heavy metal, punk en grunge en beïnvloedde veel bekende muzikanten.

Publiciteitsfoto van Polydor

Zijn muziek is te horen in de films "Pulp Fiction", "Confessions of a Dangerous Mind" en "Independence Day". Artiesten en bands als de Sex Pistols, Frank Zappa, Boz Scaggs, Pete Townshend (The Who), Paul McCartney, Jimmy Page (The Yarbirds, Led Zeppelin, Bad Company), Jeff Beck, Jimi Hendrix, The Cramps, Eric Clapton, Bob Dylan, David Bowie, Jerry Garcia (Grateful Dead) hebben allen Link Wray genoemd als een van hun grootste muzikale invloeden.

Link Wray werd als Fred Lincoln Wray geboren op 2 mei 1929 (sommige bronnen moemen 1935) als zoon van twee straatpredikanten ("We was raised on gospel music and black blues. That's where I come from"). Hij overleed op 5 november 2005 in Kopenhagen; In 1978 was hij naar Denemarken geëmigreerd. Bij zijn overlijden liet hij een belangrijk muzikaal testament achter aan de gehele muziekwereld. Hij deed dat niet zozeer in hoeveelheid opgenomen werk en misschien niet eens in de kwaliteit van zijn opgenomen werk (hoewel in zijn jaren bij het label Polydor uitstekende opnamen zijn gemaakt). Zijn nalatenschap bestond veeleer uit iets veel groters: met zijn eigen specifieke geluid legde hij de basis voor moderne muziekstromingen. Zonder hem had de Rock 'N' Roll niet geklonken zoals hij nu klinkt.

Link Wray begon op zeer jonge leeftijd met gitaarspelen, nota bene op de gitaar die door zijn vader aan zijn broer Doug kado was gedaan. Het fundament voor zijn onsterfelijkheid legde hij in 1957 met het nummer 'Rumble'. In dat jaar vormden Link en zijn broers Doug en Vernon als The Wraymen de begeleidingsband van The Diamonds. Tijdens een optreden werd hun gevraagd 'The Stroll' te spelen, een van de nummers van The Diamonds. Link had echter geen idee hoe het nummer ging. Toen drummer Doug en neef Shorty Horton een 'stroll'-achtig ritme aangaven volgde Link met de gitaar en speelde hij een aantal basis riffs die ze de laatste tijd hadden geoefend. Hij speelde en improviseerde en het geluid werd zo opzwepend en dreigend dat het publiek tot drie keer toe om een herhaling vroeg.

Link Wray, "Rumble"

Op die avond werd 'Rumble' geboren. Kijk naar de Youtube video uit 1978 en realiseer je dat dit nummer geschreven is in 1957, het jaar waarin Elvis Presley ondermeer op de hitlijsten stond met 'All Shook Up' en 'Jailhouse Rock', Harry Belafonte met de 'Banana Boat Song', de Everly Brothers met 'Wake up Little Suzie' en Buddy Holly met 'Peggy Sue'!

Oorspronkelijk noemde Wray het nummer 'Oddball'. De eigenaar van Wray's toenmalige platenmatschappij Cadence Records, Archie Bleyer, was erg sceptisch over de kwaliteit en potentie van het nummer. Bleyer werd echter overgehaald het nummer uit te brengen door zijn tiener-dochter die juist erg enthousiast was. En Bleyer was degene die daarna de titel veranderde in 'Rumble', een verwijzing naar de 'rumble' in West Side Story.

In de opnamestudio lukte het Wray echter maar niet om hetzelfde geluid te produceren als op het podium. Link had het gevoel dat dit iets te maken had met de tweeters van de versterker. Het verhaal gaat dat hij daarop met een potlood een aantal gaten stak in de tweeters. Dat veroorzaakte het ruige geluid waar hij naar zocht.

Al vlug werd 'Rumble' geweerd van de Amerikaanse radiostations. Het werd gezien als suggestieve en agressieve muziek. Toch werd het nummer opgemerkt en het was de mainstream televisie die het onder de aandacht van het grote publiek bracht: "'Rumble' came out on St. Patrick's Day and it went out right in the charts with a bullet, played on the Dick Clark show, a syndicated show, so when he played something, it meant something," adus Wray. De Dick Clark show was zeker een goede kruiwagen. De show zond ondermeer optredens uit van Jackie Wilson, Chuck Berry, Bill Haley and The Comets, Sam Cooke en Chubby Checker. Het zou het begin zijn van de legende Link Wray.

Jaren later zouden bands als de Sex Pistols, Status Quo, Kiss, Metallica en Queen het drijvende ritme en de vervormde geluiden uit de versterker, zoals Link Wray die voor het eerst gebruikte, met succes toepassen in hun eigen muziek.

Info:
Web: fanpage van Link Wray

Lees verder/Read more »

Het meesterwerk van John Mellencamp

Op 15 juli 2008 komt het nieuwe album uit van John Mellencamp! 'Life, Death, Love and Freedom' wordt zijn 22ste studio album. Aan Rolling Stone magazine vertelde hij "I realized our country has written some sad motherfuckin' songs. I wanted to see if I had it in me to write like that. I see darkness everywhere, and I have to write about it. I don't care if I just sell six records. All I can do is keep on writing songs and singing." Het album is geproduceerd door T Bone Burnett, bekend van ondermeer Roy Orbison, Elvis Costello en Counting Crows. Gitarist Mike Wanchic zei over 'Life, Death, Love and Freedom' (in een interview met de krant Bloomington Herald-Times): "It's very, very, very organic [with] upright basses, cocktail (drum) kits, lots of acoustic guitars, really very atmospheric, absolutely one of the coolest sounding records that I've ever heard, of ours or anybody else's." Mellencamp zelf heeft het album al "The best record I’ve ever made" genoemd. En bij zijn nieuwe platenlabel, Starbucks' Hear Music, vinden ze het album volgens hem "a fucking masterpiece".

Mellencamp, in de jaren '70 van de vorige eeuw begonnen als John Cougar, een naam die David Bowie's manager Tony DeFries voor hem had bedacht, bracht vorig jaar het album "Freedom's Road" uit, dat hoog binnenkwam op de Amerikaanse Billboard 200. Zeer terecht leverde het hem ook een Grammy nominatie op in de categorie 'Best Solo Rock Vocal Performance'.

Wie hem wil zien optreden moet gedurende de hele maand juli in Amerika zijn. Extra bonus: Lucinda Williams zal de 'support act' zijn. Schat, we gaan dit jaar naar Amerika op vakantie...!

Voor de liefhebber: Mellencamp heeft een eigen YouTube kanaal.

Update: Mellencamp does Droopy

Lees verder/Read more »

Debuut: Aimee Anne Duffy

Als je zegt beïnvloed te zijn door grootheden als Aretha Franklin, Petula Clark en Dusty Springfield heb je nogal wat waar te maken. Duffy doet dat met veel overtuiging op haar debuutalbum RockferryDe huidige single Mercy is zondermeer het minste nummer van de CD en zeker niet representatief voor de rest van het album. Zonder haar invloeden te kennen moest ik bij het eerste nummer op het album meteen aan Dusty Springfield denken.

< Duffy met "Warwick Avenue"

De vergelijkingen met Amy Winehouse zijn niet van de lucht, maar met zo'n stem kan Duffy het volgens mij geheel op eigen kracht klaren! De teksten die ze schrijft lijken me nog niet allemaal even volwassen, maar ach, ze is pas 23; er is nog ruimte om te groeien. Bovendien zal haar nu al krachtige stem vast de kans krijgen tot volle wasdom komen nu ze zich in de kijker gezongen heeft van de grote platenlabels met een prachtig album, dat bij vlagen doet denken aan de grootheden die ze bewondert. Absolute favoriet: het laatste nummer, Distant Dreamer, een ware schoonheid!

Ze mogen in Wales trots zijn op deze dochter van het kleine kuststadje Nefyn op het schiereiland Llyn in Gwynedd, UK; als zij de druk van het sterrendom beter kan weerstaan dan Amy Winehouse zal ze laatstgenoemde ver achter zich laten.
Oh: 2 juli aanstaande staat ze in Paradiso... uitverkocht! Voor Rock Werchter, waar ze twee dagen later staat, zijn nog kaarten te krijgen.

Lees verder/Read more »

33

33 is een bijzondere leeftijd. Natuurlijk omdat het de leeftijd is waarop JC stierf. Maar in het leven van velen lijkt de leeftijd een einde te markeren. Van Gogh was 33 toen hij naar de academie ging en definitief zijn oude leven achter zich lief om zichzelf als kunstschilder te profileren. Hij hield het er nog geen 3 maanden in Antwerpen uit en vertrok later dat jaar naar Parijs om bij zijn broer in te wonen.
Op 33-jarige leeftijd had Donnie Hathaway al een glansrijke carrière achter de rug, wat niet genoeg wat om hem van zijn zelfmoord af te houden.
Een talent dat pas na haar 33e werd ontdekt was zangeres Eva Cassidy. Tot die leeftijd had ze de schijnwerpers eigenlijk gemeden omdat ze te verlegen was om haar talent aan het brede publiek te tonen. Onzeker daarover was ze niet, ze dreef plantenlabels eerder tot wanhoop met haar koppigheid om zich niet aan een stijl te houden en te volharden in het mixen van evergreens, jazz standards en country muziek in haar repertoire. De enige studioalbum, Eva by Heart, verscheen in 1997. Nog een jaar later werd haar cover van het nummer Songbird van FleetwoodMac een grote hit in Engeland. Eva was echter al in 1996 bezweken aan kanker, 33 jaar oud.

Lees verder/Read more »

Everything is Everything

Aan het begin van de jaren 70 kregen muzikanten langzaamaan meer vrijheid over het muzikale pad dat ze wilden bewandelen. In de jaren 60 waren het de platenlabels die de artiesten wilden kneden in het format dat zij hadden bedacht. Maar nadat bands als the Beatles het creatieve heft in eigen hand hadden genomen gingen steeds meer artiesten die weg. Stevie Wonder wist af te dwingen dat hij voor een nieuw conceptalbum de complete zeggenschap kreeg en maakte daarmee een van zijn beste platen ooit, Songs in the key of Life.

Een nu vrijwel vergeten grootheid uit die tijd die qua talent en muzikaliteit niet onderdoet voor Stevie Wonder was Donnie Hathaway. Als veelgevraagd sessiemuzikant, arrangeur en producer had hij al samengewerkt met o.a. Aretha Franklin, Jerry Butler, the Staple Singers, en Curtis Mayfield's Impressions voordat hij zijn eerste plaat opnam; "Everything is Everything" . Het nummer "The Ghetto" van die lp werd destijds geen echt grote hit maar geldt nu als een soulklassieker en is talloze malen geresampled door hiphopartiesten. Zijn doorbraak kwam pas na zijn samenwerking met Roberta Flack waarmee hij een heel album van duetten opnam dat o.a. de hits "where is the love" en "you've got a friend" (cover van James Taylor) voortbracht.

Flack had een jaar na haar eerste successen met Hathaway zelf een hit met het prachtige "Killing me softly", in 1996 gecovered door de Fugees met Lauryn Hill. Het getuigt van lef om zo'n bekend nummer te coveren dat ook nog sterk moet leunen op de performance van de zangeres, maar Hill en de Fugees eren het oude meesterwerk door er iets compleet nieuws en eigentijds van te maken. Ik vond een sterk optreden optreden uit 2005 waar "Killing me softly" op 5:02 begint.
Twee jaar na de hit met de Fugees kwam Hill het haar sociaalbewogen en soulvolle debut "The miseducation of Lauryn Hill" met daarop het nummer "Everything is everything" dat met de titel lijkt te verwijzen naar het album en nummer van Hathaway uit 1972.

Hathaway leek in tegenstelling tot Flack niet goed om te kunnen gaan met het succes . Hij leed aan depressies en trok zich een tijd terug uit de muziekscene, concentreerde zich op filmmuziek en trad slechts sporadisch op in kleine clubs en zaaltjes. Na een paar jaar leek hij hersteld. Hij legde het bij met Flack van wie hij vervreemd was geraakt en nam met haar zelfs weer een aantal nieuwe nummers op, die wederom hits werden. Maar op 13 januari 1979 werd zijn lichaam gevonden onderaan het gebouw waar hij op de 15e verdieping een appartement had; Het glas was netjes uit het raam gehaald en er waren geen sporen van een worsteling, wat de politie deed concluderen dat Donnie Hathaway op 33-jarige leeftijd zelfmoord had gepleegd.

Hathaway had een van de mooiste soulstemmen uit de jaren 70 en schreef prachtige nummers die daarom nog steeds vaak worden gecovered. Een van de mooiste en troostrijkste daarvan is in 2002 opnieuw opgenomen door Alicia Keys: Someday We'll All Be Free.

Lees verder/Read more »

Wederopstanding (2)

Na m'n laatste post ben ik eens op zoek gegaan naar nieuwe en oude soul, funk en (oude) R&B. En, man oh man!, wat ben ik veel lekkers tegengekomen... Hieronder slechts een greep uit het enorme aanbod. En terwijl ik dit schrijf word ik verleid door Donna Summer met "Last Dance". Zucht, een mensenleven is simpelweg te kort... Zoals de Detroit Spinners al lieten weten: "It's a Shame".
Geniet van soul, swing-dance en funk revivals met albums van nieuwe en oude artiesten als Connie Price & the Keystones ("Hip-Hop influenced cinematic soul music"), The Budos Band (klinkt als Parliament), Nicole Willis and The Soul Investigators (een stem als een klok), Orgone (vette disco en rokerige R&B met soul-funk en jazz invloeden), John Legend, The Bamboos (deep funk grooves uit Australië), Poets of Rhythm, Vicki Anderson (ook al zo'n dijk van een stem), Lyn Collins ('the Female Preacher', "Think"), Bettye LaVette, Marva Whitney, The Daktaris, The Chefs (groovy funk met zware James Brown en George Clinton invloeden), Joseph Henry And The Soul Command, The Gators, Braekestra, The Mighty Imperials (funk met sexy orgeltjes), en Lee Fields.
Get up on the down stroke! Everybody get up! Funkify your life!
Leve de revivals!

Lees verder/Read more »