Binnenkort op Mooimuziek

» Verboden Muziek
» De Hemelse X Factor van Rebecca Ferguson

gepubliceerd op maandag 25 februari 2013

Live from Daryl's House met Joe Walsh

Tsja, en dan ben je even wat aan het surfen na je werk en kom je zomaar een juweeltje tegen. Naar aanleiding van nog wat zoekwerk na het laatste artikel over 'Analog Man' van Joe Walsh stuitte ik op een aflevering van 'Live from Daryl's House', van 15 november 2012 met niemand minder dan... Joe Walsh als gast muzikant.

Ik besteedde al eens eerder aandacht aan deze bijzondere serie met Daryl Hall. En hoewel ik de afleveringen van 'Ali B op volle toeren' werkelijk heel leuk vind en de avonturen van Nick & Simon in Amerika (in 'Nick & Simon The American Dream') oprecht vermakelijk en van uitstekende kwaliteit, halen deze het toch echt niet bij de klasse van de optredens thuis bij Daryl Hall.

De volgende nummers passeren de revue:

  1. 00:00 - (Proloog)
  2. 03:25 - Rocky Mountain Way (van 'The Smoker You Drink, The Player You Get', Joe Walsh, 1973)
  3. 09:06 - (Interview)
  4. 11:14 - Life's Been Good (van 'But Seriously, Folks...', Joe Walsh, 1978)
  5. 19:01 - (Wrecking Ball, intro)
  6. 20:57 - Wrecking Ball (van 'Analog Man', Joe Walsh, 2012)
  7. 24:55 - (Etensvoorbereidingen)
  8. 29:15 - Somebody Like You (van 'Three Hearts In The Happy Ending Machine', Daryl Hall, 1986) - met een heerlijke solo van Joe Walsh!
  9. 35:39 - (Eten, deel 1)
  10. 37:46 - Funk #49 (van 'James Gang Rides Again', James Gang, 1970)
  11. 41:57 - (Eten, deel 2)
  12. 43:02 - Wrong Side of History (So Cold) (van 'Laughing Down Crying', Daryl Hall, 2011)
  13. 47:34 - (Epiloog)

En let op: wat heeft die Hall nog een goede stem. Pfoe! Dus, gewoon even een paar minuten de tijd nemen om te genieten.

Op het YouTube kanaal van 'Live from Daryl's House' vind je de aflevering met Joe Walsh nog:
 

gepubliceerd op zondag 24 februari 2013

Joe Walsh - Analog Man

We hebben 20 jaar geen nieuw album van hem gehoord, dus een tijdje wachten met een bespreking van zijn nieuwste boreling afgelopen jaar (op 5 juni 2012, om precies te zijn) maakt dan ook niet zoveel uit. In die 20 jaar lijkt Joe Walsh niet erg mee te zijn gegaan in zijn tijd. Dat heeft dan wel weer als voordeel dat de muziek op 'Analog Man' bijzonder herkenbaar blijft als echte 'Walsh-rock'. Van alle Eagles was deze ook altijd al de echte rocker. Veel van de stevige nummers van de Eagles werden dan ook door hem gezongen.



Tegendraads

Dat image van rocker staat hem nog steeds. Kijk maar naar de foto op de cover! De tegendraadsheid van de rocker zoekt hij ook op in zijn teksten. Waar anderen meegaan in de moderne tijd, klaagt Walsh veel van de verworvenheden aan die anderen als normaal ervaren.
In 'Analog Man', meteen ook het eerste nummer op het gelijknamige album, heeft hij het over de digitalisering, over kabel-tv en geweld op de televisie ("Murder and violance are rated PG. Too bad for the children: they are what they see"), over e-mail en over het grote aantal schermen waar iedereen constant mee omringd is.

In een interview in mijn favoriete muziekblad Heaven van sep/okt 2012 (zie pagina's 6 en 7) zegt hij over het nummer: "Ik houd me eigenlijk pas vrij kort bezig met internet en nu ook sociale media. Nou ja, laten we zeggen dat ik die probeer uit te vogelen. tot die tijd was me dat helemaal vreemd, ik was een analoge man. Voor het kleinste elektronische klusje moest ik de buurjongen van tien te hulp roepen. Ik steek de draak met mezelf".

Joe Walsh live met 'Analog Man'. Special Guest: Jeff Lynne. Knetterende gitaar, lekker koortje en ik geloof dat ik zelfs 3 drummers zie... he's back! Jaar: 2012, Plaats: The Troubadour in West Hollywood, Californië.

Demonen

Je zou zeggen dat het moeilijk is om je los te wrikken van de oude successen van albums als 'The Smoker You Drink, The Player You Get', 'So What' en 'But Seriously, Folks...', maar bij Walsh lijkt het alsof hij de draad weer moeiteloos oppakt.



Lees verder/Read more
»

gepubliceerd op zondag 17 februari 2013

Staton - MAPPED:Sins

Afgelopen zaterdag stond ik op met een enigszins bewolkt hoofd, nadat ik de avond daarvoor in een onverwacht feestje terecht was gekomen. Natuurlijk lag het aan de wijn dat ik me wat, euhm, 'verward' voelde.

Promotiefoto van Staton - (c)Cees Kuiper FotografieStaton - (c)Cees Kuiper Fotografie
Staton moet eenzelfde ervaring gehad hebben, afgaande op de titel van hun single '(Blame it on the) Cocktails', afkomstig van de EP 'MAPPED: Sins'. Na mijn katerige ervaring vind ik het extra knap dat zij het dan ook nog voor elkaar hebben gekregen daar zo'n vet nummer van te maken. Lekker rauw, lekker scheurderig. En dan niet zo van dertien in een dozijn, maar met een eigen sound, een prima zangeres en groot enthousiasme. Precies zoals ik het graag zie en hoor! Laat die muzikale cocktail maar komen...

Bowie

De muziek van Staton heeft trouwens wel iets new-waverigs en zit vol verrassingen. Zo dacht ik bij de eerste paar maten van 'Riot' dat het nummer nou niet bepaald opstandig klonk. Het had eerder iets samenzweerderigs. Na de eerste 55 seconden word je echter ruw wakker geschud en breekt het relletje volledig los. Het gebruik van dissonanten en de scheurderige gitaargeluiden op de achtergrond hebben een David



Lees verder/Read more
»