Sex'n'Jazz met Gare du Nord is lekker

Sex'n'Jazz

Bij de naam 'Gare du Nord' zullen de meeste mensen denken aan het bekende treinstation in Parijs. Zelf heb ik na 36 jaar nog altijd de associatie met hotel 'Gare du Nord' in Rotterdam (vlakbij Station Noord, met de nadruk op de langgerekte 'a', want we komen uit Rotterdam!) waar ik met vader, moeder en broer een aantal weken heb doorgebracht na een buitenlands avontuur in Midden-Amerika. Tijdens dit verblijf hoorde ik op mijn pas aangeschafte transistor radiootje voor het eerst de muziek van Middle of the Road (Chirpy Chirpy Cheep Cheep), Gilbert O'Sullivan (Rhymed), George Harrison (My Sweet Lord), Rod McKuen (Soldiers who want to be heroes).

Anno 2008 doet een nieuw Gare du Nord mij wederom kennis maken met nieuwe muziek, en wel die op hun album 'Sex'n'Jazz'. Iedereen die Gare du Nord niet van naam kent heeft allicht eens de hit en voormalige paradeplaat 'Beautiful day' voorbij horen komen op de radio ("Mmm... let's get it on / Life is such a sexy song"). Het was een opvallende hit, want hoe vaak komt het nou voor dat de populaire radiostations een jazz nummer laten horen, zeg nou zelf? Hij was mij altijd al opgevallen (uitstekende sax en sexy orgeltje), maar pas vandaag kwam ik er toe de CD te kopen. En dat had ik eerder moeten doen.

"Gare du Nord is simply the best known unknown Dutch band"
Frank van Iersel - Bevrijdingsfestival, maart 2008

Zangeres Dorona Alberti heeft een lekkere stem, soepel, sexy en jazzy. Bovendien wordt zij bijgestaan door Marvin Gaye (gesampled van Sexual Healing, en goed gedaan ook!), Paul Carrack (o.a. Squeeze, Mike + the Mechanics, Roxy Music) en Erik Truffaz. De rest van de muzikanten zijn ook allemaal van uitzonderlijke klasse, om van Marvin en Miles maar te zwijgen.

Sfeer impressies:
Het nummer Somethin'in my Mouth heeft een spannende erotische lading: zowel de tekst ("i've got something in my mouth / that belongs to you"), de stem als het ritme doen verwoede pogingen de luisteraar te verleiden. En dat werkt!
Ride On laat het nog altijd herkenbare stemgeluid horen van Paul Carrack. Als meest 'poppy' nummer op de CD heeft het een zekere hitpotentie. Ik druk echter meestal op de [Next »] knop, omdat ik het een dissonant vind op dit verder typische jazz album.
Beautiful Day valt op door het Miles Davis-achtige trompetje, gespeeld door Jan van Duikeren. Een compliment is hier op z'n plaats!
Summer Breeze begint met een combinatie van Marvin Gaye samples (uit Sexual Healing), begeleid door de stem van Alberti. Goed gedaan. Het bewijst dat goed knip-en-plak werk net zo origineel kan zijn als het origineel zelf.
Het begin van Hot Glue roept de sfeer op van Riders on the Storm (The Doors) en naderhand van Paris Texas, met een orgeltje, sexy saxofoon stootjes en een slide guitar. Lekker hoor!

Lees verder/Read more »

Aan de kant voor Eli "Paperboy" Reed & the True Loves!

Roll With You

Ik ben niet verslaafd aan kopen, maar af en toe moet ik een bepaalde CD gewoon hebben. Afgelopen weekend deed ik een impuls aankoop bij Plato in het centrum van Rotterdam. Die ochtend had ik op een lokale Rotterdamse zender net de laatste tien seconden meegekregen van een van de nummers op de nieuwe CD 'Roll With You' van Eli "Paperboy" Reed & the True Loves. Die tien seconden waren genoeg om later die dag de 'no risk' CD bij Plato mee te nemen.
Niet één seconde heb ik spijt gehad van mijn aankoop. Reed is een moderne soul en R&B artiest met funk invloeden. Hij weet de sfeer op te roepen van de stevige R&B van Otis Redding en Sam Cooke, met een geheel eigen stijl inclusief blazers en heerlijke orgeltjes.

"Hij komt uit Boston, en klinkt alsof hij veertig jaar geleden zijn platen opnam voor maatschappijen als Motown, en Stax. Maar net als de Duffy's en Adèle's van deze wereld was ook Eli toen nog helemaal niet geboren: hij is pas 24."
Frits Spits over Eli "Paperboy" Reed

Behalve aan Redding en Cooke, doet zijn krachtige stem ook denken aan Screamin' Jay Hawkins. En aan James Brown. Ach, hij heeft gewoon een uniek stemgeluid, en wel een waarmee hij schreeuwt en huilt en zingt en gromt. Indien iemand ooit een R&B opera zou schrijven, laat hem dan Eli "Paperboy" Reed de hoofdrol zingen! Reed zingt met passie, met explosies van kracht, met uithalen; zijn stem heeft een enorme soupplesse. Je moet het gewoon horen! Hij is hoorbaar verliefd op muziek. En of hij nu zingt in een kerk in Chicago, in een studio voor CD-opnamen of op een poppodium ergens in Europa, zijn explosie van Rythm & Blues boeit tot en met de laatste seconde.
Op 16 juli gaat hij dat bewijzen met een optreden in Paradiso. Helaas valt 16 juli op een woensdag en dan is hij ook nog eens geprogrammeerd om 22:00u. Minpuntje voor Paradiso! Zo iemand hoort om een uur of negen á tien in het weekeinde geprogrammeerd te worden.

Eli "Paperboy" Reed heeft een eigen ruimte op MySpace. Daar kun je ook - gratis en voor niks! - vijf nummers van de nieuwe CD beluisteren.

Voor wie nog meer over hem wil weten: op allmusic kun je een biografie van hem lezen.

Lees verder/Read more »

Bo Diddley was the man, 30 dec. 1928 - 2 jun. 2008

Hij heeft mensen beïnvloed als Tom Petty, Ron Wood, Buddy Guy en Eric Clapton. Muzikaal stond hij op eenzame hoogten en kon hij zijn gelijken slechts erkennen in mannen als Link Wray, Chuck Berry, Little Richard, Fats Domino, Screamin' Jay Hawkins, Johny 'Guitar' Watson, Larry Williams of Johnny Otis. Met zijn opvallende vierkante gitaar, zijn typische ritme - bom ba-ba bom bom, bom bom - en zijn James Brown-achtige danspasjes vormde hij een live-act die zijn gelijke niet kende.

Bo Diddley in concert

Tegen de tijd dat de Beatles en de Stones de hitparades bestegen was zijn tijd in de opnamestudios al zo goed als voorbij. Zijn invloed reikt echter door tot vandaag en ook na vandaag zal hij nog vele muzikanten beïnvloeden.

In 1955 verscheen zijn eerste single: "Bo Diddley" met op de B-kant "I'm a man". Vandaag is hij op 79-jarige leeftijd overleden aan een hartstilstand.

De wereld heeft een markant showman verloren!

Lees verder/Read more »

Burt Bacharach in Nicaragua

"Butch Cassidy and the Sundance Kid"

Het moet 1970 of 1971 zijn geweest. Ik zat op een 'Special American School' - met vriendjes van over de hele wereld - waar ik naar toe ging met een gele schoolbus, we woonden in een grote witte bungalow met een porch en luiken voor de ramen en m'n vader was schatrijk. Terugkijkend was hij dat ook, niet naar Nederlandse maatstaven, maar wel naar Nicaraguaanse maatstaven. We hadden een 'cook' in dienst, een tuinman en een dienstmeisje, Maritza. Maritza deed tevens dienst als kindermeisje op de momenten dat dat zo uitkwam; bovendien was ze gek op ons, en vooral op mijn broer - toen mijn broertje - die 4 of 5 jaar oud was in die tijd en blond.

Het was de tijd van de moesonregens. De geur staat mij nog altijd bij, net als het geluid van de regen; iedereen die moesonregens heeft meegemaakt weet dat hun geluid in geen verhouding staat tot dat van een goede Hollandse bui. Er zijn twee geluiden die ik me altijd zal herinneren uit Nicaragua: het geluid van de moeson en het nachtelijke alom aanwezige geluid van krekels. Moesonregens zijn ontzagwekkend. De druppels zijn groot en het geluid dat ze maken wanneer ze op de grond uiteenvallen lijkt harder en indringender. Ook lijken tropische regens wel bijna natter dan Hollandse regens. Bovendien zijn ze warm.

Ik vond ze heerlijk. Het was tijdens zo'n moesonregen, dat ik voor het eerst het liedje 'Raindrops keep fallin' on my head' hoorde. Het heeft voor mij altijd een bijzondere betekenis gehouden. Jaren later las ik dat het liedje afkomstig was uit de film 'Butch Cassidy and the Sundance Kid', en geschreven was door Burt Bacharach (muziek) en Hal David (tekst). Het werd gezongen door B.J. Thomas en uitgebracht in de herfst van 1969.

Burt Bacharach zal altijd deel blijven uitmaken van mijn herinnering aan Nicaragua.

Lees verder/Read more »

Popmuziek volgens de SGP

Een bericht in DePers.nl van donderdag 24 april 2008, dat mij niet als muziek in de oren klinkt: "Popmuziek heeft de intentie de mens los te maken van God. Vergeten wordt waartoe de mens op aarde is". De woorden zijn afkomstig van Nelis Zondag, statenlid namens de SGP, tijdens een debat over subsidie voor Gelderse popcentra. De PvdA had hem expliciet gevraagd naar zijn mening over popmuziek. Deze mening is overigens niet Zondags privé mening, zo stelt hij, maar zou het gedachtegoed van de SGP verwoorden.
De SGP wil dat de overheid alleen evenementen subsidieert die
een educatieve waarde hebben. Volgens Zondag valt popmuziek daar niet onder. "Popmuziek heeft zeker ook culturele waarde, maar wat ons betreft moet het als zodanig ook educatieve waarde hebben. Bij popmuziek gaat het om opzwepen.", zei Zondag donderdag.

Dat de SGP een verbod zou willen op popmuziek, zoals de titel van het artikel in DePers.nl stelt, blijkt trouwens niet uit het artikel zelf, noch uit het debat; laat suggestieve berichtgeving maar aan de pers over!

Voor de nodige houvast biedt Van Dale uitkomst:

pop·mu·ziek (de^v)
1 hedendaagse populaire muziek

mu·ziek (de^v)
1 geluid, voortgebracht door de menselijke stem of door instrumenten omwille van de schoonheid van dat geluid of als expressie van gevoelens

op·zwe·pen (overgankelijk werkwoord; zweepte op, heeft opgezweept)
1 (ook absoluut) (iem.) sterk prikkelen
2 (iets) in de hoogte jagen

cul·tuur (de^v)
2 (culturen) geheel van voortbrengselen van een gemeenschap

Lees verder/Read more »

Link Wray, godfather of Rock

Link Wray was een Shawnee indiaan uit het plaatsje Dunn in North Carolina, USA. Hij legde de basis voor ondermeer heavy metal, punk en grunge en beïnvloedde veel bekende muzikanten.

Publiciteitsfoto van Polydor

Zijn muziek is te horen in de films "Pulp Fiction", "Confessions of a Dangerous Mind" en "Independence Day". Artiesten en bands als de Sex Pistols, Frank Zappa, Boz Scaggs, Pete Townshend (The Who), Paul McCartney, Jimmy Page (The Yarbirds, Led Zeppelin, Bad Company), Jeff Beck, Jimi Hendrix, The Cramps, Eric Clapton, Bob Dylan, David Bowie, Jerry Garcia (Grateful Dead) hebben allen Link Wray genoemd als een van hun grootste muzikale invloeden.

Link Wray werd als Fred Lincoln Wray geboren op 2 mei 1929 (sommige bronnen moemen 1935) als zoon van twee straatpredikanten ("We was raised on gospel music and black blues. That's where I come from"). Hij overleed op 5 november 2005 in Kopenhagen; In 1978 was hij naar Denemarken geëmigreerd. Bij zijn overlijden liet hij een belangrijk muzikaal testament achter aan de gehele muziekwereld. Hij deed dat niet zozeer in hoeveelheid opgenomen werk en misschien niet eens in de kwaliteit van zijn opgenomen werk (hoewel in zijn jaren bij het label Polydor uitstekende opnamen zijn gemaakt). Zijn nalatenschap bestond veeleer uit iets veel groters: met zijn eigen specifieke geluid legde hij de basis voor moderne muziekstromingen. Zonder hem had de Rock 'N' Roll niet geklonken zoals hij nu klinkt.

Link Wray begon op zeer jonge leeftijd met gitaarspelen, nota bene op de gitaar die door zijn vader aan zijn broer Doug kado was gedaan. Het fundament voor zijn onsterfelijkheid legde hij in 1957 met het nummer 'Rumble'. In dat jaar vormden Link en zijn broers Doug en Vernon als The Wraymen de begeleidingsband van The Diamonds. Tijdens een optreden werd hun gevraagd 'The Stroll' te spelen, een van de nummers van The Diamonds. Link had echter geen idee hoe het nummer ging. Toen drummer Doug en neef Shorty Horton een 'stroll'-achtig ritme aangaven volgde Link met de gitaar en speelde hij een aantal basis riffs die ze de laatste tijd hadden geoefend. Hij speelde en improviseerde en het geluid werd zo opzwepend en dreigend dat het publiek tot drie keer toe om een herhaling vroeg.

Link Wray, "Rumble"

Op die avond werd 'Rumble' geboren. Kijk naar de Youtube video uit 1978 en realiseer je dat dit nummer geschreven is in 1957, het jaar waarin Elvis Presley ondermeer op de hitlijsten stond met 'All Shook Up' en 'Jailhouse Rock', Harry Belafonte met de 'Banana Boat Song', de Everly Brothers met 'Wake up Little Suzie' en Buddy Holly met 'Peggy Sue'!

Oorspronkelijk noemde Wray het nummer 'Oddball'. De eigenaar van Wray's toenmalige platenmatschappij Cadence Records, Archie Bleyer, was erg sceptisch over de kwaliteit en potentie van het nummer. Bleyer werd echter overgehaald het nummer uit te brengen door zijn tiener-dochter die juist erg enthousiast was. En Bleyer was degene die daarna de titel veranderde in 'Rumble', een verwijzing naar de 'rumble' in West Side Story.

In de opnamestudio lukte het Wray echter maar niet om hetzelfde geluid te produceren als op het podium. Link had het gevoel dat dit iets te maken had met de tweeters van de versterker. Het verhaal gaat dat hij daarop met een potlood een aantal gaten stak in de tweeters. Dat veroorzaakte het ruige geluid waar hij naar zocht.

Al vlug werd 'Rumble' geweerd van de Amerikaanse radiostations. Het werd gezien als suggestieve en agressieve muziek. Toch werd het nummer opgemerkt en het was de mainstream televisie die het onder de aandacht van het grote publiek bracht: "'Rumble' came out on St. Patrick's Day and it went out right in the charts with a bullet, played on the Dick Clark show, a syndicated show, so when he played something, it meant something," adus Wray. De Dick Clark show was zeker een goede kruiwagen. De show zond ondermeer optredens uit van Jackie Wilson, Chuck Berry, Bill Haley and The Comets, Sam Cooke en Chubby Checker. Het zou het begin zijn van de legende Link Wray.

Jaren later zouden bands als de Sex Pistols, Status Quo, Kiss, Metallica en Queen het drijvende ritme en de vervormde geluiden uit de versterker, zoals Link Wray die voor het eerst gebruikte, met succes toepassen in hun eigen muziek.

Info:
Web: fanpage van Link Wray

Lees verder/Read more »